လူငယ္ႏွင့္ ဓမၼ

 လူငယ္ႏွင့္ ဓမၼ

ေမး။ ။ တရားဓမၼက ကေလးေတြကို အကူအညီ အေထာက္ပံ့ ေပးႏိုင္ပါသလား။ ကေလးေတြကို ဘယ္လိုနည္းမ်ိဳးနဲ႔ တရားဓမၼ သင္ေပးႏိုင္ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ကေလးေတြဟာ ျဖဴစင္ၾကတယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူ ျငင္းခ်က္ထုတ္ႏိုင္ပါသလဲ။ တရားဓမၼရဲ့ ျမင့္ျမတ္မႈကိုေရာ ဘယ္သူ ကန္႔ကြက္ႏိုင္ပါသလဲ။ ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ ေျဖၾကည့္ပါ။ တရားဓမၼက ကေလးေတြကို အကူအညီ အေထာက္ပံ့ ေပးႏိုင္ပါသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုလည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ဆက္ၿပီး ေျဖၾကည့္လိုက္ပါဦး။

သူတစ္ပါးကို အေႏွာင့္အယွက္ မေပးတာနဲ႔ သူတစ္ပါးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီပံ့ပိုးေပးတာတို႔ဟာ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ တရားဓမၼေတြရဲ့ အႏွစ္သာရ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို တစ္ျခားဘာသာေတြကလည္း တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ဘယ္ဘာသာ၀င္ မိဘေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ ကေလးေတြကို ဒီတရားေတြ က်င့္သံုးၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာသာ၀င္ေတြ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ နားလည္ၿပီး ညီညီညြတ္ညြတ္ ေနႏိုင္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္လာဖို႔ေပါ့။ 

ကေလးေတြကို က်င့္သံုးေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ လူႀကီးေတြက လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးျပတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြ တကယ္ က်င့္သံုးႏိုင္ရင္ ကေလးေတြအေပၚမွာ တိုက္႐ိုက္ သက္ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ကေလးေတြရဲ့ ရင္ထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာ သေႏၶတည္လာေအာင္ အိမ္မွာ စၿပီး လုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။ 

အိမ္မွာ ဘုရားစင္ ရွိတယ္ဆိုရင္ ကေလးေတြ ဘုရားစင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရတာေပါ့။ ဘုရားဦးခ်ပံု၊ ဆြမ္းကပ္ပံု၊ ပန္းကပ္ပံု၊ ေရခ်မ္းကပ္ပံုေတြ သင္ေပးႏိုင္တာေပါ့။ ကေလးေတြနဲ႔အတူ ဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥ ေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။ ကေလးေတြ ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘနဲ႔ သားသမီး ဘာသာေရးအရ ဆက္စပ္ေနသင့္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေလ့အက်င့္ ရထားရင္ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အခါမွာ အလားအလာ ေကာင္းတာေပါ့။

ကေလးေတြဟာ ဂီတကို ျမတ္ႏိုးတတ္ၾကပါတယ္။ ဂီတသံနဲ႔ ရြတ္တာဖတ္တာကို ကေလးေတြ သေဘာက်တတ္ပါတယ္။ ခံစားမႈသီခ်င္းေတြနဲ႔ သားေခ်ာ့ေတးေတြအျပင္ ဓမၼဂီတကိုပါ ကေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးသင့္ပါတယ္။ ရင္ခြင္ပိုက္အရြယ္ ကေလးငယ္ ပင္ပန္းေနတာ၊ အလိုမက် ျဖစ္ေနတာ သတိထားမိရင္ ကေလးအတြက္ ဂါထာမႏၲာန္ ရြတ္ေပးၾကည့္ပါ။ ကေလးရဲ့ အျပဳသေဘာ တံု႔ျပန္မႈကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

အသိမိတ္ေဆြ မိသားစု တစ္ခုမွာ ထမင္းမစားခင္ မိသားစုလိုက္ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ၾကတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဒီထက္ ပိုၿပီး ထူးျခားတာက ဆြမ္းေတာ္ကပ္ ၀တ္ရြတ္စဥ္ကို ငါးႏွစ္သား ကေလးက ေရွ႕ကတိုင္ေပးသြားပါတယ္။ ဒါဟာ ႐ိုးတယ္ထင္ရေပမယ့္ ကေလးနဲ႔ မိဘၾကားက ေလးနက္တဲ့ ဓမၼဆက္ထံုးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ပတ္တစ္ခါ တစ္လတစ္ခါ နီးစပ္ရာ မိသားစုေတြ စုဆံုၿပီး ဘာသာေရးကိစၥ ေဆာင္ရြက္ၾကတာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဒီလို ပံုမွန္လုပ္ေနတာဟာ ကေလးေတြကို ဓမၼသင္တန္း အတက္ခိုင္းၿပီး သင္တန္းၿပီးတာနဲ႔ ကိစၥၿပီးသြားတာထက္ အမ်ားႀကီး သာပါတယ္။ မိသားစုကို ပစ္ထားခဲ့ၿပီး၊ မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း သတိမရႏိုင္ဘဲ အခ်ိန္လု စီးပြားရွာၾကရတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ဒီလို ပံုမွန္ေလး လုပ္သြားႏိုင္ရင္ မိသားစုေတြ စုစည္းေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေလာကီအက်ိဳးလည္း ရရွိသလို ဘာသာေရးကို က်င့္သံုးၿပီးလည္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ မိတ္ေဆြမိသားစုေတြ အခ်င္းခ်င္းလည္း အျပန္အလွန္ ကူညီခြင့္ေတြ ရလာတာေပါ့။ 

ကေလးငယ္ေတြအနဲ႔အတူ ဘာသာေရးကိစၥ တစ္ခုခု သေဘာေလာက္ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း လုပ္လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားၾကတယ္၊ ကစားၾကတယ္ ဆိုရင္ကိုပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ထိေရာက္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစာထြက္ရင္း၊ ကစားခုန္စားလုပ္ရင္း ဘာသာေရးကိစၥ ေဆာင္ရြက္သင့္သလားလို႔ ေမးခ်င္ ေမးႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ မလုပ္သင့္ရမွာလဲ။ လုပ္ရမွာ ေၾကာင္တယ္လို႔ ထင္မိသလား။ မထင္ပါနဲ႔။ သူတစ္ပါးက ငေၾကာင္လို႔ အထင္ခံရမွာ ေၾကာက္သလား။ ထင္ခ်င္သလို ထင္ၾကပါေစ။ 

ကိုယ့္ဘာသာေရး ကိုယ္လုပ္တာပဲ။ မိဘနဲ႔ သားသမီး အတူတူ တရားထိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ အခ်ိန္ သိပ္ၾကာစရာ မလိုပါဘူး။ ကေလးေတြကို အားစိုက္သတိထားၿပီး အသက္႐ႉဖို႔ သင္ေပးပါ။ ဘယ္လိုခံစားလိုက္ရတယ္ ဆိုတာကို သတိထားမိေအာင္ အသက္႐ႉခိုင္းပါ။ တရားထိုင္တာကို ႀကီးေလးမြန္ျမတ္တဲ့ ကိစၥႀကီး၊ ကေလးေတြနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ဘာသာေရး လုပ္ငန္းႀကီးလို႔ မသတ္မွတ္ပါနဲ႔။ မြန္ျမတ္တဲ့ ကိစၥတိုင္း ႀကီးေလးစရာ မလိုပါဘူး။ လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔လည္း မြန္ျမတ္လို႔ ရပါတယ္။ 

အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းက ကေလးေတြအတြက္ ခက္ေနရင္ ဗုဒၶါႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္း အပြားခိုင္းပါ။ ကမၼ႒ာန္းဆိုၿပီး စကားလံုးကသာ ႀကီးေနတာ လုပ္ရတာက ႐ိုး႐ိုးေလးပါ။ ဘုရားဂုဏ္ကို အာ႐ံုျပဳလိုက္႐ံုပဲ မဟုတ္လား။ ဘုရားရွင္ရဲ့ ပံုေတာ္ကို စိတ္ထဲမွာ ပံုေဖာ္ၾကည့္ခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ မခက္ပါဘူး။ ေမတၱာပြားတာလည္း ကေလးေတြ လုပ္ႏိုင္တာေပါ့။ 

တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနတတ္တာဟာ ဘ၀မွာ အေရးႀကီးတဲ့ စြမ္းရည္တစ္ခုပါ။ ဒီစြမ္းရည္ကို ေမတၱာပြားျခင္းအားျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ပါတယ္။

မိဘေတြနဲ႔ သားငယ္သမီးငယ္ေတြ စုေပါင္းတိုင္ပင္ၿပီး ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေလးေတြ ကစားႏိုင္ပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အားလံုးက အတၱစိတ္နဲ႔ သူတစ္ပါးကို မငဲ့ဘဲ ကိုယ္ခ်မ္းသာဖို႔ ကိုယ္ေပ်ာ္ဖို႔ပဲ ဦးစားေပးၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး။

 ေနာက္တစ္ခါ ဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကပဲ သူတစ္ပါးကို ငဲ့ညႇာၿပီး ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားထက္ သူတစ္ပါးရဲ့ အက်ိဳးစီးပြားကို ငဲ့ကြက္ၿပီး သူတစ္ပါး ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး။ ဒီလို ကစားတာဟာ ကေလးေတြကို ျပႆနာ ေျဖရွင္းနည္း သင္ေပးတာပါပဲ။ ကေလးေတြဟာ မတူကြဲျပားတဲ့ အျပဳအမူေတြကေန ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ အက်ိဳးရလဒ္ေတြကိုလည္း သိျမင္ႏိုင္ၾကမွာပါ။

 

မိသားစုလိုက္ ေက်ာင္းကန္ဘုရား ေစတီပုထိုးေတြ သြားေရာက္ လည္ပတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘိုးဘြားရိပ္သာလို လူမႈေရး ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေနရာဌာနေတြလည္း သြားေရာက္ လည္ပတ္ႏိုင္ပါတယ္။ လည္ပတ္ရာက ျပန္လာရင္ ဘာေတြ ျမင္ေတြခဲ့ရတယ္၊ ဘယ္လိုေတြ ခံစားခဲ့ရတယ္၊ ဘာေတြ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။

ကေလးေတြအတြက္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ ဗုဒၶ၀င္စာအုပ္ေတြကို ကေလးနဲ႔မိဘ အတူဖတ္သင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶ၀င္ ဗီဒီယိုေတြ အတူ ၾကည့္သင့္ၾကပါတယ္။ မိဘက ကေလးေတြကို လမ္းျပသြန္သင္ႏိုင္တာေပါ့။ ကေလးေတြအတြက္ ထုတ္ေ၀တဲ့ ဓမၼစာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ 

ဗုဒၶ၀င္ ကာတြန္းဇာတ္လမ္းေတြလည္း ေပါပါတယ္။ စာေတြဖတ္၊ ဗီဒီယိုေတြၾကည့္ၿပီး ကေလးေတြနဲ႔ မသိမသာ ေဆြးေႏြးၾကည့္ပါ။ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေအာင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေဆြးေႏြးပါ။ လမ္းညႊန္မႈနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ၿပီး ေဆြးေႏြးပါ။ ကေလးေတြဟာ နက္နဲတဲ့ ကံတရား၊ ဘ၀သံသရာ သေဘာတရားေတြကို လက္ခံဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ကေလးေတြဟာ တိရစၧာန္ေတြ၊ နိမ့္က်သူေတြကို သနားတတ္လာတာကိုလည္း တအံ့တၾသ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

ဗုဒၶဘာသာ ေက်ာင္းကန္ဘုရားေတြမွာ ကာယိေျႏၵကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင့္ထိန္းထားတတ္ၾကပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတြ လူႀကီးမိဘေတြေရွ႕မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ေနတာဟာလည္း ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အေလ့အထ တစ္ခုပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကာယိေျႏၵ ထိန္သိမ္းျခင္းကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လိုလားၾကပါတယ္။ ဒီအေလ့အထနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “ကေလးေတြ အၿငိမ္ကို မေနႏိုင္ၾကဘူး”လို႔ ညည္းညည္းညဴညဴ ေျပာၾကတဲ့ မိဘေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကေလးေတြ ဂနာမၿငိမ္တာဟာ မိဘေတြဆီက သင္ယူခဲ့တာ ထင္ပါတယ္။ 

အဲဒီလို မိဘေတြ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနတာကို သူတို႔ကေလးေတြ ေတြ႔ရခဲ ျမင္ရခဲမယ္ ထင္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြ ဣေျႏၵရရ ထိုင္ေနတာကို ျမင္ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ ဣေျႏၵရရ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းမႈကို ကေလးနဲ႔မိဘ အတူတူ အလ်ဥ္းသင့္သလို မွ်ေ၀ခံစားသင့္ပါတယ္။ ဥပမာ ကေလးက မိဘရင္ခြင္မွာ ထိုင္ေနမယ္၊ မိဘက ဘုရားစာ တရားစာ ရြတ္ဖတ္ေနမယ္ေပါ့။ 

တစ္ခ်ိဳ႕ မိဘေတြက တရားထိုင္တဲ့ အခါမွာ ကေလးေတြ လာေႏွာင့္တာ မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ မိဘဆႏၵကို ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေလးေလးစားစား နားလည္တတ္ၾကပါတယ္။ ကေလးက နားမလည္ႏိုင္လို႔ တရားထိုင္ေနတုန္း ရင္ခြင္ထဲ လာထိုင္တယ္ ဆိုရင္လည္း ျပႆနာလို႔ မယူဆသင့္ပါဘူး။ ကေလးကို ရင္ခြင္မွာထားၿပီး တရားအားထုတ္လို႔လည္း ရတာပါပဲ။

ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြနဲ႔ စုဖြဲ႔ၿပီး ေဆြးေႏြးတဲ့ နည္းကလည္း ထိေရာက္ပါတယ္။ ေဖာ္ေရြရင္းႏွီးမႈအေၾကာင္း၊ အတင္းအဖ်င္း စကားေတြအေၾကာင္း၊ ခ်ိန္းဆိုေတြဆံုတဲ့အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခုကို ယူၿပီး လူႀကီးက ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးေပါ့။ အဲဒီလို ေဆြးေႏြးတဲ့ ေနရာမွာ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ ဗုဒၶဘာသာကို ဘယ္လို အသံုးခ်လို႔ ရတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေအာင္ ဆြဲယူျပေပါ့။ 

အၾကမ္းမဖက္ျခင္း ေမတၱာ၊ အေရးကိစၥ ၾကံဳရတဲ့အခါ ထည့္၀င္လႉဒါန္းျခင္း ရက္ေရာမႈ ဒါန အစရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ အေလ့အက်င့္ေတြကို ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အသံုးခ်လို႔ ရတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေအာင္ ေျပာျပေပါ့။ ကမၻာႀကီးအေၾကာင္း၊ တစ္ျခားႏိုင္ငံက လူသားေတြအေၾကာင္း လူငယ္ေတြ သိနားလည္ခြင့္ ရရွိမယ့္ နည္းလမ္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ 

