ေမာင္စံနဲ႔ဒဏ္

“မင္းတို႕ရဲ႕ ဒီအေမရိကန္တို႕ အဂၤလန္တို႕ တိုင္းျပည္အသီးသီးမွာေရာက္ေနတဲ့ ဒကာဒကာမေတြ အၾကြား လြဲေနတာရွိတယ္။ ဘာလဲဆိုရင္ “တပည့္ေတာ္တို႕သားေလးက၊ သမီးေလးက ဗမာစကားေတာင္ မေျပာတတ္ဘူးဘုရာ့၊ အဂၤလိပ္လိုပဲေျပာတယ္” လို႕ ဆိုၿပီး အၾကြားလြဲေနတာေတြရွိတယ္။ ဗမာမိဘႏွစ္ပါးက ေမြးဖြားတဲ့ကေလးဟာ ဗမာစကားေတာ့ေျပာတတ္ဘို႕ေကာင္းတာေပါ့။ အဲဒါကို တလြဲဆံပင္ေကာင္းၿပီးေတာ့ ၾကြားေနၾကတယ္။ အဲဒါေတြ ဆင္ျခင္ဘို႕ေကာင္းတယ္။”

    ဒီကေန႕ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ (၁) ရက္ေန႕၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုု၊ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္ ေမာင္စံေက်ာင္းထိုုင္ရမယ့္ “သီတဂူသံဃဝိဟာရ” ေက်ာင္းဖြင့္ပြဲမွာ မစိုုးရိမ္ဆရာေတာ္ ၾသဝါဒမိန္႕ၾကားေနတာ “အၾကြားမလြဲနဲ႕” တဲ့။

    အင္း သိပ္မွန္တာပဲ ေမာင္စံတိုု႕ဗမာေတြ ၾကြားလိုုက္ခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္တယ္။ ကေလးေတြ ေမြးကတည္း က ေျပာေနက်မိုု႕ အဂၤလိပ္လိုုေျပာတာကိုု ထားပါေတာ့၊ မေန႕တေန႕ကမွ ကိုုယ့္ႏိုုင္ငံကထြက္လာၿပီး ဗမာအခ်င္းခ်င္း မီးက်ဳိးေမာင္းပ်က္ ငပိအဂၤလိပ္ေတြနဲ႕ ေျပာဆိုုေနၾကတာကိုု ၾကားရတာ အလြန္နားယားတာပဲ။ တခ်ဳိ႕ဆိုု ကိုုယ့္ကေလးက ဗမာေတြနဲ႕ေတြ႕တုုန္း ဗမာ လိုုႀကဳိးစားၿပီးေျပာေနတာကိုုေတာင္ လိုုက္ဟန္႕တဲ့မိဘကရွိေသးတယ္၊ ဗမာေတြနဲ႕ ေပးမေတြ႕ေတာ့ပဲ အေနာက္တိုုင္း ပုုံစံသြင္းပစ္ လိုုက္ၾကတယ္။ ကေလးက အရြယ္ေရာက္လာလိုု႕ မိဘကိုု အရိုုအေသေပး ရမွန္းမသိေတာ့ဘဲ ကလန္ကဆန္ လုုပ္လာေတာ့မွ မ်က္ရည္နဲ႕မ်က္ခြက္ ဘုုန္းႀကီးဘက္လွည့္ခ်င္ၾကတယ္ အရွင္ဘုုရား ညီမကိုု ဆုုံးမပါဦးဘုုရားတဲ့၊ ေသာက္က်ဳိးနည္း။

    ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ ေမာင္စံလည္းပဲ အဂၤလိပ္စာကိုု အေတာ္ရူးခဲ့ေသးတာ။ မစိုုးရိမ္မွာတုုန္းကေပါ့၊ 1986 ေရာက္စပဲရွိေသးတယ္။ သိတဲ့အတိုုင္းပဲ စာဝါကအျပည့္၊ မိုုးမလင္းခင္ ဘုံဆြမ္းခံထြက္၊ (၈) နာရီခြဲေလာက္ ျပန္ေရာက္၊ ကမန္းကတန္း အဆာေျပ တစ္လုုပ္ႏွစ္လုုပ္ေလာက္ဝါးလိုုက္ၿပီး (၉)နာရီခြဲစာဝါကိုု မွီေအာင္ေျပး။ (၁၀) နာရီခြဲေတာ့ ေရခ်ဳိးၿပီး (၁၁) နာရီဆြမ္းစား၊ (၁၂) နာရီမွာခဏနားၿပီး ေန႕ (၁) နာရီကေန ညေန (၄) နာရီထိ စာဝါေတြ ျပန္သြား၊ ည ဘုုရားဝတ္တက္ၿပီး ဆရာေတာ့္ဆီမွာ ဝါက်ခြဲ၊ ၿပီးေတာ့ စာအံေက်ာင္းတက္၊ ည (၁၀) နာရီမွ အတန္းျဖဳတ္ၿပီး အိပ္ခ်င္အိပ္၊ မအိပ္ခ်င္ေသးလိုု႕ အၿငိမ့္ေလး၊ ဇာတ္ပြဲေလးရွိရင္ သြားၾကည့္ေပါ့။ အဲ့ဒီလိုု။

    ဒါ မစိုုးရိမ္စာသင္သားတိုုင္းမွာရွိတဲ့ တိုုမ္းေတဘယ္။ ေမာင္စံက ေရာက္စႏွစ္မွာ သီလကၡန္ တစ္က်မ္းတည္း လုုပ္ေသးတာမိုု႕ ေတာ္ေသးတယ္၊ ႏွစ္က်မ္း သုုံးက်မ္းတြဲလုုပ္ရတဲ့သူေတြဆိုု အားခ်ိန္ကိုု မရွိေတာ့ဘူး။ အဲလိုု မအားတဲ့ ၾကားထဲကပဲ အဂၤလိပ္စာကိုု ရူးျဖစ္ေအာင္ ရူးခဲ့ေသးတာ။

    ဘယ္ကစတာလဲဆိုုေတာ့ ဦးၾသသဓကိုု ဆရာေတာ္က အဂၤလိပ္စာ ေခၚေခၚသင္ေပးတာကေနစတာ။ ဖတ္တတ္ခ်င္လိုုက္တာ၊ ဦးပဏၰဝကလည္း ကြမ္းေလးပါးေစာင္ကပ္ၿပီး ေတြ႕တိုုင္း မိုုင္ဖရင့္ မိုုင္ဖရင့္နဲ႕  အဂၤလိပ္လိုု ေခၚ တာ၊ သူလည္း မိုုင္ဖရင့္ကေနေတာ့ မတက္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ္က အဲဒီလိုုကိုု မဖရင့္ႏိုုင္ေသးတာ ဆိုုေတာ့အထင္ႀကီး တာေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ႕ စုုံစမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ စိန္ပန္းထဲမွာ ကိုုယ္ေတာ္ေတြကိုု အဂၤလိပ္စာအခမဲ့ သင္ေပးတဲ့သင္တန္းရွိ တယ္လိုု႕သိရေရာ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဆြမ္းစားၿပီး နားရတဲ့အခ်ိန္ေလးကိုု မနားေတာ့ပဲ အေျပးသြားတက္တာ။ အမယ္ တပတ္ေလာက္တက္ၿပီးေတာ့ Cat ကက္-ေၾကာင္၊ Rat ရက္-ၾကြက္ေတြ ဘာေတြ လုုပ္လာၿပီ။ တယ္ဟုုတ္တဲ့ ငါပါလားေပါ့။

    မၾကာပါဘူး ဒဏ္က်ပါေလေရာ။ ဒဏ္က ေန႕လည္အိပ္ခ်ိန္ကိုု မအိပ္ရပဲ ဆရာေတာ့္ဆီမွာ စာသြားက်က္ရတာ။ ကိုုယ့္အဂၤလိပ္စာသင္တန္းကလည္း ဒီအခ်ိန္ပဲဆိုုေတာ့ ဘယ္လိုုမွလုုပ္လိုု႕မရေတာ့ဘူး၊ အဲဒီမွာ အစျပတ္သြားတာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒဏ္က်တာလဲ ဟုုတ္လား။ သီတဂူေပါ့ သီတဂူ။ ေမာင္စံက သီတဂူနဲ႕ အဲဒီကတည္းက ဇာတ္လမ္းရွိတာ။ သီတဂူသုုံးထပ္ေက်ာင္းႀကီး ေရစက္ခ်ပြဲမွာ၊ ေက်ာင္းအမႀကီး ေဒၚေအးက ငါးေျခာက္ႏွပ္ေၾကြးတယ္၊ အလွ်ံပယ္ပဲ၊ မကုုန္ လိုု႕  ပိုုတာေတြကိုု ခြဲေဝၿပီးေပးတာေပါ့။ ေမာင္စံတိုု႕ေတာင္ငူအဖြဲ႕က (ဇလုုံေသး) တစ္ဇလုုံရတယ္။

    တညေန အဲဒီငါးေျခာက္ ဇလုုံကိုုမီးဖိုုထဲမွာေႏႊးၿပီး ေက်ာင္းထဲကိုုျပန္ယူလာတာ။ ဘာဏကေဆာင္မွာ။ ညေနခင္းဆိုေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားေရခ်မ္းလာလဲေနက်။ ဆရာေတာ္ေတြ႕မွာစိုးလို႕ ဟိုဟိုသည္သည္ အကဲခတ္ လိုက္ေသးတယ္။ ေသခ်ာၿပီဆိုုေတာ့မွ ဝမ္းသာအားရ ငါးေျခာက္ဇလုံႀကီး မၿပီးေက်ာင္းထဲကိုု သီခ်င္းတေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႕ ဝင္ခ်လာတာ။

    “ငါးေျခာက္ကေလးရယ္တဲ့.... အိုု ခမ်ာ၊ အိုု ခမ်ာ.....”
    “အမယ္... သီခ်င္းေလး တေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႕ ေဟ့ေကာင္ လာခဲ့”
    ဟိုုက္ သြားပါၿပီ၊ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းေပၚကိုု ဘယ္တုုန္းကေရာက္ေနတယ္မသိ၊ ေလွခါးအဆင္းမွာ ပက္ပင္းတိုုးပါေလေရာ။
    “မင္း ေျပးလိုု႕မလြတ္ပါဘူးကြ၊ လာခဲ့ မနက္ျဖန္ကစၿပီး (၇) ရက္ ဒဏ္လာထမ္း”

    သြားေရာ၊ အဲဒီကတည္းကစၿပီး ေန႕လည္ ၁၂-နာရီကေန ၁-နာရီထိ ဆရာေတာ္ဆီမွာ စာသြားက်က္ရတယ္၊ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းကိုု သြားလိုု႕မရေတာ့ဘူး။ ကိုုယ့္လိုုပဲ ဒဏ္က်ေနတဲ့သူေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဆရာေတာ္က ေျပာေလ့ရွိတယ္၊ “မင္းတိုု႕ဒဏ္သမားေတြရဲ႕ စာက်က္သံမၾကားရရင္ ငါကအိပ္မေပ်ာ္ဘူးကြ”တဲ့၊ ဟင္း ဟင္း။

    ေမာင္စံတိုု႕ ေတာင္ငူကအဖြဲ႕ေတာင့္တယ္၊ ခရမ္းအဖြဲ႕နဲ႕လည္း အရမ္းရင္းႏွီးတာ ဆိုုေတာ့ ႏွစ္ဖြဲ႕ကိုုတစ္ဖြဲ႕တည္း ေပါင္းၿပီး ဆြမ္းအတူတူစားၾကတာ။ ဆြမ္းဝိုုင္းအလယ္က ငါးေျခာက္ဇလုုံႀကီးကိုုၾကည့္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက တခြီးခြီးရယ္ ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း သီခ်င္းဆိုုၿပီး စတယ္၊ “ငါးေျခာက္ေလးရယ္တဲ့.... အိုု ခမ်ာ၊ အိုု ခမ်ာ...” တဲ့။ ဟင္း ဟင္း လူ႕ကိုု ငိုုခ်င္သလိုု ရီခ်င္သလိုု အေတာ္ကိုု ဆိုုးပါတယ္။

    ရွိေသးတယ္ အဲဒီ သီတဂူေက်ာင္း ေရစက္ခ်ပြဲမွာပဲ၊ ပြဲအဝင္ညမွာ ခင္းၾကက်င္းၾက ျပင္ဆင္ၾကေပါ့ သူသူ ကိုုယ္ ကိုုယ္ အလုုပ္ေတြရႈပ္ေနၾကတာ။ ေမာင္စံက လာဘနဲ႕အတူ လမင္းတရာအၿငိမ့္ကိုု သြားငွားတယ္။ ရတယ္ေပါ့။ လူက နဂိုုကမွ ဇာတ္ရူးဆိုုေတာ့ အဲဒါေတြမွာ စပ္စပ္စပ္စပ္လုုပ္ရတာ သိပ္ဝါသနာပါတာ။

