လုပ္ၾကံမႈမ်ားၾကားက ဗုဒၶဘာသာ (၂)

လုပ္ၾကံမႈမ်ားၾကားက ဗုဒၶဘာသာ (၂)

.....ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံတိုင္းမွာရွိတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းက သံဃာေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈေတြဟာ အစိုးရပိုင္ဆိုင္မႈထက္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္စရာရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္ရပါတယ္။ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ အလွဴၾကီးေတြက အခ်မ္းသာဆံုး ဆရာေတာ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာသမိုင္းမွာ တစ္ခါမွ မရွိဖူးေသးတဲ့ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြ ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔လို မထင္မရွား ဗုဒၶဘာသာေတြကိုေတာ့ `ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္´ဆိုၿပီး ထားရစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဥေပကၡာတရားေတြ ထြန္းကားၿပီး ေမ့ထားလိုက္ၾကပါတယ္။

ေသးငယ္ၿပီး အလွမ္းေ၀းတဲ့ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြ ဥပမာအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေခ်ာင္းသာ၊ အိႏၵိယက ခမိယန္း၊ ထိုင္းက ေဟြ၊ နီေပါလ္က ကူတန္း၊ တိဗက္က ဂေစာင္၊ ဘူတန္က ဘရုတ္ကတ္စ္ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြရဲ႕ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနပံုကို ``ပညာေတြ အထူးတလည္တတ္ေျမာက္ပါတယ္၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ပါတယ္´´ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မသိၾကပါဘူး။ အခု ဥပမာအျဖစ္ ေပးလုိက္တဲ့ နာမည္ေတြဟာ နည္းနည္းေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။


အဲဒီေဒသေတြမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ ၾကမ္းတမ္းျပင္းထန္တဲ့ လက္ရွိအစစ္အမွန္ ျဖစ္တည္မႈေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ႏိုင္ေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္လကၡဏာေတြကို ကိုင္စဲြၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲ စီမံေနၾကရပါတယ္။ ဒါကိုလဲ ဖိႏွိပ္တဲ့ တရားမမွ်တတဲ့ အစိုးရေတြရဲ႕လက္ေအာက္မွာ လုပ္ေနၾကရတာပါ။

``ဒါ….သူတို႔ရဲ႕….ကံပဲေလ´´။
အဲဒီလို ေျပာလိုက္ၾကမလား…….။

ေနစဥ္အျဖစ္မွန္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အဲဒီလူမ်ိဳးေတြကို ဗုဒၶဘာသာဆိုတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းၾကီးေအာက္မွာ ဆက္လက္တည္ရွိဖို႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ထပ္ေစာင့္ၾကရအံုးမွာလဲ။

ဗုဒၶဘာသာဟာ သူတို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ေျပာင္းမေပးႏိုင္ဘူးလားဗ်ာ။ သူတို႔တစ္ေတြ ဆင္းရဲတြင္းကေန ရုန္းထြက္ဖို႔ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔အခြင့္အေရးေတြ မေပးႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလား။ ``ဒို႔ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ လူသားေတြရဲ႕ ဘ၀အဆင့္အတန္းကို ေျပာင္းလဲေပးႏုိင္စြမ္း မရွိဘူး´´လို႔ ေျပာေန ေဟာေနတဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာၾကားခ်က္ေတြဟာ ဘာမွ အဓိပၸာယ္မရွိပါဘူး။ ဒီကိစၥမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ဘ၀နဲ႔ အေျပာင္းအလဲကို တမ္းတမ္းတတျဖစ္ေနတဲ့ ခဲြျခားခံေနရတဲ့ လူသားေတြကို ကူညီဖို႔ ကတိမေပးခဲ့ဘူးဆိုရင္ ``ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေပးမယ္၊ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္ေပးမယ္၊ ေနာက္ဘ၀မွာလဲ ေကာင္းကင္ဘံုကို ပို႔ေပးမယ္´´လို႔ ကတိေပးတဲ့ ႏိုင္ငံျခားက ထာ၀ရဘုရားကို ဘာျဖစ္လို႔ မကိုးကြယ္သင့္ရမွာလဲ။ မကိုးကြယ္သင့္စရာ အေၾကာင္းမရွိလွဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္။ ``ဘုရားအသစ္၊ တိုင္းျပည္အသစ္´´ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ ဒီစကားက ေခတ္သစ္ကိုရီးယားကို ခရစ္ယာန္ဘာသာရဲ႕ ေအာက္ကို ဆြဲသြင္းဖို႔ ခရစ္ယာန္ဆရာေတြ မၾကာခဏ အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစကားဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ခရစ္ယာန္ဆရာေတြ သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ အေျပာင္းအလဲျပယုဂ္ကို ဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းေနဆဲ၊ မ်က္စိက်စရာ ျဖစ္ေနဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုးတက္တဲ့အျမင္ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းအတြက္ ဒီအခ်က္ကို အာရံုစူးစိုက္ဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္ေနပါၿပီ။
မွန္ပါတယ္။ ဒီဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ ဆင္းရဲႏံုခ်ာလွၿပီး ပညာလည္း မတတ္ၾကပါဘူး။ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြအတြက္ေတာ့ ဒီအေျခအေနဟာ အလြန္လြယ္ကူတဲ့ ပစ္မွတ္မ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြဟာ (သူတို႔)ဘာသာေရးအေၾကာင္းကို နည္းနည္းမွ မေျပာေသးခင္မွာပဲ ပညာေရးနဲ႔ ရုပ္၀တၱဳပိုင္းဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးၾကပါတယ္။ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြဟာ အဲဒီလို အလုပ္ေတြ လုပ္ေနၾကပါတယ္။

ဒီလိုအေမ့ေလ်ာ့ခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ နစ္နာခ်က္ေတြကို ေလ့လာစံုစမ္းၿပီး အလည္အပတ္သြားေရာက္ဖို႔အတြက္ အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ ကမၻာက အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းၾကီးေတြဟာ တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ အသင္းအဖြဲ႕ေတြကို ဘာေၾကာင့္မ်ား စည္းရံုးလႈံ႕ေဆာ္မေပးႏိုင္ၾကရတာလဲ။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ဘာမွ စြမ္းေဆာင္မေပးဘဲ အဲဒီလို အကူအညီေတြ ေပးေနတဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအာ္ဟစ္ရုံသာ ေအာ္ဟစ္ေနၾကရတာလဲ။

ကံတရား၊ ဘ၀သစ္ျဖစ္ေပၚျခင္း၊ ဆင္းရဲဒုကၡ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္ျခင္းနဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမႈစတဲ့ ဗုဒၶေဟာၾကားခ်က္ေတြဟာ ပညာအတတ္ဆံုး၊ ၾကြယ္၀ၿပီး ယဥ္ေက်းတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြၾကားထဲမွာေတာင္မွ နက္နက္နဲနဲကို နားလည္မႈလဲြမွားတဲ့ အေျခအေနရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းမ်ား ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ ဒီနားလည္မႈလဲြမွားေနတဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာ ၀ိသမေလာဘသမား သာသနာျပဳေတြအတြက္ေတာ့ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား တိုးပြားေစဖို႔ အျမတ္ထုတ္စရာ သို႔မဟုတ္ ဘုန္းၾကီးေတြရဲ႕ ရိုက္စားလုပ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေဟာၾကားခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္၊ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွခဲ့လို႔ သူဟာ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕ငဲ့စြာ ေမြးဖြားခဲ့ရသူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေဆးကုသမႈမရွိဘဲ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ခံစားရင္း ေသဆံုးေနၾကရတယ္။
အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။

သူဟာ ေနာက္လာမယ့္ဘ၀မ်ား ေမြးဖြားရအံုးမွာပါ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ ဆင္းရဲေပမယ့္ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါတယ္။ (ဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးေတြဟာ) ကၽြမ္းက်င္မႈနဲ႔ အခြင့္အေရးေတြကို ျဖည့္ဆီးေထာက္ပံ့ေပးရမယ့္အစား တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတတ္ဖို႔ ညႊန္ၾကားေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ေဟာေျပာခ်က္ေတြဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြအတြက္ေတာ့ ဆိုးရြားလွတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျငင္းဆန္ေနၾကပါေစ ဒီကိစၥဟာ ဆက္လက္ၿပီး ျဖစ္ေပၚေနဦးမယ့္ ၀မ္းနည္းစြာ တည္ရွိေနဆဲ ကိစၥတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆင့္အတန္း အလြန္႔အလြန္ ျမင့္မားတဲ့ ဘုန္းၾကီးမ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ဆိုသူေတြဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လုိအပ္မႈကို ဆက္လက္ၿပီး မ်က္ကြယ္ျပဳေနၾကဦးမယ့္ အေနအထားပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ အဲဒီဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုသူေတြ ေမ့ေနတဲ့အခ်က္ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆင္းရဲမႈေတြနဲ႔နပန္းလံုးေနရၿပီး ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေနတဲ့သူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ေဒသမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမတ္တ့ဲတရားေတြကို ေဟာေနပါေစ ဘယ္သူမွ လက္ခံႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ အယူသီးမႈ၊ မသိနားမလည္မႈနဲ႔ စာေပမတတ္ေျမာက္တဲ့သူေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ေဒသမွာ ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေျခအေနမ်ား မတည္ရွိႏုိင္ပါဘူး။

ၾကြယ္၀တဲ့ ဗုဒၶဘာသာကမၻာက လူေတြဟာ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ေက်ာင္းေတြ၊ ေကာလိပ္ေတြ၊ ေဆးရံုေဆးခန္းေတြ၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ ရိပ္သာေတြကို ေဆာက္လုပ္ေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေအာက္ေျခမွာ ရွိတဲ့ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ အသက္ရွဴေပါက္ျဖစ္တဲ့ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာရာအလုပ္ေတြကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေတြကေန ေဒသတြင္း အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆီးေပးဖို႔ ၾကီးမားတဲ့လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ညြန္ျပေနပါတယ္။ မထင္ရွားတဲ့ ကမၻာ့အစိတ္အပိုင္းက အေမ့ေလ်ာ့ခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သန္းေပါင္းမ်ားကို အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိေသးတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ စုစည္းညီညြတ္တဲ့၊ ရံပံုေငြအားေကာင္းတဲ့၊ စဲြစဲြၿမဲၿမဲရွိတဲ့၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ အဖဲြ႕အစည္းၾကီးေတြ တည္ေထာင္ဖို႔ အရမ္းကို လိုအပ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ အဆိုပါ အေမ့ေလ်ာ့ခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ လက္ရွိၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အေနအထားေတြကို တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ကာကြယ္ေပးႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အေျပာလြယ္သေလာက္ တကယ္လုပ္ေတာ့ ခက္ေနပါလိမ့္မယ္။

ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန၊ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ စိတ္ၾကီး၀င္ၿပီး ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အခ်င္းခ်င္းမွာေတာင္ သံသယေတြ ပြားေနၾကပါဦးမယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာသံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေျမေပၚမွာ အျခားဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကို ေဆာက္ခြင့္မေပးပါဘူး။ ကိုရီယားႏုိင္ငံေျမေပၚမွာေတာ့ ေထရ၀ါဒေက်ာင္းေတြ ေဆာက္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ တာ့ဂတ္က မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို ေထရ၀ါဒဇာတ္သြင္းဖို႔ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္အသီးသီးက ဗုဒၶဘာသာေတြအတြင္းမွာကို လြဲမွားတဲ့ သံသယေတြနဲ႔ စိတ္ၾကီး၀င္မႈေတြပါပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္....

ကုသလသာမိ(ေပ်ာ္ဘြယ္)

မုသာ၀ါဒက စားတယ္

စားတယ္ဗ်ာ၊ နားရြက္ေတြ စားတယ္။ မ်က္လုံးေတြစားတယ္။ ေခါင္းေတြ စားတယ္။ ဟာ…တစ္ကိုယ္လုံးကို စားပါတယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးအခ်င္း ခ်င္းကို လိမ္ညာ ဟန္ေဆာင္ျခင္းဟာ မေကာင္းဘူးဆုိတဲ့ အေၾကာင္းဘယ္လိုရွင္းျပ ရမွန္းမသိတာဗ်ာ။ ဘယ္လိုရွင္းျပျပမရတဲ့ အျပင္၊ ကိုယ္ေတာင္ျပန္ၿပီး အမႈပတ္ေန   ေသးတာ။ အမ်ားနဲ႔ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကိုး၊ အားလုံးက မုသာဝါဒကို ႀကိဳက္သြားၾကတာေလ။ လူ႔က်င့္ဝတ္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုအျဖစ္ကို အသုံးတည့္ သြားၾက တာဗ်ာ။ ဘုရားေတာင္ မ်က္ေစ့လည္စရာ၊ ကိုယ္က ဘာေတြ ေျပာမလဲ။ 

သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ထမင္းစား ဖိတ္တဲ့ သူ႔အသိ အိမ္ကိုလိုက္သြားစားတာ။ မိန္းမႀကီးက သူကိုယ္တိုင္ခ်က္တဲ့ ဟင္းေကာင္း ရဲ႕လားတဲ့။ ဟာဟိုေကာင္က ဘယ္လို ေကာင္းမွန္း မသိဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း ခ်ဲ႕ကား ေျမႇာက္ပင့္ၿပီး ေျပာတာဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ ဟင္း ကေတာ္ေတာ္ကို လိုေနတာဗ်၊ တစ္ခု တစ္ခုထည့္ဖို႔ေတာင္ ေမ့က်န္ခဲ့တဲ့ပုံ၊ ေက်ာ္ခြ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္မိတဲ့ ပုံမ်ဳိးဗ်ာ။ 