တရားေတာ္ကို ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အသံုးခ်လို႔ ရျခင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အလွတစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ကိုယ္က်င့္တရား တန္ဖိုးေတြ၊ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြ ရွိေနတယ္၊ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဘ၀အတြက္ အသံုး၀င္တယ္လို႔ လူငယ္ေတြ သိႏိုင္ၾကေလေလ သူတို႔ရဲ့ ဘာသာတရားကို သူတို႔ ျပန္ၿပီး ေလးစားႏိုင္ၾကေလေလ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခါတုန္းက အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ ကေလးေတြ “ေယာက္်ားေလးနဲ႔ မိန္းကေလး ဆက္ဆံေရး”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဟာေျပာေဆြးေႏြးၾကတာကို ဦးေဆာင္ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေျပာၾကတယ္။ သူတို႔ဘ၀၊ သူတို႔ခံစားခ်က္ေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကတာ ျဖစ္ေပမယ့္ တရားဓမၼနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သေဘာတရားေတြ အမ်ားႀကီး ပါေနပါတယ္။

 ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္ကိုက သဘာ၀တရားကို ေဖာ္ထုတ္ျပထားတာကိုး။ ဆိုပါစို႔ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ျပည့္ျပည့္၀၀နဲ႔ ေနထိုင္ရွင္သန္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္၊ အမွန္ကိုသာ ေျပာၾကဖို႔ အေရးႀကီးတယ္၊ ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ယံုၾကည္မႈ ရွိသင့္တယ္ဆိုတာ ေလ့လာရမယ္ ဆိုတာေတြကို ကေလးေတြ ေျပာၾကေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ သူတို႔ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးတာကို ဦးေဆာင္ေပးသူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘာမွ ၀င္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ ေျပာၾကတာေတြကို ေလးေလးစားစား နားေထာင္ေပးခဲ့တာပါပဲ။

 ေဆြးေႏြးပြဲၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြ လာေျပာၾကတယ္။ “အံ့ၾသစရာပဲ။ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ ဒီလို ေျပာရတာ ဒါ ပထမဆံုးပဲ”တဲ့။ ကေလးေတြဟာ အထိအခိုက္ အတိမ္းအေစာင္း မခံႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ ေရွ႕မွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ လူငယ္ေတြရဲ့ အေရးကိစၥကို စိတ္၀င္စားၾကပါလား၊ စာနာတတ္ၾကပါလားလို႔လည္း သတိထားသြားမိၾကပါတယ္။ သူတို႔ဘ၀နဲ႔ တရားဓမၼ ဆက္စပ္မႈ ရွိေနပါလားလို႔လည္း သေဘာေပါက္သြားၾကပါတယ္။

တရားဓမၼက ကေလးေတြရဲ့ ဘ၀ကို ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္တယ္၊ ကေလးေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တိုက္႐ိုက္တစ္မ်ိဳး သြယ္၀ိုက္ၿပီးေတာ့တစ္မ်ိဳး နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တရားဓမၼေတြ သင္ေပးႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

:)
ရွင္အာစာရ

ေထရ၀ါဒ သာသနာမွာ ဘိကၡဳနီေတြ ရွိေသးလား...?

ဘိကၡဳနီသာသနာ၊ ယခုခါ၊ ေသခ်ာ ရွိႏုိင္ပါသေလာ?

ဒါယကာႀကီး သန္းထြန္း၊ လပြတၱလုပ္ေျမာက္ဖက္႐ြာ (လပြတၱာျမိဳ႕နယ္) ေလွ်ာက္ထားေသာ ေမးခြန္းမွာ---

ေမး။ ။ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားစာပါဘုရား---

ဆရာေတာ္အရွင္ျမတ္ဘုရား--- သာသနာေတာ္တြင္ ဘိကၡဳ, ဘိကၡဳနီ- ရဟန္း ၂-မ်ဳိး ရွိရာတြင္ ဘိကၡဳနီမမ်ား သာသနာတြင္ ယခုအခ်ိန္မွာ ရွိႏုိင္ပါသလားဘုရား? (ယုိးဒယား) ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ ဘိကၡဳနီမမ်ား ေပၚေပါက္ေနသည္-ဟု သိရပါသည္ဘုရား၊ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။

ေျဖ။ ။ ဒါယကာ ဦးသန္းထြန္းရဲ႔ေမးခြန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍---

ဘိကၡဳနီမမ်ား သာသနာတြင္ ယခုအခါမွာ ရွိႏုိင္, မရွိႏုိင္-က်မ္းဂန္အေထာက္အထား ၾကည့္႐ႈရာဝယ္ ပါရာဇိကက႑အ႒ကထာ (ဝိ၊ ႒၊ ၁၊ ၂ဝ၆), ကခၤါဝိတရဏီအ႒ကထာ (၁ဝ၄), အဂၤုတၱရနိကာယ္ ဒုကနိပါတ္ အ႒ကထာ (အံ၊ ႒၊ ၂၊ ၆၆), သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ (အဘိ၊ ႒၊ ၂၊ ၃၁၆), သာရတၳဒီပနီဋီကာ (သာရတၳ၊ ဋီ၊ ၂၊ ၅၇)တုိ႔အရ

(၁) ဧဟိဘိကၡဴပသမၸဒါ- ဧဟိဘိကၡဳ (ရဟန္း လာေလာ့) လို႔ ဘုရားရွင္ ေခၚေတာ္မူတဲ့ စကားေတာ္ေၾကာင့္ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း၊

(၂) သရဏဂမႏူပသမၸဒါ- သရဏဂုံျဖင့္ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း၊

(၃) ၾသဝါဒပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ- ၾသဝါဒခံယူျခင္းေၾကာင့္ (အရွင္မဟာကႆပ) ရဟန္းျဖစ္ျခင္း၊

(၄) ပဥွဗ်ာကရဏူပသမၸဒါ- ျပႆနာေျဖဆုိျခင္းေၾကာင့္ (ေသာပါကသာမေဏ) ရဟန္းျဖစ္ျခင္း၊

(၅) ဂ႐ုဓမၼပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ- ဂ႐ုဓမ္ကုိ ခံယူဝန္ခံျခင္းေၾကာင့္ (မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ) ရဟန္းျဖစ္ျခင္း၊

(၆) ဒူေတႏူပသမၸဒါ- (အၯကာသီျပည့္တန္ဆာမ) တမန္ျဖင့္ ခြင့္ျပဳအပ္ေသာ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း ၊

(၇) အ႒ဝါစီကူပသမၸဒါ- ကမၼဝါစာရွစ္ႀကိမ္ဖတ္ျခင္းျဖင့္ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း၊ (=ဘိကၡဳနီသံဃာမွ ဉတၱိစတုတၳကမၼဝါစာ တစ္ႀကိမ္, ဘိကၡဳသံဃာမွ ဉတၱိစတုတၳကမၼဝါစာတစ္ႀကိမ္- ဤသုိ႔ ဉတၱိစတုတၳကမၼဝါစာ ႏွစ္ႀကိမ္ဖတ္ျခင္းျဖင့္ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း)၊

(၈) ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ- ဉတ္လွ်င္ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ရွိေသာ ကမၼဝါစာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း။ (ကမၼဝါစာ ၃-ႀကိမ္+ ဉတ္ ၁-ႀကိမ္ ႐ြတ္ဆုိမႈကုိ ဉတ္လွ်င္ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ကမၼဝါစာဖတ္ျခင္း-ဟု ဆုိလုိ၏။) ဟူေသာ ရဟန္းျဖစ္ျခင္း ဥပသမၸဒါ ၈-မ်ဳိးတြင္ ဘိကၡဳနီဆုိင္ရာ ဥပသမၸဒါမ်ားမွာ---

၁။ ဂ႐ုဓမၼပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ၊

၂။ ဒူေတႏူပသမၸဒါ၊

၃။ အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါ၊

၄။ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ- ေလးမ်ဳိးတုိ႔သာ ျဖစ္၏၊

   က်န္ ၄-မ်ဳိးတုိ႔ကား ဘိကၡဳနီတုိ႔ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ပါ။

ဘိကၡဳနီတုိ႔ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ဥပသမၸဒါ ၄-မ်ဳိးတုိ႔တြင္---

၁။ ဂ႐ုဓမၼပ႐ိဂၢဟဏူပသမၸဒါသည္ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီတစ္ဦးတည္းအတြက္သာ ခြင့္ျပဳအပ္တဲ့ ဥပသမၸဒါ ျဖစ္တယ္။

၂။ ဒူေတႏူပသမၸဒါသည္ အၯကာသီတစ္ဦးတည္းအတြက္သာ ခြင့္ျပဳအပ္တဲ့ ဥပသမၸဒါျဖစ္တယ္။

၃။ အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါသည္ ဂ႐ုဓမၼပဋိဂၢဟဏူပသမၸႏၷျဖစ္တဲ့ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ, ဘိကၡဳဧကေတာဥပသမၸႏၷ ျဖစ္တဲ့ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီရဲ႔ ေနာက္ပါ သာကီဝင္မင္းသမီး ရဟန္းမငါးရာ, အၯကာသီ ရဟန္းမတုိ႔မွ တပါးေသာ က်န္ ဘိကၡဳနီအားလုံးတုိ႔အတြက္ ခြင့္ျပဳအပ္တဲ့ ဥပသမၸဒါျဖစ္တယ္။

၄။ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါသည္ကား ရဟန္းေယာက်္ားတုိ႔ရဲ႔ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ, ရဟန္းမတုိ႔ရဲ႔ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ-ဟူ၍ ၂-မ်ဳိး ကြဲျပားပါတယ္။

ထုိ ၂-မ်ဳိးတြင္ ရဟန္းမတုိ႔ရဲ႔ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါကုိသာ ဤေနရာ၌ ရည္႐ြယ္ပါတယ္၊ အဲဒီရဟန္းမတုိ႔ရဲ႔ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ- ဟူသည္ မိေထြးေတာ္ေဂါတမီရဲ႔ ေနာက္ပါ သာကီဝင္မင္းသမီး (ဘိကၡဳ ဧကေတာဥပသမၸႏၷာ) ငါးရာတုိ႔အတြက္ ခြင့္ျပဳအပ္တဲ့ ဥပသမၸဒါျဖစ္တယ္။

သေမၼာဟဝိေနာဒနီအ႒ကထာ (အဘိ၊ ႒၊ ၂၊ ၃၁၆)၌---

“ယာ ဣမာ ဧဟိဘိကၡဴပသမၸဒါ သရဏဂမႏူပသမၸဒါ ၾသဝါဒပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ ပဥွာဗ်ာကရဏူပ သမၸဒါ ဂ႐ုဓမၼပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ ဒူေတႏူပသမၸဒါ အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါ ဉတၱိစတုတၳ ကမၼဴပသမၸဒါတိ အ႒ ဥပသမၸဒါ ဝုတၱာ၊ တာသံ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ, ဒူေတႏူပသမၸဒါ, အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါတိ ဣမာ တိေႆာဝ ထာဝရာ၊ ေသသာ ဗုေဒၶ ဓရမာေနေယဝ အေဟသုံ”

ဧဟိဘိကၡဴပသမၸဒါ- ဧဟိဘိကၡဴပသမၸဒါလည္းေကာင္း၊ သရဏဂမႏူပသမၸဒါ- သရဏဂမႏူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ၾသဝါဒပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ-ၾသဝါဒပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ပဥွာဗ်ာကဏူပ သမၸဒါ- ပဥွာဗ်ာကဏူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ဂ႐ုဓမၼပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ- ဂ႐ုဓမၼပဋိဂၢဟဏူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ဒူေတႏူပသမၸဒါ- ဒူေတႏူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါ- အ႒ဝါစိကူပ သမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ- ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ဣတိ- ဤသုိ႔၊ အ႒-ရွစ္ပါးကုန္ေသာ၊

 ယာ ဣမာ ဥပသမၸဒါ- အၾကင္ ဥပသမၸဒါတုိ႔ကုိ၊ ဝုတၱာ- ေဟာေတာ္မူအပ္ကုန္ၿပီ၊ တာသံ- ထုိဥပ သမၸဒါတုိ႔တြင္၊ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ- ဉတၱိစတုတၳ ကမၼဴပသမၸဒါလည္းေကာင္း၊ ဒူေတႏူပသမၸဒါ- ဒူေတႏူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါ- အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါ လည္းေကာင္း၊ ဣတိ- ဤသုိ႔၊ ဣမာ တိေႆာဝ- ဤသုံးပါးတုိ႔သည္သာလွ်င္၊ ထာဝရာ-ခုိင္ၿမဲကုန္၏၊ ေသသာ- ၾကြင္းေသာ ဥပသမၸဒါတုိ႔သည္၊ ဗုေဒၶ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ဓရမာေနဝ-သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေတာ္မူစဥ္သာ လွ်င္၊ အေဟသုံ-ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ [ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံလွ်င္ကား ထုိဥပသမၸဒါမ်ား မရွိႏုိင္ေတာ့ပါ။]

ဥပသမၸဒါ ၈-မ်ဳိးတုိ႔တြင္ ဉတၱိစတုတၳကမၼဴပသမၸဒါ, ဒူေတႏူပသမၸဒါ, အ႒ဝါစိကူပသမၸဒါ-ဤ ၃-မ်ဳိးတုိ႔သည္ ခုိင္ၿမဲကုန္၏၊ ၾကြင္းေသာ ဥပသမၸဒါ ၅-မ်ဳိးတုိ႔သည္ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္ၿပီးေနာက္ မရွိႏုိင္ေတာ့ပါ-ဟု မိန္႔ဆုိအပ္ ေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းအတၳဳပၸတၱိ မေပၚေပါက္ခဲ့၍ အၯကာသီမွတပါး အျခား ဒူေတႏူပသမၸဒါ ရဟန္းမမ်ား မရွိခဲ့ၾကေသာ္လည္း အေၾကာင္းအတၳဳပၸတၱိ ေပၚေပါက္ပါက အျခား ဒူေတႏူပသမၸဒါ ရဟန္းမမ်ား ျဖစ္ႏုိင္ဖြယ္ရွိသည္။

ဘိကၡဳနီသံဃာ၌ ရဟန္းမခံရေသးေသာ  မာတုဂါမကုိ ဘိကၡဳသံဃာက ရဟန္းခံေပးျခင္းငွါ မအပ္

သာကီဝင္မင္းသမီးငါးရာတုိ႔ ရဟန္းမ ျပဳၿပီးရာအခါမွေနာက္ ဘိကၡဳနီ(ရဟန္းမ) ျပဳလုိတဲ့ မာတုဂါမ မ်ားကုိ ဥဘေတာဥပသမၸႏၷပညတ္ေတာ္အတုိင္း ေရွးဦးစြာ ဘိကၡဳနီသံဃာ၌ ရဟန္းခံၿပီးမွသာ ဘိကၡဳသံဃာ၌ ရဟန္းခံ႐ုိး အစဥ္အလာရွိခဲ့ပါတယ္၊ သာကီဝင္မင္းသမီး ငါးရာတုိ႔မွတပါး ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္မွစ၍ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅ဝဝ-ေက်ာ္သည့္တုိင္ေအာင္ ဘိကၡဳသံဃာ တစ္ဖက္၌သာ ရဟန္းခံ႐ုိး အစဥ္အလာ ေထရဝါဒဗုဒၾၶြသာသနာေတာ္၌ ‘လုံးဝ’မရွိေတာ့ပါ။

သီဟုိဠ္ကြၽန္းဝယ္ ဘုရင္က သူရဲ႔မိဖုရား အႏုဠာေဒဝီကုိ ရဟန္းျပဳေပးရန္ ေလွ်ာက္ထားရာ မဟိႏၵမေထရ္က “ငါတုိ႔ အား မာတုဂါမကုိ ရဟန္းမ ျပဳေပးျခင္းငွါ မအပ္၊ ပါဋလိပုတ္ျပည္၌ ငါရဲ႔ႏွမ သံဃမိတၱာေထရီ ရွိတယ္၊ အဲဒီေထရီကုိ ပင့္ေခၚေခ်ေလာ့”လုိ႔ ပါရာဇိကက႑အ႒ကထာ (ဝိ၊ ႒၊ ၁၊ ၆၇)၌ လာရွိပါတယ္။