    တရားပြဲအတြက္ ေက်ာင္းေရွ႕ကြင္းျပင္မွာ အသံခ်ဲ႕စက္ေတြ ဆင္တဲ့ေနရာမွာလည္း မ်ားလားမ်ားလားေပါ့၊ စက္ဆရာက ျပင္ဆင္လည္းၿပီးေရာ ၿမဳိ႕မသီခ်င္းေတြဖြင့္တဲ့အခါ ေမာင္စံဘာေျပာမလဲ စိတ္ေတြမထိန္းႏိုုင္ေတာ့ပဲ အသံ ကုုန္လိုုက္ေအာ္ဆိုုေတာ့တာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း စီးခ်က္ေတြဘာေတြ လိုုက္ၿပီး အားေပးတယ္ေပါ့။

    ေက်ာင္းေရွ႕ကုုလားထိုုင္ေတြစီခင္းထားတဲ့အေပၚမွာ ထိုင္ၿပီးစီမံညႊန္ၾကားေနၾကတဲ့ နာယကေတြက ေမာင္စံကိုု ၾကည့္ၿပီး အေတာ္မ်က္စိေနာက္ေနပုုံရတယ္။ ေခၚၿပီး ဆူေတာ့တာပဲ။

    “ေဟ့ေကာင္ လာစမ္း၊ မင္း ဘြဲ႕ ဘယ္သူလဲ”
    “စႏၵာသီရိပါဘုုရား..”
    “ဘယ္ အတန္းကလဲ”
    “စာခ်တန္း သီလကၡန္ တက္ေနပါတယ္ဘုုရား”
    “မင္း စာခ်တန္းေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ၊ ဘုုန္းႀကီး သီခ်င္းမဆိုုရဘူးဆိုုတာ မသိဘူးလား”
    ေမာင္စံ ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ ေခါင္းငုုံ႕ေနလိုုက္တယ္။
    “လူက ေရာက္တာမွမၾကာေသးဘူး၊ လပ္ယား လပ္ယားနဲ႕၊ ေဒါင့္ကိုုမက်ဳိးဘူး၊ သြား..”
    ေမာင္စံ တခ်က္တည္း ၿငိမ္ကုုတ္သြားေတာ့တာပဲ။

    အဲဒါကိုု ေနာက္ရက္နာယက ဆြမ္းဝိုုင္းမွာ စကားစပ္ၿပီးေျပာျဖစ္ၾကတယ္နဲ႕တူပါတယ္၊ ေမာင္စံဆီကိုု ဆရာေတာ္ရဲ႕ အမိန္႕ ေရာက္လာပါေလေရာ။ “အဲဒီေကာင္ကိုု ရာသက္ပန္ ဒဏ္လိုု႕ေျပာလိုုက္”တဲ့။ အီး ဟီး... သြားပါၿပီ၊ (၇) ရက္ေနလိုု႕ ဒဏ္လြတ္ရင္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း ျပန္သြားမယ္လိုု႕ စိတ္ကူးထားတာ။ ရာသက္ပန္ဒဏ္ဆိုုတာ ဒီတိုုက္ကထြက္သြားၿပီးရင္ေတာင္ မၿပီးေသးဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွတိုုက္ထဲျပန္ဝင္ဝင္ အဲဒီဒဏ္ဆက္ထမ္းရမယ္၊ ဒီလို။ အဲဒီကတည္းက အဂၤလိပ္စာသင္တန္း မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ျပတ္ကေရာ။ ဒါေပမယ့္ ဦးပဏၰဝနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါတိုုင္း မွာေတာ့ “ဟိုုင္း မိုုင္ဖရင့္၊ ေဟာင္း အာ ယူ” ဆိုုတာေလာက္ေတာ့ ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္း ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္တယ္။

    ေမာင္စံရဲ႕ကံကိုု သတိထားမိသေလာက္ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူႀကီးေတြနဲ႕ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း အဆင္မေျပ တတ္ဘူး။ တေျဖးေျဖး စိတ္အရင္းကိုုသိလာတဲ့အခါက်ေတာ့မွ တကယ္ရင္းႏွီးသြားေတာ့တာ။ ခု မစိုုးရိမ္နာယကေတြ လည္း ဘုုန္းႀကီးဦးေကတိုု႕ ဦးသုုစိတၱတိုု႕ဆိုုတာ ေနာက္ပိုုင္းက်ေတာ့ တကယ့္အရင္းႏွီးဆုုံးဆရာတပည့္ေတြ ျဖစ္သြား ေတာ့တာ၊ ၈၈ ေနာက္ပိုုင္းမွာေပါ့။ ဦးေပစိဘုုရားထဲမွာ လုပ္ေဆာင္ၾကတာေတြ၊ မင္းကြန္းဘက္အတူသြားေနၾကရင္း ဆန္ကုုန္လိုု႕ ေမာင္စံစြန္႕စြန္႕စားစား ျပန္ယူ တာေတြ ေျပာစရာဇာတ္လမ္းက အရွည္ႀကီး။ ထားေတာ့။

    ေမာင္စံနဲ႕ဒဏ္အေၾကာင္းကိုု ဆက္ေျပာဦးမယ္။ က်ထားတဲ့ဒဏ္က လြတ္ရက္မရွိ၊ ရာသက္ပန္ လိုု႕ဆိုုေပမယ့္ တိုုက္ပတ္စာေမးပြဲေအာင္တာတိုု႕ စာဝါမွန္ဘုုရားဝတ္တက္မွန္တာတိုု႕ ျဖစ္လာရင္ လႊတ္ေပးတတ္တယ္ ဆိုုတာသိထား aတာ့ ေမာင္စံ က်ဳိးစားတာေပါ့။ စာဝါေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ေစရဘူး၊ ဘုုရားဝတ္တက္ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ေစရဘူး၊ ဒဏ္ကိုုလည္း မွန္ေအာင္သြားတယ္။ ဒဏ္မွန္မွန္သြားရလိုု႕ စာေတြအမ်ားႀကီး ရသြားတယ္။ ပထမေန႕ (စာေမးပြဲအသုုံး) အတြက္ နိယံေတြ၊ သံဝဏၰနာေတြ၊ နည္းစစ္ေတြ အကုန္ရ၊ ဘယ္လိုုပြိဳင့္ကလာေမးေမး ပထမေန႕အတြက္ကေတာ့ အဲဗားရယ္ဒီ၊ အဲဒီလိုု အက်ဳိးရွိခဲ့တယ္။

    မိမိနဲ႕အတူ ဒဏ္က်ေဖၚေတြက မိုုးရြာတဲ့ေန႕ေတြဆိုုရင္ မိုုးေအးတာအေၾကာင္းျပၿပီး ဒဏ္ကိုုမသြားၾကဘူး။ ညွိထားသလိုုပဲ တေယာက္မွကိုုမလာၾကတာ။ ကိုုယ္တေယာက္တည္း ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းမွာ၊ ဆရာေတာ္က မိုုးရြာရင္ မလာရဘူး လိုု႕မိန္႕ထားတယ္ေတာင္ ထင္မိတယ္။ မိုုးကလည္း သုုံး ေလးရက္ ဆက္ရြာတယ္။ ေမာင္စံ စိတ္မေလွ်ာ့ဘူး၊ ဆက္သြားတယ္၊ တရက္ မွာေတာ့ ဆရာေတာ္က-

    “ေအး မင္း ဒဏ္မွန္တဲ့ေကာင္ မလာေတာ့နဲ႕၊ ဟိုုေကာင္ေတြကိုုေျပာလိုုက္ မနက္ျဖန္ကစၿပီး ေနာက္သုုံးလစီ ဒဏ္တိုုးတယ္လိုု႕” တဲ့။
    ဝါး... ဝမ္းသာလိုုက္တာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ ေမာင္စံ ဝမ္းသာအားရ စာအုုပ္ေတြပိုုက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ မိုုးရြာေန တာေတာင္ ထီးေဆာင္းဘိုု႕ေမ့ေနတယ္။ ကုိယ့္ဒဏ္က်ေဖၚေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

    ဆရာေတာ့္မွာ ဒဏ္ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္၊ တစ္မ်ဳိးက စာဒဏ္၊ ေနာက္တစ္မ်ဳိး
က ဘုုရားဝတ္တက္ဒဏ္။ ဘုုရားဝတ္တက္ စာရင္းစစ္လိုု႕ မပါရင္ မနက္အေစာႀကီး (၅) နာရီထၿပီး ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္နဲ႕အတူ ဘုုရားသြား ဝတ္တက္ရတယ္။ ေမာင္စံ အဲဒီဒဏ္လည္း က်ဘူးတယ္။

    တေန႕ ညေန (၄) နာရီစာဝါၿပီးေတာ့ ေတာင္ငူကလူႀကဳံဧည့္သည္လာတယ္ဆိုုလိုု႕ ဘုုရားႀကီးဘက္မွာရွိတဲ့ ေတာင္ငူေက်ာင္းကိုု ဧည့္သည္သြားေတြ႕တယ္။ စကားေကာင္းေနတာနဲ႕  ည (၇) နာရီဘုုရားဝတ္တက္ကိုု မမွီလိုုက္ ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါလစ္ တစ္ခါထိပဲ။ ဘုုရားဝတ္တက္စစ္တဲ့ ဦးပညိႏၵကလည္း သိပ္မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတာ၊ ေမာင္စံတိုု႕ေခတ္က သံဃာ (၃၀၀) ေလာက္ရွိတာ စာရြက္မၾကည့္ပဲ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူမပါဘူးဆိုုတာကိုု အတိ အက်သိတယ္ဗ်ာ။ ဘုုရားဝတ္တက္ၿပီးတဲ့အခါ ဆရာေတာ္ကိုု မပါတဲ့သူစာရင္း ေလွ်ာက္ျပရတယ္။ အဲဒီေန႕က ေမာင္စံ ရယ္၊ ေခမိန္ရယ္၊ ဘိုုကိ (သုုဇန) ရယ္ ေတာင္ငူက သုုံးပါးထိၾကတယ္။

    ေနာက္တစ္ရက္ မနက္ (၅) နာရီထၿပီး ဆရာေတာ္ေက်ာင္း (ဒါယာဒ) မွာ ဘုုရားသြားဝတ္တက္ရတာေပါ့။ အိုုး ---- ဒဏ္ က်ေတာ့မွပဲ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေရာင့္ရဲသီးခံတတ္ပုုံေတြကိုု ပိုုသိလာရၿပီး ပိုုၾကည္ညဳိမိလာတယ္။ စာသင္တိုုက္ ႀကီးတစ္ခုုရဲ႕ အဓိပတိဆရာေတာ္ႀကီးဆိုုၿပီး ဟိတ္နဲ႕ဟန္နဲ႕ သီးသီးသန္႕သန္႕ ေနတာမဟုုတ္၊ ကုုတင္တစ္လုုံးသာရွိတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ အမ်ားနည္းတူေနတာ။

    အျပင္ဘက္ Hall ထဲမွာ စာသင္သားသံဃာေတြက နံရံ ပတ္ ပတ္လည္အျပည့္။ ျခင္ေထာင္ေတြဆိုုတာ တစ္လုုံးနဲ႕တစ္လုုံး ထိစပ္ၿပီးေထာင္ထားၾကတာ ဘုုရားခန္းေရွ႕ေရာက္ဘိုု႕ ျခင္ ေထာင္ေတြၾကားထဲ ကုုန္းကုုန္း ကုုန္းကုုန္းနဲ႕ ငုုံ႕ၿပီးသြားရ တာ ေမာေတာင္ေမာတယ္။ ဆရာေတာ္လည္း ဒီလိုုပဲ ၾကြလာခဲ့ တာပဲ။ ေမာင္စံတိုု႕ နာရီဝက္ေလာက္ ဘုုရားဝတ္တက္ၿပီး တာေတာင္ ျခင္ေထာင္ထဲက ဘသားေခ်ာေတြ တစ္ေယာက္မွ တုုတ္တုုတ္ မလႈပ္ၾကဘူး။ အဲဒါ ေန႕တိုုင္း ေန႕တိုုင္း။

    မစိုုးရိမ္မွာ စနစ္ေကာင္းတာက စာသင္သားကိုု စည္းကမ္းေတြ ဥပေဒေတြနဲ႕ တင္းၾကပ္မထားဘူး၊ စာဝါ ရယ္ ဘုုရားဝတ္တက္ရယ္နဲ႕ပဲထိန္းထားတယ္။ စာဝါနဲ႕ဘုုရားဝတ္တက္မွန္ရင္ၿပီးေရာ၊ ၿပီးရင္ ဘယ္သြားသြား၊ ပြဲေတြ အၿငိမ့္ေတြႀကဳိက္တာ သြားၾကည့္လိုု႕ရတယ္။ စာဝါနဲ႕ဘုုရားဝတ္တက္ကလည္း အခ်ိန္ေကာင္းေတြသတ္မွတ္ထားတာဆိုု ေတာ့ စည္းပ်က္ကမ္းပ်က္ အျပင္ မသြားျဖစ္ေအာင္ အလိုုလိုုထိန္းခ်ဳပ္ၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္ေလ။