ကြၽန္ေတာ္လည္း မေနႏိုင္တာနဲ႔  ေနာက္ ဆုံးေတာ့    ေျပာမိ သြားတာ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး ေလ၊ ေျပာၾကည့္ရတာပဲ။ သူသိသြားလို႔မ်ား တကယ္ျပင္ရင္ အခုျပင္အခုစားရတာ အက်ဳိး ရွိမယ္။ ေနာက္ျပင္ရင္ လည္း  ေနာက္လူေတြ အတြက္ အက်ဳိးမ်ားမယ္။ ဒီသေဘာ၊ ဒါေပမဲ့ သဲထဲ ေရသြန္ပဲ။ အဘြားႀကီးကလည္း ျပင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေမာင္းမထုတ္တာ ကံေကာင္း၊ သူငယ္ ခ်င္းကလည္း မင္းေတာ္ေတာ္လူမႈေရး  ေခါင္းပါးတဲ့ေကာင္ ေနာက္မင္းကိုမေခၚဘူး တဲ့။ ေဟာအမွန္အေျပာေကာင္းလို႔။ 

တစ္ခါ လမ္းသြားရင္း အသိနဲ႔ေတြ႕လို႔   ႏႈတ္ဆက္ တာ၊ ေအာင္မေလး ရႊန္းရႊန္းကို ေဝေနတာပဲ။ ဘယ္လို စိုျပည္လွပ၊ ဝလာတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဟာ…ေဟ့ေကာင္၊  မင္းခုန တုန္းက ငါ့ကိုေျပာေတာ့ ဘယ္လိုပိန္လိမ္႐ႈံ႕တြ   ေနတယ္ဆို ေအမ်ား ကိုက္ေနလားေတာင္ မသိဘူးတဲ့။ မင္းပဲေျပာၿပီးေတာ့ လို႔ဆိုေတာ့၊ ေဟာ သူကလည္း ဒါ လူမႈေရးပဲတဲ့။ ေနာက္ပြဲစားတစ္ေကာင္။ ကိုယ္ေရွ႕တင္ ကားအစုတ္ကို လိမ္ညာၿပီး ေရာင္းေနတယ္။ အလုပ္ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ္ကတင္းလုိ႔ေျပာ ေတာ့။ စီးပြားေရးဆိုတာ ဒီလိုပဲ လုပ္ရတယ္တဲ့။

ေနာက္စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဝင္တိုင္း ႀကဳံရတာ။ အေပါက္ဝက ဧည့္ႀကိဳေလးမ်ားက ဝင္သမွ်၊ ထြက္သမွ် ဧည့္သည္ အေပါင္းကို ‘မဂၤလာပါရွင္’ ‘ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္’လႈိက္လွဲပ်ဴငွာ ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ တတ္လိုက္ၾကတာ ဗ်ာ။ ဒီက အိုက္တင္သမားေတာင္ လဲေသခ်င္ ေလာက္ေအာင္ပဲ။ ျမင္ၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ။ အိပ္ ခ်င္မူးတူး၊ ပ်င္းရိပ်င္းရြဲအသံကို Rec လုပ္ ထားၿပီး ဘက္ထ ရီေဒါင္းေနတဲ့ ကက္ဆက္နဲ႔ ပတ္လည္ Play ထားတဲ့ အသံမ်ဳိး၊ အဲ အ႐ုပ္ အိုင္တင္က်ေတာ့၊ လက္အုပ္ေတာ့ခ်ီပါရဲ႕။ ခါးေတာ့ ညႊတ္ပါရဲ႕၊ ဒါေပမဲ့ အ႐ုပ္နဲ႔အသံနဲ႔ က လြဲေန တာ။ စိတ္က တျခားမွာေလ။ မ်က္ လုံးက ၾကည့္ခ်င္ရာ ၾကည့္ေနတာ။ 

တစ္ခါ တစ္ရံမ်ားဆို ခ်ီထားတဲ့ လက္အုပ္ကို ေမ့ၿပီး မျဖဳတ္မိေသးဘဲ သူတို႔ဟာ သူတို႔ အတင္းတုတ္  ေနၾကတာ ရွိေသး။ ျမင္ၾကည့္ေလ။ လက္ အုပ္ႀကီးခ်ီၿပီး အတင္းတုတ္ေနတဲ့ပုံကို၊ ကဲ အဲဒါဘယ္လိုေတြျဖစ္တာလဲ။ သက္ဆိုင္ ရာ တာဝန္ခံအႀကီးအကဲ၊ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ မ်ားက မေျပာၾကဘူးလား။ တာဝန္ေက် ၿပီး ၿပီးေရာ လား။ သက္သက္ပဲ လုပ္ခိုင္းထားတာလား။ 

ဒါမွမဟုတ္ အဲဒါဟာ ဟန္ေဆာင္မႈမွန္း၊ မုသာဝါဒမွန္း၊ လူ႔က်င့္ဝတ္ကို ခ်ဳိးေဖာက္မွန္း၊ တာဝန္မေက်မွန္း၊ ဆိုင္သိကၡာက်မွန္း သိကို မသိၾကေတာ့တာလား။ ဘယ္သူကမွလည္း ဒီကိစၥကို အေရးတယူ မရွိၾကေတာ့ဘူးဆို ေတာ့ ဒါက သာမန္ အမွန္တရားျဖစ္သြားၿပီ လား။ အဲဒါက ဆိုင္တိုင္းေနာ္။ စားေသာက္ ဆိုင္ခ်ည္းပဲေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာရွိသမွ် ဆံပင္ညႇပ္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္၊ ဟိုတယ္၊ အႏွိပ္ ခန္းတစ္ခုမက်န္ေအာင္ပါပဲ၊ အႀကီးႀကီးစားတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီ’မဂၤလာပါ’ဆိုတဲ့ စကားဟာ ဒီေန႔ေခတ္ေရာက္မွပဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို တြင္က်ယ္လာတဲ့ ဗန္းစကားလို႔ေတာင္ ေျပာရမလို ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘဝ ဒီအခ်ိန္ ေလာက္တုန္းကဆို အတန္းထဲမွာ ဆရာ၊ ဆရာမအတြက္သာ သုံးၾကတာကိုးဗ်။ ေဟာခုေတာ့ ဒီ’မဂၤလာပါ’ ဆိုတဲ့စကားက ဟိုအျမင့္ ဆုံးမင္းပြဲစိုးပြဲေတြ ကေန ဟိုးေအာက္ဆုံး အဆင့္ယာဥ္ေစာင့္၊ အိမ္သာေစာင့္ေတြ အထိေတာင္တြင္က်ယ္ ကုန္ၾကတာကိုး။ သူတို႔လည္း မဂၤလာပါပဲ။ ႐ုပ္နဲ႔အသံ ကေတာ့ ခုနအတိုင္းပဲေနာ္။ မ်က္လုံးက ပိုက္ဆံပဲ ၾကည့္ေနတာပဲဟာ။ 

တစ္ခါက ကြၽန္ေတာ္ ရြဲ႕ၿပီးေတာ့ ေမးၾကည့္ တာ ေဟ့ေကာင္လို႔ မဂၤလာပါဆိုတာ ျမန္မာ စကားလား၊ ပါဠိစာသားလားလို႔။ ေအာင္မာ၊ ဒီေကာင္ ဖင္ကုတ္ေခါင္းကုတ္နဲ႔ ျပန္ေတာ့ ေျဖခ်လိုက္တာပဲ။ ပါဠိစကားတဲ့။ ေအာင္မာ ကဲ ေကာင္းၿပီလို႔။အဲဒါဆို ျမန္မာလိုအနက္က ဘာ လဲဆိုေတာ့။ အဲဒီက်ေတာ့မွ ဒီေကာင္ တိုင္ပတ္တာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ျပန္ေတာ့ ေျဖေသးတာပဲေနာ္။ မေလွ်ာ့ဘူး။ 

အဲ… အဲဒါေတာ့ သိဘူးဗ်ာတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေတာ့ မဂၤလာပါဆို ဒါရတာပဲတဲ့ (လက္ကိုဝိုင္း ျပ)၊ ကဲ ဒီေကာင္ေျပာမွပဲ မဂၤလာပါဆုိတာ ေတာင္းစားတဲ့ စကား ျဖစ္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ မဂၤလာပါဆုိတာ အင္မတန္ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာတဲ့၊ ရင္းႏွီးခ်စ္ၾကည္တဲ့ ႏႈတ္ဆက္စကားေလးဗ်ာ၊ ႀကီးသူကို ႐ိုေသ ငယ္သူကို ေလးစား၊ ဘယ္အတန္းအစားမဆို ႀကိဳက္သလိုသုံးလိုက္တာနဲ႔တင္ခုနဂုဏ္ သတၱိ ေတြ အကုန္ျပည့္စုံေစတာဗ်ာ။ 

ဒီေလာက္ သူ႔အလိုလို တန္ဖိုးႀကီးေနတဲ့ စကားကို ခ်က္ခ်င္းသိမ္ဖ်င္းသြားေအာင္ ေျပာတတ္ ဖို႔ဆိုတာေတြးလို႔ကို မရတာဗ်ာ။ ဒီေကာင္ ေတြဘယ္ေလာက္ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပိုင္ရွင္မ်ားလဲ ဆိုေတာ့။ ကိုယ့္ဆိုင္လာအားေပးတဲ့ သူမ်ားကို ေက်းဇူးရွင္အျဖစ္ပါဝပ္တြား ႀကိဳဆိုရမယ့္အစား ပစ္စ လက္ခတ္ကို ၿပီးၿပီးေရာ၊ ဆက္ဆံပစ္လိုက္ၾကတာ။ 

ဒါေပမဲ့လည္း သူတို႔ဟာနဲ႔သူတို႔ေတာ့ ကိုက္ေနၾကၿပီး သားပဲေနာ္။ သူတို႔နဲ႔ထိေတြ႕ ပတ္သက္ သမွ်အားလုံး မန္ေနဂ်ာ လား၊  ဆိုင္ရွင္ လား၊ စားသုံးသူလား၊ ဘယ္သူ မွ ဘာမွ သိေတာင္မသိဘူးေလ။ ဆိုင္ဘက္ ေရာ စားသုံးသူအတြက္ပါ နစ္နာစရာ ဘာတစ္ခုမွ ရွိမွ မရွိၾကတဲ့ဟာ။ အဲဒါကို ၾကားကဝင္နာေနတဲ့ တစ္ေယာက္တည္းေသာ ေကာင္က ကိုယ့္က်င္းကိုယ္ တူးလိုက္ ေတာ့ေပါ့။ ေအာင္မေလး စားလို႔ေကာင္း လိုက္တာ။   

အမိႈက္ကစ   ျပာသာဒ္ မီးေလာင္တဲ့။ေသး ေသးေလးက စသြားတာပဲေလ။ ရွိသမွ် အကုန္လုံး လိမ္ညာဟန္ေဆာင္ ေတာထဲ ၿပိဳင္တူ ယစ္မူးကုန္ရေလာက္ေအာင္ ‘စ’ၿပီး ခ်ီ သြားတဲ့ စကားက ‘မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ တဲ့’ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမ်ား အမွားကို တရားဝင္ ခြင့္ျပဳေပးထားတာ ‘မမွားေသာ ေရွ႕ေန မေသေသာ ေဆးသမား’တဲ့ေနာ္ အဲဒီ ကေနမွ ဆံပင္ေလး ဝင္ပါရေစ။ လက္ညႇဳိး ေလးဝင္ပါရေစနဲ႔ ေနာက္ဆုံး တစ္ေယာက္ ခ်င္းစီေတြလည္း ဝင္သြားေရာ ”လူညီလို႔ ဤက ကြၽဲျဖစ္”သြားေရာ ေဟာ…အဲဒီလို အမွားေတြ ညီသြားၾက ၿပီဆုိမွျဖင့္ သြားၿပီေပါ့။ ေနာက္ဆုံး ‘မိုးခါးေရေသာက္’ တဲ့၊ မေသာက္မိတဲ့ တစ္ေယာက္က ေသာက္႐ူးပဲေပါ့။
မိုက္တီး

ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းေၾကာင့္ ရရွိႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးတရားမ်ား

ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းေၾကာင့္ ရရွိႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးတရားမ်ား

ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ လို႔ ရတနာသံုးပါးရွိတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ေတာ္ကလည္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္၊ တရားဂုဏ္ေတာ္၊ သံဃာဂုဏ္ေတာ္ လို႔ သံုးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုက ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုပဲ ပုတီးစိပ္ၾက၊ ပြားမ်ားၾကတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ေတာ္ပုတီးစိပ္တယ္၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားမ်ားတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ဘာဂုဏ္ေတာ္လဲလို႔ ေမးေနစရာမလိုဘဲ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းသိၾကပါတယ္။

အခုဒကာ မင္းသီဟေသာ္ သိခ်င္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းအက်ိဳးဆိုတာလည္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္း အက်ိဳးပဲလို႔ ယူဆပါတယ္။
ဂုဏ္ေတာ္ပြားတယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မိတၱဴကူးတာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာရွိတဲ့ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္ေတြ၊ ဓာတ္ေကာင္း ဓာတ္ျမတ္ေတြကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွံ႔လာေအာင္ မိတၱဴကူးယူတာပါ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ အရည္အေသြးေတြ၊ လုပ္ရပ္ အရည္အေသြးေတြ ကိုယ့္ဘ၀ထဲ ေရာက္လာေအာင္ မိတၱဴကူးယူတာပါ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုကို ပြားရင္ အဲဒီဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုရဲ႕ အရည္အေသြးမ်ိဳး ကိုယ့္စိတ္မွာ ကူးစက္လာပါတယ္။ ဥပမာ၊ ‘လိုခ်င္မႈကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’လို႔ပြားလိုက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္မွာလည္း လိုခ်င္မႈ ကင္းစင္တဲ့ဓါတ္ေတြ ကူးစက္လာပါတယ္။ ‘သံေယာဇဥ္ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊’လို႔ ပြားလိုက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္မွာလည္း သံေယာဇဥ္ ကင္းစင္တဲ့ဓာတ္ေတြ စိမ့္၀င္လာပါတယ္။

တစ္ခါပြားရင္ တစ္ခါကူးစက္၊ တစ္ခါပြားရင္ တစ္ခါစိမ့္၀င္နဲ႔ ပြားဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ ကူးစက္စိမ့္၀င္မႈအားေကာင္းျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာရွိတဲ့ အရည္အေသြးမ်ိဳး
ကိုယ့္မွာလည္းကိုယ္အတိုင္းအတာနဲ႔ကိုယ္ ျပည့္စံုလာပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ်ၾကီးေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့။

ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္ေတြ၊ ဓာတ္ေကာင္းဓာတ္ျမတ္ေတြ ကိုယ့္ႏွလံုးသားမွာ ကူးစက္လာျပီဆိုရင္ ကိုယ့္ႏွလံုးသားဟာလည္း ႏွလံုးသားေကာင္း
ႏွလံုးသားျမတ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ဟာ ဘာပဲလိုလိုရပါျပီ၊ ဘာပဲတတ ရပါျပီ။ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာေတြဆုိတာ စိတ္ေကာင္း စိတ္ျမတ္ရဲ႕ ရလဒ္၊ ဓာတ္ေကာင္းဓာတ္ျမတ္ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြပဲ မဟုတ္လား။

ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ‘ဂုဏ္ေတာ္ပြားရင္ လိုအင္ဆႏၵျပည့္၀တယ္’လို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူထားပါတယ္။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားသူရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ လိုတရဓာတ္ေတြ ကိန္း၀ပ္ေနတာမို႔ ‘ဂုဏ္ေတာ္ႏွလံုးသား’ဟာ လိုအင္ဆႏၵကိုလည္း ျပည့္၀ေစႏိုင္၊ လိုအပ္ခ်က္ကိုလည္း ျပည့္စံုေစႏိုင္တဲ့ ‘လိုတရႏွလံုးသား’ပါပဲ။

ကိုယ့္စိတ္၊ ကုိယ့္ႏွလံုးသားကိုေတာ့ ေကာင္းျမတ္ေအာင္မလုပ္ဘူး၊ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာက်ေတာ့ လိုတရခ်င္တယ္ဆိုရင္ သဘာ၀မက်ပါဘူး။ ‘စိတ္ေကာင္းမွ ကံေကာင္းတယ္၊ ကံေကာင္းမွ အက်ိဳးေပးေကာင္းတယ္’ဆုိတာကို လံုး၀ မေမ့လိုက္ပါနဲ႔။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာပါ။

စံပယ္ပန္း ထုပ္တဲ့ဖက္ရြက္ စံပယ္ပန္းရနံ႔သင္းသလို ဂုဏ္ေတာ္ပန္းထုပ္တဲ့ ႏွလုံးသားဖက္ရြက္ဟာလည္း ဂုဏ္ေတာ္ရနံ႔ သင္းပ်ံ႕လာပါတယ္။ ကိုယ္ပြားေနတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သေဘာသဘာ၀ေတြ၊ ဓာတ္သတိၱေတြ အရွိန္ဟပ္ ကူးစက္လာပါတယ္။ စိတ္ေအးတဲ့ဂုဏ္ကိုပြားေနရင္ ကိုယ့္စိတ္လည္းေအးလာျပီး ဥာဏ္ၾကီးတဲ့ဂုဏ္ကို ပြားေနရင္ ကိုယ့္ဥာဏ္လည္း ၾကီးလာပါတယ္။

မိတၱဴစာရြက္မွာ မူရင္းစာသား၊ မူရင္းပံုရိပ္ေတြ ေကာင္းေကာင္းထင္ဖို႔အတြက္ မိတၱဴကူးစက္အရည္အေသြးေကာင္းဖို႔ လိုအပ္သလို ႏွလံုးသားစာရြက္မွာ ဂုဏ္ေတာ္သတိၱ၊ ဂုဏ္ေတာ္ပံုရိပ္ေတြ ပီပီျပင္ျပင္ ထင္ထင္ရွားရွားကူးစက္ဖို႔အတြက္လည္း ‘ဂုဏ္ေတာ္အသိ’ဆိုတဲ့ မိတၱဴကူးစက္ အရည္အေသြးေကာင္းဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။

ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ပါဠိသက္သက္ သိထား႐ံုနဲ႔ မိတၱဴကူးစက္ အရည္အေသြးမေကာင္းေသးပါဘူး။ ကိုယ္ေန႔စဥ္အျမဲသံုးႏႈန္းေနတဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္အဓိပၸာယ္သိမွ မိတၱဴကူးစက္ အရည္အေသြး ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာစကား အျမဲသံုးႏႈန္းရင္ ျမန္မာလို၊ မြန္စကားအျမဲသံုးႏႈန္းရင္ မြန္လိုေပါ့။ အဂၤလိပ္စကားအျမဲသံုးႏႈန္းရင္ အဂၤလိပ္လို၊ ဂ်ပန္စကားအျမဲသံုးႏႈန္းရင္ ဂ်ပန္လိုေပါ့။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာစကားကိုပဲ အဓိက သံုးႏႈန္းၾကတာျဖစ္လို႔ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ျမန္မာလို အဓိပၸာယ္ ေက်ေက်ညက္ညက္သိေအာင္ ေလ့လာထားဖို႔ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။

ဂုဏ္ေတာ္မပြားခင္မွာသာ ျမန္မာလို သိထားရမွာမဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္ဂုဏ္ေတာ္ပြားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ျမန္မာလို ပြားရမွာပါ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကို ျမန္မာလိုပြားတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ပါဠိပါမွ အားရတယ္ဆိုရင္လည္း ပါဠိ-ျမန္မာ တြဲဖတ္ျပီး ပြားႏိုင္ပါတယ္။ ပါဠိသက္သက္ရြတ္ပြားေနတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုထိေရာက္ပါတယ္။ လူၾကိဳက္မ်ားစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုအစြမ္းထက္ပါတယ္။ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုတန္ခိုးၾကီးပါတယ္။

ပါဠိသက္သက္ ရြတ္ေနတာထက္ ပါဠိ-ျမန္မာ တြဲပြားတာ၊ သို႔မဟုတ္ ျမန္မာလိုသက္သက္ ပြားတာက အေခါက္ေရ အပတ္ေရေတာ့ နည္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္က်ပ္တန္ အရြက္တစ္ရာထက္ တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္က ပိုတန္ဖိုးၾကီးတာမို႔ အေခါက္ေရ၊ အပတ္ေရဆိုတဲ့ အေရအတြက္ကို အဓိကမထားဘဲ တစ္ခါက္ဆို တစ္ေခါက္ အရည္အေသြး ျပည့္၀ဖို႔ကိုပဲ ဦးစားေပး ေစခ်င္ပါတယ္။
ျမန္မာလို ဆက္တိုက္ပြားေနမွ အဓိပၸာယ္ ဆက္တိုက္သိျပီး ဘုရားကို ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ေတြလည္း ဆက္တိုက္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ဂုဏ္ေတာ္ရဲ႕ ဓာတ္သတိၱေတြလည္း ႏွလံုးသားမွာ ဆက္တိုက္ကူးစက္လာပါတယ္။

ျမန္မာလို အဓိပၸာယ္ သိမေနဘဲနဲ႔ ျမန္မာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဂုဏ္ေတာ္ရဲ႕ ဓာတ္သတိၱေတြ ကူးစက္လာဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ နည္နည္းပါးပါး လ်ားလ်ားလွပ္လွပ္ မဆိုစေလာက္ေလးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ပါဠိသက္သက္ ရြက္ပြားေနတဲ့အတြက္ ကုသိုလ္ေတာ့ ရခ်င္ရမွာေပါ့ ။ ဓာတ္ကူးစက္ဖို႔ေတာ့ သိပ္မလြယ္ပါဘူး။

မီးအားျပည့္မွ မိတၱဴအရည္အေသြားေကာင္းသလို သတိ၀ီရိယ အားေကာင္းမွလည္း ဓာတ္ကူးစက္မႈ အရည္အေသြး ျပည့္၀ႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားေရွ႕ေရာက္မွ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သြားရင္းလာရင္း၊ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း၊ စားရင္းေသာက္ရင္း၊ ေလွ်ာ္ရင္းဖြပ္ရင္းနဲ႔ အျမဲမျပတ္ မၾကာမၾကာ ပြားမ်ားသြားမယ္ဆိုရင္ သတိ၀ီရိယမီးအား ေကာင္းတဲ့အတြက္ ဘုရားမွာရွိတဲ့ ဓာတ္ေကာင္းဓာတ္ျမတ္ေတြ ကူးစက္ခ်င္တိုင္း ကူးစက္ျပီး ကိုယ့္စိတ္၊ ကိုယ္ႏွလံုးသားဟာလည္း အေကာင္းဆံုး၊ အျမတ္ဆံုး ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါပဲ။

မိတၱဴစာရြက္အရည္အေသြးေကာင္းမွ မိတၱဴပံုရိပ္ပိုထင္းရွားသလို စိတ္အခံ ျဖဴေဖြးသန္႔စင္မွ ဓာတ္ကူးစက္မႈ ပိုထင္းရွားႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္အခံ ျဖဴေဖြးသန္႔စင္ဖို႔အတြက္ စိတ္ေကာင္း   ႏွလံုးေကာင္းလည္းေမြး၊ ေလ၀င္တိုင္း၊ ေလထြက္တိုင္း ႏွာသီး၀မွာ ေလထိသြားတဲ့ သေဘာကိုလည္း မၾကာခဏ သတိကပ္ ႐ႈမွတ္ျပီး ကုိယ့္စိတ္ကိုယ္ ဖြပ္ေလွ်ာ္ေပးသင့္ပါတယ္။

စနစ္တက် ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းေၾကာင့္ ဘုရားမွာရွိတဲ့ ဓာတ္ေကာင္းဓာတ္ျမတ္ေတြ ကူးစက္ျပီး စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္ပိုင္ဆိုင္သူ လူေကာင္းလူျမတ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြ ေရွာင္ၾကဥ္ျဖစ္ျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားလာႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ခုိင္မာ ရင့္က်က္ျပီး အသိဥာဏ္ တိုးတက္ျမင့္မားလာႏိုင္ပါတယ္။ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ကံေဟာင္း၊ ကံသစ္ေတြ လမ္းပြင့္ျပီး စည္းစိမ္ အေထြေထြ၊ က်က္သေရအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျပည့္စံုႏိုင္ပါတယ္။ ကံအရွိနဲ႔ ထိုက္တန္စြာ လိုတိုင္းရ၊ တတိုင္းျပီးႏိုင္ပါတယ္။

အနာဂတ္ သံသရာမွာလည္း ထူးျခားဆန္းၾကယ္ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးတရားေတြ အလွ်ံပယ္ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ မဂ္ေပါက္ဖိုလ္၀င္ နိဗၺာန္ျမင္ျပီး သံသရာဇာတ္သိမ္း ဒုကၡျငိမ္းႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ့္စိတ္မွာ ေသာကတစ္ခုခု ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ဘယ္လိုပြားရမလဲ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔။ ‘ေသာကခပ္သိမ္း ျငိမ္းေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’လို႔သာ ထပ္တလဲလဲ ပြားလိုက္ပါ။
ႏွလံုးသားထဲက ေသာက မီးေတာက္ေတြ ခ်က္ခ်င္း သို႔မဟုတ္ တျဖည္းျဖည္း ျငိမ္းသြားပါလိမ့္မယ္။

‘ကိုယ္ေတာ္တိုင္သာ ေသာကျငိမ္းတာ မဟုတ္ဘူး သတၱ၀ါေတြကိုလည္း ျငိမ္းေအာင္ လုပ္ေပးတယ္၊ သတၱ၀ါ ေ၀ေနယ်ေတြရဲ႕ ေသာကဆူးေျငာင့္ကို ပယ္ႏုတ္ေပးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊
ေသာက ျငိမ္းေအးေၾကာင္း တရားေကာင္းမ်ားကိုေဟာၾကားေတာ္မူေတာ ျမတ္စြာဘုရား’ လို႔ပါ ဆက္ပြားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထဲက ေသာကမီးေတြ ျငိမ္းေအးသြားတဲ့အျပင္ ဘုရားရွင္ကို ၾကည္ညိဳျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္ေတြလည္း အေလးနက္ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

သူတစ္ပါးတို႔ရဲ႕ ေသာကကို ပယ္ေဖ်ာက္ေပးခ်င္တဲ့ ေမတၱာက႐ုဏာတရားေတြလည္း တိုးပြားလာပါတယ္။
ဒီလိုဆိုရင္ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာဟာ အႏၱရာယ္ကင္း၊ လာတ္ရႊင္ဖို႔၊ စီးပြားတတ္၊ ရာထူးတိုးဖို႔၊ အၾကံေအာင္ျမင္၊ လိုအင္ျပည့္၀ဖို႔ မဟုတ္ဖူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ေလာက္ပါျပီ။ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ကို အေကာင္းဆံုး၊ အျမတ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ဖန္တီး တည္ေဆာက္ဖို႔ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာပါ။

စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ရပ္ ေကာင္းျမတ္ျခင္းဆိုတဲ့ ပင္မအက်ိဳးရေနမွေတာ့ အႏၱရာယ္ကင္း၊ လာတ္ရႊင္ စတဲ့ ေဘးထြက္အက်ိဳးေတြကို တမင္ ေတာင့္တေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ မလိုခ်င္အဆံုး ရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေဘးထြက္အက်ိဳးေတြက ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းရဲ႔ ဘာမွ မေျပာပေလာက္တဲ့ မလြမ္းေလာက္စရာ ပါမႊားအက်ိဳးေတြပါပဲ။

ဂုဏ္ေတာ္ပြားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္မႈ၊ ျငိမ္းေအးၾကည္လင္မႈေတြကို သတိပ႒ာန္နည္းအတိုင္း ‘၀မ္းေျမာက္တယ္၊’ ‘ျငိမ္းေအးတယ္၊’ . . . စသည္အားျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တဲ့အထိ ၀ိပႆနာဆက္႐ႈႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ပ်က္ဥာဏ္ အထြက္အထိပ္ေရာက္သြားတဲ့အခါ မျဖစ္မပ်က္ဥာဏ္ ဘြားခနဲ ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ မျဖစ္မပ်က္က နိဗၺာန္၊ မျဖစ္ မပ်က္ဥာဏ္(မျဖစ္မပ်က္ျမင္တဲ့ဥာဏ္)က မဂ္ဥာဏ္ပါ။