တသၼႎ ေခါ ပန သမေယ အႏုဠာ ေဒဝီ ပဗၺဇိတုကာမာ ဟုတြာ ရေညာ အာေရာေစသိ။ ရာဇာ တႆာ ဝစနံ သုတြာ ေထရံ ဧတဒေဝါစ “အႏုဠာ ဘေႏၲ ေဒဝီ ပဗၺဇိတုကာမာ၊ ပဗၺာေဇထ န"ႏၲိ။ န မဟာရာဇ အမွာကံ မာတုဂါမံ ပဗၺာေဇတုံ ကပၸတိ၊ ပါဋလိပုေတၱ ပန မယွံ ဘဂိနီ သံဃမိတၱေတၳရီ နာမ အတၳိ၊ တံ ပေကၠာသာေပဟိ။

တသၼႎ ေခါ ပန သမေယ-ထုိအခါ၌၊ အႏုဠာ ေဒဝီ-အႏုဠာ မိဖုရားသည္၊ ပဗၺဇိတုကာမာ- ရွင္ရဟန္းျပဳလုိသည္၊ ဟုတြာ- ျဖစ္၍၊ ရေညာ- မင္းအား၊ အာေရာေစသိ-သံေတာ္ဦးတင္ၿပီ၊ ရာဇာ- မင္းသည္၊ တႆာ- ထုိအႏုဠာေဒဝီ၏၊ ဝစနံ သုတြာ-စကားကုိ ၾကား၍၊ ေထရံ-မဟိႏၵမေထရ္ကုိ၊ “ဘေႏၲ- အရွင္ဘုရား၊ အႏုဠာေဒဝီ-အႏုဠာေဒဝီသည္၊ ပဗၺဇိတုကာမာ- ရွင္ရဟန္းျပဳလုိပါ၏၊ နံ- ထုိအႏုဠာေဒဝီကုိ၊ ပဗၺာေဇထ- ရွင္ရဟန္းျပဳေပးေတာ္မူပါကုန္၊" ဣတိ- ဤသုိ႔၊ ဧတံ ဝစနံ- ဤစကား ကုိ၊ အေဝါစ-ေလွ်ာက္ထားၿပီ၊ “မဟာရာဇ-မင္းျမတ္၊ အမွာကံ-ငါတုိ႔အား၊ မာတုဂါမံ- မာတုဂါမကုိ၊ ပဗၺာေဇတုံ-ရွင္ရဟန္းျပဳေပးျခင္းငွါ၊ န ကပၸတိ-မအပ္၊ ပါဋလိပုေတၱ ပန- ပါဋလိပုတ္ျပည္၌ကား၊ မယွံ- ငါ၏၊ ဘဂိနီ- ႏွမ ျဖစ္ေသာ၊ သံဃမိတၱေတၳရီ နာမ-သံဃမိတၱေထရီ မည္သည္၊ အတၳိ- ရွိ၏၊ တံ- ထုိသံဃမိတၱေထရီကုိ၊ ပေကၠာသာေပဟိ-ပင့္ေခၚေစေလာ့။

“ငါတုိ႔အား မာတုဂါမကုိ ရဟန္းမ ျပဳေပးျခင္းငွါ မအပ္- ဆုိတဲ့စကားက ဘိကၡဳနီသံဃာ၌ ရဟန္းမ မျပဳရေသးတဲ့ မာတုဂါမကုိ ေရွးဦးစြာ ရဟန္းမ ျပဳေပးျခင္းငွါ မအပ္သည္ကုိ ရည္႐ြယ္၍ မိန္႔ေတာ္မူ သည္၊ ဘိကၡဳနီသံဃာ၌ ရဟန္းမ ျပဳၿပီးတဲ့ ဧကေတာဥပသမၸႏၷ ဘိကၡဳနီကုိမူ ဘိကၡဳသံဃာက ထပ္မံ၍ ရဟန္းမ ျပဳေပးရမည္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ပါဋလိပုတ္ျပည္၌ ငါရဲ႔ႏွမေတာ္ သံဃမိတၱာေထရီရွိသည္၊ သူမကုိ ပင့္ေခၚေစေလာ့”လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္တယ္။

“ဘိကၡဳသံဃာတစ္ဖက္၌ ရဟန္းမ ျပဳခြင့္ရတဲ့ ဧကေတာဥပသမၸႏၷပညတ္ကုိ ဘုရားရွင္ ပယ္ျမစ္ေတာ္ မမူျခင္းေၾကာင့္ ထုိပညတ္ခ်က္သည္ မပ်က္”ဟု အခ်ဳိ႔ပုဂၢဳိလ္တုိ႔ ထင္ျမင္ယူဆၾကေသာ္လည္း ယင္း ဧကေတာဥပသမၸႏၷ ပညတ္ခ်က္ကုိ ပယ္ျမစ္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ဝဇိရဗုဒၶိဋီကာအရ သိအပ္ပါတယ္။

ဥဘေတာသံေဃ ဥပသမၸႏၷာတိ ဘိကၡဴနံ သႏၲိေက ဥပသမၸဒါယ ပဋိကၡိတၱတၱာ တဒႏုပၸသဂၤဘယာ ဧဝံ ဝုတၱႏၲိ ေဝဒိတဗၺံ။ (ဝဇိရဗုဒၶိဋီကာ၊ ၂၇၃။)

ဥဘေတာသံေဃ ဥပသမၸႏၷာတိ - ဥဘေတာသံေဃ ဥပသမၸႏၷာ ဟူသည္ကား၊ ဘိကၡဴနံ-ရဟန္းတုိ႔၏၊ သႏၲိေက-အထံ၌၊ ဥပသမၸဒါယ-ပဥၥင္းခံျခင္းကုိ၊ ပဋိကၡိတၱတၱာ-ပယ္ျမစ္အပ္ၿပီးသည္၏အျဖစ္ေၾကာင့္၊ တဒႏုပၸသဂၤဘယာ- ထုိဘိကၡဳ သံဃာတစ္ဖက္၌ ပဥၥင္းခံျခင္းဝယ္ လ်ဥ္းပါးဖြယ္မွ စုိးရိမ္ျခင္းေၾကာင့္၊ ဧဝံ-ဤသုိ႔ “ဥဘေတာသံေဃ ဥပသမၸႏၷာ" ဟူ၍၊ ဝုတၱံ-ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူအပ္ၿပီ၊ ဣတိ- ဤသုိ႔၊ ေဝဒိတဗၺံ-သိအပ္၏။

ဘိကၡဳဧကေတာဥပသမၸႏၷဘိကၡဳနီကုိ ဖြင့္ျပရာဝယ္ ပါရာဇိကက႑အ႒ကထာလာ--

“ဘိကၡဴနံ သႏၲိေက ဥပသမၸႏၷာ နာမ ပဥၥသတာ သာကိယာနိေယာ” (ဝိ၊ ႒၊ ၂၊ ၂၄၂) အရလည္းေကာင္း,

သာရတၳဒီပနီဋီကာႏွင့္ ဝိမတိဝိေနာဒနီဋီကာတုိ႔လာ---

“ဘိကၡဴနံ သႏၲိေက ဥပသမၸႏၷာ နာမ ပရိဝတၱလိဂၤါ ဝါ ပဥၥသတသာကိယာနိေယာ ဝါ” (သာရတၳ၊ ဋီ၊ ၃၊ ၄၃။ ဝိမတိ၊ ဋီ၊ ၂၊ ၂၁)အရ လည္းေကာင္း,

သာရတၳဒီပနီဋီကာလာ---

“ယာ တာ မဟာပဇာပတိေဂါတမိယာ သဒၶႎ နိကၡႏၲာ ပဥၥသတာ သာကိယာနိေယာ၊ တာ ဧကေတာ ဥပသမၸႏၷာ ဘိကၡဳသံဃေတာ ဧဝ လဒၶဴပသမၸဒတၱာ၊ ဣတရာ ဥဘေတာဥပသမၸႏၷာ ဥဘေတာသံေဃ ဥပသမၸႏၷတၱာ” (သာရတၳ၊ ဋီ၊ ၃၊ ၁၁၁။)အရ လည္းေကာင္း---

“မိေထြးေတာ္ေဂါတမီႏွင့္အတူတကြ ထြက္လာၾကေသာ သာကီဝင္မင္းသမီး ရဟန္းမငါးရာႏွင့္ ရဟန္းေယာက်္ား အျဖစ္မွ ဣတၳိလိင္ျပန္ေသာ ရဟန္းမတုိ႔ကုိသာ ဘိကၡဳဧကေတာ ဥပသမၸႏၷ ျဖစ္သည္”ဟု ဖြင့္ျပၾကေသာေၾကာင့္ သာကီဝင္ မင္းသမီး ရဟန္းမငါးရာႏွင့္ ရဟန္းေယာက်္ား အျဖစ္မွ ဣတၳိလိင္ျပန္ေသာ ရဟန္းမတုိ႔မွတပါး ဘိကၡဳဧကေတာဥပသမၸႏၷ ဘိကၡဳနီ မရွိ, အျခားရဟန္းမမ်ားသည္ ဥဘေတာဥပသမၸႏၷဘိကၡဳနီတုိ႔သာ ရွိသည္၏အျဖစ္ကုိ သႏၷိ႒ာန္က် မွတ္သား အပ္ပါသည္။

ရဟန္းေယာက္်ားမ်ားသည္ မာတုဂါမကုိ ရဟန္းမ ျပဳေပးဖုိ႔မဆုိထားႏွင့္  ရွင္ပင္ ျပဳမေပးေကာင္း

ရဟန္းေယာက်္ားမ်ားက ဘိကၡဳနီသံဃာ၌ ေရွးဦးစြာ ရဟန္းမခံရေသးတဲ့ မာတုဂါမကုိ ရဟန္းခံေပးျခင္းငွါ မအပ္႐ုံသာမကေသး, ရွင္ျပဳေပးျခင္းငွါပင္ မအပ္ေၾကာင္းကုိ ဝိနည္းမဟာဝါ အ႒ကထာ, မဟာခႏၶက, ပဗၺဇၨကထာ၌---

“ဧဝံ ဘိကၡဳနာဝ ပဗၺဇိေတာ ေဟာတိ၊ ပုရိသံ ဟိ ဘိကၡဳေတာ အေညာ ပဗၺာေဇတုံ န လဘတိ၊ မာတုဂါမံ ဘိကၡဳနိေတာ အေညာ” (ဝိ၊ ႒၊ ၃၊ ၂၄ဂ)၌ မိန္႔အပ္သည္။ ဧဝံ- ဤသုိ႔၊ ဘိကၡဳနာဝ- ရဟန္းသည္သာ၊ ပဗၺဇိေတာ- ရွင္ျပဳေပးအပ္သည္၊ ေဟာတိ- ျဖစ္၏၊ ဟိ- မွန္၏၊ ပုရိသံ- ေယာက်္ားကုိ၊ ဝါ-ေယာက်္ားျဖစ္ေသာ ရွင္ေလာင္းကုိ၊ ဘိကၡဳေတာ- ရဟန္းမွ၊ အေညာ- တပါးအျခား သူသည္၊ ပဗၺာေဇတုံ-ရွင္ျဖစ္ေစျခင္းငွါ၊ ဝါ-ရွင္ျပဳေပးျခင္းငွါ၊ န လဘတိ-မရ။ မာတုဂါမံ-မာတုဂါမကုိ၊ ဝါ-မာတုဂါမျဖစ္ေသာ ရွင္ေလာင္းကုိ၊ ဘိကၡဳနိေတာ-ရဟန္းမမွ၊ အေညာ-တပါးတျခားသူသည္၊ ပဗၺာေဇတုံ-ရွင္ျဖစ္ေစျခင္းငွါ၊ ဝါ-ရွင္ျပဳ ေပးျခင္းငွါ၊ န လဘတိ-မရ။

သမုိင္းေၾကာင္းအရ ၾကည့္လွ်င္လဲ “ဘိကၡဳနီသာသနာသည္ သီဟုိဠ္ကြၽန္း (ယေန႔ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ) တြင္ အရွည္ၾကာဆုံး ျဖစ္သည္၊ သာသနာႏွစ္ေလးရာေက်ာ္တြင္ သီဟုိဠ္ကြၽန္း၌ ၁၂-ႏွစ္တုိင္ သူပုန္ ေဘးႀကီးျဖစ္ျခင္း, ဒုဗၻိကႏၲရကပ္, ေရာဂႏၲရကပ္ႀကီးမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြါးျခင္းအျပင္ ရဟန္းမ်ားပင္ အတည္မက် ေျပးလႊားေရွာင္ေနၾကရ၍ ရဟန္း မ်ားကုိအမွီျပဳကာ ေနထုိင္ရရွာေသာ ဘိကၡဳနီမ်ား အေနအထုိင္ ပ်က္ျပားရျခင္း, ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ က်ပ္တည္းျခင္း, ဘုန္းကံနည္းပါး လာဘ္သပၸကာ ရွားပါးျခင္း စေသာအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ သာသနာႏွစ္ငါးရာအတြင္းမွာပင္ ဘိကၡဳနီသာသနာ အဆက္ျပတ္သြားရသည္ဟု မွတ္သားရပါသည္။ [ရေဝထြန္း ဘာသာေရးျပႆနာမ်ား (၁)။]

အထက္ေဖာ္ျပပါ ပါဠိေတာ္, အ႒ကထာ, ဋီကာ, သမုိင္းစာတုိ႔၏အဆုိအမိန္႔မ်ားကုိ ေထာက္ဆပါက---

(၁) ဘိကၡဳဧကေတာဥပသမၸႏၷပညတ္သည္ ဘိကၡဳနီသံဃာ မေပၚမီက သာကီဝင္မင္းသမီးငါးရာတုိ႔ အတြက္သာ ပညတ္အပ္တဲ့ အႏုပညတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊

(၂) ထုိဘိကၡဳဧကေတာဥပသမၸႏၷပညတ္ကုိလည္း ပယ္အပ္ၿပီးသည္အျဖစ္ကုိ ဝဇိရဗုဒၶိဋီကာ ျပဆုိထားေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊

(၃) သာကီဝင္မင္းသမီးငါးရာႏွင့္ ဘိကၡဳလိင္ျပန္ ရဟန္းမမွတပါး အျခား ဘိကၡဳဧကေတာဥပသမၸႏၷ ဘိကၡဳနီမ်ား မရွိသည္၏ အျဖစ္ကုိ အ႒ကထာ, ဋီကာႀကီးမ်ားက တညီတညြတ္တည္း ဖြင့္ျပၾကေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊

(၄) ဘိကၡဳနီသံဃာ၌ ရဟန္းမျပဳရေသးတဲ့ မာတုဂါမကုိ ဘိကၡဳသံဃာက ရဟန္းမ ျပဳေပးျခင္းငွါ မအပ္-ဟု အ႒ကထာ၌ ျပဆုိထားေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊

(၅) အယုတ္ဆုံးအားျဖင့္ ဘိကၡဳ (ရဟန္း)က မာတုဂါမကုိ ရဟန္းမ ျပဳေပးဖုိ႔ မဆုိထားႏွင့္ ဘိကၡဳနီမွ တပါး အျခားသူက ရွင္ျပဳေပးခြင့္ပင္ မရွိ- ဟု ဝိနည္းမဟာဝါ အ႒ကထာ၌ ျပဆုိေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊

(၆) ေရွးဦးစြာ ရဟန္းမ ျပဳေပးမည့္ ဘိကၡဳနီအဆက္ျပတ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း “စစ္မွန္ေသာ ဘိကၡဳနီမ်ား ေထရဝါဒသာသနာတြင္ ယခုအခ်ိန္မွာ မရွိႏုိင္ၾကေတာ့ပါ။"

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတာလကၤာရ

ဓမၼာနႏၵ ဝိဟာရ

ဟာ့ဖ္မြန္းေဗးၿမိဳ႔

အမွ်ေဝမႈ

အမွ်ေဝမႈ

၁၊၊ ငရဲေရာက္သူ၊
၂၊၊ နတ္ျပည္ေရာက္သူ၊
၃၊၊ တိရစၦာန္ျဖစ္သူ၊
၄၊၊ အခ်ိဳ႕ၿပိတၱာမ်ားတို႔သည္ အမွ်မရ၊၊
သူတပါးေပးကမ္းသည္ကို မွီ၍ အသက္ေမြးရကုန္ေသာ ပရဒတၱဴပဇီဝီ ျပိတၱာမ်ိဳးမ်ားသာ အမွ် ရသည္ဟု ဆိုပါသည္၊၊

အခ်ိဳ႕ၿပိတၱာ အမွ်မရဟု ဆိုရာ၌
၁၊၊ အစာကို အန္ေသာ ဝႏၲာသိက ၿပိတၱာမ်ိဳး၊
၂၊၊ စား၍ စားမဝင္ ငတ္မြတ္ေသာ ခုပၸိပါသ ၿပိတၱာမ်ိဳး၊၊
၃၊၊ ဝမ္းေခါင္ေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ နိဇၥ်ာမတဏွိက ၿပိတၱာမ်ိဳး ဤသုံးဦးေသာ ၿပိတၱာတို႔ အမွ် မရနိုင္ပါ၊၊ ( မိလိႏၵပၪွာ ၂၈၄ )

အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္ တတိယအုပ္ ဇာဏုေႆာဏိသုတ္ ( ၄၇၈၊ ၄၇၉ ) ၌
၁၊၊ ငရဲ
၂၊ တိရစၦာန္
၃၊၊ လူ
၄၊၊ နတ္ဘဝတို႔သည္ အမွ်ေပးေဝ၍ မရေသာ ဌာနျဖစ္သည္၊၊
ၿပိတၱာဘဝသည္သာ အမွ်ေပးဝ၍ ရေသာ ဌာနျဖစ္သည္ ဟု မိန္႔ဆိုပါသည္၊၊
( ခုဒၵပါဒ တိေရာကု႗သုတ္ အ႒ကထာ ၁၇၇ ၌လည္း အဂႍၢဳတိၱဳရ္နွင့္ တူသည္၊၊)

သုတ္မဟာဝါ မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္ (၇၅) ၌ကား
၁၊၊ အိမ္ေစာင့္နတ္မ်ားကို အမွ်ေပးေဝေၾကာင္း၊
၂၊၊ အမွ်ရၾကေသာ အိမ္ေစာင့္နတ္မ်ား၏ ျပန္လည္ ေစာင့္ေ႐ွာက္မႈကို ရ႐ွိသူ အိမ္႐ွင္မ်ား ခ်မ္းသာ သုခ ရ႐ိွေၾကာင္းကို ေဟာေတာ္မူထားသည္၊၊

ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ က်မ္းဂန္အရပ္ရပ္တို႔ကို ေကာက္ခ်က္ခ်လွ်င္
၁၊၊ မိလိႏၵပၪွာ၊ အဂၢဳၤတၱိဳရ္၊ ခုဒၵပါဌ အ႒ကထာတို႔ အဆိုအရ နတ္ကို အမွ်ေပးေဝလို႔မရ ဟု ဆိုလိုသည္၊၊
၂၊၊ သုတ္မဟာဝါမဟာပရိနိဗၺာနသုတ္အလိုကား နတ္ကို အမွ်ေပးေဝလို႔ ရေၾကာင္းဆိုထားသျဖင့္ က်မ္းဂန္ အခ်င္းခ်င္း ဆန႔္က်င္သလိုျဖစ္ေနသည္၊၊

နတ္မ်ား လူမ်ား အမွ် ေပးေဝလို႔မရ ဆိုရာ၌ ၿပိတၱာမ်ားကဲ့သို႔ ဘဝေျပာင္းသြားေအာင္ အမွ်ေပးေဝလို႔ မရဟု ဆိုလိုရင္းျဖစ္သည္၊၊
အမွ်ေဝ၍ လုံးဝမရသည္ကား မဟုတ္ပါ၊၊ အမွ်ရပါသည္၊၊ အမွ်ရေသာ အခ်ိဳ႕နတ္မ်ား အ႐ွိန္အဝါ တိုးတက္နိုင္ပါသည္၊၊ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝေသာအခါ ကိုယ္ေစာင့္နတ္စေသာ နတ္မ်ားကိုလည္း အမွ်ေဝေလ့ရွိပါသည္၊၊

ဤသည္မွာ နတ္မ်ားကို အမွ်ေဝ၍ ရျခင္း၏ သက္ေသပင္ျဖစ္သည္၊၊ တရားနာ ပရိတ္သတ္ အပါအဝင္ လူအမ်ားကိုလည္း အမွ်ေဝေလ့႐ွိပါသည္၊၊ သူမ်ား အမွ်ေဝသည္ကို ဝမ္းေျမာက္နုေမာ္ သာဓုေခၚျခင္း ပတၱာနုေမာဒန ပုညကိရိယဝတၳဳ ကုသိုလ္သည္ လူနင့္ နတ္နွစ္မ်ိဳးလုံးပင္ ရနိုင္သည္၊၊ နတ္ ဟုဆိုရာ၌ သတၳာေဒဝမနုႆာနံ ၌ ကဲ့သို႔ ျဗဟၼာလည္း ပါဝင္ပါသည္၊၊

မိလိႏၵပၪွာ ျမန္မာျပန္ (၃၀၄)၌ သိမွ အမွ်ရသည္ဟု ဆိုျခင္းေၾကာင့္ အမွ်ေဝသည္ကို မသိလွ်င္ အမွ် မရဟု မွတ္ရမည္၊၊ တိရစၦာန္နွင့္ ငရဲသားမ်ားကား လုံးဝ မသိနိုင္ေသာေၾကာင့္ အမွ်ေဝ၍ လုံးဝ မရနိုင္ပါ၊၊

(အေမရိကန္ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတာလကၤာရ ေမး၍

အင္းစိန္႐ြာမ ပရယတတၱိစာသင္တိုက္ ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာကာဘိဝံသ ေျဖဆိုခ်က္ )

ကုသို္လ္ျဖစ္ရန္ လိမ္လည္ လွည့္စားျခင္း

ကုသို္လ္ျဖစ္ရန္ လိမ္လည္ လွည့္စားျခင္း 

၁။ လူတဦးတေယာက္အား ကုသိုလ္ရပါေစျခင္းအက်ိဳးငွါ လိမ္လည္လွည့္ျဖားမိသည္ဆိုလွ်င္ ထိုလိမ္သူမွာ မုသာ၀ါဒကံ ထိုက္ပါသလား။
၂။ သာသနာေတာ္ စည္ပင္ေစရန္ လူငယ္လူရြယ္တို႔အား ေလာကုတၱရာဘက္သို႔ အာရံုစိုက္လာေစရန္ ၄င္းတို႔အႀကိဳက္ ( ဥပမာ-နစၥ၊ ဂီတ၊ စသည္တို႔ႏွင့္ ) ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္၍ စည္းရံုးလႈံ႔ေဆာ္ျခင္းသည္ အျပစ္ရွိပါသလား ဘုရား။
( ေမာင္ေဆြတင့္-ျမိဳ႔နယ္ပညာေရးမွဴးရံုး၊ ေရႊေတာင္ျမိဳ႔ )

( ေျဖ )။ လိမ္လည္လွည့္ျဖားျခင္း မုသာ၀ါဒကံမွာ
၁-မဟုတ္မမွန္ေသာ ၀တၳဳလည္းျဖစ္ေစ၊
၂-ခၽြတ္ယြင္းေစလိုေသာ စိတ္ရွိသည္လည္းျဖစ္ေစ၊
၃-ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါးတြင္ တပါးပါးျဖင့္ သိေအာင္လည္းျပဳေစ၊
၄-တပါးသူက ျပဳသည့္အတိုင္း သိလည္းသိေစ-
ဤအဂၤါေလးပါးႏွင့္ညီလွ်င္ မုသာ၀ါဒျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ သူတပါးအက်ိဳးပ်က္စီးမႈ အႀကီးအေသးေပၚ မူတည္၍ အျပစ္အႀကီးအေသး ကြားျခားႏိုင္ပါသည္။

လူတဦးတေယာက္အား ကုသိုလ္ရပါေစျခင္းငွါ-ဟု ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိ၍ ေျပာဆိုျခင္းမွာ အျပစ္မႀကီးဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ လိမ္လည္မႈအစား ပရိယာယ္ျပဳျခင္းမ်ိဳးကို ျပဳလုပ္သင့္ပါသည္။
သာဓကမွာ-တမၺဒါဌိက ခိုးသားႀကီးသည္ အရွင္သာရိပုတၱရာအား တပည့္ေတာ္ ငါးဆယ့္ငါးႏွစ္ပတ္လံုး လူသတ္ ခဲ့သည္မွာ ကိုယ္သတ္ခ်င္၍ သတ္သည္မဟုတ္၊ ရွင္ဘုရင္ သတ္ခိုင္း၍ သတ္ရပါသည္၊ တပည့္ေတာ္မွာ အျပစ္ရွိပါသလား-ဟု ဆိုသည္၊

ဤတြင္ အျပစ္ရွိသည္ဟု ေျပာလွ်င္ ၄င္းခိုးသားႀကီး စိတ္လႈပ္ရွား၍ တရားမနာႏိုင္ျဖစ္ကာ ေကာင္းက်ိဳးမရျဖစ္မည္ေၾကာင့္ ရွင္ဘုရင္ သတ္ခိုင္း၍ သတ္ျခင္း၌ သင့္မွာ အျပစ္ရွိႏိုင္ပါ့မလား-ဟူ၍ ရွိသည္ဟုလည္းမဆို၊ မရွိသည္ဟုလည္းမဆို၊ ပရိယာယ္အေမးစကားျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္၊ ပညာနည္းေသာ ခိုးသားႀကီးစိတ္တြင္ ငါ့မွာ အျပစ္မရွိဘူး-တဲ့ ဟု သိျမင္သြားကာ ေကာင္းစြာ တရားနာႏိုင္၍ တမလြန္ဘ၀တြင္ တုသိတာနတ္ျပည္သို႔ ေရာက္သြာရေပသည္။

၂။ ဇနပဒကလ်ာဏီအား စြဲလမ္း၍ ရဟန္းတရား အားမထုတ္ႏိုင္ေသာ ညီေတာ္ နႏၵ-ရဟန္းအား ျမတ္စြာဘုရားက နတ္ျပည္ေခၚသြားကာ နတ္သမီးမ်ားကိုျပရာ ဇနပဒကလ်ာဏီ အစြဲေပ်ာက္ျပီး နတ္သမီးမ်ားအား စြဲလမ္းသြားသည္၊ ဤတြင္ ရဟန္းတရားအားထုတ္လွ်င္ ဤနတ္သမီးမ်ားကို ရႏိုင္ေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရားက နတ္သမီးျဖင့္ ေသြးေဆာင္၍ တရားအားထုတ္ေစသည္၊ ညီေတာ္နႏၵလည္း တရားအားထုတ္ကာ ရဟႏၲာအျဖစ္သို႔ ေရာက္သြားပါသည္၊ ဤသို႔ ဆူးတေခ်ာင္းစူးသည္ကို ဆူးတေခ်ာင္းျဖင့္ ထြင္သည့္သဖြယ္ ပရိယာယ္ျဖင့္ ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္၍ ေလာကုတၱရာဘက္သို႔ ေရာက္ေစသည္မွာ အျပစ္ရွိသည္ဟု မဆိုႏိုင္ပါ။

ဆရာေတာ္ တိေလာကသာရ (ရေဝထြန္း)

ေက်ာင္းဝင္းတြင္း ဖိနပ္စီးသင့္ ၊ မစီးသင့္ ျပႆနာ

“ ေက်ာင္းဝင္းတြင္း ဖိနပ္စီးသင့္ ၊ မစီးသင့္ ျပႆနာ ”

အေမး။ ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းဝင္း, ဘုရားယင္ျပင္ေတာ္တုိ႔၌ ဖိနပ္စီးလွ်င္ မည္သို႔ အျပစ္ ရွိပါသနည္း၊ ဗိမၺိသာရမင္း၏ ေျခဖဝါးကို ဓားခြဲခံရျခင္းသည္မည္သည့္ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ပါနည္း။ (ဂါဒီယန္သတင္းစာ အယ္ဒီတာေဟာင္း ဦးစိန္ဝင္း)

အေျဖ။ ။ဗိမၺိသာရမင္း၏ ေျခဖဝါးကို သင္တုန္းဓားျဖင့္ အခြဲခံရျခင္း၌ "ရာဇာကိရ ပုေဗၺ ေစတိယဂၤေဏ သဥပါဟေနာ အဂမာသိ-ရွင္ဘုရင္သည္ ေရွးဘဝတုန္းက ေစတီယင္ျပင္ေတာ္ဝယ္ ဖိနပ္စီးလ်က္ သြားဖူးသတဲ့၊ နိသဇၨနတၳာယ ပညတၱကဋသာရကၪၥအေဓာေတဟိ ပါေဒဟိအကၠမိ-ရဟန္းသံဃာတို႔ ထိုင္ဖို႔ရန္ ခင္းထားအပ္ေသာ သင္ျဖဴကိုလည္း ေျခမေဆးဘဲ နင္းဖူးသတဲ့၊ တႆာယံ နိသေႏၵတိ ဝဒႏၲိ-ဤသို႔ ေျခဖဝါးကို ဓားခြဲခံရျခင္းသည္ ထုုိ အျပစ္၏ အက်ိဳးျဖစ္သတဲ့" ဤသို႔ ေျပာၾကသည္။ [ဤကား သာမညဖလသုတ္ အ႒ကထာစကားတည္။]

♦ မွတ္ခ်က္။ ။ထို အ႒ကထာစကား၌ "ေစတီယဂၤဏ (ေစတီယင္ျပင္ေတာ္) ဟူေသာ စကားကို ယူ၍
ဘုရားဝုိင္းအတြင္းဝယ္ (သံဃာမ်ားေနရာ ေက်ာင္းဝိုင္းအတြင္းပါ) ဖိနပ္မစီးေကာင္း" ဟု ယခုအခါမွတ္ယူေနၾက၏၊
"ေစတီယဂၤဏ" ဟူေသာ အ႒ကထာစကာ၌ အဖြင့္ဋီကာဆရာတို႔က အမ်ားထင္သလို ဘုရားဝိုင္း တစ္ျပင္လံုးကို မယူၾက၊ "ေစတီယဂၤေဏတိ-ဂႏၶပုပၹာဒီဟိ ပူဇန႒ာနဘူေတ ေစတီဟဂၤေဏ- ပန္းနံ႔သာစေသာ ပူေဇာ္ဖြယ္တုိ႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ရာ ဌာနျဖစ္ေသာ ေစတီယင္ျပင္ေတာ္၌"ဟု သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္၊  ထို႔ေၾကာင့္ "ဗိမၺိသာရမင္းသည္ ဘုရားဝင္းအတြင္း သာမန္၌ ဖိနပ္စီးသည္ မဟုတ္၊  ပန္းတင္ခံဟု ေခၚရာ ေစတီေတာ္ ေအာက္ေျခမွာပင္ ဖိနပ္စီးျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဋီကာဆရာတုိ႔က ဆိုလုိၾကပါသည္။