    ေမာင္စံတိုု႕ (၇) ရက္ဒဏ္က်တာ၊ သုုံးရက္ၿပီး ေလးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႕မွာ ဘာျဖစ္လဲဆိုုေတာ့ ေတာင္ၿပဳံးပြဲ စတယ္။ ေတာင္ၿပဳံးပြဲက နာမည္ႀကီး၊ ၾကားဘူးတာၾကာၿပီ တခါမွမေရာက္ဘူးေသးေတာ့ သြားၾကည့္ခ်င္တာနဲ႕ သူငယ္ ခ်င္းေတြနဲ႕အတူလိုုက္သြားလိုုက္တယ္။ မႏၱေလးနဲ႕မတၱရာဆိုုတာ တစ္နာရီခရီးဆိုုေတာ့ အခ်ိန္မီျပန္လာၾက မယ္ေပါ့။ 

    ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ျပန္လိုု႕မရေတာ့ဘူး၊ လိုုင္းကားေတြမွန္သမွ်ကလည္း လူျပည့္လူလွ်ံ၊ ေတာင္ၿပဳံးနဲ႕မႏၱေလး ဆြဲေပးတဲ့ ရထားနဲ႕ လိုုက္မယ္ၾကံျပန္ေတာ့လည္းအမေလးေလး ေနရာရဘိုု႕ ေနေနသာသာ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းတင္ၿပီး တြဲလြဲဆြဲ လိုုက္ဘိုု႕ေတာင္ ေနရာမက်န္ေတာ့ဘူး။ လူေတြလူေတြဆိုုတာ ျပြတ္သတ္ႀကိတ္ခဲလိုု႕။ ေအာ္ၾကဟစ္ၾက ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကနဲ႕ ဒီလူေတြၾကားထဲမွာ ဘယ္လိုုမွအဆင္မေျပႏိုုင္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ေနာက္ဆုုံးေတာ့ စိတ္ဒုုန္းဒုုန္းခ်ၿပီး မႏၱေလးသိန္းေဇာ္ဇာတ္ပြဲ ဝင္ၾကည့္ေန လိုုက္ၾကတယ္။

    မနက္လင္းခါနီးေတာ့မွ လူေတြရွင္းေနတာနဲ႕ အျပန္လိုုင္းကားေတြကိုု လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ရလိုုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းထဲကိုု ငိုုက္စိုုက္ငိုုက္စိုုက္နဲ႕ ျပန္ဝင္လာၾကၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု သတင္းေမးၾကည့္လိုုက္ေတာ့ “ေအး မင္းတိုု႕ အဖြဲ႕ ဘုုရားဝတ္တက္ဒဏ္ တစ္လတိုုးတယ္တဲ့ဗ်ာ...” ဟင္း ဟင္း ထင္ေတာ့ထင္ထားၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့လည္း မနက္ တိုုင္း ကုုသိုုလ္သြားယူၾကရတာေပါ့ေလ။ မၾကာပါဘူး စာေမးပြဲေအာင္တာနဲ႕ ဒဏ္ကလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ရသြားခဲ့ တယ္။

    ေမာင္စံ မစိုုးရိမ္မွာတုုန္းက သီတဂူသုုံးထပ္ေက်ာင္းႀကီး အေပၚဆုုံးထပ္မွာေနရာရတယ္။ ေက်ာတစ္ေနရာစာပါ ပဲ။ အဲဒီေက်ာတစ္ေနရာစာရဘိုု႕  (၂) ႏွစ္နီးပါးေစာင့္ခဲ့ရတယ္။ စီနီယာအတိုုင္း ေနရာေပးတာဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္ေရွ႕မွာ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေန သူေတြက ေနရာအရင္ရတယ္ေပါ့။ တျဖည္းျဖည္း ေရွ႕ကလူေတြထြက္ထြက္ကုုန္မွ ကိုုယ့္အလွည့္ကိုု ေရာက္လာတာ။

    အဲဒီမတိုုင္ခင္က ကိုုယ့္ပစၥည္းေတြကိုု အသိသူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးရဲ႕ ေသတၱာေပၚမွာ ထပ္တင္ထားၿပီး ညအိပ္ေတာ့ ႀကဳံသလိုု သစ္ပင္ေအာက္အိပ္လိုုက္၊ အုုတ္ပုုံေပၚအိပ္လိုုက္၊ တခါတခါ ေခြးေတြက ေနရာဦးထားလိုု႕ ေမာင္းခ်ၿပီး ဝင္အိပ္ခဲ့ရတာ။ ကိုုယ့္လိုုလူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ႏွစ္တဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဘာဏက ဆြမ္းစားေက်ာင္းေပၚမွာ အိပ္စရာ ေနရာရလာတယ္။

    ကံဆိုုးခ်င္ေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ေနရာတည့္တည့္က မိုုးယိုုတဲ့ေနရာ၊ မိုုးရြာတဲ့ညဆိုု အိပ္ေကာင္းေနတုုန္း ေရေတြတေပါက္ေပါက္ နဲ႕က်လာလိုု႕ ထေျပးခဲ့ရဘူးတာလဲ အႀကိမ္မနည္း။ ဒါေပမယ့္လည္း စာသင္သားေတြဟာ အားလုုံးေပ်ာ္ေနၾကတာခ်ည့္ပဲ။ အဲဒီလိုု စားစရာ ေနစရာ ခက္ခက္ ခဲခဲၾကားထဲ ကပဲ ေအာင္ျမင္တိုုးတက္လာခဲ့ၾကသူ ေတြဟာ ဒုုနဲ႕ေဒးဆိုုေတာ့ စာသင္သားေတြ ေပ်ာ္ တာေပါ့။

    ေမာင္စံ စစ္ကိုုင္း သီတဂူကိုုေရာက္ေတာ့လည္း မစိုုးရိမ္မွာအတူေနခဲ့ဘူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ ရတယ္။ ေဒါက္တာၾသသဓ၊ ေဒါက္တာသဇၨန၊ ေဒါက္တာေသ႒ိလစတဲ့သူေတြဟာ မစိုုးရိမ္မိတ္ေဟာင္းေတြေပါ့။ သီတဂူေဆးရုုံမွာ ဆရာေတာ္ မ်က္စိလာစစ္တာတိုု႕၊ သီတဂူအခမ္းအနားေတြကိုု ၾကြလာတဲ့အခါတို႕မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပဳစုုေစာင့္ ေရွာက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ အိႏၵိယမွာ တကၠသိုုလ္တက္ေနတုုန္းကလည္း ဘုုံေဘေရႊတိဂုုံေစတီေတာ္ႀကီး ဌပနာ ပိတ္ပြဲၾကြ လာတဲ့အတြက္ ျပဳစုုခြင့္ရခဲ့ျ ပန္တယ္။ ေဟာအခုု အေမရိကန္ သီတဂူမွာဖူးေတြ႕ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရျပန္ၿပီ။ ဆုုံးမၾသဝါဒမ်ားကိုု နာၾကားခြင့္ရျပန္ၿပီ ဆိုုေတာ့ ေမာင္စံ ကံေကာင္းၿပီးရင္း ကံေကာင္းေနတာေပါ့။

    Oh! Great, I am very very lucky person. ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ေက်နပ္လြန္းလိုု႕ ေရရြတ္လိုုက္တာ အသံေတာင္ ထြက္သြားတယ္။

    “ေအး မင္းတိုု႕ အဂၤလိပ္စကား ေျပာတာလည္းေျပာေပါ့၊ ကိုုယ့္စာနဲ႕ ကိုုယ့္စကားေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မထား ၾကနဲ႕။ ကေလးေတြကိုုလည္း ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား သင္ေပးၾက။ အၾကြားလြဲမေနၾကနဲ႕။ ဒါပဲ ငါ့ၾသဝါဒက။”

    “သာဓုု၊ သာဓုု၊ သာဓုုပါဘုုရား။”
    ဟာ ဆရာေတာ္ ၾသဝါဒၿပီးသြားၿပီပဲ။ ကိုယ့္ အသံထြက္သြားတာ ဆရာေတာ္မ်ားၾကားသြားလားမသိဘူး။ ဘုုရား ဘုုရား.. ေတာ္ၾကာ ဆရာေတာ္က နားၾကားျပင္းကတ္ၿပီး ရာသက္ပန္ဒဏ္ခ်ေနမွ ဟုုတ္ေပ့ျဖစ္ေနဦးမယ္။

ကုိယ္ေစာင့္တရား

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း(သုိ႔) ကုိယ္ေစာင့္တရား

အေစာင့္အေရွာက္ဆုိတာ အျပင္အေစာင့္အေရွာက္ အတြင္းအေစာင့္အေရွာက္ဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ အျပင္ပုိင္း အေစာင့္အေရွာက္ကေတာ့ ျမင္ႏုိင္ေလာက္တ့ဲ အျပင္အႏၲရာယ္ကုိပဲ အကာအကြယ္ေပးႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတြင္းပုိင္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ကုိေတာ့ အသိတရား၊ သတိတရားနဲ႔ပဲ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႔က အေစာင့္အေရွာက္ထူထပ္စြာ ခ်ထားၿပီး မၿမဲတဲ့ ႐ုပ္တရားနဲ႔ မပုိင္ဆုိင္တဲ့ ဥစၥာ တရားေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ဆုိၿပီးေတာ့လည္း အေစာင့္ ေဘာ္ဒီဂတ္ (Body guard) ေတြေတာင္ ထားလုိက္ပါေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲထားထား သြားဖုိ႔အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ သြားၾကရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္တရားဆုိတာ ခ်ဳပ္ထားလည္းပဲ သြားခ်ိန္တန္သြား၊ ထားခ်ိန္တန္ထား၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ ပ်က္ေနမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ကေတာ့ မၿမဲျခင္းသေဘာရွိေနတဲ့ ႐ုပ္တရားကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ထက္ ကုိယ့္ ကုိယ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ လမ္းညြန္ေတာ္မူၿပီး တကယ္ေစာင့္သင့္တဲ့ ကုိယ့္ေစာင့္တရား ေလးပါးကုိ ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ဗုဒၶညြန္ျပတဲ့ ကုိယ္ေစာင့္တရားေလးပါးကေတာ့

၁။ ဗုဒၶါႏုႆတိ (ဘုရားဂုဏ္ကုိ ပြားမ်ားျခင္း)
၂။ ေမတၱာဘာဝနာ (ေမတၱာတရား ပုိ႔သပြားမ်ားျခင္း)
၃။ အသုဘဘာဝနာ (အပုတ္ေကာင္အေပၚ ရႈဆင္ျခင္ျခင္း)
၄။ မရဏာႏုႆတိ (ေသျခင္းတရားကုိ ဆင္ျခင္ျခင္း) ဆုိတဲ့ တရားေလးပါးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီတရားေလးပါးကုိ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ထားႏုိင္တဲ့သူဟာ တကယ့္ကုိပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္တရားအေပၚ မပ်က္ဆီးေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ရရွိထားတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႔ဘဝေလးကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသေဘာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီတရားေလးပါးသာ ေန႔စဥ္ပြားမ်ား အားထုတ္ႏုိင္ရင္ အဲဒီသူဟာ အမွန္ပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္တဲ့သူ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္ေစာင့္တရားမ်ားနဲ႔ အညီၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထုိင္ႏိုင္တဲ့သူလုိ႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ့္ေစာင့္တရားေလးပါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နည္းနည္းခ်ဲ့ေျပာရရင္ ဗုဒၶါႏုႆတိလုိ႔ ေခၚတဲ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပြားမ်ားတဲ့ အက်င့္ဟာ အားမ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႔ အားေတြကုိ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ ပြားယူျခင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ “ဘုရားကုိးကြယ္ တန္ခုိးၾကြယ္ အပါယ္မက် နိဗၺာန္ရ”လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ဘုန္းတန္ခုိးႀကီးမားၿပီး ကုိယ္ခံစြမ္းအားေတြ တုိးပြားေစႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ေန႔စဥ္မျပတ္ ပြားမ်ားအားထုတ္တတ္တ့ဲသူဟာ အဲဒီဂုဏ္ေတာ္ ေတြရဲ႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အႏၲရာယ္ကင္းၿပီး ကုိယ့္သႏၲာန္မွာလည္း တန္ခုိးႀကီးတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တန္ခုိး ေတာ္ေတြနဲ႔ ထုံလႊမ္းထားတဲ့အတြက္ အျပင္အႏၲရာယ္ေတြကလည္း အကာအကြယ္ျပဳထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႔ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ပြားမ်ားအားထုတ္ေနတဲ့သူဟာ ဘုရားရွင္အနားမွာ ရွိသလုိျဖစ္ၿပီး ဘုရားရွင္တုိ႔မည္သည္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာေတာင္ ျပဳေတာ္မမူတဲ့အတုိင္း ကုိယ္လည္းပဲ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အကုသုိလ္မျပဳျဖစ္တာဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အေကာင္းဆုံး ေစာင့္ေရွာင္တာပါပဲ။