ဂုဏ္ေတာ္ကို ပင္တိုင္ထားျပီး ပြားရင္လည္း နိဗၺာန္ေရာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္တုန္းက ခုနစ္ႏွစ္သား ကေလးငယ္တစ္ဦး ဂုဏ္ေတာ္ပြားရင္းနဲ႔ ရဟႏၲာျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားလိုက္၊ ျဖစ္လာတဲ့ ပီတိနဲ႔တကြ ႐ုပ္နာမ္ေတြကို ၀ိပႆနာ႐ႈလိုက္၊ ဂုဏ္တာ္တစ္လွည့္၊ ၀ိပႆနာတစ္လွည့္ ပြား႐ႈလိုက္တာ တစ္ထိုင္တည္းနဲ႔ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ လူ၀တ္နဲ႔ ခုနစ္နွစ္အရြယ္မွာ ရဟႏၲာျဖစ္ျပီးမွ ရဟန္းဘ၀ ကူးေျပာင္းလိုက္တာပါ။

ပါ႒ိလို ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာထက္ ျမန္လာလို ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာက ဂုဏ္ေတာ္ရဲ႕ဓာတ္သတိၱေတြ ႏွလံုးသားထဲ ပိုျပီး စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွ႔ံ ကူးစက္စြဲထင္တယ္ ဆိုတာကို လက္ေတြ႔စမ္းသပ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္တခ်ိဳ႕ကို ျမန္မာလို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါတယ္။

‘စြဲလမ္းျခင္း ကင္းေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

‘ေဒါသအမ်က္ ကင္းစင္းေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

‘ေမတၱာတရား ၾကီးမားေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

‘သိစရာအားလံုး သိေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

‘မွန္ကန္၍ အက်ိဳးရွိေသာ စကားကိုသာ ဆိုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

‘အျမဲတမ္း စိတ္ေအးခ်မ္းေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

‘အေႏွာင္အဖြဲ႔အားလံုးမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား’

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ပြားတယ္ဆိုတာ . . . ဘုရားအေၾကာင္း စဥ္းစားတာပါပဲ။ ကိုယ္သိထားသလို ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း စဥ္းစားရင္ ဘုရားကိုလည္း ပိုၾကည္ညိဳ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။

အရွင္ဆႏၵာဒိက

ပစၥည္းသခၤါရ၊ လူသခၤါရ…

ပစၥည္းသခၤါရ၊ လူသခၤါရ…

ရဟန္းတုိ႔ သင္တုိ႔အား ေနာက္ဆုံးမိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့အ့ံ။
ျပဳျပင္ေပးရေသာ သခၤါရတရားတုိ႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိကုန္၏။
မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားျဖင့္ ကိစၥၿပီးေအာင္ အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့”
(ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား)

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သခၤါရဟု ဆုိလုိက္လ်င္ မၿမဲျခင္းဟု ေယဘုယ် အဓိပၸါယ္ နားလည္းထားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အားလုံးဟာ သခၤါရပါပဲဟု ေျပာဆုိေလ့ရွိတတ္ၾက၏။ စင္စစ္ မၿမဲျခင္းဟူသည္ သခၤါရမဟုတ္၊ အနိစၥသာျဖစ္၏။ ဗုဒၶဘာသာအမ်ား ေျပာဆုိသုံးႏႈန္းၾကသည့္ ထုိသခၤါရဟူေသာ ပါဠိစကားလုံး၏ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္မွာ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ သက္ရွိသက္မဲ့အားလုံးသည္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ အရာမ်ားျဖစ္သျဖင့္လည္း သခၤါရဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ ပစၥည္းဝတၳဳသည္လည္း ျပဳျပင္ေပးရသကဲ့သုိ႔ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါသည္လည္း ျပဳျပင္ေပးရ၏။ မျပဳျပင္ေပးလွ်င္ ပုိ၍ပင္ အဆုိးတြင္သြားမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ျပဳျပင္ေပးေနရျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ အၿမဲမျပတ္ ျပဳျပင္ေပးေနရသျဖင့္ သက္ရွိသက္မဲ့ အားလုံးတုိ႔သည္ ျပဳျပင္စီရင္ေပးေနရသည့္ သခၤါရတရားမ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ ပစၥည္းသခၤါရ လူသခၤါရဟု ဆုိ႐ုိးျပဳၾကျခင္း ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ မည္မွ်ပင္ ျပဳျပင္စီရင္ေပးေသာ္လည္း ထုိသက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလုံးတုိ႔၏ အဆုံးသည္ ပ်က္စီးျခင္းလ်င္ နိဂုံးျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ “သေဗၺ သခၤါရာ အနိစၥာ - ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရ တရားမွန္သမွ်သည္ နိစၥမဟုတ္၊ အနိစၥခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္”ဟု သူေတာ္ေကာင္းမ်ားက မိန္႔ေတာ္မူၾကျခင္း ျဖစ္၏။ “ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ အရာမ်ားသည္ အၿမဲမဟုတ္၊ မၿမဲျခင္းသေဘာသာ ျဖစ္သည္”ဟု ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ဗုဒၶဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္ပင္ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ သခၤါရတရားမ်ား၏ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာကုိ သတိေပးေတာ္မူကာ မေမ့မေလ်ာ့ေနၾကဖုိ႔ မိန္႔မွာေတာ္မူသြားခဲ့၏။ “ဝယဓမၼာ သခၤါရာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ - သခၤါရ တရားတုိ႔သည္ ပ်က္စီးျခင္း သေဘာရွိသျဖင့္ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ေကာင္းစြာထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ၾကေလာ့” ဟု မွာေတာ္မူျခင္း ျဖစ္၏။

မွန္၏။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္မိန္႔မွာေတာ္ မူသကဲ့သုိ႔ပင္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရားမ်ားျဖစ္သည့္ သက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလုံးတုိ႔သည္ မည္မွ်ပင္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္စီရင္ထားေသာ္လည္း အဆုံးတြင္ကား ပ်က္စီးျခင္းသာ နိဂုံးျဖစ္သြားၾကသည္ကုိ အားလုံးသတိျပဳမိၾကမည္ ျဖစ္၏။ မည္သူက မည္မွ်ပင္ စြမ္းအားရွိေနေသာ္လည္း ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာမ်ား၏ ပ်က္စီးမႈ၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါမ်ား၏ ပ်က္စီးမႈကုိကား မပ်က္စီး၊ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္း မရွိေသးသည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ ပ်က္စီးျခင္း တရားကုိ မပ်က္စီးေအာင္ ျပဳျပင္ႏုိင္သူသည္ အတိတ္ကလည္း မရွိခဲ့၊ ယခုလည္းမရွိေသး၊ ေနာင္လည္းရွိလာလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ သဘာဝဓမၼ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ထုိသခၤါရတရားတုိ႔၏ ပ်က္စီးမႈကုိ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် တာဆီးႏုိင္စြမ္း မရွိျခင္းလည္း ျဖစ္ပါေပ၏။

သိပၸံပညာမ်ား အလြန္တုိးတက္ ထြန္းကားပါသည္ဆုိေသာ ယေန႔ကမၻာႀကီးတြင္လည္း သိပၸံပညာရွင္မ်ားသည္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တီထြင္ၾကံဆ ဖန္တီးၾက၏။ မပ်က္စီးေအာင္ ႀကိဳးစားၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ပင္ ႀကိဳးစားဖန္တီးပါေသာ္လည္း ထုိ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပဳျပင္ဖန္တီးမႈမ်ားကုိ ထာဝရ မပ်က္စီးေအာင္ မည္သုိ႔မွ် ဖန္တီးႏုိင္စြမ္း မရွိျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ေသခ်ာသည္မွာ မည္သုိ႔ေသာ သိပၸံပညာရွင္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္ပါေစ သခၤါရတရားမ်ားကိုသာ ဖန္တီးေနၾကျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ ထုိသခၤါရတရားမ်ား၏ အဆုံးျဖစ္သည့္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္ၾက၊ မပ်က္စီးေအာင္ မဖန္တီးႏုိင္ၾကျခင္း ျဖစ္၏။ သခၤါရ၏ သေဘာအမွန္သည္ အနိစၥသာ ျဖစ္ေနသျဖင့္လည္း နိစၥျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ထုိ႔အတူ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ပုဂၢဳိလ္သတၱဝါမ်ားသည္လည္း ကံတရားမ်ား၊ ခႏၶာမ်ားျဖင့္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရားမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ အၿမဲတည္တံ့ျခင္း နိစၥျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္ျခင္း မရွိသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ သက္ရွိမ်ားျဖစ္သည့္ ထုိပုဂၢိဳလ္သတၱဝါဟူေသာ သခၤါရတရားသည္လည္း ပင္ကုိယ္ကပင္ အျပဳျပင္ခံျဖစ္ေနသျဖင့္ မပ်က္စီး၊ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏုိင္စြမ္း မရွိျခင္းလည္း ျဖစ္၏။ မည္သူကျဖင့္ မည္မွ်အကုန္အက်ခံကာ မိမိကုိယ္ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳျပင္ျခင္း ျပဳၾကသည္ဟုဆုိေသာ္လည္း အဆုံးတြင္ကား ထုိျပဳျပင္သူမ်ားသည္ ပ်က္စီးျခင္းျဖင့္သာ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားၾကသည္သာ ျဖစ္၏။

သခၤါရ၏ သေဘာတရားအမွန္ကုိ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ အၿမဲမျပတ္ ေျပာင္းလဲျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ ကမၻာႀကီးကုိ ၾကည့္လွ်င္ အလြယ္တကူ သိႏုိင္ေပ၏။ ယေန႔ကမၻာတြင္ သိပၸံပညာမ်ား တုိးတက္ထြန္းကားသည့္အေလ်ာက္ ပညာရွင္မ်ားက ထုိနည္းပညာမ်ားကုိ အသုံးျပဳကာ သက္ရွိျဖစ္သည့္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိလည္း ခဲြစိပ္ကုသနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အစားထုိး ကုသနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေဆြးဝါးအသုံးအေဆာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ျပဳျပင္ဖန္တီးၾကသကဲ့သုိ႔ သက္မဲ့ျဖစ္သည့္ အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကုိလည္း နည္းပညာအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္တည္ထြင္ ဖန္တီးၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ထုိသုိ႔နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ တည္ထြင္ဖန္တီး ျပဳျပင္ၾကေသာ္လည္း ထုိပညာရွင္မ်ား မဖန္တီး၊ မျပဳျပင္ႏုိင္သည့္ အရာကား ထုိသက္ရွိသက္မဲ့မ်ားအား မပ်က္စီးေအာင္၊ အၿမဲတည္တံ့ေအာင္ မဖန္တီး၊ မျပဳျပင္ႏုိင္ျခင္းဟူသည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုိ႔သုိ႔မဖန္တီး၊ မျပဳျပင္ႏုိင္သနည္းဟုဆုိေသာ္ ထုိသူတုိ႔ျပဳျပင္ဖန္တီးေနသည့္ အရာမ်ားသည္ ပင္ကုိယ္သေဘာအားျဖင့္ အျပဳျပင္ခံမ်ား ျဖစ္ေနၾကၿပီး ထုိအျပဳျပင္ခံမ်ား၏ အဆုံးသည္ ပ်က္စီးျခင္းပင္ နိဂုံးျဖစ္ေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပ်က္စီးျခင္းလွ်င္ အဆုံးရွိသည့္ ထုိသက္ရွိသက္မဲ့ အရာမ်ားကုိ ရည္ရြယ္ကာ ပစၥည္းသခၤါရ၊ လူသခၤါရဟု ဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ေသခ်ာေတြးၾကည့္လွ်င္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားတြင္ ပစၥည္းဥစၥာရွိသူမ်ား၊ ၾသဇာအာဏာရွိသူမ်ား၊ ရာထူးဂုဏ္သိန္ရွိသူမ်ား အမ်ားအျပားရွိ၏။ ထုိသူမ်ားသည္ လုိအပ္လွ်င္ လက္ညႇိဳးညြန္ရာ ေရျဖစ္ႏုိင္သည့္ သူမ်ားလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ အလုိရွိလွ်င္ သြားခ်င္ရာကုိ သြားႏုိင္သကဲ့သုိ႔၊ စားခ်င္ရာကုိစား၊ လုပ္ခ်င္ရာကုိ လုပ္ႏုိင္သည့္ သူမ်ားလည္း ရွိႏုိင္ေပ၏။ ထုိမွ် အစြမ္းရွိသူမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိသူမ်ား မလုပ္ႏုိင္သည့္ အခ်က္ကား မိမိတုိ႔ ပုိင္ဆုိင္ထားသည့္ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး ခႏၶာမ်ားကုိ လုိသလုိ မျပဳျပင္ မဖန္တီးႏုိင္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔အတူ အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ဆန္းသစ္တီထြင္ ဖန္တီးကာ အသုံးျပဳေနၾကေသာ္လည္း ထုိ႐ုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းမ်ားကုိ မပ်က္စီးေအာင္ မဖန္တီးႏုိင္ၾကျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ သခၤါရတရားတုိ႔၏ အနိစၥသေဘာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။

မၾကာေသးမီက ယေန႔လူသားတုိ႔ ကမၻာတြင္ အႀကီးအက်ယ္ ေဖာက္ျပန္ျဖစ္ေပၚခဲ့သည့္ အင္အား အလြန္ႀကီးမားသည့္ လစ္ဗ်ားေခါင္းေဆာင္ ကဒါဖီ၏ အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့သည့္ ငလ်င္၏ ႐ုိက္ခတ္မႈေၾကာင့္ အလြန္စုိးရိမ္ဖြယ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည့္ ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေပါင္းဖုိ႔ ပ်က္စီးယိုယြင္းလာသည့္ အျဖစ္အပ်က္တုိ႔သည္ လက္ေတြ႕ဆန္သည့္ သခၤါရတရား၏ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာကုိ မီးေမာင္းထုိးျပသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနေပ၏။ လစ္ဗ်ားေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ကဒါဖီသည္ အင္းအားေကာင္းၿပီး ခ်မ္းသာသည့္ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိကား ပ်က္စီးမႈမွ မကာကြယ္ႏုိင္ခဲ့ေပ။ ထုိ႔ထက္ပုိဆုိးသည္မွာ ယခုဘဝ ဤစိတ္ဤခႏၶာကုိယ္ကုိ မကာကြယ္ႏုိင္႐ုံမွ်မက ဘဝသံသရာတြင္လည္း သူလုပ္ခဲ့သည့္ လုပ္ရပ္မ်ားက သူ႔ကုိအကာအကြယ္ မျပဳႏုိင္သည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္၏။ သခၤါရကုိ အဟုတ္ထင္ကာ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ခဲ့ရသည့္ လူ႔အခ်ိဳ႕၏ လုပ္ရပ္သည္ ယခုဘဝတြင္သာမက ဘဝသံသရာ အထိပင္ ပ်က္စီးျခင္းျဖင့္ အဆုံးသတ္ေလ့ ရွိတတ္ၾက၏။ သံေဝဂယူဖြယ္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