♦ ♦ ထို႔ျပင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔ ထိုင္ဖို႔ရာ ခင္းထားအပ္ေသာ သင္ျဖဴးေပၚ၌ ေျခမေဆးဘဲ နင္းခဲ့ေသာ အျပစ္လည္း ေျခဖဝါးကို ဓားခြဲခံရမႈ၌ပါဝင္ေန၏၊ ယခုအခါ ဘာသာေရးကို အလြန္ေလးစားေသာ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတုိ႔တြင္အဘယ္မွ်ေလာက္ေသာ အေရအတြက္က ထုိေနရာမ်ိဳးကို နင္းလုိေသာအခါ ေျခေဆးၾကပါသနည္း။

"ေကာသလမင္းေက်ာင္းတုိက္တြင္းဝင္ပံု"

အခါတစ္ပါး၌ ေကာသလမဟာရာဇာသည္ ဘုရားရွင္ကို ဖူးျမင္လုိေသာဆႏၵျပင္းျပလွသျဖင့္ မိမိေခတၱေရာက္ေနရာၿမိဳ႕ကေလးမွ ဘုရားရွင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူရာ (သံုးယူဇနာေလာက္ေဝးေသာ) နိဂံုးကို ေရာက္လာ၏၊ ထိုနိဂံုး၏ တစ္ေနရာ ၿခံဥယ်ာဥ္၌ဘုရားရွင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူ၏၊ [ထုိၿခံသည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္တကြရဟန္းေတာ္အမ်ား သီတင္းသံုးေတာ္မူရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေက်ာင္ဝုိင္းပင္ ျဖစ္၏။]

မဟာရာဇာသည္ ေက်ာင္းတုိက္သို႔ ဝင္၍ စႀကႍသြားေနေသာရဟန္းေတာ္မ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ "ဘုရားရွင္ ဘယ္မွာသီတင္းသံုးပါသနည္း" ဟုေမးေလရာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ သီတင္းသံုးေတာ္မူရာ ေက်ာင္းကို ၫႊန္ျပၾကေလ၏၊ ထုိအခါက်မွ ေက်ာင္းေဆာင္ေတာ္သို႔ ဝင္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေျခနင္းႏွင့္တကြ မင္းေျမာက္တန္ဆာ ငါးပါးတုိ႔ကို ခၽြတ္ပယ္၍ စစ္သူႀကီအား ေပးေလသည္။ [မဇၩိမပဏၰာသ, ဓမၼေစတိယသုတ္ပါဠုိေတာ္။]

♦ မွတ္ခ်က္။ ။ ပါဠိုေတာ္, အ႒ကထာ, ဋီကာတုိ႔၏ စကားသည္ ယခုေခတ္ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာတို႔၏ အယူအဆကို မေထာက္ခံ ၾကပါတကား၊ "သီဟိုဠ္, ယုိးဒယား ကေမၺာဒီးယား, ေလာ" ဟူေသာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ ၄-ႏုိင္ငံတုိ႔၌ ေက်ာင္းတုိက္အတြင္းဘုရားဝိုင္းအတြင္းကိုဝယ္ ဖိနပ္စီးသည္ခ်ည္းသာျဖစ္ၾကပါသတဲ့၊ ျမန္မာ့ အယူအားျဖင့္ ထုိသူအားလံုး ေျခဖဝါးကို ဓားခြဲ ခံၾကရေတာ့မည္။

ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔အား ေက်ာင္းဝုိင္းအတြင္းသို႔
♦ စက္ဘီးစီး၍လည္း ဝင္ရဲၾက၏၊
♦ ႏြားလွည္း, ျမင္းလွည္းစီး၍လည္း ဝင္ရဲၾက၏၊
♦ ထုိ႔ထက္ ခမ္းနားေသာ ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးကိုလည္း စီး၍ ဝင္ရဲၾက၏၊
♦ စီးစရာ ယာဥ္တုိ႔တြင္ အေသးငယ္ဆံုး ဖိနပ္ယာဥ္ကိုကား မစီးဝံ့ရွာၾကေခ်။

ထို႔ျပင္ဘုရားေျမ, ဘုရားဝိုင္းအတြင္း၌ ေက်ေက် နပ္နပ္ခြင့္ျပဳအပ္, ခင္းက်င္းျပသအပ္ေသာ ဇာတ္သဘင္ပြဲမ်ားကို ၾကည့္႐ႈကာ ႏွပ္, တံေတြးတုိ႔ကို ေထြးရဲၾက၏၊ ထုိပြဲေစ်း၌ စားႂကြင္း စားက်န္တုိ႔ကိုလည္းစြန္႔ပစ္ရဲၾက၏၊ ကေလးမ်ားကိုပင္ ႐ွဴ႐ွဴတယ္ဝံ့ၾကေသး၏၊

♦ ဖိနပ္မစီးဘဲ ေက်ာင္းအတြင္း ဝင္၍ ဖံုလူးေနေသာေျချဖင့္ ေက်ာင္းေပၚတတ္ျခင္းႏွင့္ ဖိနပ္စီး၍ ေက်ာင္းေပၚတတ္ခါနီးမွ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီးလွ်င္ ဖံုမလူးေသာ ေျချဖင့္ ေက်ာင္းေပၚတတ္ျခင္းတုိ႔တြင္
အဘယ္သို႔တက္ျခင္းက ေျခဖဝါးဓားခြဲခံရေသာ အမႈႏွင့္ နီးစပ္ပါသနည္း။

"တကယ္႐ိုေသျခင္း"

က်မ္းစာတုိ႔၌ တကယ္႐ိုေသေသာ အရာဝယ္ "ေစတီေတာ္၏ ထင္ရွားရာ အရပ္၌ေသာ္မွ ဖိနပ္မစီးရ"
ဟု ဆုိ၏။ [သုတ္ပါေထယ်, သဂႌတိသုတ္အ႒ကထာ]။

မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီသည္ သာကီဝင္မင္းသမီးငါးရာ ႏွင့္အတူဘိကၡဳနီျပဳလုပ္ဖုိ႔ရန္ ကပိလဝတ္ ျပည္မွ  ၅၁-ယူဇနာေဝးေသာ ေဝသာလီျပည္သို႔ လာရာ၌ (ယာဥ္ရထားစီး၍ သြားလွ်င္ ဘုရားရွင္ကို မ႐ိုေသရာ ေရာက္မည္စိုးေသာေၾကာင့္) ယာဥ္ရထား မစီးၾကဘဲအားလံုး မင္းသမီးမ်ား ေျခလ်င္သြားၾကပါသတဲ့။ [ဘိကၡဳနီခႏၶကစူဠဝဂၢပါဠိေတာ္။]

♦ ထုိမွ်ေလာက္ မရိုေသႏုိင္သူ႔အတြက္ မ႐ိုေသစိတ္လည္း မရွိပါမူ အကုသိုလ္အျပစ္မရွိ၊ သို႔ေသာ္ ႐ုိေသႏုိင္သူအတြက္ ႐ိုေသေလ ေကာင္းေလပင္ျဖစ္ပါသည္၊ သို႔ရာဝယ္ မိမိမွာေရာဂါ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အ႐ိုအေသ လြန္မသြားဖို႔ သတိထားသင့္ပါသည္။

အမွာ။ ။ ယခုကာလ၌ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ဆုိင္ရာ ေစတီေတာ္ဝင္း, ေက်ာင္းဝင္းသို႔ ဖိနပ္မစီးရလွ်င္ မဝင္လိုၾက၊ ဖိနပ္စီးလွ်င္လည္း အျပစ္ရမည္ ထင္ေနသူတို႔အတြက္ ဤအေျဖကို ေရးလုိက္ပါသည္၊
ေရွးက ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ "ဖိနပ္ မစီးေကာင္း" ဟူေသာ အဆံုးအျဖတ္ကို လိုက္နာ၍ ဖိနပ္မစီးသူမ်ားကိုကား "႐ိုေသႏုိင္လွ်င္ ေကာင္းပါ၏" ဟုသာ ခ်ီးမြမ္းလုိပါသည္။

- (အရွင္ဇနကာဘိဝံသ၏ ဘာသာေရးျပႆနာ အေျဖမ်ားမွ ကူးယူ ေဝငွပါသည္။)

ကံတူေသာ္လည္း အက်ိဳးေပးမတူျခင္းအေၾကာင္း

ကံတူေသာ္လည္း အက်ိဳးေပးမတူျခင္းအေၾကာင္း 

ေမး - ကႆပဘုရားရွင္ လက္ထက္က ရဟန္းတပါးသည္ အႏွစ္ႏွစ္ေသာင္း ရဟန္းတရားကို အားထုတ္ခဲ့ ေသာ္ လည္း ေသခါနီး၌ ျမက္ပင္တုိ႔ကို မေတာ္တဆ ႏႈတ္မိေသာ ၀ိနည္းျပစ္ကုိအမွတ္ရ၍ ဘုရားႏွစ္ဆူၾကား ကာလပတ္လုံး တိရိစၦာန္ နဂါးဘ၀ ျဖစ္ရျခင္း၊

မလႅိကာ မိဖုရားႀကီးသည္ ႀကီးက်ယ္ေသာ အသဒိသဒါန ( အတုမရွိေသာ အလွဴဒါန ) ႀကီးကုိ ေပးလွဴျခင္းစေသာ မ်ားစြာ ေသာ ကုသုိလ္မ်ားျပဳခဲ့ပါလ်က္ ေသခါနီးကာလတြင္ ျပဳခဲ့ဖူးေသာ အကုသိုလ္ အျပစ္အနည္းငယ္ကို မျပဳလုပ္ပါ ဟု ေကာသလမင္းႀကီး အား မုသားစကားေျပာၾကားခဲ့သည္ကို အမွတ္ရ၍ (၇) ရက္ ငရဲဒုကၡ ခံရျခင္း၊

တိႆရဟန္းသည္ ေသခါနီးကာလ၌ မိမိသကၤန္းကို စြဲ၍ (၇) ရက္ သန္းၿပိတၱာျဖစ္ရျခင္းတုိ႔တြင္ ေသးငယ္ေသာ အျပစ္ခ်င္း တူပါလ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမက္ပင္ႏႈတ္မိေသာ ရဟန္းက အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ တိရိစၦာန္ျဖစ္ရပါသနည္း ….

အေျဖ - ဒါက ဘ၀မွာ ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းေလးတခုသာ ရည္ညြန္းေျပာတာ၊ ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းက မတူဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနေတြခ်င္းက မတူညီၾကဘူး၊ ပုဂိၢဳလ္တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ဟာ တုိင္းတာလို႔ မရနုိင္ဘူး၊ အခု ဒီသင္တန္း တက္ေနၾကတဲ့ သူေတြေတာင္မွ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အရည္အေသြးခ်င္း၊ သေဘာထားခ်င္းက တူလို႔ မရဘူးေလ၊ ကြဲျပားျခားနားမႈေတြ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္၊

အဲဒီ မတူညီတဲ့ သေဘာေတြကို တူတယ္လို႔ သြားၿပီး ယူဆလို႔ ရွိရင္ မွားသြားမွာေပါ့၊ မတူတဲ့ အျခားအေျခအေနေတြကို ထည့္ သြင္းၿပီးေတာ့ စဥ္းစားရမယ္၊ ခုနတုန္းက အႏွစ္ႏွစ္ေသာင္းရဟန္းတရား အားထုတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ နဂါးဘုံ ေရာက္ သြားတယ္ ဆုိတာက နဂါးဘ၀က အသက္ရွည္တဲ့ ဘ၀မ်ိဳးကို ေရာက္သြားသည့္အတြက္ေၾကာင့္ပဲ၊  ၿပီးေတာ့ နဂါးဘ၀ကလဲ တပို္င္းက နတ္နဂါး ဆုိေတာ့ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာက တစ္ဖက္ရွိေနတဲ့ အေနအထားတခုေပါ့၊  အဲဒီလို အေနအထားရွိတဲ့ ဘုံဘ၀ေရာက္ သြားေတာ့ သူ႔သက္တမ္း life span အတုိင္း သြားေတာ့တာ၊ သူက ကံတင္ မကဘူး၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ေတြေရာ ဖန္တီး လာတာ၊

သန္းျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က်ေတာ့ သန္းဆုိတာက သက္တမ္းရွည္တဲ့ ဘ၀မဟုတ္ဘူး၊ တိုေတာင္းတဲ့ ဘ၀၊ သူ႔ရဲ႕ဗီဇ ေရာက္လာတဲ့ ဘ၀ရဲ႕အေျခအေနေတြကလည္း ထည့္ၿပီး စဥ္းစားရအုံးမယ္၊

ၿပီးေတာ့ မလႅိကာ မိဖုရားႀကီး ငရဲက်တယ္၊ ငရဲ ဆုိတဲ့သေဘာက ငရဲျပည္မွာသက္တမ္းသက္သက္ မရွိဘူး၊ ကံသည္ပင္ သူတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းပဲ၊ သူ႔ကံရဲ႕ အရွိန္ကုန္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလြတ္တယ္၊ ကံအရွိန္ မကုန္ေသးသမွ်ေတာ့ ဆက္သြားေနမွာပဲ၊ ဘယ္ေတာ့ မွ ေသတယ္ လို႔ မရွိဘူး၊

“ န စ တာ၀ ကာလံ ကေရာတိ၊ ယာ၀ န တံ ပါပကမၼံ ဗ်ႏၱီ ေဟာတိ ” ကံမကုန္ေသးသမွ် ဘယ္ငရဲသားမွ ဘယ္ေတာ့မွ ေသတယ္ လို႔ မရွိဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ ညွင္းဆဲ ညွင္းဆဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေရာက္၊ ကံမကုန္ေသးလ်င္ မေသ ဘူး လို႔ ဆုိတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံသည္ပင္ ငရဲျပည္ရဲ႕ life span ပဲ၊ သက္တမ္းတစ္ခုပဲ၊
အဲဒီေတာ့ လူမွာ အေၾကာင္းတခုထဲကို မၾကည့္ပဲနဲ႔ အျခား အေျခအေနေကာင္းေတြ၊ အေျခအေန မေကာင္းတာေတြ အမ်ား ႀကီး ရွိေသးတယ္ ဆုိတာ ထည့္သြင္းၿပီးေတာ့ စဥ္းစားရမယ္၊

သူလည္း ေကာင္းတာလုပ္တာပဲ၊ ငါလည္း ေကာင္းတာလုပ္တာပဲ၊ သူလည္း မေကာင္းတာလုပ္တာပဲ၊  ငါလည္း မေကာင္း တာ လုပ္တာပဲ၊ အက်ိဳးေပးျခင္းက်ေတာ့ တူတယ္၊ မတူဘူး လို႔သြားေျပာလို႔ မရဘူး၊ ရာဇ၀တ္မႈတစ္ခု က်ဴးလြန္တာ ေတာင္မွ လြတ္တဲ့သူက လြတ္သြားတာပဲ၊ ခံရတဲ့သူက ခံရတယ္ေလ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းဆုိေတာ့ အေျခအေနခ်င္း မတူညီလို႔၊ ၀ဋ္ေၾကြးပါ လာရင္ အကုသိုလ္အက်ိဳးေပးခ်ိန္က်လာရင္ ခံရတာပဲ၊ မလြတ္နိုင္ဘူး၊ ဒါကိုေတာ့ အေျခအေနလို႔ ေခၚတယ္၊