ၿပီးေတာ့ တန္ခုိးႀကီးတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကုိ က်င့္ပြားေနတဲ့သူဟာလည္း ဘုန္းကံ ႀကီးမားတဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုန္းကံႀကီးတဲ့သူကုိ က်႐ံႈးသြားေအာင္၊ အႏၲရာယ္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္သူမွ လုပ္လုိ႔မရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့ သူေတြဟာ ဗုဒၶါႏုႆတိ ဘာဝနာကုိ ပြားမ်ားက်င့္ႀကံသင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္လိုသူေတြ အေနနဲ႔ ေမတၱာဘာဝနာကုိ ပြားမ်ားၿပီးလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာဆုိတာ အက်ိဳးလုိလားတဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ေရာက္ေရာက္ ဘယ္သူအေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အက်ိဳးလုိလားတဲ့ ေမတၱာေလးကုိ အေျခခံၿပီး က်င့္ႀကံပြားမ်ား ေနထုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ အဲဒီေမတၱာဘာဝနာက ကုိယ့္ကုိေစာင့္ေရွာက္ထားၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။

ေမတၱာၿခဳံမွ လုံတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတဲ့အတုိင္း ေမတၱာတံတုိင္း ကာရံထားတဲ့သူဟာ အႏၲရာယ္ကင္းၿပီး ေအးၿငိမ္းမႈကုိ ျဖစ္ေစမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာရဲ႔ သေဘာက သူ႔အတြက္ပြားမ်ားရဲ႔ ကုိယ့္အတြက္လည္း အၿငိမ္းဓာတ္၊ အေအးဓာတ္ကုိ ခံစားႏုိင္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၿငိမ္းေနတဲ့သူ၊ ေအးေနတဲ့သူဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေနသူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ လမ္းစဥ္တစ္ခုက အသုဘဘာဝနာ ပြားမ်ားျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အပုတ္ေကာင္ အသုဘလုိ႔ မထင္ဘဲ သုဘလုိ႔ ထင္ေနၾကတဲ့သူေတြမွာ အဲဒီအထင္မွားေၾကာင့္ပဲ အတၱမာန အစဲြေတြဝင္ၿပီး အလဲြေတြ အသြင္သြင္ လုပ္မိေန တတ္တဲ့ အတြက္ အဲဒီအလဲြေတြက ကုိယ့္ကုိ ဒုကၡအျဖစ္ ေရာက္ရွိေစတာလည္း ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။

အသုဘကုိ သုဘလုိ႔ ထင္ေနတတ္တဲ့သူမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ထက္ ကုိယ့္အယူကုိ ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ေတာင္ အေတာ္ႀကိဳးစားၾကရမယ့္ သေဘာရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ အလဲြအျမင္နဲ႔ တစ္လဲြထင္ေနၾကတဲ့ သူေတြဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အမွန္တကယ္ အတၱေတြပါယ္ၿပီး အျမင္မွန္နဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အသုဘဘာဝနာကုိလည္း ပြားမ်ားၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားေပးတဲ့ ကုိယ္ေစာင့္နည္းေတြထဲမွာ မရဏာႏုႆတိလုိ႔ ေခၚတဲ့ ေသျခင္းတရားကုိ ဆင္ျခင္တဲ့နည္းဟာလည္း လက္ေတြ႔က်င့္သုံးသင့္တဲ နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ အေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ေသရမွာကုိ သိၾကေပမယ့္ ေသျခင္းတရားကုိ ေမ့ေနၾကတဲ့ သူေတြအျဖစ္ ဘဝကုိ ျဖတ္သန္းေနၾကတာ သတိျပဳမိၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကုိ အေလမထားဘဲ ေမ့ေနၾကတဲ့သူေတြဟာ တဒဂၤအရွိတရားကုိလည္း ထာဝရအတည္တရား ထင္ကာ မာနေတြဝင္ၿပီး အက်င့္တရားေတြပါ ေပ်ာက္ပ်က္ေနၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔စဥ္ ေသျခင္းတရားကုိ ဆင္ျခင္ႏုိင္တဲ့သူေတြကေတာ့ ေသရမယ္ဆုိတာ သိေနတဲ့အတြက္ သတိမလြတ္ဘဲ မေကာင္းမႈကုိေရွာင္ကာ ေကာင္းမႈကုိေဆာင္ရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေစာင့္ေရွာက္ ႏုိင္ၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကုိ ဆင္ျခင္ႏွလုံးသြင္းထားတဲ့အတြက္ ဘဝမွာ အဆုိးဆုံး ဒုကၡလုိ႔ ေျပာရမယ့္ ေသျခင္းတရားအထိ ႀကဳံလာခဲ့ရင္လည္း မတုန္မလႈပ္ ရင္ဆုိင္ၿပီး အသိသတိ ထပ္တူညွိႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသိသတိကပ္ထားတဲ့သူဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေကာင္းစြာေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္တဲ့သူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက ေစာင့္ေရွာက္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ၾကတဲ့ အပုိင္းမွာ ဗုဒၶအလုိက် ေစာင့္ေရွာက္နည္းျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္ေစာင့္တရားေလးပါးနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းကသာ အေကာင္းဆုံး ကုိယ့္ေစာင့္တရားပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေန႔စဥ္ဘဝထဲမွာ ဗုဒၶဂုဏ္ကုိ ခုံလႈံရင္း၊ ေမတၱာလည္းထား၊ အသုဘလည္း ပြား၊ ေသျခင္းတရားလည္း ဆင္ျခင္ကာ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဂုဏ္အစြမ္းေၾကာင့္ တန္ခုိးေတြ ထုံလႊမ္း ေရာက္ေစ၊ ေမတၱာအစြမ္းနဲ႔ ေအးခ်မ္းၾကေစၿပီး အပုတ္ေကာင္ကုိ ဆင္ျခင္းလ်က္ အတၱဝါဒေဖ်ာက္ကာ ေသျခင္းတရား ႏွလုံးသြင္းထားလုိ႔ မာနေလးေတြ ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အေကာင္းဆုံး ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း စသျဖင့္ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘဝမွာ ေနရတဲ့အခုိက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အေကာင္းဆုံး ေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ ႏုိင္ၾကဖုိ႔ ဗုဒၶေပးတဲ့ ကုိယ့္ေစာင့္တရားေလးပါးကုိ ပြားမ်ားအားထုတ္ရင္း ဂုဏ္ေတာ္ၿမဲေစ၊ ေမတၱာ တဲြေစ၊ သုဘလဲြေစ၊ ေသျခင္းၿမဲေန ဆုိတဲ့ အခ်က္ေလးေတြကုိ အခက္မေဝးေအာင္ ဆင္ျခင္စဥ္းစား အေစာင့္ထားၾကဖုိ႔ အေလးဂ႐ု တုိက္တြန္းသမႈ ျပဳလုိက္ရပါတယ္။

ေမတၱာျဖင့္
မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)

ပညာရိွ

ပညာရိွ 

ပညာရွိဆိုတာ ဘယ္လုိလူမ်ဳိးလဲဟု စဥ္းစားၾကည့္မိတိုင္း ကြၽန္ေတာ္သည္ မေဟာ္သဓာကို သတိရမိ ပါသည္။ မေဟာ္သဓာသည္ ဘုရားျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ပါရမီျဖည့္ေနေသာ ဘုရားေလာင္းဆိုတာကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိင္းလိုလို သိၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကံ့ခိုင္ေတာင့္တင္းသည့္ ကိုယ္ကာယႏွင့္ေခ်ာေမာခန္႔ညားကာ တင့္တယ္ေျပျပစ္သည့္ ႐ုပ္အဆင္းလကၡဏာရွိေသာ ေယာက္်ားေကာင္းတစ္ေယာက္အသြင္ မေဟာ္သဓာကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ က်က္သေရ မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ မ်က္လံုး၊ မ်က္ခံုး၊ ႏွာတံ၊ ပါးစပ္တုိ႔ျဖင့္ ေပါင္းစပ္ထားေသာ မေဟာ္သဓာ၏မ်က္ႏွာကို စိတ္ကူးၾကည့္မိၿပီး ပညာရွိေတြရဲ႕ ႐ုပ္လကၡဏာဟာ ဘယ္လိုမ်ဳိးေနပါလိမ့္မလဲဟု ေတြးေနမိျပန္ပါသည္။

ပညာရွိ၏ အဓိပၸာယ္သည္ ႐ုပ္လကၡဏာက်က္သေရရွိ႐ုံသက္သက္ မဟုတ္ႏုိင္ပါ။ ထုိ႐ုပ္လကၡဏာပိုင္ရွင္၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္လည္း သက္ဆုိင္ေနပါသည္။ တကယ္ေတာ့ မေဟာ္သဓာကို ပညာရွိဟု အမ်ားကေခၚဆို သတ္မွတ္ၾကသည္မွာ သူ၏ ႐ုပ္လကၡဏာထက္ သူ၏စိတ္ႏွလံုးသားက ပို၍အဓိကက်ေပလိမ့္မည္။ ၀ိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီး ႏွင့္တကြ သူ၏တုိင္းသူျပည္သားတို႔က မေဟာ္သဓာကို ပညာရွိဟု တဖြဖြေခၚကာ အားကိုးယံုၾကည္ၾကသည္မွာ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။ ထိုေမးခြန္းကိုသာ ေျဖဆိုႏုိင္ၿပီဆိုလွ်င္ ပညာရွိ၏ အဓိပၸာယ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔အၾကမ္းဖ်င္း ေျခရာေကာက္လို႔ရႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မေဟာ္သဓာ၏ အျပဳအမူတစ္ခုမွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထုတ္ယူဆင္ျခင္ၾကည့္ ၾကရေအာင္။

မိမိပတ္၀န္းက်င္ မိမိရပ္ရြာ၊ မိမိႏိုင္ငံအတြက္ အေကာင္းဆံုး အၾကံဥာဏ္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ကာ လက္ေတြ႕အသံုးခ်တတ္သူမ်ဳိးကိုသာ ပညာရွိဟု ေခၚဆိုထိုက္သည္မဟုတ္ပါလား  . . .

ဧကရာဇ္မင္းျဖစ္ခ်င္ေသာ စူလနီျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ တစ္ရာ့တစ္ပါးေသာ မင္းတို႔ကို သူ႔လက္ေအာက္ခံအျဖစ္ သိမ္းသြင္းၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးလက္က်န္အျဖစ္ တုိင္းျပည္တစ္ခု က်န္ေနပါေသးသည္။၎တုိင္းျပည္မွာ ပညာရွိအမတ္ မေဟာ္သဓာရွိရာ မိထိလာျပည္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၎တုိင္းျပည္ကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ရန္ စူလနီျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ သူ၏ေခါဘဏီတပ္ႀကီးျဖင့္ မိထိလာကို ၀ိုင္းေလေတာ့သည္။ ၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔၀င္ဖုိ႔ရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မေဟာ္သဓာ၏ ပညာစြမ္းေၾကာင့္ ၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔ပင္၀င္၍မရ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ စူလနီျဗဟၼဒတ္မင္း စိတ္ဓာတ္က်၍ တပ္ေခါက္ျပန္မည္ဟု ျပင္ဆင္ေသာအခါ ေက၀ဋ္ပုဏၰားက မေဟာ္သဓာႏွင့္ စကားစစ္ထိုးလိုေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ သူ၏အၾကံမွာ  မေဟာ္သဓာသည္ သူ႔အဘိုးအရြယ္ေလာက္ရွိေသာ ေက၀ဋ္ပုဏၰားကိုျမင္လွ်င္ ရွိခုိးလိမ့္မည္။ ထိုအခါရွိခိုးသူက ႐ႈံးသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိထိလာကို သိမ္းပိုက္႐ုံသာ ရွိေတာ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ ေက၀ဋ္ပုဏၰား၏အၾကံေပးခ်က္အတုိင္း မေဟာ္သဓာထံသုိ႔ ရာဇသံပို႔ေစေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႔  နံနက္တြင္ ၿမိဳ႕တံခါးဖြင့္ကာ မေဟာ္သဓာ ထြက္လာေလသည္။