ဂ်ပန္တြင္ ဖန္တီးထားသည့္ ဓာတ္ေပါင္းဖုိ ျပႆနာသည္လည္း နည္းပညာအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အေကာင္းဆုံး တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးတြင္ သခၤါရတရား၏ အဆုံးအတုိင္း ပ်က္စီးျခင္းသုိ႔သာ ဦးတည္သြားေနခဲ့သည္မွာ လက္ေတြ႕ဆန္လြန္းလွ၏။ တစ္ခါတရံ စာေရးသူအပါအဝင္ အားလုံးေသာ စာဖတ္သူမ်ား ဆင္ျခင္ႏုိင္သည့္ အခ်က္မွာ မိမိတုိ႔ လုိခ်င္ႏွစ္သက္၍ ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသျဖင့္ ရလာသည့္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕သည့္ မိမိတုိ႔ လက္ထဲေရာက္ၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ပ်က္စီးခ်ိဳ႕ယြင္းသြားတတ္သည့္ သေဘာကို လက္ေတြ႕အားျဖင့္ သတိျပဳၾကည့္ႏုိင္မည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။ လုိခ်င္ႏွစ္သက္သျဖင့္ ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားထားသည့္ ပစၥည္းတစ္ခု မိမိလက္ထဲတြင္ ပ်က္စီးခ်ိဳ႕ယြင္းသြားသည့္အခါ အလြန္ႏွေမ်ာတသ ျဖစ္မိတတ္ၾကေသာ္လည္း စင္စစ္ ထုိသေဘာသည္ သခၤါရတရား၏ ပ်က္စီးျခင္းတြင္ အဆုံးရွိသည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္ပါ၏။

အရင္းစစ္ေသာ္ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းႏွင့္ ပ်က္စီးျခင္းတုိ႔၏ ဆက္စပ္မႈ သေဘာပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼ သခၤါရတုိ႔၏ ပ်က္စီးျခင္းတြင္ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းစသည့္ သက္မဲ့မ်ားသည္ ေရ၊ မီး၊ မင္း၊ ခုိးသူ၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူ ဟူေသာ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးတုိ႔ေၾကာင့္ ပ်က္စီးေဖာက္ျပန္တတ္သကဲ့သုိ႔ လူ၊ သတၱဝါ စသည့္ သက္ရွိမ်ားသည္လည္း ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ဟူေသာ အေၾကာင္းတရား ေလးပါးတုိ႔ေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးတတ္သည့္ သေဘာရွိ၏။ မည္သည့္အရာေၾကာင့္ပင္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးသည္ ျဖစ္ပါေစ လက္ေတြ႕ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္သည့္ အခ်က္မွာ သခၤါရ တရားမ်ား ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးျခင္းတရား ရွိေနျခင္းဟူသည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။

ဆုိလုိသည္မွာ ပစၥည္းသခၤါရ၊ လူသခၤါရဟု ဆုိၾကသည့္အတုိင္း ပစၥည္းဝတၳဳမ်ားႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါ အမ်ားတုိ႔သည္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ တရားမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ သခၤါရ၏ သေဘာသဘာဝအတုိင္း ေနာက္ဆုံးတြင္ သက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလုံးတုိ႔သည့္ ပ်က္စီးျခင္းသာ နိဂုံးရွိတတ္ေၾကာင္း ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းသည္ ပ်က္စီးျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားပင္ျဖစ္ကာ ပ်က္စီးမႈမ်ား၏ ေနာက္တြင္လည္း ဆင္းရဲမႈမ်ားပင္ ေရာက္ေနၿမဲ ျဖစ္သျဖင့္ ထုိျပဳျပင္မႈကုိ အေၾကာင္းျပဳကာ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ပ်က္စီးမႈ၏ေနာက္ ဆင္းရဲမႈမ်ား မေရာက္ေစဖုိ႔ သခၤါရတရားတုိ႔၏ကုန္ရာ အမွန္သစၥာတရားကုိသာ အျမန္ရွာၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါေပ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ သခၤါရ သခၤါရဟူေသာ စကားသည္ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္အားျဖင့္ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္း သေဘာကုိ ညြန္းဆုိျခင္းျဖစ္ၿပီး ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ အရာမွန္သမွ်သည္ ပ်က္စီးျခင္းသာ အဆုံးရွိသည့္ သေဘာကုိ ဆုိလုိျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ မည္သူမဆုိ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းမ်ား၏ သခၤါရသေဘာ၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါတုိ႔၏ သခၤါရ သေဘာတုိ႔ကုိ အမွန္အသိျဖင့္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္၍ သခၤါရ၏ အဆုံးျဖစ္သည့္ ပ်က္စီးျခင္းနိဂုံးကုိလည္း ေကာင္းစြာသတိျပဳ ဆင္ျခင္ကာ သခၤါရတရားတုိ႔ကုိ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေစႏုိင္သည့္ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ကုိသာ မေႏွးအျမန္ အရယူႏုိင္ရန္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ ႀကိဳးစားလုိက္ၾကပါဟု တုိက္တြန္းရင္း ပစၥည္းသခၤါရ၊ လူသခၤါရ ျဖစ္ေနၾကသည့္ သခၤါရေလာကႀကီးတြင္ သခၤါရေနာက္ကုိသာ လုိက္မေနၾကဖုိ႔လည္း သတိေပးစကား ပါးလုိက္ရေပေတာ့၏။

အားလုံး… သခၤါရေလာကႀကီးမွ အျမန္ေဖာက္ထြက္ႏုိင္ၾကပါေစ…

စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ)

ဂင္းနစ္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္း ႏွင္႔ မွတ္တမ္းတင္ခံရေသာ မင္းကြန္း တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး

ဂင္းနစ္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္းၿဖစ္ေပၚလာပုံ ႏွင္႔ 

မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ၿမန္မာႏုိင္ငံသား မင္းကြန္း တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး

ဂင္းနစ္ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္းစာအုပ္ကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင္႔ Guinness Book of World Records ဟု ေခၚဆုိပါသည္။ ၎ကုိ ၁၉၅၅-ခုႏွစ္မွ စ၍ ႏွစ္စဥ္ထုတ္ေ၀ခဲ႔ၿပီး ႏုိင္ငံတကာမွ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မ်ားကုိစုေဆာင္း တငျ္ပထားပါသည္။ ဂင္းနစ္ဟူေသာအမည္မွာအုိင္ယာလန္ႏုိင္ငံ႐ွိ ဂင္းနစ္ (Arthur Guinness) ဘီယာကုမၸဏီကုိ ရည္စူးပါသည္။ ၁၇၅၂-ခုႏွစ္တြင္ အာသာဂင္းနစ္ (၁၇၅၂-၁၈၀၃) ဆုိေသာ ပုဂၢဳိလ္တစ္ေယာက္သည္ ေပါင္ေငြတစ္ရာကုိ အေမြရ      ႐ွိခဲ႔ပါသည္။

၎ေပါင္ေငြတစ္ရာကုိ အရင္းျပဳ၍ အာသာဂင္းနစ္သည္ ယမကာဆုိင္တစ္ခုကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ႔ပါသည္။ ၁၇၅၉သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဒဗြလင္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ဖြင္႔လွစ္ခဲ႔ပါသည္။
သူေသဆုံးၿပီးေနာက္ သားျဖစ္သူ အာသာ(၁၇၆၇-၁၈၅၂)၊ ေျမးျဖစ္သူ ဘင္ဂ်မင္ဂင္းနစ္ (၁၇၉၈-၁၈၆၈) တုိ႔က ဘီယာလုပ္ငန္းကုိဆက္လက္လုပ္ကုိင္ခဲ႔ၾကပါသည္။

ဘင္ဂ်မင္လက္ထက္တြင္ဂင္းနစ္ ဘီယာသည္ အေမရိကန္၊အဂၤလန္ ႏွင္႔ ဥေရာပ တုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔ပါ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ႏုိင္သည္ အထိ လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ဂင္းနစ္မိသားစုသည္ သူတုိ႔၏ ဂင္းနစ္ဘီယာကုိ ကုိယ္ပုိင္စက္႐ုံတည္ေဆာက္ကာ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔၏ဘီယာ ေအာင္ျမင္ရျခင္းတြင္အခ်က္(၂)ခ်က္သည္ အေရးပါပါသည္။ ပထမအခ်က္မွာဂင္းနစ္ဘီယာ သည္ အရည္သက္သက္မဟုတ္ဘဲ အနည္းငယ္ေစးပ်စ္သည္။

ဘီယာတစ္ပုိင္႔ကုိငွဲ႔မည္ဆုိပါက ၁၁၉ ဒသမ ၅-စကၠန္႔ၾကာမည္ဟု ေၾကျငာကာ စားသုံးသူကုိ စြဲေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔ ပါသည္။ ဒုတိယအခ်က္မွာ ဂင္းနစ္ဘီယာ ထည္႔ခြက္၏ ထူးျခားမွႈပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဂင္းနစ္ဘီယာ
ကုမၸဏီသည္ ကုိယ္ပုိင္ခြက္တစ္မ်ဳိးကုိ တီထြင္ထုတ္လုပ္ခဲ႔ပါသည္။ အဆုိပါခြက္အတြင္းသုိ႔ ဘီယာကုိထည္႔မည္ဆုိပါက ဘီယာႁမွဳပ္မ်ားသည္ အေပၚသုိ႔မတက္ဘဲ ေအာက္သုိ႔ သာဆင္းသြားသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရမညျ္ဖစ္ပါသည္။

ဤနည္းျဖင္႔ စားသုံးသူကုိ ေကာင္းစြာ စြဲေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔ၾကပါသည္။၁၉၅၅-တြင္ ဂင္းနစ္ဘီယာအေရာင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္၌ ဘီယာေသာက္သူမ်ား ျငင္းခုံမွႈတစ္ခု ျဖစ္ၾကပါသည္။ ၎အျငင္းအခုံမွာမည္သည္႔ ငွက္သည္ အျမန္ဆုံးပ်ံသန္းႏုိင္သနည္းဟူေသာ ေမးခြန္းႏွင္႔ ဆက္စပ္ေနပါသည္။ ျငင္းခုံသူမ်ားသည္ အကုိးအကားစာအုပ္မ်ဳိးစုံကုိ ႐ွာေဖြပါေသာ္လည္း ႐ွာမေတြ႔ႏုိင္ျဖစ္ေနပါသည္။ ဤတြင္ ဆုိင္႐ွင္ျဖစ္သူ ဂင္းနစ္မ်ဳိးႏြယ္တစ္ေယာက္သည္ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မွတ္တမ္း စာအုပ္တစ္အုပ္ လုိအပ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိသြားပါသည္။

ဤသုိ႔ျဖင္႔၁၉၅၅-တြင္ ပထမဆုံးဂင္းနစ္ကမာၻ႔စံခ်ိန္ စာအုပ္ထြက္ေပၚလာပါသည္။ စာအုပ္ကုိတာ၀န္ခံ ေရးသားသူမွာ ေရာ႔စ္၀ွစ္တနာ ႏွင္႔ ေနာရစ္ ၀ွစ္တနာ(Ross and Noris Whitner) အႁမႊာညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိ႔သည္ သတင္းေထာက္မ်ား၊ ဂ်ာနယ္တုိက္မ်ားမွ အခ်က္အလက္မ်ား ကုိရယူၿပီး စာအုပ္ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါသည္။

ၿပီးေနာက္ ခရစ္စမတ္ေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္အမွီ ေအာက္တုိဘာလတုိင္းတြင္ စာအုပ္ကုိ ႏွစ္စဥ္ထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါသည္။ စာအုပ္တြင္ ၾကက္ဥအေ၀းဆုံးေရာက္ေအာင္ ပစ္ႏုိင္သူ၊ ဆယ္မိနစ္အတြင္း ေဟာ႔ေဒါ႔ (Hot Dog) အမ်ားဆုံး စားႏုိင္သူ၊ အရပ္အရွည္ဆုံးလူသား၊ အႀကီးဆုံးကင္ဆာက်ိတ္၊ အဆိပ္ျပင္းဆုံး အပင္၊ အတုိဆုံးျမစ္စသည္ျဖင္႔ ကမာၻ႔စံခ်ိန္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ေဖာ္ျပခဲ႔ပါသည္။