ေလာဏကပလႅသုတ္မွာ ဘာေဟာထားသလဲ ဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဆားခဲေလးတစ္ခုကို ဖန္ခြက္တခုထဲမွာ ရွိတဲ့ ေရထဲကို ထည့္လိုက္လို႔ရွိရင္ အဲဒီေရသည္ ေသာက္မရေအာင္ ငန္သြားနိုင္တယ္၊ သို႔ေသာ္ အဲဒီ ဆားခဲကိုပဲ ေရကန္ႀကီး တစ္ခုထဲ၊ ျမစ္ထဲမွာ ထည့္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ဘာအရသာမွ မေပၚဘူး၊ ဘာမွကို ထူးျခားမလာဘူး၊

အဲဒီလိုပဲ လူေတြမွာလဲ တစ္ခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ထားတာေတြက အမ်ားႀကီး၊ မေကာင္းတဲ့ အကုသိုလ္ မေတာ္တဆ လုပ္မိအုံး၊ သူက်ေတာ့ ေပ်ာက္သြားတယ္၊ အကုသိုလ္က အက်ိဳးမေပးဘူး ၀င္မလာေတာ့ဘူး၊

တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေကာင္းတာက မရွိဘူး၊ မေကာင္းတာေတြက မ်ားေနတယ္ ဆိုလ်င္ ခုနက ဆားခဲကို ဖန္ခြက္ထဲက ေရထဲ ထည့္လိုက္သလိုပဲ၊ သူ႔က်ေတာ့ ပိုခံရတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ သူ႔မွာ အေျခအေနေကာင္းေတြ မရွိဘူး၊ အဲဒီသေဘာ ေတြကို ထည့္စဥ္စားၾကည့္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ကံက အက်ိဳးေပးတယ္ ဆုိတဲ့ ေနရာမွာလည္း အေျခအေနေတြေပၚမွာ မူတည္ တယ္၊

တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးဟာ အေျခအေနေတြခ်င္း မတူဘူး၊ မတူလ်င္ အက်ိဳးေပးတာခ်င္းလဲ မတူညီနုိင္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီသေဘာကို နားလည္မွသာ ကံအေၾကာင္းတရားေတြကို လက္ခံ ယုံၾကည္နုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Rf. ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ၏ ဓမၼဗ်ဴဟာ သင္တန္းသားမ်ား၏ အေမးကို ေျဖဆုိျခင္း မွ ေကာက္ႏႈတ္   ေဖာ္ျပပါသည္။ 
ပန္ကမၻာ

ျပည္မသိ ဗာရာဏသီ၊ မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္

ျပည္မသိ ဗာရာဏသီ ၊ မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္

ေမး။ ။ ဘုရားေဟာ သုတၱန္၊ ဇာတ္၊ နိပါတ္ေတာ္မ်ားတြင္ “ေရွးလြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မင္း အုပ္စိုးေတာ္မူစဥ္” စသည္ျဖင့္ တရားစာပိုဒ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ၾကရသည္။ ထိုအခါ တစ္ေယာက္ေသာ မိတ္ေဆြက “ဒါကေတာ့ဗ်ာ မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္၊ ျပည္မသိ ဗာရာဏသီ-လို႔ ဆို႐ိုးရွိတယ္ေလဗ်ာ၊ ဇာတ္ေတာ္တိုင္း ဒီလိုခ်ည္း ျပဆိုရတာေပါ့” ဟု ဆိုလာပါသည္။
ဦးခင္ေမာင္ႏိုင္ႏွင့္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား

ေျဖ။ ။ ေရွးဦစြာ ဗာရာဏသီ-ဟု အမည္ရျခင္းအေၾကာင္းမ်ားကို ဗဟုသုတ အျဖစ္ေဖာ္ျပခ်င္ပါသည္။
၁။ ဗာရာဏသာျမစ္၏ မနီးမေဝး၌ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ၊ (ဗာရဏသာ+ဏ+ဤ)
၂။ ၁၂-ဦးေသာ ရေသ့မုနိတို႔ သက္ဆင္းဝင္ေရာက္ရာ ဌာနျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ၊ (ဒြါဒသဣသိ+ဤ)
၃။ အသိန္းမကေသာ ဘုရားရွင္တို႔ ဓမၼစၾကာေဟာေတာ္မူရန္ သက္ဆင္းရာ ဌာနျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ၊
၄။ ေမ်ာက္ဦးေခါင္းရွိရာ (သို႔မဟုတ္) ေမ်ာက္ဦးေခါင္းႏွင့္တူေသာ ေက်ာက္ရွိရာ ဌာနျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗာရဏသီ၊ (ဝါရဏသီသ+ဏ+ဤ)
၅။ ၿမိဳ႕တည္စအခါ၌ မင္းႏွစ္ပါးတို႔ စစ္ထိုးရာ ဌာနျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ၊ (ဒြိ+ရဏ+သ+ဤ)
၆။ ဝရဏာျမစ္ အသီျမစ္ ၂-သြယ္တို႔၏ အၾကား၌ တည္ေသာေၾကာင့္ ဗာရာဏသီ-ဟု ေခၚ၏။

ဗာရာဏသီျပည္အနီး မိဂဒါဝုန္၌ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ သုတၱန္မ်ားမွာ--
၁။ ဓမၼစၾကာသုတ္၊

၂။ အနတၱလကၡဏသုတ္၊

၃။ ပၪၥသုတ္၊

၄။ (ပထမ+ ဒုတိယ) မာရပါသသုတ္၊

၅။ ဓမၼဒိႏၷာသုတ္၊

၆။ အာဒိတၱပရိယာယသုတ္၊

၇။ သစၥဝိဘဂၤသုတ္၊

၈။ ရထကာရသုတ္၊

၉။ သမယသုတ္၊

၁၀။ သေစတနသုတ္၊

၁၁။ ကဋဳဝိယသုတ္၊

၁၂။ ေမေတၱယ်ပဉႇာတို႔ ျဖစ္၏။
အျခားေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာ- စေသာ သာဝကဘာသိတသုတ္မ်ား လည္း အနည္းငယ္ ရွိေသး၏။

ဗာရာဏသီျပည္သည္ အၿမဲပင္ ဗာရာဏသီ အမည္ရွိေနခဲ့သည္ မဟုတ္ပါ။
“အယၪႇိ ဗာရာဏသီ ဥဒယဇာတေက သု႐ုႏၶနဂရံ နာမ ဇာတာ။ စူဠေသာမဇာတေက သုဒႆနံ နာမ၊ ေသာဏနႏၵဇာတေက ျဗဟၼဝၯနံ နာမ၊ ခ႑ဟာလဇာတေက ပုပၹဝတီနာမ ၊ ဣမသၼႎ ပန ယုဓၪၥယဇာတေက ရမၼနဂရံ နာမ အေဟာသိ။ ဧဝမႆ ကဒါစိ နာမံ ပရိဝတၱတိ။” (စရိယာ၊႒၊ ၁၇၇)

ဟူေသာ စရိယာပိဋက အ႒ကထာအတိုင္း “ဥဒယ(ဘဒၵ) ဇာတ္ေတာ္တြင္ သု႐ုႏၶနၿမိဳ႕-ဟု ေခၚ၏။ စူဠသုတေသာမဇာတ္ေတာ္တြင္ သုဒႆနၿမိဳ႕ဟု ေခၚ၏။ ေသာဏနႏၵ ဇာတ္တြင္ ျဗဟၼဝၯနၿမိဳ႕ဟု ေခၚတြင္၏။ (စႏၵကုမာရ) ခ႑ဟာလဇာတ္ေတာ္တြင္ ပုပၹဝတီ အမည္ရ၏။ ယုဓၪၥယဇာတ္ေတာ္တြင္ ရမၼၿမိဳ႕ဟု ေခၚတြင္၏။

ဗာရာဏသီ-ဟု အမည္ရသည့္အခါ၌လည္း အၿမဲတမ္း ျဗဟၼဒတ္- အမည္ရွိေသာ မင္းခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ ဂိရိဒတၱဇာတ္တြင္ ဗာရာဏသီျပည္၌ သာမ- မည္ေသာ မင္း ထီးနန္းစိုးစံေၾကာင္း လာ၏။

ထိုဗာရာဏသီျပည္၌ပင္ ဓမၼဓဇဇာတ္တြင္ ယသပါဏိမင္း၊ မဟာပိဂၤလဇာတ္တြင္ မဟာပိဂၤလမင္း၊ ဂါမဏိ စႏၵဇာတ္တြင္ ဇနသႏၶမင္း၊ ဒူတဇာတ္တြင္ ေဘာဇနသုဒၶိကမင္း၊ ခႏၲီဝါဒီဇာတ္တြင္ ကလာဗုမင္း၊ ကာဠဗာဟုဇာတ္တြင္ ဓနၪၥယမင္း၊ စူဠဓမၼပါလဇာတ္တြင္ မဟာပတာပမင္း၊ သုေယာနႏၵီဇာတ္တြင္ တမၺမည္ေသာမင္း၊ သတၳဳဘသၱဇာတ္တြင္ ဇနကမင္း၊ ကုမၻကာရဇာတ္တြင္ ေသနကမင္း၊ ဒဠႇဓမၼဇာတ္တြင္ ဒဠႇဓမၼမင္း၊ ဂိဇၥ်ဇာတ္တြင္ ေသနကမင္း၊ မဟာကဏွဇာတ္တြင္ ဥသိနကမင္း၊ ဘလႅာတိယဇာတ္တြင္ ဘလႅာတိယမင္း၊ ဟတၳိပါလဇာတ္တြင္ ဧသုကာရီမင္း၊ မဟာဟံသဇာတ္တြင္ သံယမမင္း၊ ေတမိဇာတ္တြင္ ကာသိမင္း မင္းျပဳေၾကာင္း အသီးသီးလာရွိ၏။

ဗာရာဏသီျပည္တြင္ ဘုရားေလာင္း မင္းျပဳသည္ရွိေသာ္ စသည္ျဖင့္ အမည္နာမ အထူးမျပဳဘဲ ေဖာ္ျပထားေသာ ဇာတ္ေတာ္မ်ားလည္း မ်ားစြာရွိေသး၏။

ျဗဟၼဒတ္မင္း ဟူရာ၌လည္း တစ္ဦးတည္းကို ဆိုလိုသည္မဟုတ္၊ ျဗဟၼဒတၱ- ဟူသည္ မ်ိဳးႏြယ္အမည္၊ သို႔မဟုတ္ မင္းဆက္အမည္-ဟု ပညာရွင္မ်ား ယူဆၾက၏။ ဘုရားရွင္ကို သိဒၶတၳ-ဟု ေခၚေဝၚသံုးစြဲျခင္းမျပဳဘဲ ေဂါတမဟု မ်ိဳးႏြယ္အမည္ကို ေခၚေဝၚသကဲ့သို႔၊ သို႔မဟုတ္ ေဂ်ာ့ဘုရင္ ဟူရာ၌ စတုတၳေျမာက္ ေဂ်ာ့ဘုရင္၊ ပၪၥမေျမာက္ ေဂ်ာ့ဘုရင္ စသည္ျဖင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္သကဲ့သို႔ မွတ္ယူသင့္ပါသည္။

“မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္၊ ျပည္မသိ ဗာရာဏသီ” ဟူေသာ ဆို႐ိုးစကားကား အေတြ႕ရမ်ားသျဖင့္ ဇာတ္ေတာ္မ်ားကို ျပန္လည္ေျပာျပသည့္အခါ မင္းအမည္ကို မမွတ္မိလွ်င္ ျဗဟၼဒတ္၊ ျပည္ကုိ မမွတ္မိလွ်င္ ဗာရာဏသီဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ မွန္ကန္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားသျဖင့္ “မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္၊ ျပည္မသိ ဗာရာဏသီ-လို႔သာ ေျပာလိုက္ကြာ” စသည္ျဖင့္ ေျပာဆိုၾကရာမွ ဆို႐ိုးစကားသဖြယ္ ျဖစ္လာသည္ဟု ယူဆပါသည္။

အရွင္ေကာဝိဒ (ေယာ)

အသုရကာယ္ ဟူသည္

အသုရကာယ္ ဟူသည္္

(ေမး) (အသုရကာယ္ ဟူသည္)
အရွင္ဘုရား၊ ျပိတၱာကို လူအေတာ္မ်ားမ်ား သိနားလည္ၾကေသာ္္လည္း အသုရကာယ္ကို သိနားလည္ျခင္း မရွိပါ။ အသုရကာယ္သည္ ျပိတၱာထက္ ပို၍ အဆင့္ျမင့္-မျမင့္၊ ဒုကၡ ပိုသက္သာ-မသက္သာ ၊ အမွ်ေ၀လွ်င္ ရႏိုင္-မရႏိုင္ ႏွင့္ ၄င္းအေၾကာင္း သိသင့္ သိထိုက္သည္မ်ားကို ေမတၱာေရွ႔ထား၍ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ဦးေမာင္ဦး-မီးရထား ေဆးေပးခန္း၊ ေတာင္ငူ)

(ေျဖ)
အေမးရွင္-ေမးထားသလို ျပိတၱာအေၾကာင္း သိသူေတြ မ်ားၾကပါသည္။ (ေပတ၀တၳဳမ်ား ဖတ္ၾကည့္ၾကပါရန္) အသုရာ၏ အဓိပၸါယ္မွာ နတ္မ်ားကဲ့သို႔ အစိုးရမႈ၊ ေတာက္ပမႈ၊ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးမႈတို႔ မရွိေသာသတၱ၀ါဟု စာေပက ဆိုပါသည္။ ဤအဓိပၸါယ္မွာ အသုရာအားလံုးကို မျခံဳငံုမိဘဲ ျဖစ္ေနပါသည္။

က်မ္းဂန္တို႔၌ အသုရာကာယ္သည္ နတ္မ်ိဳး၌ ၀င္ေသာ အသုရာ၊ ျပိတၱာမ်ိဳး၌၀င္ေသာ အသုရာ၊ ငရဲ၌ အက်ံဳး၀င္ေသာ အသုရာ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါ၀င္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အသုရကာယ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ နားမလည္ဘဲ ျဖစ္ေနၾကပါသည္။

(အသုရာ ၅-မ်ိဳး ရွိသည္)
၁။ ေ၀ပစိတိၱ အသုရာ (နတ္အသုရာ)
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ေအာက္၌ေနေသာ နတ္အသုရာ၊ တာ၀တႎသာနတ္တို႔ေလာက္ မရဲရင့္ မေတာက္ပေသာ (ဓဇဂၢသုတ္၊ အသုရာ သံယုတ္တို႔၌လာေသာ) သိၾကားမင္းႏွင့္ စစ္ခင္းသည့္ ေ၀ပစိတၱိ၊ ပဟာရာဒ အစရွိေသာ အသုရာ နတ္မင္းႀကီးတို႔ ျဖစ္သည္။

၄င္းအသုရာ နတ္မင္းႀကီးတို႔သည္ တာ၀တႎသာ နတ္တို႔ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ျပီး ေ၀ပစိတၱိ နတ္အသုရာဟု ေခၚၾက၏။ တာ၀တႎသာနတ္တို႔၌ အက်ံဳး၀င္ေသာ နတ္အသုရာ ျဖစ္သည္။