စကားစစ္ထိုးမည့္ေနရာ၌ ႏွစ္ဦးရင္ဆုိင္ေတြ႕ေသာအခါ ေက၀ဋ္ပုဏၰားက သူ႔အတြက္ မည္သည့္လက္ေဆာင္ပါလာပါသလဲဟု ေမးသည္။ မေဟာ္သဓာက “ပညာရွိႀကီးအတြက္ လက္ေဆာင္ေကာင္း ယူလာပါသည္”ဟုေျပာကာ ၀ိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးထံမွ ေတာင္းယူလာခဲ့ေသာ နန္းစဥ္ပတၱျမားကို ေက၀ဋ္ပုဏၰားလက္သုိ႔ မေရာက္မီ သူ႔ေျခေထာက္ေအာက္သို႔ ေရာက္သြားေအာင္ အသာပစ္ခ်လိုက္ပါသည္။ ေက၀ဋ္ပုဏၰားသည္ အေရာင္ေတာက္ေနေသာ ပတၱျမားကိုျမင္ေသာအခါ လိုခ်င္ေလာဘ တက္လာေသာေၾကာင့္ အငမ္းမရအတင္းကုန္းကာ လိုက္ေကာက္ေလသည္။ မေဟာ္သဓာသည္ သူ႔ေရွ႕မွာ ကုန္းကုန္းကြကြလုပ္ေနေသာ ေက၀ဋ္ပုဏၰားကို လည္ကုပ္မွဖိႏွိပ္ကာ “ေက၀ဋ္ပုဏၰားႀကီး ထပါ။ ကြၽႏု္ပ္ကို မရွိခိုးပါနဲ႔”ဟု ေျပာေလသည္။ ထုိအခါ မေဟာ္သဓာ၏ တပ္သားမ်ားကလည္း “ေက၀ဋ္ပုဏၰား မေဟာ္သဓာကို ရွိခိုးေနၿပီ” ဟု ျငာသံေပးကာ ၀ိုင္းေအာ္ၾကေလသည္။ ၎အျခင္းအရာကို ျမင္ေသာ စူလနီျဗဟၼဒတ္မင္းႏွင့္တကြ တစ္ရာ့တစ္ပါးေသာ မင္းတို႔ အပါအ၀င္  ပဥၥာလရာဇ္တပ္ႀကီးသည္ ၀႐ုန္းသုန္းကားျဖစ္ကာ ထြက္ေျပးၾကေလေတာ့သည္။

သူ႔တုိင္းျပည္ ရန္သူ႔လက္မွ လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ မေဟာ္သဓာအသံုးျပဳခဲ့ေသာ လက္နက္မွာ ပတၱျမားတစ္လံုးသာ ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ၎ပတၱျမားသည္ ၀ိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီး၏ ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ ထိန္းသိမ္းလာခဲ့ေသာ နန္းစဥ္ပတၱျမားျဖစ္ပါသည္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ေခတ္အဆက္ဆက္ အလွျပ႐ုံ၊ ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြား႐ုံသက္သက္အျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ ပတၱျမားျဖစ္ပါသည္။ သာမန္လူတို႔အတြက္ ဘာမွမထူးျခားေသာ ၎ပတၱျမားသည္ မေဟာ္သဓာ၏ မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ထူးျခားသည့္ပတၱျမားတစ္လံုး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒီပတၱျမားကို ငါ့တိုင္းျပည္အတြက္ ဘယ္လိုအသံုးခ်မလဲဟု မေဟာ္သဓာ စဥ္းစားသည္။ ထုိ႔ေနာက္တိုင္းျပည္မွာ အေရးၾကံဳလာေသာအခါ ၎ပတၱျမားကို သူအကြက္က်က် အသံုးခ်ခဲ့သည္။ ၎ပတၱျမားေၾကာင့္ သူ႔တုိင္းျပည္လြတ္ေျမာက္ လာခဲ့ရသည္။

အလွျပ႐ုံသက္သက္ထားေသာ ပတၱျမားကို သူ႔တုိင္းျပည္လြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ အသံုးခ်ခံ ပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္ မေဟာ္သဓာ ျမင္ႏုိင္စြမ္းခဲ့ပါသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ျမင္တတ္ေသာေၾကာင့္လည္း မေဟာ္သဓာကို အမ်ားက ယံုၾကည္အားကိုးစြာ ပညာရွိဟု ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပညာရွိဆိုတာ စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ အခ်ိန္ကုန္ၿပီးစာေတာေပေတာထဲက မထြက္ဘဲ စာသံေပသံႏွင့္ စကားႀကီး စကားက်ယ္ ေျပာတတ္သူမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ မိမိပတ္၀န္းက်င္  မိမိရပ္ရြာ၊ မိမိႏိုင္ငံအတြက္ အေကာင္းဆံုး အၾကံဥာဏ္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ကာ လက္ေတြ႔အသံုးခ်တတ္သူမ်ဳိးကိုသာ ပညာရွိဟုေခၚဆို ထိုက္သည္မဟုတ္ပါလား။

ကြၽန္ေတာ္သည္ မေဟာ္သဓာ၏ အျပဳအမူကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ မွတ္ခ်က္ခ်မိပါသည္။ ဘုရင္ သုိ႔မဟုတ္ သမၼတ သုိ႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ အနားမွာေနေသာ အၾကံေပးပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ မေဟာ္သဓာ ကဲ့သုိ႔ ပညာဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုဖုိ႔လိုေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ပညာဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုမွသာ တုိင္းျပည္သာယာ၀ေျပာၿပီး တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္မ်ားလည္း တည္တံ့ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ မဟုတ္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ့...။

Written by: ေမာင္ၾကည္

http://www.news-eleven.com

ေမတၱာသည္သာ စမ္းေရပမာ

ေမတၱာသည္သာ စမ္းေရပမာ

ကြၽန္မတို႔ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသူ ၊ ႏုိင္ငံသား အားလံုးအတြက္ အမြန္ျမတ္ဆံုး ထားၾကသည္မွာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာႏွင့္ မိဘ၊ ဆရာသမား မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ ထုိအထဲတြင္ ဘုရား၊ တရားႏွင့္ သံဃာ ကုိေတာ့ ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ ၾကသည္မွာ ဆုိဖြယ္ရာ မရွိေသာ္လည္း မိဘႏွင့္ ဆရာသမား ကုိေတာ့ လူတုိင္း ကုိးကြယ္ ရမွန္း၊ ဆည္းကပ္ ရမွန္း အသိနည္း ၾကသည္။

အရြယ္ မေရာက္မီ ကေလးဘဝ ကတည္းက လူမွန္းသိၿပီး လူလား ေျမာက္သည္ အထိ ေကြၽးေမြး သုတ္သင္ ပဲ့ျပင္ဆံုးမ ခဲ့ေသာ ပညာမ်ားကုိ သင္ၾကား ေပးခဲ့ေသာ ဆရာသမား မ်ားသည္ လူ႔ေလာက အလယ္တြင္ မရွိမျဖစ္သည့္ အျပင္ အၿမဲရပ္တည္ ေနေသာ အဓိက က်သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထုိ႔အတြက္ ေၾကာင့္ ေလးေလး နက္နက္ ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ ႐ိုေသ ၾကဖုိ႔လည္း လုိအပ္သည္။ မိဘ၊ ဆရာသမား မ်ားကုိ ႐ိုေသ ဆည္းကပ္ သည္မွာ ေကာင္းေသာ အက်င့္ျဖစ္သည္။ 

ထုိ႔အတူ ကြၽန္မ တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ တြင္ အသက္အရြယ္ ႀကီးေသာ အဘုိး၊ အဘြား မ်ားကုိလည္း ႐ိုေသ ဆည္းကပ္ ၾကသည္။ မိမိ၏ အမိ၊ အဖ မ်ားကုိ ေကြၽးေမြး ေပးခဲ့ေသာ၊ ပညာသင္ၾကား ေပးေသာ အဘုိး၊ အဘြား ကုိ မိမိက တစ္ဖန္ ျပန္လည္ အလုပ္ အေကြၽး ျပဳရသည္မွာ သားသမီး ႏွင့္ ေျမးမ်ား၏ တာဝန္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ သက္ႀကီး ရြယ္အုိ ဘဝတြင္ ေနထုိင္ရေသာ အဘုိး၊ အဘြားမ်ား အားကုိးရာမဲ့ မျဖစ္ေအာင္၊ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ဘဝ မေရာက္ေအာင္ ေကြၽးေမြး ျပဳစုရန္မွာ မိမိတုိ႔၏ လူမႈေရး တာဝန္ တစ္ရပ္ ျဖစ္ေပသည္။ 

ယေန႔ ကာလဝယ္ ကြၽန္မတုိ႔၏ သက္ႀကီးရြယ္အုိ မက်န္း မမာ အဘုိး၊ အဘြား မ်ားကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ မွလည္း လုိအပ္သည္မ်ား ပံ့ပုိး ေစာင့္ေရွာက္ ေနသည့္အျပင္ ဘုိးဘြား ရိပ္သာမ်ား ထားရွိၿပီး ၾကင္နာစြာ ျပဳစုေပးလ်က္ ရွိသည္။ ယခု ထပ္မံ၍ ႏုိင္ငံေတာ္မွ ေအာက္တုိဘာ ၁ ရက္ကို ကမၻာ့ အဘုိး၊ အဘြားမ်ား ေန႔ရယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ၿပီး က်င္းပ ေပးလုိက္ သည္မွာ အင္မတန္မွ ဝမ္းသာ ဂုဏ္ယူဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ေက်းဇူးတင္ စရာလည္း ေကာင္းသည္။ သာဓုေခၚ မိပါသည္ရွင္။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္း ဆုိရင္ တခ်ဳိ႕ေသ ာမိဘမ်ား၊ သားသမီး မ်ားသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အက်ဳိးေပးျခင္း မတူၾကပါ။

 တခ်ဳိ႕ေသာ မိဘမ်ားသည္ အက်ဳိးေပး ေကာင္းၾကၿပီး တခ်ဳိ႕ေသာ မိဘမ်ား ကေတာ့ အက်ဳိးေပး မေကာင္းပါ။ တခ်ဳိ႕ ေတာ့လည္း သားသမီး မရွိ၊ ေဆြမ်ဳိး အားကုိးစရာ မရွိသည့္ ဘဝႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ၾကရသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ ဘဝမ်ဳိးမ်ားမွာ အင္မတန္မွ သနားဖုိ႔ ေကာင္းသည္။ တခ်ဳိ႕မွာ ေငြေၾကး ထုိက္သင့္ သေလာက္ တတ္ႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္သူ႔ကုိမွ အားမကုိးဘဲ ႏုိင္ငံေတာ္မွ တည္ေထာင္ ေပးေသာ ဘုိးဘြား ရိပ္သာတြင္ မွီခုိၿပီး ေနထိုင္ ၾကရသည္။ တခ်ဳိ႕မွာေတာ့ သားသမီးမ်ား ရွိၾကပါလ်က္ ဘယ္ သားသမီးကမွ တင္ေကြၽး မထားႏုိင္သည့္ အတြက္ ခုိကိုး ရာမဲ့ၿပီး လမ္းေဘးတြင္ ေတာင္းစား ရသည့္ အျဖစ္ေတြ ရွိသည္။ အင္မတန္မွ လူ႔ဘဝမွာ ရင္နာစရာ ေကာင္းေသာ အျဖစ္မ်ဳိး မ်ားပါ။ 

စာေရးသူ ကုိယ္တုိင္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ ဖူးသည္။ ဤသည္ကုိ ေတြ႕တုိင္း မိမိလည္း တတ္ႏုိင္သည့္ ဘက္မွ ေတြ႕သည့္ ေနရာတြင္ မလြတ္တမ္း လွဴဒါန္း ခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္မ ကုိယ္တုိင္လည္း အဘုိး၊ အဘြား မ်ားကုိ ဤကဲ့သုိ႔ ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ျခင္း မ်ဳိးမလုပ္ရန္၊ ကြၽန္မတုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ သက္ႀကီး ရြယ္အုိမ်ား ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေသာ ေနရာျဖစ္သည့္ ဘုိးဘြားရိပ္သာ သုိ႔ အဘုိး၊ အဘြားတုိ႔ သြားၿပီး အကူအညီ ေတာင္းပါရန္ ႏွင့္ သြားေရာက္ ေနထုိင္ရန္ မွာၾကားခဲ့ ဖူးသည္။

 အခ်ဳိ႕ေသာ အဘြားမ်ားသည္ ဘုရား ေက်ာင္းကန္မ်ားမွာ ပန္းကေလး ေရာင္းၿပီး ရသည့္ေငြႏွင့္ စားေသာက္ သည္။ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ား၊ တိရစၧာန္ ကေလးမ်ားကုိ ေကြၽးေမြးၿပီး ေနထိုင္ သည္လည္း ေတြ႕ဖူးသည္။ ကြၽန္မက ထုိအဘြားကို ေျပာသည္။ ဘိုးဘြား ရိပ္သာ ရွိသည္။ သြားပါ အဘြားရယ္၊ အဘြား မရွာႏုိင္ရင္ ဒုကၡေရာက္မွာ လို႔ေျပာေတာ့ ငါက ေလာေလာဆယ္ ဒုကၡ မေရာက္ဘူး။ ငါ့ကို မီွစားေနတဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးေတြ၊ ေခြးေလးေတြ ဒုကၡေရာက္မွာ လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ကြၽန္မစိတ္ထဲ အေတာ္ပင္ မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ႔ရဲ႕ သံေယာဇဥ္က မေသးပါလား လို႔ ေတြးရင္းျဖင့္ ကြၽန္မလည္း ကိုယ္တတ္ ႏုိင္သမွ် လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထုိ အျဖစ္အပ်က္ မ်ားကို ေတြးရင္း မိဘမ်ား၏ ေမတၱာ တရား အတုိင္းအဆ မရွိ ႀကီးမားပံုကို ေတြးေတာ မိပါေတာ့ သည္ရွင့္။