ယခုအခါ ထုိစာအုပ္သည္  ကမၻာ့အေရာင္းရဆုံး စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္အတြင္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပုံႏိွပ္ခဲ႔ရပါသည္။ လူတုိ႔သည္ ထုိစာအုပ္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ခံရေစရန္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႀကိဳးစားလာၾကပါသည္။ တစ္ခါက ဂင္းနစ္စာအုပ္တြင္ အေလးဆုံးေၾကာင္ အေၾကာင္းကုိ ေဖာ္ျပခဲ႔ပါသည္။ ထုိအခါ ေၾကာင္ပုိင္႐ွင္မ်ားသည္ သူတုိ႔ေၾကာင္မ်ား ကုိ စံခ်ိန္ခ်ဳိးႏုိင္ေအာင္ အစာမ်ား တနင္႔တပုိးေကၽြးခဲ႔သျဖင္႔ ေၾကာင္ေသဆုံးမွႈမ်ား ေပၚေပါက္ လာပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင္႔ စာအုပ္တြင္ က်န္းမာေရးႏွင္႔ အသက္အႏၲရာယ္ထိခုိက္ေစေသာ ကိစၥမ်ားကုိ ေဖာ္ျပျဖင္းမျပဳရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ဂင္းနစ္စာအုပ္သည္ တစ္ကမာၻလုံးမွ စံခ်ိန္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းျဖစ္ရာျမန္မာႏိုင္ငံမွ ပုဂၢဳိလ္ထူးတစ္ဦးလည္း ပါ၀င္ခဲ႔ ပါသည္။ အဆုိပါပုဂၢဳိလ္ထူးမွာ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီး ဦး၀ိစိတၱသာရာ ဘိ၀ံသ ပင္ၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံ၊ စာမ်က္ႏွာေပါင္း (၉၉၃၄) မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္မွေထာက္မေပးရဘဲ အလြတ္အာဂုံေဆာင္ႏုိင္ေသာေႀကာင္႔  ကမာၻ႔မွတ္ဉာဏ္ အေကာင္းဆုံး ပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ ဂင္းနစ္စာအုပ္တြင္ ႏွစ္ႀကိမ္တုိင္ ေဖာ္ျပခံခဲ႔ရပါသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီး၏ မွတ္ဉာဏ္ကုိခ်ီးက်ဴးလုိလွ်င္ တိပိဋကဓရေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲအေၾကာင္း ကုိ သိထားသင္႔ပါသည္။ ဤစာေမးပြဲသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ ႏွႈတ္ေျဖ၊ ေရးေျဖေျဖဆုိရေသာ စာေမးပြဲျဖစ္ၿပီး ကမာၻေပၚတြင္ အခက္ခဲဆုံးစာေမးပြဲႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ မည္မွ်ခက္ခဲပါသနည္း ဆုိလွ်င္  စတင္စစ္ေဆးေသာ ျမန္မာႏွစ္ ၁၃၁၀-မွ ၁၃၆၂- အထိ ၅၃-ႏွစ္အတြင္း ေအာင္ျမင္သူ ၉-ဦးသာ႐ွိခဲ႔ပါသည္။ စာေမးပြဲေအာင္မွတ္မွာ အမွတ္၁၀၀-တြင္၇၅-မွတ္ရမွသာ ေအာင္ျမင္ပါ သည္။

ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ အလြတ္ရြတ္ဆုိရာတြင္ နံနက္ ၈-နာရီမွ၁၀-နာရီအထိ တစ္ႀကိမ္၊ ေန႔လယ္ ၁-နာရီမွ၄-နာရီအထိ တစ္ႀကိမ္၊ တစ္ေန႔လွ်င္ ၂-ႀကိမ္ခြဲ၍ စာျပန္ရပါသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာ အခ်ိန္အတြင္း သတ္မွတ္ထားေသာ စာမ်က္ႏွာအေရအတြက္ ကုိၿပီးေအာင္ျပန္ဆုိရပါသည္။ အခ်ိန္ကုိက္ စာမျပန္ႏုိင္လွ်င္ စာေမးပြဲက်ပါသည္။ တစ္ေန႔လုံး အတြက္စာ ၅-ခါ ေထာက္ေပးခြင္႐ွိပါသည္။ ၅-ခါထက္ပုိ၍ ေထာက္ေပးရလွ်င္ စာေမးပြဲ က်ပါသည္။ စာကုိ အလြတ္ရြတ္ဆုိရင္း ၀ါက်တစ္ခု ေက်ာ္သြားပါက စာေမးပြဲက်ပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင္႔ ကမာၻ႔အခက္ဆုံး စာေမးပြဲႀကီးဟု ဆုိရျခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ အဆုိပါ စာေမးပြဲႀကီးတြင္ စာမ်က္ႏွာ၉၉၃၄-မ်က္ႏွာလုံးကုိ တစ္ခ်က္မွေထာက္မေပးရဘဲ အလြတ္ရြတ္ဆုိႏုိင္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိမွ်မကေသး။ စာအုပ္မူကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႐ွိပါက မည္သည္႔စာအုပ္၊ စာမ်က္ႏွာမည္မွ်၊ စာေၾကာင္းေရမည္မွ်တြင္ မည္သုိ႔ဆုိသည္ မည္သည္႔စာအုပ္က အမွန္ ျဖစ္သည္ဟူသည္အထိ ေထာက္ျပႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ပညာဉာဏ္ႀကီးမားလြန္းလွပါသည္။

ေရးေျဖ ေျဖဆုိရာ၌လည္း
သီလကၡႏၡ၀ဂ္                 -     ၉၃-မွတ္
မဟာ၀ဂ္                       -     ၉၇-မွတ္
ပါတိက၀ဂ္                    -     ၉၇-မွတ္
ပါရာဇိကဏ္                 -     ၈၉-မွတ္
ပါစိတ္ပါဠိေတာ္             -     ၉၉-မွတ္
မဟာ၀ဂၢပါဠိေတာ္          -     ၉၂-မွတ္
စူဠ၀ဂၢပါဠိေတာ္             -     ၉၈-မွတ္
ပရိ၀ါပါဠိေတာ္              -      ၁၀၀-မွတ္

စသည္ၿဖင္႔ ဘာသာတုိင္းကုိ ဂုဏ္ထူးမွတ္ ၈၅-မွတ္ အထက္ျဖင္႔ ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။
ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ၁၂၇၃၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၁-ရက္ေန႔တြင္ ျမင္းၿခံၿမိဳ႔နယ္၊က်ည္ပင္ ႐ြာသူႀကီး ဦးဆုံ၊ ေဒၚဆင္တုိ႔မွ ဖြားျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ငယ္မည္ ေမာင္ခင္ျဖစ္ပါသည္။ ၇-ႏွစ္သား အရြယ္တြင္ သာမေဏ ၀တ္ခဲ႔ၿပီး ၁၅-ႏွစ္သားတြင္ ပထမငယ္တန္း၊ ၁၆-ႏွစ္သားတြင္ ပထမလတ္တန္း၊ ၂၀-ႏွစ္တြင္ ပထမႀကီးတန္းတုိ႔ကုိ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။

၁၂၉၅-တြင္ အစုိးရပထမႀကီးတန္းကုိ ပထမေက်ာ္ဟူေသာ ဘြဲ႔ထူးျဖင္႔ အျမင္႔ဆုံး ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိႏွစ္တြင္ပင္ သက်သီဟစာသင္တန္းကုိလည္းေကာင္း၊ ၁၂၉၆-တြင္ စာခ်တန္းကုိ လည္းေကာင္း    တစ္ဆက္တည္းေအာင္ၿမင္၍ ၀ဋံသကာ(ဦးေဆာက္ပန္းဘြဲ႔) ျဖင္႔ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္ျခင္းခံခဲ႔ရပါသည္။ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ အေထာက္အမကင္းစြာ အာဂုံျပန္ဆုိ ႏုိင္ေသာေၾကာင္႔  တရားဘ႑ာစုိးဟုအဓိပၸယ္ရေသာ တိပိဋကဓရဓမၼဘ႑ာဂါရိကဘြဲ႔ကုိ ဆက္ကပ္ၿခင္းခံခဲ့ ရပါသည္။

ဆ႒သံဂါယနာတင္ပြဲႀကီးတြင္လည္း  မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး ေမးသမွ်ကုိ တစ္လုံးတစ္ပါဒမွ် ထစ္ေငါ႔ၿခင္းမ႐ွိဘဲ ေျဖဆုိေတာ္မူ၍ ဆ႒သဂၤတိသဇကအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ႔ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္စာမ်က္ႏွာေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္႐ွိေသာ မဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္းႀကီးမ်ားကုိလည္း ျပဳစုခဲ႔ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔လည္း အစုိးရအဆက္ဆက္က ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ဘြဲ႔ထူးအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင္႔ ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္ခဲ႔ၾကပါသည္။ သာသနာ႔အာဇာနည္ အဂၢမဟာပဏိတ၊ အဘိဓဇ မဟာရ႒ဂုရု၊ အဘိဓဇအဂၢမဟာသဒမၼေေဇာတိက၊ တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက၊ ဆ႒သဂၤါယနာ ၀ိသဇက၊ ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး
ဦး၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ သည္ ၉-၂-၁၉၉၃၊အဂၤါေန႔  ညေန၊ ၄-နာရီ ၄၀-မိနစ္တြင္ ဘ၀နတ္ထံ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။


 စာေရးသူ သန္းမင္းထြဋ္ မဂၤလာေမာင္မယ္ အတြဲ-၁ရ၊ အမွတ္-၂၊ ၂၀၀၅-ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ

ၾကည္ညဳိဖြယ္ရာ ရုပ္ပုၤလႊာ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးပါ။
ျမန္မာ႔ရဟန္းေတာ္ျမတ္ ညဏ္ရည္အစြမ္း ကမာၻ႔စၤခ်ိန္တင္ လွ်က္ အၤ႔မခန္း
     facebook မွရရွိသူဗဟုသုတအား ျပန္လည္ေဝမွ်ထားပါတယ္.....
(မင္းလွသားေလး)

ဒုိင္စားတဲ့ ပြဲ

ဒုိင္စားတဲ့ ပြဲ

     ေဘာလုံးကစားပြဲတစ္ခုမွာ ဒုိင္ရဲ့မွားယြင္းတဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ (ကံၾကမၼာမွတစ္ပါး) အစစ အရာရာ သာလြန္တဲ့ အသင္းက ရွဳံးနိမ့္သြားတယ္။ ဒါကုိၾကည့္ၿပီး ေဘာလုံးပြဲသုံးသပ္သူတစ္ဦးက ဟုိအလ်င္ သီ တင္းပတ္ထဲတုံးက ဒီအသင္းက ဒုိင္ရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အမွားေၾကာင့္ အခြင့္အေရးအခ်ိဳ႔ ရခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ ပတ္မွေတာ့ ဒီဒုိင္ရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အမွားေၾကာင့္ အခြင့္အေရးအခ်ိဳ႔ ဆုံးရွဳံး ရတယ္။

သာတဲ့အခါ သာ၊ နာ တဲ့အခါ နာတတ္တာ။ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထပါ။ ဒါဟာ ေဘာလုံးပြဲမွသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘဝမွာလည္း ဒီလုိပါပဲ။ ဒါကုိက ဘဝပါပဲလုိ႔ ေျပာခဲ့တာကုိ ဖတ္ရတယ္။

    သူ႔ေျပာစကားဖတ္လုိက္ရေတာ့ စိတ္က ေဘာလုံးပြဲသတင္းကေန အျပင္ကုိ ျဖန္႔ထြက္သြားတယ္။  ဘဝ ဆုိတာရယ္၊ အႏုိင္ အရွဳံး၊ ဒုိင္၊ ကံၾကမၼာ၊ သာျခင္း နာျခင္းစတဲ့အရာေတြက ေခါင္းထဲကုိ တုိးဝင္လာ တယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက စဥ္းစားဖုိ႔ ျဖစ္လာတယ္။

     ဘဝဆုိတာ ဘာလဲဆုိၿပီး ကုိယ့္နည္းနဲ႔ကုိယ္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ တန္ဖုိးရွိတဲ့ ဘဝဆုိတာ ဘာလဲရယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ပုံေတြ လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ဘာသာေရးအျမင္၊ လူမႈေရးအျမင္။ ႏုိင္ငံေရးအျမင္။ ရပ္တည္ပုံအေျခခံ ကြဲျပားမႈေၾကာင့္ သုံးသပ္ပုံျခင္းလည္း ကြဲျပားၾကတယ္။ လူတစ္ဦး ခ်င္းစီရဲ့ ဘဝအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိပုံ၊ ဘဝအေပၚ ခံယူသုံးသပ္ပုံေတြဟာ အမ်ားလက္ခံထားတဲ့ ဘဝအဓိပၸါယ္နဲ႔ ကြဲျပားေကာင္း လည္း ကြဲျပားေပလိမ့္မယ္။

    ဘဝဆုိတာ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ ေသျခင္းအၾကား ကာလတစ္ခုကုိပဲ ဆုိလုိတာလား။ ဒါမွ မဟုတ္၊ လူေသ သြားေပမယ့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ရွင္သန္ ေနစဥ္မွာ ျပဳလုပ္သြားခဲ့တဲ့ အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ သူေသလြန္ သြားသည့္တုိင္ သူ႔ရဲ့အမည္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနခဲ့တာမုိ႔ ဘဝဆုိတာ ေမြးျခင္းနဲ႔ ေသျခင္းရဲ့ၾကား ကာလေလးမွ်သာမက ဒီထက္ပုိမုိပါတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္မလား။ ဘဝနဲ႔စပ္ကာ ဆက္စပ္ေတြးေတာစရာ ေတြက အလြန္မ်ားပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ဘဝအဓိပၸါယ္နဲ႔ ဘဝတန္ဖုိးကုိ ေျပာလုိျခင္းမဟုတ္လုိ႔ ဒီအတြက္ အက်ယ္မေျပာလုိပါဘူး။

     အေသခ်ာဆုံးအရာကေတာ့ ဘဝဆုိတာကုိ လက္ခံလုိက္ရတာနဲ႔ ဘဝနဲ႔အတူ တြဲပါလာတဲ့အရာမ်ားကုိလည္း လက္ခံၾကရျခင္းပဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ၾကည္ႏူးမႈေတြ၊ ဝမ္းနည္းမႈေတြ၊ ေအာင္ျမင္ျခင္းေတြ၊ က်ရွဳံးျခင္းေတြ၊ ေပါင္းေဖာ္ျခင္းေတြ၊ ကြဲကြာျခင္းေတြစတဲ့ အေကာင္းအဆုိးေတြ အေျမာက္အမ်ား ပါဝင္ တယ္။