၂။ ၀ိနိပါတိက အသုရာ (နတ္ေသး၊ နတ္မႊား အသုရာ)
သဂါထာ၀ဂၢ၊ ယကၡသံယုတ္၌လာေသာ ဘုမၼစိုးနတ္ႀကီးမ်ားကို မွိခိုကပ္ရပ္ေနရျပီး တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္ ႏုံ႔နဲ႔လွေသာ နတ္ကေလးမ်ားကို အထက္နတ္တို႔ေအာက္ ယုတ္ညံ႔ေသးသိမ္ကုန္ေသာေၾကာင့္ ၀ိနိပါတိကအသုရာဟု ေခၚၾက၏။ စတုမာဟာရာဇ္နတ္မ်ိဳး၌ အႀကံဳး၀င္ေသာနတ္အသုရာတို႔ ျဖစ္၏။

၃။ ေ၀မာနိက အသုရာ
ရံခါ နတ္ကဲ့သို႔ စည္းစိမ္ခံစားရျပီး ရံခါ ျပိတၱာကဲ့သို႔ ငရဲကဲ့သို႔ ဒုကၡခံစားရေသာ အသုရာမ်ား ျဖစ္သည္။ ဤေ၀မာနိက အသုရာမ်ိဳးမွာ အလြန္တရာ က်ယ္ျပန္႔ပါသည္။ ငရဲျပည္က ယမမင္းႀကီးမ်ား၊ ျပိတၱာမ်ိဳးတို႔တြင္ တန္ခိုးႀကီးေသာ ျပိတၱာဘုရင္၊ ျပိတၱာမင္းႀကီးမ်ား၊ ငရဲမင္းႀကီးမ်ား၊ ငရဲထိန္းမ်ား၊ မိတၱ၀ိႏၵကဇာတ္၌ လာေသာ ပင္လယ္ျပင္၌ ဗိမာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ခ်မ္းသာတလွည့္၊ ဆင္းရဲတလွည့္ စံေနရ၊ ခံေနရေသာ နတ္ျပိတၱာတို႔သည္ ဗိမာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေနၾကေသာေၾကာင့္ ေ၀မာနိက ျပိတၱာ အသုရာဟု ေခၚၾက၏။ ေ၀မာနိက အသုရာတို႔သည္ စတုမဟာရာဇ္နတ္မ်ိဳး၌ အႀကံဳး၀င္၏။ (အခ်ိဳ႔မွာ တိဟိတ္၊ အခ်ိဳ႔မွာ ဒိြဟိတ္၊ အခ်ိဳ႔မွာ အဟိတ္ ပုဂၢိဳလ္ဟု အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိုင္၏။)

၄။ ေလာကႏၲရိတ္ အသုရာ (ငရဲ အသုရာ)
စၾက၀ဠာ ၃-ခု အဆံုးသတ္ေနရာသည္ စက္၀ိုင္း ၃-ခုဆံုရာ အၾကားအရပ္ကဲ့သို႔ ရွိ၏။ အပူရွိန္ အလင္းေရွာင္ မရွိေတာ့၍ အေမွာင္ဆံုး အေအးဆံုး ေနရာျဖစ္သည္။ ထိုေနရာကို (ေလာက+အႏၲရ=စၾကာ၀ဠာေလာက ၃-ခုတို႔၏ အၾကားအရပ္) ေလာကႏၲရိတ္ငရဲဟုေခၚသည္။ ၄င္းေနရာ၌ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ လင္းႏို႔မ်ားကဲ့သို႔ စၾကာ၀ဠာနံရံတခုမွ တခုသို႔ ပ်ံသန္း တြယ္ကပ္၍ ေနၾကကုန္၏။ အစာစားစရာမရွိ၊ တေကာင္ႏွင့္ တေကာင္ အစာအမွတ္ျဖင့္ ကိုက္ၾကကုန္၏။ ထိုအခါ အလြန္ေအးစက္လွေသာ ေရထဲသို႔ ျပဳတ္က်ျပီး ဆားခဲရည္ထဲက်သကဲ့သို႔ ေအးလြန္းသျဖင့္ ထိုသတၱ၀ါမ်ား စိစိညက္ညက္ ေၾကမြ၍ ေသၾကရကုန္၏။ ကံမကုန္သမွ် ထပ္ကာထပ္ကာျဖစ္၍ ခံၾကရကုန္၏။ ငရဲ၌ အႀကံဳး၀င္ေသာ အသုရာမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ဗုဒၶ၀င္ အ႒ကထာ၌ လာရွိသည္။

၅။ ျပိတၱာ အသုရာ
ခႏၶ၀ိဘင္း အ႒ကထာ၌ ျပိတၱာအသုရာအျဖစ္ ကာလကဥၥိက အသုရာမ်ိဳးကို ေဖာ္ျပပါသည္။ ၄င္းျပိတၱာတို႔သည္ အလြန္မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔အသုရာတို႔သည္ ဘုရား ႏွစ္ဆူ သံုးဆူ ပြင့္ေသာ္လည္း တႀကိမ္မွ် မစားမေသာက္ၾကရေၾကာင္း သိရသည္။

ကာလကဥၥိက အသုရာတေယာက္သည္ ညဥ့္အခါ ေရငတ္သျဖင့္ ဂဂၤါျမစ္တြင္းသို႔ ဆင္းရာ ျမစ္ေရမ်ား ခန္းေျခာက္ျပီး မီးခိုးမ်ားသာ ထလာေသာဟူ၏။ တညလံုး ေျပးလႊား၍ ေရရွာေသာ္လည္း မရရွိဘဲ နံနက္မိုးလင္းေသာအခါ ဆြမ္းခံၾကြလာေသာ ရဟန္းသံုးက်ိပ္တို႔ျမင္၍ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးျမန္းသိရွိရေသာ အခါ သဲေသာင္ျပင္မွာ ပက္လက္ေနေစျပီး ရဟန္းသံုးက်ိပ္တို႔ သပိတ္ကိုယ္စီျဖင့္ ေရခပ္၍ ပါးစပ္ထဲ ေလာင္းထည့္ေသာ္လည္း လည္ေခ်ာင္းတြင္းသုိ႔ ေရ တစက္မွ် မ၀င္ဟု သိရသည္။

အပါယ္ ၄-ဘံု၌ ပါ၀င္ေသာ အသုရကာယ္ဟူသည္မွာ ယခု နံပါတ္ ၅-အမ်ိဳးအစား ျပိတၱာအသုရာမ်ားႏွင့္ နံပါတ္ ၃-အမ်ိဳးအစား ေ၀မာနိက အဟိတ္အသုရာမ်ားကို ယူသင့္ပါသည္။ ဒုကၡပိုႀကီး-မႀကီးကိုေတာ့ ဦးေမာင္ဦး စဥ္စားႏိုင္ေလာက္ျပီဟု ယူဆပါသည္။ အမွ်ေ၀လို႔ သိႏိုင္၊ ၾကားႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ သာဓုေခၚ၍ ဒုကၡမွ ကၽြတ္လြတ္ႏိုင္ပါသည္။

(ပရမတၱသံခိပ္ ဋီကာႏွင့္ သျဂႋဳဟ္ဘာသာဋီကာ တို႔ကို မွီးပါသည္)။

(ဘဒၵႏၲ ၀ါယမသာရ ေျဖဆိုသည္)

ဘာေတြက မညီတာလဲ ဘယ္လုိညွိရမလဲ

     ဘာေတြက မညီတာလဲ ဘယ္လုိညွိရမလဲ

ဘုန္းဘုန္းဘုရား

ရိုေသစြာေလွ်ာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား

လူမွာ သဒါၶတရားျဖစ္ဖို႔ အရမ္းအေရးၾကီးသလို ဒီသဒၶါ လြန္ျပန္ေတာ႔လည္း တဏွာကြ်န္ျပန္ျဖစ္တယ္ဆို  အဲဒါေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာေလး သိခ်င္လို႔ပါဘုရား။ ထိပ္ဆံုးကေန ေအာက္ဆံုးကိုျပန္က်သြားေတာ႔ ဘာေတြက မညီတာလဲ ဘာေတြနဲ႔ ညွိရမလဲဆိုတာနဲ႔ ဘယ္လို သာဓကေတြ ရွိခဲ႔သလဲ ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္ ဘုရား။

မၾကည္ျပာ(စကၤာပူ)

ဟုတ္ပါတယ္ ဒကမေလးေရ.. သဒၶါတရားျဖစ္ဖုိ႔ အေရးၾကီးသလုိ သဒၶါလြန္လုိ႔ကြန္႔တာ သဒၶါလြန္လုိ႔ တဏွာျဖစ္ တတ္တယ္ဆုိတာ ဟုတ္ပါတယ္။
သဒၶါျဖစ္ဖုိ႔ အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္။ ယုံၾကည္မႈ လုိ႔ေခၚတဲ့သဒၶါတရား မရွိရင္ ဒီလူဟာ ေကာင္းတာလုပ္လုပ္ မေကာင္းတာဘဲ လုပ္လုပ္ ဘာမွမထူးပါဘူးကြာ..ဆုိတဲ့ စိတ္၀င္သြားပါမယ္။ ဒီလုိစိတ္၀င္သြားရင္ မေကာင္းတာမွန္သမွ် မလုပ္ရဲတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ မေကာင္းတာမွန္သမွ် လက္ရဲ ဇက္ရဲ လုပ္လာတဲ့ ဒီလူမွာ မေကာင္းမႈေတြ ဆက္တုိက္ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္၊မေကာင္းမႈေတြဆက္တုိက္လုပ္ရင္ အကုသုိလ္ေတြ တပုံတပင္နဲ႔ အပါယ္ငရဲကုိ တန္းသြားရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သဒၶါတရားျဖစ္ဖုိ႔အေရးၾကီးပါတယ္။

သဒၶါတရားျဖစ္ဖုိ႔ ဘာေတြလုပ္ရမလဲဆုိရင္

၁။ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္နဲ႔သူတစ္ပါးကုိ လွဴဒါန္းပါ၊ကူညီပါ(စိတ္မၾကည္ မလင္မျဖစ္ရပါဘူး)၊

၂။ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းေအာင္ ေစာင့္ထိန္းပါ၊

၃။ယုံၾကည္ခ်က္အားေလ်ာ္တဲ့ ဥပုသ္သီလ ေစာင့္ထိန္းပါ၊

၄။ဂုဏ္ေတာ္ပြားပါ တရားထုိင္ပါ(အဘိ၊႒၊၁၊၁၆၂)-ဒါဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ့ သဒၶါတရားေတြ ျပန္ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္၊ တုိးတက္လာပါလိမ့္မယ္။

သဒၶါလြန္ရင္ ကြန္႔-တဲ့၊ သဒၶါလြန္လုိ႔ တဏွာျဖစ္ခဲ့တာေတြ ဘုရားလက္ထက္မွာေရာ ယေန႔ေခတ္မွာပါ ရွိခဲ့ ရွိေနပါတယ္၊ သူ႔နာမည္က သုပဗၺာ.တဲ့၊ သံဃာေတာ္ေတြကုိ သိပ္ၾကည္ညိဳပါတယ္၊ ၾကည္ညိဳလြန္း သဒၶါျဖစ္လြန္းေတာ့..သူစဥ္းစားတာက..သံဃာေတာ္ေတြကုိ ဒကာ ဒကာမေတြက လွဴေနတဲ့ပစၥည္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲ၊ မလွဴတာ တစ္ခုပဲရွိတယ္၊ လူူမ်ားေတြ မလွဴတဲ့ အဲဒီအလွဴကုိ လွဴရင္ အျမတ္ဆုံးဒါန ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေတြးျပီး သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ေမထုန္အလွဴ လွဴတယ္၊ (ပါ။၁။ႏွာ၄၉) ၊ဘုရားရွင္က သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ စည္းကမ္းခ်မွတ္ရသလုိ သုပဗၺာရဲ့ သဒၶါတရားကုိလဲ အက်ိဳးမရွိတဲ့ သဒၶါတရားလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ပုဂံေခတ္မွာ ပန္းဦးဆက္ရတဲ့ လုပ္ရပ္ကလဲ သဒၶါလြန္တဲ့ ျပယုဂ္တစ္ခုလုိ႔ ေျပာနိဳင္ပါမယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဟန္ခ်က္ညီတဲ့ သဒၶါတရား ျငိမ္းခ်မ္းမႈရွိတဲ့သဒၶါ၊ ျပတ္သားတဲ့ သဒၶါတရားျဖစ္ဖုိ႔  ပညာနဲ႔ ညွိရပါမယ္။ သဒၶါတရား အားေကာင္းျပီး ပညာမပါရင္လဲ တလဲြျဖစ္တတ္တယ္။ နည္းလမ္းမက်ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ခုတ္ရာတျခား ရွရာတျခား ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ပညာအားေကာင္းျပီး သဒၶါတရားမပါရင္လဲ ဘာကုိမွ မယုံၾကည္ေတာ့ပဲ လူေခ်ာ္ၾကီး ျဖစ္သြားျပန္ပါတယ္။

 ျမန္မာျပည္မွာထင္ရွားခဲ့တဲ့ လူေသလူျဖစ္၀ါဒ ကုိ ေလ့လာနိဳင္ပါတယ္။ ပညာပဲဦးစားေပးျပီး ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရားမရွိေတာ့.. ဘုရားေဟာတဲ့ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ ျဗဟၼာျပည္ ၂၀ ဆုိတာ မရွိဘူး..လူေသရင္ လူပဲျပန္ျဖစ္မယ္..တိရိစၦာန္ နတ္ ျဗဟၼာ ဆုိတာ မျဖစ္နိဳင္ဘူး၊ သုံးဆယ့္တစ္ဘုံဆုိတာ မရွိနိဳင္ဘူးေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ မၾကည္ျပာေရ.. သဒၶါတရားကုိ ပညာနဲ႔ ညွိပါ၊ ပညာကုိလဲ သဒၶါနဲ႔တုိင္းတာပါ သဒၶါ ပညာမွ်တဲ့ ဘ၀ဟာ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျဖလုိက္ပါရေစ။

ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရားကလဲ အဆင့္ေလးဆင့္ရွိပါေသးတယ္. ဘုရားေလာင္းေတြရဲ့ ယုံခ်က္ အာဂမသဒၶါ၊တရားထူးရျပီးတဲ့ အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ့ အဓိဂမသဒၶါ၊ ရတနာသုံးပါးအေပၚမွာ တကယ့္ကုိ သက္၀င္ယုံၾကည္တဲ့ ဩကပၸနသဒၶါနဲ႔ ရတနာသုံးပါးအေပၚမွာ အစဥ္အလာယုံၾကည္တဲ့ ပသာဒသဒၶါဆုိျပီး ေလးမ်ိဳးရွိသလုိ ပညာမွာလဲ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူရွိတယ္ဆုိတာကုိပါ ပူးတဲြမွတ္ထားေစခ်င္ပါတယ္။

သဒၶါ ပညာ ဟန္ခ်က္ညီညီျဖင့္ အတၱဟိတ ပရဟိတ.ကုိ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္နိဳင္ပါေစ။

by  http://tknn.org

အကုသိုလ္တိုး အလွဴမ်ိဳး

အကုသိုလ္တိုး အလွဴမ်ိဳး

အရွင္ဘုရား

တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ငရဲရွာ လူ႔ရြာဘုရားပြဲ ဟူေသာ စကားရွိပါသည္။ ယခုေခတ္ ဘုရားပြဲတုိ႔သည္ ကုသိုလ္မရ၊ အျပစ္သာရွိ ပါသည္ ဟု ေျပာၾကရံုမက အလွဴလုပ္ေသာ္လည္း အလွဴမမည္၊ အကုသိုလ္ျဖစ္သည္ဟု လူအမ်ားေျပာေနၾကေသာ အလွဴမမည္ေသာ အလွဴမ်ားအေၾကာင္း စာလာေပလာအတိုင္း သိလိုပါသည္ဘုရား၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ဗဟုသုတျဖစ္ေစ ရန္ ေျဖၾကားေစလိုပါသည္။