မိဘမ်ားသည္ သူတုိ႔ေမြးေသာ သားသမီး မ်ားကို သူတုိ႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ အသက္ႀကီးႀကီး ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ ၾကသည္။ သားသမီးနားမွာ ေနခ်င္ ၾကသည္။ သားသမီးမ်ား ဘယ္ေလာက္ အသက္ႀကီးႀကီး ကေလးငယ္ ေလးလို သေဘာထားၿပီး ပူပင္တတ္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သားသမီးတုိင္း ကေတာ့ မိဘမ်ား အသက္ႀကီး သည့္အခါ စိတ္ရွည္စြာ ျပဳစုႏုိင္ရန္ မလြယ္ကူ ၾကပါ။ ဒါဟာ ထားတဲ့ ေမတၱာျခင္း မတူညီၾက လို႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးမ်ားက ေျပာၾကသည္။

 မိဘႏွစ္ပါးက သားသမီး ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား ေကြၽးႏုိင္သည္။ သားသမီးမ်ား ကသာ မိဘႏွစ္ပါးကို တင္ေကြၽးရန္ မလြယ္ကူပါ။ သားသမီးတုိင္း လည္း မဟုတ္ပါ။ တခ်ဳိ႕ သားသမီးမ်ား ေၾကြးတင္ခံ၍ ျပဳစု ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ သားသမီး မ်ားမွာေတာ့ ခ်မ္းသာ ေသာ္လည္း အေမမိဘ ကို ေတာ့ တင့္တယ္စြာ မထားႏုိင္ပါ။ တခ်ဳိ႕ သားသမီး မ်ားသည္ ဆင္းရဲရဲ ခ်မ္းသာသာ မိဘမ်ားကို အိမ္ေပၚမွ ႏွင္ခ်သည္ အထိ ျပစ္မွား ၾကသည္ကို ေတြ႕ရ ပါသည္ရွင့္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ဒုကၡ ေရာက္ေနေသာ မိအိုဖအို မ်ားကို ႏုိင္ငံေတာ္မွ ၾကည့္႐ႈ ေစာင့္ေရွာက္ ေပးေသာ ေက်းဇူးတရား သည္လည္း ႀကီးမား လွသည္။ သည္လို လူမႈေရး တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေပး ေနေသာ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ ရပ္မိရပ္ဖ မ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ ထုိက္ေပသည္။

သားသမီးႏွင့္ မိဘဆုိသည္မွာ လူမႈေရး နယ္ပယ္တြင္ ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထရွိေသာ အေၾကာင္း မ်ားစြာ ရွိသည္။ ကြၽန္မတုိ႔ ျမတ္စြာဘုရား က မိဘမ်ားသည္ သားသမီးမ်ား အေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ငါးမ်ဳိး ရွိေၾကာင္း ေျပာခဲ့ ဖူးသည္။ မိဘမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ငါးမ်ဳိးမွာ- 

• (၁)ငါတုိ႕သည္ ငါတုိ႔ သားသမီးမ်ား အေပၚ ေမတၱာထား၍ ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့သည္။ ငါတုိ႔ သက္ႀကီး အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာရင္ ငါတုိ႔ကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ပါ့မလား။ 
• (၂) ငါတုိ႔ရဲ႕ အမ်ဳိးကို ငါတုိ႔ ေစာင့္ေရွာက္ သလို ငါတုိ႔ရဲ႕ သားသမီး မ်ားက ေစာင့္ေရွာက္ၾက ပါ့မလား။ 
• (၃) ငါတုိ႔ရဲ႕ဘာသာ၊ သာသနာကို ငါတုိ႔ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္သလို သားသမီးမ်ား ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ ဆည္းကပ္ၾက ပါ့မလား။
• (၄) ငါတုိ႔က မိဘ အေမြအႏွစ္ မ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ သလို ငါတုိ႔ သားသမီး မ်ားက ေစာင့္ေရွာက္ ၾကပါ့မလား။
• (၅) ငါတုိ႔ ေသဆံုးသည့္ အခါ ငါတုိ႔ ရွာေဖြခဲ့ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ ပါ့မလား၊ ကုသိုလ္ျပဳ ၍ အမွ်ေပး ေဝၾက ပါ့မလား စသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ငါးမ်ဳိးျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္ ၾကသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကြၽန္မတို႔ႏွင့္ ကြၽန္မတုိ႔၏ သားသမီးမ်ား၊ ေျမးမ်ား သိရွိႏုိင္ရန္ တစ္ဆင့္ တစ္ဆင့္ ၾကားနာ၍ သြန္သင္ ေျပာဆုိ ဆံုးမေပးရန္ လိုအပ္လွ ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဂၤလာ တရားေတာ္အရ- 

• (၁) အသက္ႀကီး သူကို ငယ္သူက ႐ိုေသျခင္း၊ 
• (၂) ပညာရွိသူကို ေလးစားျခင္း၊ 
• (၃) ပစၥည္းရွိေသာ သူသည္ ပစၥည္းမဲ့သူကို ကူညီျခင္း၊ လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေပးကမ္းျခင္း၊ 
• (၄) ကိုယ့္ကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ေပးေသာသူကို ကိုယ္က တစ္ဖန္ျပန္၍ ျပဳစုေပးျခင္း၊ 
• (၅) ေဆြမ်ဳိး မိတ္ေဟာင္း မ်ားကို မေမ့ေလ်ာ့ျခင္း၊ 
• (၆) မိမိထက္ ဂုဏ္ႀကီးသူကို ႐ုိေသျခင္း။

သို႔ပါ၍ လမ္းသြားရင္း လူႀကီးသူမ မ်ားေတြ႕ ေသာအခါဝယ္ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ႐ိုေသသမႈ ျပဳျခင္း စသည္ျဖင့္ လိုအပ္ ေပသည္။ ထုိ႔အတြက္ ကြၽန္မတုိ႔ တတ္ႏုိင္သမွ် မိဘမ်ားကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ျခင္းျဖင့္ ဘိုးဘိုး ဘြားဘြားမ်ား၏ ေက်းဇူးတရား မ်ားကို ဆပ္ႏုိင္ၾက ပါေစ။ ဤ ေဆာင္းပါးျဖင့္ ဘိုးဘိုး ဘြားဘြားမ်ား အသက္ ရာေက်ာ္ ရွည္၍ ျမတ္စြာဘုရား ၏ တရားဓမၼမ်ား ေဆာက္တည္ အားထုတ္ က်င့္ႀကံ ႏုိင္ၾက ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ ေတာင္းရင္း ဦးၫြတ္ ကန္ေတာ့ လိုက္ပါရ ေစရွင့္။

အဘိုးအဘြား မ်ားကို ျပဳစုသူမ်ား ခ်မ္းသာ ႀကီးပြား တုိးတက္ ႏုိင္ပါေစ။ ။

မန္းခင္ခင္

တိုင္ထိပ္ေပၚက သပိတ္ေတာ္ (သို႔) ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းရဲ႕ ဘာသာေရး ရွာပံုေတာ္

တိုင္ထိပ္ေပၚက သပိတ္ေတာ္ (သို႔) ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းရဲ႕ ဘာသာေရး ရွာပံုေတာ္

ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ မကၤုလေတာင္ “ခ်ရားေတာ”မွာ ဆ႒မေျမာက္၀ါ ဆို၊၀ါကပ္ေ တာ္ မူပါတယ္၊ တိတၳိဂိုဏ္းဆရားႀကီး (၆)ေယာက္တို့လည္း သူတို့ကိုယ္သူ တို့ ဘုရားဟုေျပာဆိုၾကၿပီး ဗုဒၶျမတ္စြာႏွင့္ ေရာေယာင္ကာလူေတြအထင္ႀကီးေစရန္ ဗုဒၶျမတ္စြာ ၀ါဆိုေတာ္မူရာ ရာဇၿဂိဳလ္မွာပဲ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။

၀ါကြ်တ္ကာလတစ္ရက္မွာေတာ့ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းႀကီးတစ္ ဦးဟာ ေနာက္ပါ အေျခြအရံ ေတြနဲ႔ အတူ ဂဂၤါျမစ္ထဲမွာ ေရကစားၾကပါတယ္၊ ဒီလိုေရကစားတဲ့အခါ မွာ ျမစ္ထဲကကေန အမိႈက္သ ရိုက္ေ တြ၊ တိရိစၦာန္အေသေကာင္စတာေ တြ ေရကစား တဲ့ေနရာကို ေရာက္မလာႏိုင္ေအာင္ ေလးဘက္ေ လးတန္မွာ ပိုက္ကြန္ေတြ ကာရံၿပီးမွ စိတ္ေအးလက္ေအးကစားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုသူေ႒းႀကီးနဲ႔ အေျခြအရံေတြေရးကစားေနတုန္း ပိုက္ကြန္မွာ သစ္တံုးတစ္ တံုးလာညိပါတ ယ္။ သစ္တံုးဆိုေပမဲ့ သာမာန္သစ္တံုးမဟုတ္ပဲ အဖိုးမ်ားစြာထိုက္ တန္တဲ့ “စႏၵကူးႏွစ္”စစ္စစ္ျဖစ္ပါတယ္ ၊ အထက္ဟိမ၀ႏၱာေတာမွျမစ္ရိုး တစ္ေလွ်ာ က္ေရစီးနဲ႔ေမ်ာပါလာၿပီး ျမစ္ေကြ႔ေက်ာက္ေဆာင္၊ေက်ာ က္စြန္းေတြနဲ႔ ပြတ္တိုက္ခဲ့လို႔ အကာမရွိေတာ့ပဲ အႏွစ္သက္သက္မို႔ တန္ဘိုးအနဂၣ ထိုက္တန္ လွပါတယ္။

သူေ႒းႀကီးဟာ ဒီစႏၵကူးႏွစ္ကို အိမ္သို႔ယူေဆာင္သြားၿပီး ဘယ္လိုအသံုးျပဳရမလဲ ဆိုတာ ေတြးေ တာေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာသူေ႒းႀကီးဟာ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ် က္ျပတ္ဆိုသလို အက်ိဳးလည္းရွိ သူရဲ့ ယံုးမွားသံသယကိုလည္းပယ္ေဖ်ာက္ၿပီး ကိုးကြယ္ရာအစစ္ကို ရွာဖို႔ရန္အတြက္ စႏၵကူးႏွစ္ကို အသံုးျပဳ ဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ သူေ႒းႀကီးဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ဘယ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ရမွန္း မသိပဲ ျဖစ္ေန တာပါ၊ ဘယ္ဘာသာတရားက မွန္ၿပီ၊ ဘယ္ဘာသာကမွားတယ္ဆိုတာကို သူ႕မွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ မဆံုးျဖတ္မေရြးခ်ယ္ႏိုင္ျဖစ္ေနတာျဖစ္လို႔ ဒီစႏၵကူးႏွစ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး စစ္မွန္တဲ့ ဘာသာတရားကို ရွာဘို႔စိတ္ကူးဆံုးျဖတ္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။

ေလာကမွာ ငါတို႔ဟာ ရဟႏၱာမ်ားျဖစ္ၾကတယ္ဆိုၿပီး၀န္ခံေျပာဆိုၾကတဲ့ ဘာသာေရးဂိုဏ္ဆ ရာ ေတြဟာ မ်ားလွေပတယ္၊ ဘယ္ဘာသာေရးဆရာေတြ ဘယ္ဂိုဏ္ကေတြက ဘုရားအစစ္၊ရဟႏၱာအ မွန္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ငါလဲမဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဘူး၊ တကယ္လို႔ ရဟႏၱာအစစ္ျဖစ္တယ္ ဆိုရင္ ေတာ့ မလြဲမေသြ တန္ခိုးရွိၿပီး ေကာင္းကင္ေ ပၚေတာ့ ပ်ံတက္ႏိုင္ၾကမွာပဲ၊ ဒီလိုေကာင္းကင္ ပ်ံတက္ႏိုင္တဲ့ ရဟႏၱာမ်ိဳး၊ဘာ သာတရားမ်ိဳးကိုပဲ ငါေရြးခ်ယ္ကိုးကြယ္မယ္ လို႔ႀကံေတြးျပီး စႏၵကူးႏွစ္ကို သပိတ္ျပဳ လုပ္ၿပီး “အေတာင္ ေျခာက္ဆယ္ျမင့္တဲ့တိုင္ထိပ္မွာ သပိတ္ကိုတင္ထားၿပီး ေလာကမွာ ရဟႏၱာစစ္စစ္ျဖစ္သူသည္ ေကာင္း ကင္ကေနၾကြလာၿပီ္ ဤသပိတ္ေတာ္ကို အလႈခံပါ၊ သပိတ္ေတာ္ကိုယူႏိုင္ေသာရဟႏၱာအား အသက္ ထက္ဆံုး သားမယားနဲ႔တကြ ကိုးကြယ္မည္” ဟုသတင္းလႊတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းႀကီးဟာ သူမ်ားေျပာတိုင္းယံုတတ္တဲ့သူ၊ သူမ်ားေယာင္တိုင္းေ ယာင္တတ္တဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့၊အသိဉာဏ္နည္းတဲ့သူမဟုတ္ပါဘူး၊ အသိဉာဏ္မနည္းသလို ဘယ္ဘာသာ တရားကမွ န္ေလာက္တယ္၊မမွန္ေလာ က္ဘူးစသည္ျဖင့္ ေ၀ဘန္ခြဲျခားဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အသိဉာဏ္ ျမင့္မား တဲ့သူလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ “မ်က္ေစ့နဲ႔တပ္အပ္ျမင္ေတြ႔မွ ယံုၾကည္မယ္”ဆိုတဲ့လူ စားမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္ ။