     ဘဝတစ္ခုဆုိတာ သတ္မွတ္ႏုိင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကာလ အခုိက္အတန္႔တစ္ခုေတာ့ လုိေပလိမ့္မယ္။ ဒီအခုိက္ အတန္႔ေလးထဲမွာပဲ ထုိက္သင့္တဲ့ ေနရာေလးတစ္ေနရာမွာ ခန္႔ခန္႔ေလး ရပ္တည္ေနႏုိင္ေစဖုိ႔ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားရတာေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ရုန္းကန္တဲ့အခါမွာလည္း ကုိယ္တစ္ဦးတည္းသက္သက္ ရုန္းကန္ရတာထက္ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့သူတစ္ဦးဦးနဲ႔ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္လႈပ္ရွားရတာက မ်ားတတ္ ပါတယ္။

     အသိပညာရွာတဲ့ေနရာ၊ စီးပြားဥစၥာရွာေဖြရာ၊ အားကစားေတြမွာ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရလ်င္ျဖင့္ တရားအသိ ရွာေဖြရာမွာပင္ အားက်အတုယူစရာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးဦးရဲ့ ဂုဏ္ကုိမွီႏုိင္ေစဖုိ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈတစ္ခုခုကုိ ျပဳလုပ္ၾကရတတ္ပါတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ မနက္ဖန္ကုိယ္ဟာ ဒီေန႔ကုိယ္ထက္ သာလြန္ဖုိ႔ တစ္ဦးထဲျဖစ္ေစ ဦးေတာ့ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနၾကရတာ၊ ေလာကဓမၼတာပါပဲ။

     တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ တစ္သင္းတစ္ဖြဲ႔ကုိ အမွီလုိက္ႏုိင္ေစဖို႔၊ တန္းတူျဖစ္ေစဖုိ႔၊ သူတုိ႔ထက္ သာလြန္ေစဖုိ႔စတဲ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔လည္း ယွဥ္ၿပိဳင္ေနရတတ္တာ။ ၿပီးဆုံးႏုိင္တယ္ဆုိတာ ရွိတာမွ မဟုတ္တာ။ မၿပီးဆုံးႏုိင္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ေကာင္းစိတ္ေကာင္းေတြးနဲ႔ ေကာင္းေသာ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း ျဖစ္ေစဖုိ႔ေတာ့ အမွန္လုိအပ္ပါတယ္။

    ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြမွာ တခါခါ ကံၾကမၼာရဲ့ မ်က္ႏွာသာေပးမႈဆုိတာ ပါတတ္ပါတယ္။ စြမ္းရည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျမင့္မားျမင့္မား၊ ႀကိဳးစား အားထုတ္မႈ ဘယ္လုိပဲရွိရွိ၊ ကံၾကမၼာက အခြင့္မေပးရင္ ၿပိဳင္ပြဲမွာ အရွဳံးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတတ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္နဲ႔ မႏုိင္ႏုိင္လုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရတာမ်ိဳး၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားသည့္တုိင္ ထပ္ကာပဲ အရွဳံးနဲ႔ခ်ည္းသာ ရင္ဆုိင္ရတာမ်ိဳး လည္း ရွိပါတယ္။

    အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတတ္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲမ်ားမွာ အမွားနည္းေစဖုိ႔၊ တရားသျဖင့္ယွဥ္ၿပိဳင္ ျခင္းျဖစ္ေစဖုိ႔ ဒုိင္ဆုိတာ ထားတတ္ၾကတယ္။ က်ားပြဲတစ္ပြဲလုိ၊ စစ္တုရင္တစ္ပြဲလုိ ဒုိင္မလုိတဲ့ ကစားပြဲ မ်ိဳးရွိသလုိ ေဘာလုံးပြဲလုိ လက္ေဝွ႔ပြဲလုိ ဒုိင္လုိတဲ့ ပြဲမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒုိင္ဆုိတာ စည္းကမ္း ထိန္းသိမ္းေပးဖုိ႔၊ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ေစဖုိ႔စတဲ့အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ထားေပးျခင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ အခ်ိဳ႔ကစားပြဲမ်ားမွာေတာ့ ဒုိင္ေၾကာင့္ပဲ အမွားျဖစ္ရတာမ်ိဳး၊ ရွဳံးသင့္သူက ႏုိင္၊ ႏုိင္သင့္သူက ရွဳံးရတာမ်ိဳးလည္း ရွိႏုိင္ျပန္ပါတယ္။

 သာမန္လူသားတစ္ဦးပင္ျဖစ္တဲ့ ဒုိင္ေတြမွာလည္း သာမန္သူေတြမွာရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအစြဲ၊ မုန္းျခင္းအစြဲ၊ မကြ်မ္းက်င္ျခင္းအစြဲေတြေၾကာင့္ ဘက္လုိက္တဲ့ လြဲမွားတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျခင္းမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါ တယ္။ အမ်ားန႔ဲကစားၾကတဲ့ အားကစားပြဲမ်ိဳးမွာ သာမန္အမ်ားတကာျမင္ႏုိင္တဲ့ အမွားမ်ိဳးကုိ ဒုိင္က မျမင္တတ္တာမ်ိဳးကုိလည္း ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ။

    သာမန္အားကစားပြဲမဟုတ္တဲ့ ဘဝထဲက ၿပိဳင္ပြဲအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ လုိခ်င္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လုိအပ္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိသိနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မသိလ်က္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တာဝန္ေပးလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေပးပဲနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဒုိင္ေနရာကေန ပါဝင္လုိက္ရတာမ်ိဳးေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတတ္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ အၾကား၊ သားသမီးေတြၾကား၊ တပည့္ေတြၾကား၊ စသျဖင့္ အၾကားေပါင္းမ်ားစြာမွာ အလုပ္အားျဖင့္၊ အေျပာအားျဖင့္၊ စိတ္ဓာတ္အားျဖင့္၊ မွ်မွ်တတျဖစ္ေစေရး ၾကားဝင္ေပးလုိက္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ္ဟာ ဒုိင္တစ္ဦး အလုိအေလ်ာက္ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။

     ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဒုိင္ေနရာက ပါဝင္လုိက္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ့္ရဲ့အခ်စ္စြဲ အမုန္းစြဲ မသိစြဲတစ္ခုခုအျခခံတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အမွားေၾကာင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဘဝမွာ နာက်င္ထိခုိက္သြားတာမ်ိဳးလည္း ရွိေကာင္း ရွိႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ႏႈတ္ကထုတ္မေျပာ၊ ကုိယ္နဲ႔ကုိယ္တုိင္ မလုပ္ခဲ့ ေလသည့္တုိင္ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ စြဲမွတ္ ထားလုိက္တဲ့ ဘက္လုိက္တဲ့အမွားမ်ိဳးကုိလည္း က်ဴးလြန္မိတတ္ပါတယ္။ ခ်စ္ခင္သူေျပာတဲ့စကားကုိ ယုံစားလုိက္လုိ႔ ကုိ္ယ္တစ္ခါမွ မေတြ႔မႀကဳံဖူးတဲ့သူကုိ နာမည္ၾကားယုံမွ်နဲ႔ပဲ ဒီလူက ဘယ္လုိလူပဲ၊  ဒီအမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ဘာပဲစသျဖင့္ တင္ႀကိဳ သတ္မွတ္ ဆုံးျဖတ္မိလုိက္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

    အျဖဴက ဘာျဖစ္တယ္။ အမဲေတြက ဘယ္လုိပဲ။ တရုတ္ကေတာ့ ဘယ့္နယ္။ ကုလားကေတာ့ ဘယ္လုိ ရယ္လုိ႔ လူမ်ိဳးစြဲ စြဲမွတ္ လုိက္တဲ့အမွားေတြ။ အသက္ႀကီးသူေတြက ဘယ္လုိ ဂႀကီးဂေၾကာင္မ်ားတယ္။ ငယ္သူေတြကေတာ့ ဗရုတ္သုကၡ စည္းကမ္းမရွိဘူးစသျဖင့္ အရြယ္နဲ႔စပ္လုိ႔ စြဲမွတ္ထားတဲ့ ဆုံးျဖစ္ခ်က္ အမွားမ်ားလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

    သူ႔ဘာသာ၊ ကုိယ့္ဘာသာ၊ သူ႔ပါတီ ကုိယ့္ပါတီ၊ သူ႔ႏုိင္ငံ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ၊ သူ႔ေဒသ ကုိယ့္ေဒသစတာေတြကုိ အေျခခံၿပီး စိတ္ထဲမွာ စြဲမွတ္ထားတဲ့ အစြဲအမွတ္ေတြကလည္း အမ်ားသားပါ။ ဒီစြဲမွတ္ထားတာေတြ အရင္းခံကာ သူ႔ဘာသာဝင္ဆုိရင္ ဘယ္လုိပဲ၊ သူ႔ပါတီဝင္ဆုိရင္ျဖင့္ ဒီနည္းပဲျဖစ္ မွာေပါ့ရယ္လုိ႔ ကုိ္ယ့္ အစြဲနဲ႔ကုိယ္ ႀကိဳတင္စြဲမွတ္ထားတဲ့ ပုံေသျခင္း အလြဲအမွားေတြလည္း အေျမာက္အမ်ားရွိတတ္ပါတယ္။

   ဘယ္လုိအစြဲနဲ႔ လြဲမွားတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ပင္ ျဖစ္ပေစ။ ဘက္လုိက္မႈတစ္ခုခုကုိေတာ့ ျဖစ္ေစတတ္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘက္လုိက္တယ္ဆိုကတဲကုိက ဘယ္မွာ မွ်တျခင္းဆုိတာ ျဖစ္ေလပါေတာ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ရဲ့ဆုံးျဖတ္သတ္မွတ္ခ်က္အမွားေၾကာင့္ ဒုိင္အမွား မျဖစ္ရ ေလေအာင္ သတိျပဳဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဒုိင္ မစားဖုိ႔ကုိေတာျဖင့့္ ပုိလုိ႔ပင္ အထူးပဲလုိအပ္ပါတယ္။

    အထူးသျဖင့္ေတာ့ အမ်ားၾကားမွာ ဆုံးျဖတ္ရတဲ့ ဒုိင္ေနရာမွာထက္ ကုိယ့္တစ္ဦးတည္းယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲမ်ိဳးမွာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဒုိင္လုပ္ ရတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ဘက္လုိက္ၿပီး မဆုံး ျဖတ္မိေစဖုိ႔၊ အမွားမလုပ္မိေစဖုိ႔ အထူးပဲအေရးႀကီးပါတယ္။

    ႏွစ္သက္ျခင္း၊ မႏွစ္သက္ျခင္း၊ ခက္ခဲျခင္း၊ လြယ္ကူျခင္း၊ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစျခင္း၊ ဆုိးက်ိဳးျဖစ္ေစျခင္း စသျဖင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္အရာမ်ိဳးက ေလာက ထဲမွာ ေနထုိင္ေနၾကရသူေတြအဖုိ႔ အၿမဲတမ္း ႀကဳံေတြ႔ေနရ တာမ်ိဳးပါ။ ဒီလုိႀကဳံလာတဲ့အခါ တစ္ခုခုကုိ မျဖစ္မေန ေရြးခ်ယ္ရတာမ်ိဳး ရွိတတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္စိတ္က ဘယ္ဖက္ကုိလုိက္မလဲလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးရတာမ်ိဳး၊ ဆုံးျဖတ္ေပးရတာမ်ိဳး ႀကဳံေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ့္အႏုိင္ေပးလုိတဲ့ဖက္ကုိ ကုိယ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္က အေလးသာေအာင္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳးျပလုိ႔လည္း ေနမိတတ္ပါတယ္။

     ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီအခါမ်ိဳးမွာ ဆုံးျဖတ္မယ့္ ကုိယ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာ ကုိယ့္စိတ္ရဲ့လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျပန္ လည္ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္မယ့္ ဖက္ကုိသာ အႏုိင္ေပးပါလိမ့္မယ္။ ကုိယ့္စိတ္ရဲ့လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျဖည့္ဆည္း ေပးမယ့္အရာဆုိတာကလည္း ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈႏွစ္ခုျပဳလုပ္ဖုိ႔ ေရြးခ်ယ္ရရင္ စိတ္က မေကာင္းမႈကုိ သာ ေရြးခ်ယ္တာ မ်ားေပလိမ့္မယ္။ စိတ္ကုိသာ သူ႔အလုိက် လႊတ္ေပးထားလုိက္ရင္ မေကာင္းတဲ့ဖက္ ကုိပဲ အသာေပးသြားလုိက္မယ္။ ပါပသၼိ ံ ရမတိ မေနာ= စိတ္က မေကာင္းမႈမွာသာ ေပ်ာ္တယ္ပါတယ္တဲ့။ ဒီစကား ဘယ္ေလာက္မွန္ကန္ေၾကာင္းကုိ ကုိယ့္စိတ္ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္လ်င္ ျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းသိမွာပါ။

     အျခားသူေတြပါဝင္တဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ဒုိင္ရဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္အမွားက ျဖစ္သင့္တဲ့ ရလဒ္အမွန္ကုိ ေျပာင္းျပန္အမွား ျဖစ္သြားေစႏုိင္သလုိ ႏုိင္သင့္သူကုိလည္း ရွဳံးသူျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။သုိ႔ေပမယ့္ အရွဳံးအႏုိင္ရဲ့ ရလဒ္ကုိ ဒုိင္ကုိယ္တုိင္ ခံစားရေကာင္းမွ ခံစားရမယ္။ ေလာင္းကစား နည္းတစ္ခုမွာ ဒုိင္စား သြားတယ္ဆုိလ်င္လည္း ပါဝင္ကစားသူေတြ၊ ထုိးသားေတြသာ နစ္နာဆုံးရွဳံးသြားတယ္။ စားတဲ့ဒုိင္က နစ္နာသြားတယ္ဆုိတာ မရွိဘူး။ အျခားသူေတြမပါဘဲ ကုိယ္တစ္ ေယာက္ထဲ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈ ႏွစ္ခုယွဥ္ၿပိဳင္ပြဲမွာေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ဒုိင္ရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ အမွား၊ ဘက္လုိက္အမွားေၾကာင့္ မေကာင္းမႈဖက္က အႏုိင္ရသြားမယ္ဆုိလ်င္ အမွားဒဏ္ကုိ ခံရမယ့္သူဟာ ဒုိင္ကုိယ္တုိင္သာပဲ ျဖစ္တယ္။ စိတ္အလုိလုိက္ကာ သာတယ္အထင္နဲ႔ စားလုိက္ေပမယ့္ အစားခံရမည့္သူကလည္း ကုိယ္သာ ပဲျဖစ္တယ္။