ေမာင္ေစာလွိဳင္

လမ္းမေတာ္၊ရန္ကုန္။

ပဥၥဒါနာနိ အပုညသမတာန

ေလာကသၼိ ံ မဇၨဒါနံ၊ သမဇၨဒါနံ၊ ဣတၳိဒါနံ

ဥသဘဒါနံ၊ စိတၱကမၼဒါနႏၱိ။

ယခုေခတ္၌ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈဟု ေျပာဆိုသတ္မွတ္၍ လွဴဒါန္းေနၾကေသာ္လည္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမဟုတ္၊ အကုသိုလ္ အလုပ္သာျဖစ္ကုန္ေသာ အလွဴငါးမ်ိဳးတို႔ သည္ ရွိကုန္၏။

၎တို႔မွာ ယစ္မ်ိဳးတို႔ကို လွဳဒါန္းျခင္း၊

ပြဲလမ္းသဘင္ ကေခ်သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ပြဲတုိ႔ကို ခင္းက်င္း လွဴဒါန္းျခင္း၊

မိန္းမပ်ိဳ အုိတို႔ကို ကာမကိစၥအတြက္ ေပးလွဴျခင္း၊

ႏြားမအလယ္၌ ႏြားငယ္မ်ား ေပါက္ဖြားေစရန္ ႏြားလား၊ ႏြားထီးတို႔ကို လႊတ္ေပးလွဴဒါန္းျခင္း၊

မိန္းမရုပ္ ေယာက္်ားရုုပ္တို႔ကို မက္ေမာၾကည္ႏူးေစရန္ ေရးဆြဲလွဴဒါန္းျခင္း၊ ယခုေခတ္တြင္ မိန္းမရုပ္ ျပကၡဒိန္လွလွပပ ကေလးမ်ား ၀ယ္၍ လွဴဒါန္းျခင္း၊

ဤငါးပါးေသာအလွဴတို႔သည္ အလွဴဟုသာေခၚရေသာ္လည္း ေကာင္းက်ိဳးမရ၊ ဒါနမဟူ၊ အလွဴဟု မဆိုရကုန္၊ အကုသိုလ္တရားပြားမ်ားအံ့ေသာ အေၾကာင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေတာ္မူ၏။

အနည္းငယ္ခ်ဲ႔ပါဦးမည္

ထိုငါးပါးတို႔တြင္

မဇၨဒါန ဟူေသာ ေသရည္ေသရက္ မူးယစ္ေဆး၀ါးတုိ႔ကို လွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္၏။ ေသရည္ေသရက္ မူးယစ္ေဆး၀ါးသည္ လွဴဖြယ္၀တၳဳပစၥည္း မဟုတ္ေပ။ မိမိ ေသာက္စားသံုးေဆာင္လွ်င္ပင္ သူရာေမရယသိကၡာပုဒ္အရ ငါးပါးသီလ ပ်က္ျပက္ပ်ားကာ ငရဲသို႔ က်ေရာက္ႏိုင္ပါသည္။

ငါးပါးသီလတြင္ ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားျခင္းမွာ အျပစ္အၾကီးဆံုးပင္ျဖစ္သည္။ အျခားသီလပ်က္ျပားမႈမွာ ငရဲက်၍ ငရဲသက္ကုန္လွ်င္ ငရဲမွ လြတ္ေျမာက ္နိုင္ေသာ္လည္း ေသရည္ေသရက္ မူးယစ္ေသာက္စားမႈကား ငရဲမွ လြတ္ေျမာက္လာသည့္တိုင္ေအာင္ ေခြးရူး၊ ႏြားရူးစေသာ အရူးေပါင္းမ်ားစြာ၌ က်င္လည္ၾကရေပဦးမည္။

ထိုသို႔ အျပစ္ၾကီးလွေသာ ေသရည္စသည္ကို မိမိေသာက္စား၍ အျပစ္ၾကီးရံုသာမက သူတစ္ပါးအားလွဴဒါန္း၍လည္း ကုသိုလ္မရ အျပစ္သာရေလေတာ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေရွာင္ၾကဥ္ပါ။ သူတစ္ပါးအားလည္း ကုသိုလ္ျဖစ္လိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ ၀ယ္၍ မတိုက္ပါႏွင့္။

ဣတိ္ၳဒါနံ ဟူသည္မွာ မိန္းမအလွဴဟူ၏။ ကာမဂုဏ္ အတြက္ အျခားသူအား မိန္းမလွဴဒါန္းမႈမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေယာက်္ား၊ ကၽြန္မိန္းမအလွဴဟူ၍ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဤ ဣတိ္ၳဒါနအရ မပါ၀င္ေခ်။ ဣတိ္ၳဒါနကား ကိေလသာကိစၥမ်ဳိးသာ ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ ႏြားလားအုပ္၌ ႏြားမမ်ား, လြတ္ေပးျခင္းမ်ဳိးလည္း ပါသည္ဟု ဆိုေပသည္။ အက်ယ္မေရးေတာ့ေပ။ ဤတြင္ ပါရွိသည့္ ဥႆာဒါနႏွင့္လည္း အလားတူေပသည္။

စိတၱကမၼဒါန ဆုိသည္မွာ မိန္းမ႐ုပ္၊ ေယာက်္ား႐ုပ္ လွလွပပမ်ား တစ္႐ုပ္စီ သီးျခား လည္းေကာင္း၊ ပူးတြဲ၍လည္းေကာင္း ျမင္ရသူတို႔ မက္ေမာႏွစ္သက္စဖြယ္ ေရးျခယ္၍ ျဖစ္ေစ၊ ဓာတ္ပံု, စက္႐ိုက္ပန္းခ်ီ, ပန္းပု ႐ုပ္လံုး႐ုပ္ႂကြမ်ားျပဳလုပ္ထုဆစ္၍ ေက်ာင္း, ဇရပ္, ဘုရား, တန္ေဆာင္းတို႔၍ ဆန္းဆန္းၾကယ္ၾကယ္ ခ်ိတ္ဆဲြ၍ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ လွဴဒါန္းမႈမ်ဳိးျဖစ္သည္။

ယခုကာလ ျပကၡဒိန္လွလွကေလးမ်ား ႐ုပ္ရွင္ မင္းသမီးပံုမ်ား ကို ေက်ာင္းဘုရားမ်ား၌ လွဴဒါန္းျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ၎မွာ ျမင္ရသူတို႔က ကုသိုလ္ျဖစ္မႈထက္ ကာမရာဂ ပြားတုိးမႈသာ ျဖစ္ေစသျဖင့္ ကုသိုလ္ထက္ အကုသိုလ္ျဖစ္ပြားမႈက ပိုေပသည္။

ေက်ာင္း၊ တန္ေဆာင္းတုိ႔တြင္ ဆန္းၾကယ္ေသာ ပန္းႏြယ္ ပန္းညြန္႔ ျခဴးပန္းျခဴးႏြယ္ ဆန္းဆန္းျပားျပား ထုလုပ္လွဴဒါန္းမႈ မ်ဳိးကား အပုညဒါနမျဖစ္ ကုသိုလ္သာျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သားရာ၏။ တျခားဒါနမ်ား၌လည္း အလားတူမွတ္ရာ၏။

သမၼဇဒါန ကေခ်သဘင္အလွဴ ဆုိရာ၌ ျပႆနာရွင္၏ စာတြင္ပါေသာ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ငရဲရွာ လူ႔ရြာဘုရားပြဲတို႔တြင္ ဘုရားအား အတီးအကတုိ႔ျဖင့္ ပူေဇာ္သည္ထက္ ခပ္သိမ္းေသာသူတို႔အား ၾကည့္ေစေပ်ာ္ေစ၊ ရႊင္ေစျခင္းငွာတီးေစမႈတ္ေစ ကေစျခင္းမ်ဳိးသာျဖစ္၍ ဘုရားအား ၾကည္ညိဳရွိခိုးမႈထက္ အေပ်ာ္အပါး ရႊင္အားတရ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ေမာဟတုိ႔သာ တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေစ၍ ကုသိုလ္ရမႈထက္ အကုသိုလ္တိုးပြားမႈက ပိုေတာ့သည္။

ဘုရားေက်ာင္းကန္အတြင္း ပြဲလင္သဘင္ခံျခင္းျဖင့္ ဘုရား ေက်ာင္းကန္ ညစ္ညမ္းေပေရျခင္း၊ လာေရာက္ေပ်ာ္ရႊင္သူတို႔အေနျဖင့္ ဘုရားေျမ၊ ေက်ာင္းေျမတို႔အတြငး္ ႏွပ္တံေတြး၊ က်င္ႀကီး၊ က်င္ငယ္တို႔ စြန္႔ျခင္းတုိ႔ျဖင့္ ဘုရားေက်ာင္းကန္၏သန္႔ရွင္းမႈလည္း ပ်က္ျပား၊ သြားလာသူတို႔လည္း ငရဲမ်ားလွသျဖင့္ လံုး၀ မသင့္ေလ်ာ္သည္ကား အမွန္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ထုိသုိ႔ အေပ်ာ္အပါး မဟုတ္ဘဲ ဧတၳစပူဇနတၳာယ ကတႆ ႏဋသမဇၨႆ အာယတႎ သုခ၀ိပါေကာ အရဘုရား အစရွိေသာ ရတနာသံုးပါးအား မိမိတက္ေသာ အတီး၊ အမႈတ္ ကခုန္ျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္ ေကာ္ေရာ္ လွဴဒါန္းမႈမ်ဳိးကားကုသိုလ္ ျဖစ္ပါသည္။

လွဴပါေရွာင္းလည္း ဖ်င္းေသာင္းဖတ္သပ္၊

မအပ္စြာလွ၊ ဒါန အလွဴ

ဟူသားေစတနာ မမည္ပါတည့္

ေသရာထုိးလႊား ငါးပါး ေပါ့ျပက္

က်ဳိးမနက္ကို စြန္႔ရက္စဲက၊

မရေနာင္ဖန္၊ မရွိတန္ဟု၊

မ်က္မာန္ေရွးေရွး၊ ေပး၍လည္းေကာင္း၊

လွဴပါေရွာင္းလည္း ေကာက္ေႏွာင္းမ်ဳိးပဲ၊ ၾကက္၀က္ႀကဲသို႔။

ပါရမီ(၁၁၃)

ျမတ္သတိ၀ါဒီမဂၢဇင္း၊

ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္

သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ႏွင့္ ၀ိညာဏ႒ိတိ ခုနစ္ပါး

သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ႏွင့္ ၀ိညာဏ႒ိတိ ခုနစ္ပါး

ေမး။ ။အရွင္ဘုရား၊ အမွ်ေ၀ လကၤာ ဘံုသံုးဆယ့္တစ္ စေသာအပိုဒ္ပါ သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ႏွင့္ ၀ိညာဏ႒ိတိ
တည္ရွိခုနစ္ပါး-ဆိုသည္ကို အဓိပၸါယ္သိလိုပါသည္၊ ရွင္းလင္းေပးေတာ္မူပါရန္
ေလွ်ာက္ထားပါသည္ဘုရား။
( ဦးေန၀င္း-ေက်ာက္တန္းရြာ၊ ပဲခူးျမိဳ႔နယ္ )

( ေျဖ ) ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာကသာရ (ရေ၀ထြန္း)
လြယ္ကူစြာမွတ္သားႏိုင္ရန္ ၀ိညာဏ႒ိတိ ခုနစ္ပါးမွစ၍ ေျဖၾကားပါမည္၊
၄င္းမွာ ပဋိသေႏၶ၀ိညာဥ္၏ တည္ရာခုနစ္ပါး ျဖစ္သည္။
၁။ လူ႔ျပည္၊ နတ္ျပည္ ေျခာက္ထပ္၊ ဤခုနစ္ရပ္သည္ သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္သ႑ာန္လည္း အထူးထူး၊ ပဋိသေႏၶလည္း အထူးထူးရွိ၍ နာနတၱကာယ နာနတၱသညီ မည္၏။

၂။ ပထမစ်ာန္သံုးဘံု၊ အပါယ္ေလးဘံု၊ ဤခုနစ္ဘံုသည္ သတၱ၀ါတို႔ ကိုယ္သ႑ာန္ကား အထူးထူး၊
ပဋိသေႏၶကား ပထမစ်ာန္သံုးဘံု၌ ပထမစ်ာန္ ၀ိပါက္စိတ္၊
အပါယ္ေလးဘံု၌ အကုသလ၀ိပါက္ သႏၲီရဏစိတ္ တခုစီသာျဖစ္၍ နာနတၱကာယ ဧကတၱသညီ မည္၏။

၃။ ဒုတိယစ်ာန္ သံုးဘံုသည္ သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္သ႑ာန္ အေရာင္အ၀ါကား တူ၏၊
ဒုတိယစ်ာန္ ၀ိပါက္၊ တတိယစ်ာန္ ၀ိပါက္ ပဋိသေႏၶ ထူးျခား၍ ဧကတၱကာယ နာနတၱသညီ မည္၏။

၄။ တတိယစ်ာန္သံုးဘံု , ေ၀ဟပၨိဳလ္ဘံု, သုဒၶါ၀ါသ ငါးဘံုတို႔သည္ သတၱ၀ါတို႔ ကိုယ္သ႑ာန္လည္း တူသည္၊
ပဋိသေႏၶလည္း စတုကနည္းအားျဖင့္ စတုတၳစ်ာန္ ၀ိပါက္စိတ္တပါးသာျဖစ္၍ ဧကတၱကာယ ဧကတၱသညီ မည္၏။

၅။ အာကာသာနဥၥာယတန။
၆။ ၀ိညာဏဥၥာယတန။
၇။ အာကိဥၥညာယတန
ဤအရူပ သံုးဘံုသည္ သညာတပါးစီျဖစ္၍ တဘံုစီယူလွ်င္ ၀ိညာဏ႒ိတိ ခုနစ္ပါး ျဖစ္သည္။

ယင္းတြင္ သညာရွိသည္လည္း မဟုတ္၊ မရွိသည္လည္း မဟုတ္ေသာ ေန၀သညာနာသညာဘံုႏွင့္
လံုး၀သညာ (စိတ္) မရွိေသာ အသညသတ္ဘံုကို မထည့္ဘဲ ထားရသည္။

သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ ယူရာ၌ကား
ေန၀သညာနာသညာဘံုကို တရပ္၊
အသညသတ္ဘံုကို တရပ္ ထည့္၍ ကိုးပါးယူရသည္။
ဤသို႔ သတၱာ၀ါသ ဘံုကိုး၀ႏွင့္ ၀ိညာဏ႒ိတိ ခုနစ္ပါးကို မွတ္သားသင့္ပါသည္။

ယင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ေရွးေဆာင္ပုဒ္လကၤာမွာ-
လူ႔ျပည္ႏွင့္နတ္၊ သတ္လွ်င္နာနာ၊ ပထမာစ်ာန္၊ ေလးတန္ပါယ္ခြင္၊ သတ္လွ်င္ နာဧ၊
ေဒြစ်ာန္ ႏွစ္ရပ္၊ ဧ နာဟတ္၊ အသညသတ္ျပည္၊ အသညီ၊ ၾကြင္းျပည္ န၀ါ၊ ဧဧသာ၊
အရူပါမွ၊ ဘံုေလး၀၊ သတၱ၀ါသာ၊ ဘံုကိုးရြာ။
ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။