“မ်က္ေစ့ဆိုတာကလည္း ပကတိမ်က္ေစ့၊ အသိဉာဏ္မ်က္ေစ့လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ရွိပါတယ္။ ပကတိမ်က္ေစ့ဆိုတာ ေမြကတည္းကပါလာတဲ့မ်က္ေစ့ပါ ၊ ကပတိမ်က္ေစ့ က မ်က္ေစ့နဲ႔ျမင္ႏိုင္ သေလာ က္ မ်က္ေစ့တစ္ဆံုးကိုသာၾကည့္ႏိုင္၊ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ မ်က္ေစ့ကြယ္ရာမွာ ေတာ့ျမင္ႏိုင္စြမ္း မရွိပါဘူး၊ အသိဉာဏ္မ်က္ေစ့ကေတာ့ ပကတိမ် က္ေစ့နဲ႔ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေ၀းေ၀း၊ မည္မွ် ပင္ႀကီးႀကီးစဥ္းစား ဆင္ျခင္သံုးသတ္ၿပီး ျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္”

ခုသူေ႒းႀကီးလည္း ပကတိမ်က္ေစ့သာရွိၿပီး၊ အသိဉာဏ္မ်က္ေစ့မရွိဘူးလို့ေျပာ ရမွာပါ၊ ဘာလို့ လဲဆိုရင္ သာမာန္ေလာကီပညာရပ္ေတြအေနနဲ့လ ည္း ေကာင္းကင္ ကိုပ်ံတက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူေ႒း ႀကီးမသိပါဘူး။ အကယ္၍သာ ေလာကီပညာရွ င္တေယာက္ေယာက္ကမ်ား ေကာင္းကင္ ကေန သပိတ္ ကိုယူသြားရင္လည္း သူေ႒းႀကီး ကေတာ့ တကယ့္ရဟႏၱာအစစ္ထင္ၿပီး ကိုးကြယ္ ဆရာတင္မွာျဖစ္လို႔ ရည္ရြယ္ခ် က္ေကာင္းၿပီး ဉာဏ္နည္းပါလို့ သူေ႒းႀကီးေမွွ်ာ္မွန္းသလို ဘုရားအစစ္၊ဘာသာအမွန္နဲ႔ မေတြ႔ရဘဲ ကိုးကြယ္လြဲ၊ဆရားမွားၿပီး လမ္းမွားကို ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေ႒းႀကီးကံ ေကာင္ပါတယ္၊ ဒီလိုကံေကာင္းတာကလည္း ေရွ႔အတိတ္ဘ ၀မ်ားက ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ကံမ်ားေ ၾကာင့္ လမ္းလြဲလမ္းမွား ကို ေရာက္မ သြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

သူေ႒းႀကီးရဲ့ ဘာသာတရားရွာပံုေတာ္ စႏၵကူးသပိတ္သတင္းဟာ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္တစ္ျပည္လံုး သတင္းႀကီးသြားၿပီး တိတၳိဆရာႀကီးမ်ာားျဖစ္ၾကတဲ့ ပုရာဏကႆပ၊ မကၡလိေဂါသာလ၊ အဇိတ ေကသကမၺလာ၊ ပကုဓကစၥာယန၊ သိၪၨည္းဆရာႀကီး သၪၥယေဗ႒ိပုတၱ ႏွင့္ ဂ်ိန္းဆရာႀကီး နိဂဏၭနာဋပုတၱ စတဲ့ ဘုရားအမည္ခံ တိတၳိဂုဏ္(၆)ဂိုဏ္ဟာ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွားျဖစ္သြားၾကပါတယ္။

“အရည္အခ်င္းမရွိေသာ သူတို႔၏သေဘာသဘာ၀အတိုင္း လူအထင္ႀကီးေစရန္အတြက္ အေဆာင္ ေယာင္ ဂုဏ္ျဒပ္ေနာက္လိုက္ၿပီး ရယူလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္” ရဟႏၱာစစ္စစ္မ်ားမ်ားစြာရွိေသာ မွန္ကန္ေသာအယူ၀ါဒျဖစ္ျဖစ္သည့္ ဗုဒၶသာ သနာေတာ္၌တြင္မူ အရည္အခ်င္ရွိ စစ္မွန္သည့္ သေဘာ သဘာ၀အတိုင္း ပကတိၿငိမ္သက္လွ်က္ပ င္ရွိေနပါတယ္။ “အရည္အခ်င္း အစစ္အမွန္ ရွိသူတို႔သည္ ဘယ္ေတာ့အခါမွ အေဆာင္အေယာင္ ဂုဏ္ျဒပ္ေနာက္သို႔မလိုက္၊ အႏွစ္စြန္႔၍ အကာေနာက္လိုက္ေလ့မရွိေပ”

တိတၳိဂုဏ္ဆရာ (၆)ေယာက္တို႔မွာ လူအမ်ားအထင္ႀကီးျပီး လာတ္လာဘေ ပါမ်ားလာေစရန္ စႏၵကူးသပိတ္ကို ရယူခ်င္ေပမဲ့ ေကာင္ကင္ပ်ံဘို႔အ တြက္ ေလာကု တၱရာစ်ာန္၊ အဘိ္ဉာဥ္ကို အသာထာ းလို႔ ေလာကီအဘိဉာဥ္ပင္ ရရွထားသူမ်ားမဟု တ္၊ ေနာက္ဆံုး ၀ိဇၨာအတတ္၊ ေမွာ္အတ္စတဲ့ အတတ္ေလာက္ပင္ တတ္ေျမာက္ထား သူမ်ားမဟုတ္သျဖင့္ စႏၵကူး သပိတ္ကို ေကာင္းကင္တက္ယူဘို႔ ဘယ္လို မွမျဖစ္ႏိုင္ပါ ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို့မွာအတတ္တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္ ဒါကေတာ့ ဉာဏ္နီ၊ဉာဏ္နက္သံုးၿပီး ဖ်ားေယာင္းေသြးေဆာင္လွည့္စားအယံုသြင္းတဲ့အတတ္ပါ၊ ဒီနည္းနဲ့ပဲ ဘာတရားမွမရွိပဲ ဘုရားလို႔ကို ယ့္ကိုကိုယ္ကို အမည္တတ္ၿပီးဂုိုဏ္ေထာင္ခဲ့မဟုတ္လား၊ သူတို႔ရဲ့အယံု သြင္းမႈ ေသြးေဆာင္မႈေတြကို အဟုတ္ထင္အမွန္ထင္ၿပီး ကိုးကြယ္တဲ့လူေတြကလဲ သူေ႒းကစ သူဆင္းရဲအထိ အလႊာစံုရွိေနၾကေ တာ့၊ အခု စႏၵကူးသပိတ္ရရွိေရး အေရးကိစၥမွာလဲ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ သပိတ္ကိုရယူႏိုင္လိပ္မယ္လို့ အပိုင္ တြက္ထားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

တိတၳိဂုိဏ္ဆရာႀကီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ့မာယာနဲ့ စႏၵကူးသပိတ္ကိုရယူဖို့အတြက္ သူေ႒းႀကီးရဲ့ အိမ္ကို တဖြဲ႔ၿပီးတဖြဲ႔သြားေရာက္ၿပီး သူတို႔သာ ရဟႏၱာအစစ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ စႏၵကူးသပိတ္ကို သူတို့ ကိုေပးဘို႔ ေျပာဆိုၾကပါေတာ့တယ္။ သူေ႒းႀကီးကလည္း ရဟႏၱာဆိုုရင္ သူေၾကညာထားတဲ့အတိုင္း ေကာင္ကင္ပ်ံတက္ၿပီး ယူႏိုင္ေၾကာင္းျပ န္လည္းျပန္လည္ေျပာၾကားေတာ့ ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္တိၳိ ဆရာႀကီးဟာ ေကာ င္ကင္ေပၚပ်ံတက္ေတာ့မဲ့ ပံုသ႑ာန္လုပ္ပါေတာ့တယ္ ဒီအခါမွာ ေနာက္လိုက္တ ပည့္တပန္းေတြက သူတို႔စည္း၀ါးရိုက္ထားတဲ့အတိုင္း

“ဆရာႀကီးရယ္ ဘာမဟုတ္တဲ့ သပိတ္ေလးတ စ္လံုးအတြက္နဲ႔မ်ား ဆရာႀကီးရဲ့ ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ တန္ခိုးေတာ္ေတြကို ထုတ္မသံုးသင့္ပါဘူး” လို႔ ၀ိုင္း၀န္း တားျမစ္ၾကတာေၾကာင့္ သူေ႒းႀကီးကို “ကဲ ရာဇၿဂိဳလ္သူေ႒းႀကီး သင္ၾကားတဲ့အတိုင္းပဲ ငါကိုယ္ေတာ္ ေကာင္ကင္ပ်ံတက္ၿပီး စႏၵကူး သပိတ္ကိုယူမလို့ လုပ္ေတာ့ ငါရဲ့တပည့္ေတာ္က တားျမစ္ေတာင္းပန္လို့ ငါမတက္ေတာ့ဘူး သင္ရဲ့သပိတ္ကို ျဖဳတ္ၿပီးငါ့ကိုသာ လႈဒါန္းလိုက္ပါေတာ့”လို႔ အယံုသြင္းၿပီး အလႈခံပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းဟာ သူတို႔အရင္က အယံုသြင္းလွည့္စားခဲ့တဲ့သူေတြေ လာက္ အယံုမ လြယ္တာေၾကာင့္ “ဆရာႀကီးတို႔ရယ္ ကြ်ႏု္ဳပ္က ရဟႏၱာအစစ္ဆို ရင္ ေကာင္းကင္ေပၚပ်ံတက္ၿပီး သပိတ္ ကို အလႈခံပါလို့ ေျပာထားၿပီးၿပီးပဲ အရွင္တို႔ တကယ္ရဟႏၱာအစစ္၊ ဘာသာတရား အမွန္ဆိုရင္ ေကာင္းက င္ေပၚသာ ပ်ံတက္ၿပီးသာ ယူၾကပါ” လို႔ တင္းခံေနလို႔ သူေ႒းႀကီးအိမ္ကေန အရွက္ရၿပီး စိတ္မအီမသာနဲ႔ သာ ျပန္သြားၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။

တိတၳိဆရာဂိုဏ္ဆရာႀကီးေတြ (၆) ရက္လံုး နည္းပရိယာယ္မ်ိဳးစံုသံုးၿပီး စႏၵကူးသပိတ္ကို အလႈခံၾကေပမဲ့လည္း ဘယ္သူမွ သပိတ္ကိုရမသြားၾကပါဘူး။ (၇)ရက္ေျမာက္ေန႔နံနက္မွာေတာ့ အရွင္ေမာဂၢလာန္ နဲ့ အရွင္ပိေ႑ာလ မေထရ္တို႔ဟာ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႔အတြင္းသို႔ ဆြမ္းခံၾကြဘို႔ရန္ သကၤန္းရံုေနစဥ္မွာ

“ တကယ္ေတာ့ေလာကမွာ ရဟႏၱာဆိုတာ တကယ္မရွိပါဘူးကြာ ၊ ငါတို႔ဟာရ ဟႏၱ ာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ေျပာတာေျပာေနတာၾက၊ အေျပာပဲရွိတယ္၊ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းႀကီးက ရဟႏၱာဆိုရင္ စႏၵကူး သပိတ္ကို ေကာင္းကင္ပ်ံၿပီး လာယူပါလို႔ေျပာေတာ့ ဘယ္သူမွလာမယူႏိုင္ၾကဘူး၊ ခုဆို ၇-ရက္ေတာင္ရွိ ေနၿပီ၊ ေနာက္ဆိုရင္ ဘုရား၊ရဟႏၱာလို႔ေျပာၾကတဲ့သူေတြရဲ့စကားကို ငါတို့နားေထာင္စရာမလိုေတာ့ဘူး” လို႔အရက္သမားေတြဟာ အရက္ေသာက္စားရင္ေျပာဆိုေနတဲ့အသံကို မေထရ္ႏွစ္ပါးၾကား သြားပါတ ယ္။