လုံးဝ ဒုိင္မမွားသင့္တဲ့ပြဲ၊ ဒုိင္မစားသင့္တဲ့ပြဲတစ္ခုကုိ ျပပါဆုိလ်င္ျဖင့္ အျခားသူေတြ မပါဘဲ ကုိယ္တစ္ ဦးတည္းသာ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ပြဲျဖစ္တယ္လုိ႔ ကုိယ္ကေတာ့ ေျဖပါမယ္။ ။

ေမတၱာမ်ားျဖင့္ 

အရွင္ဉာဏိက

လုပ္ၾကံမႈမ်ားၾကားက ဗုဒၶဘာသာ Buddhism under siege from within 在圍困之下從佛教

လုပ္ၾကံမႈမ်ားၾကားက ဗုဒၶဘာသာ

(Bhikkhu K. Tanchangya ရဲ႕ Buddhism under siege from within ဆိုတဲ့စာကို ဘာသာျပန္တယ္။ ဘာသာျပန္ဖို႔ တုိက္တြန္းေပးတဲ့ အရွင္ေတေဇာဘာသ (ဂ်ာမဏီ)ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ျမန္မာမွာ ေနရင္း ဟိုသြားဒီသြား မအားမလပ္တဲ့ၾကားက (စိတ္အားထက္သန္လြန္းလို႔) ျဖစ္သလို ဘာသာျပန္လိုက္ရတဲ့အတြက္ အမွားအယြင္းမ်ား ပါရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။ ေလးေလးနက္နက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ၾကပါေစ၊ ဖတ္ရႈရံုမက စာေရးသူေပးလိုက္ေသာ မက္ေဆ့အစစ္ကို ရရွိသြားႏုိင္ၾကပါေစလို႔ က်ိတ္က်ိတ္ေလး ဆုေတာင္းေနပါတယ္။ ဒီပို႔စ္က အရမ္းကို ေကာင္းပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအားလံု ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ဘိကၡဳ ေက တန္ခ်န္ဂ်၊ ဗုဒၶဘာသာခ်န္နယ္လ္၊ ဇူလိုင္ ၁၇

ဗုဒၶဘာသာကမၻာကို ဆဲြေဆာင္စည္းရံုးဖို႔ ၾကိဳးစားမႈအေနနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေပၚေပါက္လာတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကေတာ့ ဟက္ေ၀း ေပါလ္ဆိုသူ ေရးတဲ့ ``ဗုဒၶဘာသာကမၻာမွ လူမ်ား´´ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါပဲ။ ``ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးလမ္းညႊန္စာအုပ္´´လို႔လဲ ဆုိပါတယ္။

မႏုႆေဗဒအားျဖင့္ဆိုရလွ်င္ ဒီစာအုပ္ဟာ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ သုေတသနျပဳမႈေတြနဲ႔ အလြန္ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ေ၀းလံလွတဲ့ အရပ္ေဒသက ၂၃၈-မ်ိဳးေသာ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ဓာတ္ပုံေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာကမၻာရဲ႕ ေျမပံုလမ္းညႊန္ေတြ ပါ၀င္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲဒီအထဲက အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕တင္ျပခ်က္ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာေတြအေနနဲ႔ လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိေပမယ့္ လုပ္ဖို႔ပ်င္းရိေနတဲ့အခ်က္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဆဲြေဆာင္မႈရွိလွတဲ့ ဒီစာအုပ္ဟာ အမွားအယြင္းမရွိဘဲ စြန္႔စြန္႔စားစား ထုတ္ေ၀ၿပီးစီးသြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာအုပ္မွာ ကြယ္၀ွက္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ပါေနတယ္။ ဒီစာအုပ္က တရားေဟာစည္းရံုးရန္ စိတ္၀င္စားၿပီး စိတ္အားထက္သန္လွေသာ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြအတြက္ လုပ္ငန္းစဥ္ႏွင့္ လုပ္ရမယ့္ အခန္းက႑တစ္ခုအေနနဲ႔ အေထာက္အကူ ျပဳေနတဲ့စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာေတြကို ကလိမ္ကက်စ္နည္းေတြနဲ႔ တုိက္ခိုက္ဖို႔ ေရးဆဲြထားတဲ့ တိုက္ပဲြ၀င္ အစီအစဥ္တစ္ခု သို႔မဟုတ္ တိက်ခိုင္မာတဲ့ လမ္းျပေျမပံုတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာတတ္၊ ခ်မ္းသာတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြအတြက္ေတာ့ တက္ၾကြတဲ့ တရားေဟာဆရာ၊ စာေရးဆရာကို ေက်းဇူးတင္စရာ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူတင္ျပထားတဲ့ ၂၃၈-ခုေသာ လူမ်ိဳးစုမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အမ်ားစုက မသိၾကေသးလို႔ပါပဲ။


မွန္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းအမ်ားစုဟာ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို မသိၾကသလို ၾကာျမင့္စြာကတည္းက ေမ့ေလ်ာ့ထားၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ကမၻာမွာ ေပါတီးေပါ့ဆေနတတ္ဆံုး လူမ်ိဳးေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ ဆိုးရြားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြဟာ ဆုေတာင္းျခင္းအားျဖင့္ သာမန္ျပည္သူေတြရဲ႕ ၀ိညာဏ္ကို ထိေတြ႕ဖို႔၊ ေကာင္းကင္ဘံုသခင္၊ ဖန္ဆင္းရွင္ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ သနားကရုဏာနဲ႔ ကယ္တင္မႈရေအာင္ အမ်ားစုကို ဆြဲေဆာင္စည္းရံုးၾကေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြႏ္ုပ္ဟာ ဒီစာအုပ္ကို ဗုဒၶဘာသာဆန္႔က်င္ေရးစာအုပ္ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ေ၀ဖန္ဖို႔ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ေလာဘအားၾကီးတဲ့ ခရစ္ယာန္ဓမၼဆရာသာသနာျပဳအဖဲြ႕ကိုလဲ အဲဒီလို တံဆိပ္တပ္ၿပီး သံေယာင္လိုက္စြပ္စဲြဖို႔လဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ ကၽြႏ္ုပ္ရည္ရြယ္တာက ပညာတတ္ၿပီး ဥစၥာၾကြယ္၀တဲ့ ယဥ္ေက်းကမၻာမွာ ရွိေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားကို တိုက္တြန္းခ်င္တာပါ။ ဗုဒၶဘာသာကမၻာကို မတရားဆဲြေဆာင္သိမ္းသြင္းေနမႈမ်ားကို လိမၼာပါးနပ္လွတဲ့ အေျဖတစ္ခုခု ရွာေဖြသင့္တယ္ဆိုတာကို နားလည္သြားေစခ်င္တာပါ။

ဒီလို လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ယုတၱိရွိရွိ ယုံယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဘယ္လို ေ၀ဖန္ၾကမလဲဆိုတာနဲ႔ ဘာသာကူးေျပာင္းမႈကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ျပဓာန္းဖို႔ လိုအပ္သလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာလဲ ဦးတည္ခ်က္ ထားမေနပါဘူး။ ကၽြႏ္ုပ္အဓိက ရည္ရြယ္တာက ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းအတြင္းမွာကိုပဲ ရိုးသားၿပီး ပန္းတိုင္ရွိတဲ့ ျပန္လည္စစ္ေၾကာေရးေတြကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအေနနဲ႔ ``ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဟာ ကရုဏာတရား၊ အေျခအေနအရပ္ရပ္အတြက္ ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္း၊ သည္းခံျခင္းတရားနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္လမ္းစဥ္ေတြျဖစ္တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလက္နက္ေတြကို တပ္ဆင္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၅၀-တုိင္တိုင္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ဘာသာတရားတရားတစ္ခု ျဖစ္တယ္´´လို႔ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာ ေျပာဆိုႏိုင္ပါတယ္။
အိႏၵိယတိုက္ၾကီးတစ္ခုလံုး ဗုဒၶဘာသာေျမအျဖစ္ကေန က်ဆံုးသြားခဲ့တာကိုေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမ့ေဖ်ာက္ထားႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့အထိ သေဘာထားၾကီးတဲ့ ဘာသာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ အာဖဂန္နစၥတန္နဲ႔ ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံေတြကို မြတ္စလင္က်ဴးေက်ာ္သူေတြ လက္ထဲ ထိုးအပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အိႏၵိယနဲ႔ နီေပါလ္တို႔ကိုေတာ့ ဟိႏၵဴေတြရဲ႕လက္ေအာက္မွာ က်ရႈံုးခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသရဲ႕ ေ၀းလံတဲ့ အေနာက္ဘက္ပိုင္းေဒသေတြကိုလဲ ညွိႏႈိင္းလို႔ မရႏိုင္တတ္တဲ့ မြတ္စလင္ေတြလက္ေအာက္ အရံႈးေပးခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ ဒီလို ဆံုးရႈံးမႈၾကီးၾကီးမားမားေတြ ၾကံဳခဲ့ရၿပီးျဖစ္လို႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ထပ္မံဆံုးရႈံးဖို႔ ေစာင့္ေနရေတာ့မလဲ။ ဒီထက္ပိုၿပီး အဆံုးရႈံးခံဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာလား။ ဒီေမးခြန္းဟာ တိုးတက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ေျဖဖို႔လိုအပ္ေနတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို သမိုင္း၀င္ အၾကမ္းဖက္မြတ္စလင္က်ဴးေက်ာ္သူေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ကေန အသက္ဆက္ခဲ့ရေပမယ့္ ဒီမထင္ရွားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနယ္ေျမေတြဟာ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈဆန္ဆန္ စည္းရံုးမႈေတြေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ လူမႈအဖဲြ႕အစည္းေတြကို ဆံုးရႈံးေနရတဲ့ အေနအထားေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အဲဒီလို အလြန္စိတ္ဓာတ္က်စရာ အရွိတရားေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။

သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာတိုးတက္မႈျဖစ္စဥ္ရဲ႕ အင္အားဟာ သံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းအေပၚမွာ အေျခစိုက္ပါတယ္။ ေထရ၀ါဒပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မဟာယာနပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိဗတ္တန္ဗုဒၶဘာသာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္အဖဲြ႕အစည္းမွာမဆို သံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၅၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဗုဒၶဘာသာအဖဲြ႕အစည္းတစ္ရပ္လံုးရဲ႕ အဓိကေၾကာရိုးအျဖစ္ တည္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို သံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းရဲ႕ အင္အားနဲ႔ မၾကာခဏ တိုင္းတာသတ္မွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာကို အစဥ္အလာအားျဖင့္ ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြ၊ ဘိကၡဳနီေတြနဲ႔ သီလရွင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ယေန႔အခ်ိန္အထိလဲ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကဆဲပါပဲ။ သဘာ၀အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းညႊန္မႈအတြက္ သံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းကိုပဲ မွီခိုဖို႔ အလားအလာရွိပါတယ္။
ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွစြာနဲ႔ပဲ အဲဒီမွီခိုအားထားမႈေတြဟာ မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ပ်က္စီးေနတဲ့ သြတ္ခ်ာပါဒလိုက္မႈေတြကိုပဲ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ စစ္မွန္မႈေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ၊ အက်င့္စာရိတၱစံႏႈန္းလို စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အဆင့္အတန္းေတြ ေလ်ာ့ပါးလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာနဲ႔ ပညာေတြ အားနည္းလာတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ျဖစ္တတ္တာပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶသံဃာ့အဖဲြ႕အစည္းေတြဟာ ဘာသာကူးေျပာင္းသူေတြကို ဆဲြေဆာင္ဖို႔၊ ေနာက္လိုက္ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးေတြ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ သူတို႔ေကာင္းစားေရး၊ သူတို႔တိုးတက္ၾကီးပြားေရးအတြက္ သူတို႔ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြကို ျဖည့္ဆီးၿပီး ရိုက္စားေတြလုပ္ေနတာနဲ႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ရဟန္းေတြ ခမ်ာေတာ့ ေခတ္ေပၚစိန္ေခၚမႈေတြကို ႏိုင္ႏုိင္နင္းနင္း ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို႔ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးမႈ မရွိျဖစ္ေနရပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိဳ႕ရဟန္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ၀န္းက်င္ေလးအတြင္းမွာပဲ အာဏာေတြ၊ အဆင့္အတန္းေတြ တိုးတက္ဖို႔ ဖိုက္တင္ခ်ေနၾကပါတယ္။
အဲဒီလို မသတီစရာ အျပဳအမႈေတြဟာ ၾကီးမားတဲ့ ဟာကြက္ၾကီးေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာစက္၀ိုင္းအတြင္းမွာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မႈ၊ သစ္လြင္တဲ့ လူမႈေရးေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ တိုးတက္မႈအလားအလာေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္စည္းရံုးေရးသမားေတြက သံဃာနဲ႔ဒါယကာဒါယိကာမမ်ားရဲ႕ လစ္ဟာေနတဲ့ ဒီကြက္လပ္ၾကီးကို အလ်င္အျမန္ပဲ ျဖည့္ဆီးေပးလိုက္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံတိုင္းမွာရွိတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းက သံဃာေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈေတြဟာ အစိုးရပိုင္ဆိုင္မႈထက္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေက်ာ္လြန္သြားႏိုင္စရာရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္ရပါတယ္။ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ အလွဴၾကီးေတြက အခ်မ္းသာဆံုး ဆရာေတာ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာသမိုင္းမွာ တစ္ခါမွ မရွိဖူးေသးတဲ့ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြ ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔လို မထင္မရွား ဗုဒၶဘာသာေတြကိုေတာ့ `ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္၊ ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးၾက´ဆိုၿပီး ထားရစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဥေပကၡာတရားေတြ ထြန္းကားၿပီး ေမ့ထားလိုက္ၾကပါတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္......

အရွင္ကုသလသာမိ(ေပ်ာ္ဘြယ္)