ဒီအခါမွာ အရွင္ေမာဂၢလာန္မေထရ္ျမတ္ႀကီးမွ အရွင္ပိေ႑ာလကို “ ငါ့ရွင္ ဒီေသရည္သမား တို႔ရဲ့စကားကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေနဖို့မသင့္ေပဘူး၊ ဒကာ၊ဒကာမေတြ ဟာ ရတနာျမတ္သံုးပါး အေပၚမွာ ယံုးမွားသံသယျဖစ္ၿပီး ျပစ္မွားမိၾကရင္ သံသရာမွာနစ္မြန္းၾကေပေတာ့မည္၊ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ရွင္အေနနဲ႔ ေကာင္ကင္ကို ၾကြခ်ီၿပီ သပိတ္ကိုေဆာင္ယူခဲ့ေလာ့”ဟုတိုက္တြန္း တိုက္တြန္းေတာ္ မူပါတယ္။

အရွင္ေမာဂၢလာန္မေထရ္ျမတ္ တိုက္တြန္းေတာ္မူေသာတာေၾကာင့္ အရွင္ပိေ႑ာ လမေထရ္ျမ တ္ဟာ အဘိဉာဥ္တန္ခိုးေတာ္ျဖင့္ ေကာင္းကင္သို႔ျပန္တက္ ၾကြခ်ီေတာ္မူ ၿပီး အလ်ား၊အနံ သံုးဂါ၀ုတ္ရွိ တဲ့ ေက်ာက္ဖ်ာကို ေျခမေတာ္ျဖင့္ညွပ္ယူၿပီး ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ ႕ေပၚမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ၾကြခ်ီ စႀကၤ ံၾကြေတာ္မူပါ တယ္။ ေက်ာ္ဖ်ာဟာ ႀကီးလြန္းတာေၾကာင့္ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕ေပၚကို အမိုးအုပ္မိုးထား သလိုျဖစ္ေနပါေတာ့ တယ္။

ဒီလို အရွင္ပိေ႑ာလမေထရ္ျမတ္ဟာ ေက်ာက္ဖ်ာကိုေျဖမေတာ္နဲ႔ ညွပ္ၿပီးစ ႀကၤ ံၾကြေနတာကို ၿမိဳ႔သူ၊ၿမိဳ႕သားေတြ ေတြ႔ျမင္ၾကတဲ့အ ခါမွာ ေက်ာက္ဖ်ားႀကီး ေအာက္ ကိုျပဳတ္က်လာမည္ကို ေၾကာက္ လန္႔ၾကၿပီး ပုန္းေအာင္းသူက ပုန္ေအာင္း၊ေျပးသူ ကေျပးနဲ႔ ထိတ္လန္႔တၾကား ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအခါမွာ အရွင္ပိေ႑လဟာ ေက်ာ က္ဖ်ာကို ထိုးေဖာက္ၿပီး မိမိကိုုယ္ကို ျပေတာ္မူလိုက္တာေၾကာင့္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ သားေတြဟာ အရွင္ဘုရား ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးက်လာရင္ တပည့္ေတာ္တို႔ေသရပါလိပ္ မယ္၊ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးမက်ပါေစနဲ႔ ဘုရား ဆိုၿပီး ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။

ဒီေတာ့မွ အရွင္ပိေ႑ာလမေထရ္ျမတ္ဟာ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးကို တန္ခိုးနဲ႔ မူလေနရာမွာျပန္ ထားၿပီးရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းရဲ့ အိမ္ေပၚေကာင္ကင္ယံမွာရ ပ္ေတာ္မူေနပါတယ္။ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေ႒းႀကီးလဲ အရွင္ပိေ႑ာလမေထရ္ျမတ္ကို “အရွင္ျမတ္ဘုရား တပည့္ေတာ္ရဲ့ အိမ္သို႔ၾကြေတာ္မူၿပီး စႏၵကူးသ ပိတ္သပိတ္ေတာ္ကို အလႈခံေတာ္မူပါဘုရား” လို႔ေလွ်ာက္ထားၿပီး မေထရ္ျမတ္ ဆင္းသက္ လာတဲ့အခါ မွာ အိမ္သို႔ပင့္ေဆာင္ၿပီး စႏၵကူးသပိတ္အတြင္းမွာ စတုမဓူမ်ားကို အျပည္ထည့္ၿပီး လႈဒါန္းလိုက္ပါတယ္။

အရွင္ပိေ႑ာလမေထရ္ျမတ္ သပိတ္ကိုအလႈခံၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ ကိုျပန္ၾကြ တဲ့အခါမွာ လူေတြ ဟာ “ အရွင္ပိေ႑ာလမေထရ္ျမတ္ဟာ တကယ္တန္ခိုးႀကီး ပါေပတယ္။ ဟို တိတၳိဆရာေတြကေတာ့ ဘာတန္ခိုးမွလဲမရွိ ဘာတရားမွလဲမရပဲ လူေတြကိုလိမ္စားေနတာပါ” စတဲ့ ခ်ီးမြမ္းစကားေတြေျပာၿပီး မေထရ္ျမတ္ေနာ က္ကေနလိုက္လာၾကပါတယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အရွင္ပိေ႑ာလရဲ့ တန္ခိုးျပတဲ့သတင္းကို ၾကားသိၿပီး သံဃာေတာ္ေတြကို စည္းေ၀းေစကာ ေနာက္ေနာင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား တန္ခိုးမျပရ ဟု သိကၡာပုဒ္ေတာ္ျဖင့္ ပညတ္တား ျမစ္ေတာ္မူၿပီး၍ ထိုစႏၵကူးသပိတ္ကိုလည္း ခြဲေစကာ အမႈန္႔ျဖစ္ေအာင္ႀကိတ္ေစၿပီး မ်က္စဥ္းမႈန္႔ အျဖစ္အသံုးျပဳရန္ ခြဲေ၀ေပးေစေတာ္ပါတယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ တန္ခိုးျပျခင္းကို တားျမစ္ေတာ္မူျခင္းမွာ သာသနာေတာ္ႀကီး သန္႔ရွင္း တည္ျပန္႔ ေစရန္အတြက္ တားျမစ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍သာ သိကၡာပုဒ္ေ တာ္နဲ႔ မတားျမစ္ခဲ့ပါက ဒကာ၊ဒ ကာမေတြဟာ တန္ခိုးရွိတဲ့ သူေတြကိုပဲ ကိုးကြယ္လႈဒါ န္းပါက ဒကာ၊ဒကာေတြအေနနဲ႔ သံဃာေတာ္ေ တြနဲ႔ စပ္၍ရရွိလာမဲ့ ကုသိုလ္ေတြဟာ ယုတ္ေလွ်ာ့သြားႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါအျပင္ သံဃာေတြအေနနဲ႔လည္း တန္ခိုးဣတၳိပါဒ္ရရွိေ ရးကိုသာ အေလးထားလိုက္စားေနၿပီး သာသနာေတာ္ရဲ့အသက္ေသြးေၾကာ ျဖစ္တဲ့ ပရိယတၳိဘက္မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ မရွိျဖစ္သြား ႏိုင္ပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက လူဒကာ၊ဒကာမေတြ အထင္ႀကီး ၾကည္ညိဳေစဘို႔ တန္ခိုးဣတၳိပါဒ္ ရရွိေစရန္အ တြက္ ေလာကုတၱရာစ်န္၊အဘိဉာဥ္ေတြကို ရရွိေအာင္အားထုတ္ တာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ၀ိဇၹာ၊ဂႏၵာရီ၊စတဲ့ သာသနာပေလာကီလိုင္းေတြေ နာက္လိုက္စားသြားေ စႏိုင္မကပဲ စုန္းကေ၀၊ေမွာ္စတဲ့ေ အာက္လမ္းနည္ းပညာေတြကိုပါ လိုက္စားသြားႏိုင္ ပါတယ္။ ဒီလို ေလာကီလိုင္း၊ ေအာက္လမ္းနည္းေတြကို လူေတြအ ထင္ႀကီးေစရန္ လိုက္စားၾကမည္ဆိုပါက ဆင္းရဲႀကီးစြာ တည္ေထာင္ ရွာေဖြထားခဲ့တဲ့ ဗုဒၶသာသနာေ တာ္ဟာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ မလြဲမေသြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာကို ႀကိဳတင္သိျမင္တဲ့ အတြက္ သိကၡာပု ဒ္ေတာ္ျဖင့္ တားျမစ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ရာ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကြ ယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရျခ င္း အေၾကာင္း မ်ားစြာထဲမွာ ေဗဒင္၊၀ိဇၨာ၊ေအာက္လမ္း စတဲ့ေလာကီအတတ္ပညာေ တြကို လိုက္စာခဲ့ျခင္း ဟာလည္း အဓိကအေၾကာင္းအရာတခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ ယခုလည္း ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားရာ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ ၊ထိုင္းကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာေခါင္္းစဥ္ ေအာက္က ေန ထိုေလာကီအတတ္ပညာေတြကို ဦးစားေပး လိုက္စားေနတာ ကိုေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေတြဟာ အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ကို ျပန္လည္၍ အားနည္း၊ယုတ္ေလ်ာ့ေအာင္လုပ္ေတဲ့ အတြင္းပိုး မ်ားျဖစ္လို့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအေနနဲ့ ထိုေလာကီ လိုင္းေတြကို အားေပးအားေျမာက္မျပဳသင့္ပါဘူး။

ေတြ႔ႀကံဳဘို႔ခက္ခဲလွတဲ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ခိုက္မွာ ကုသ္ိုလ္အခြင့္အေ ရးကို ျပည့္ျပည့္၀၀ အသံုးခ်၍ ျမတ္ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ဗုဒၶသာ၀ကမ်ားျဖစ္ေအာင္ လိုက္နာက်င့္သံုး အားထုတ္သင့္ လွပါတယ္။

(မိမိအက်ိဳး၊ သူတပါးတို႔၏အက်ိဳး၊ ထိုႏွစ္မ်ိဳးအား၊ သည္ပိုးေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ)

ဓမၼ၀ီရ အရွင္ေတဇနိယ

ဗုဒၶဂယာ၊အိႏၵိယ

“စကား”

“စကား”

တစ္ေန႔ ဘုန္းဘုန္းတစ္ပါးတည္း ဆရာ၀န္ရက္ခ်ိန္းျပည့္လုိ႔ ေဆ႐ုံးသြားျပတုန္းက ေဆး႐ုံမွာ ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ အၾကာႀကီး ေစာင့္လုိက္ရတဲ့ အျဖစ္နဲ႔ႀကဳံခဲ့ရပါတယ္။ ပုံမွန္ဆုိရင္ ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး ဆရာ၀န္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာ၀န္းႀကီးမွာ လူနာ မၾကည့္အားႏုိင္ေသးဘဲ ျပႆနာ ေျဖရွင္းေပးေနရတဲ့အတြက္ အၾကာႀကီး ေစာင့္ေနရခဲ့ရတာပါ။ အဲလုိေစာင့္ေနရတာကုိ အားနာတဲ့အတြက္ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္က ေတာင္းပန္ရွာ ပါတယ္။

သူနာျပဳ ဆရာမေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ လူနာေစာင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျပႆနာျဖစ္ၿပီး ဆရာ၀န္ႀကီးဆီေရာက္လာတဲ့ အတြက္ ဆရာ၀န္ႀကီးက ေျဖရွင္းေပးေနရလုိ႔ ခဏသီးခံၿပီး ေစာင့္ေပး ပါလုိ႔ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေျပာရွာပါတယ္။ သိတဲ့အတုိင္း ဘုန္းဘုန္းလည္း စပ္စပ္စုစု ဘယ္လုိျဖစ္ၾက တာလဲလုိ႔ ေမးလုိက္မိပါတယ္။

ဒီေတာ့ သူနာျပဳဆရာမေလးက “တစ္ျခားမဟုတ္ဘူး အရွင္ဘုရားေရ… စကား… စကား… ေပါ့ဘုရား… စကားေျပာ မွားၾကတာေပါ့ဘုရား..”လုိ႔ တုိတုိပဲ ေျပာၿပီးထြက္သြားပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းလည္း သူနာျပဳဆရာမေလး ေျပာတာကုိ နားေထာင္ၿပီး ဆရာ၀န္ကုိေစာင့္ရင္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိပါေတာ့တယ္။

“ေအာ္… စကား… စကား… တစ္ခါတစ္ရံ စ ရာကေန ကား သြားတတ္ပါလား” လုိ႔ ကေလးကလား အေတြးပြားမိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမဟုတ္တဲ့ စတာေနာက္တာေလးကစၿပီး အႀကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္တဲ့အထိ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးၾကားမွာ စကားအေျပာ မတတ္ၾကလုိ႔၊ စကားအေျပာမွားၾကလုိ႔ နားလည္မႈလဲြရာကေန ျပႆနာေတြ ျဖစ္တတ္တာကုိ ေတြ႕ရမွာပါ။ “အေျပာမတတ္ေတာ့ ဆဲသလုိ” ဆုိတဲ့ ျမန္မာစကားပုံလုိေပ့ါ။

စကားအေျပာ မတတ္တဲ့အတြက္ တစ္ဘက္လူမွာ ပိတ္သေလးနဲ႔ ေဘးျပစ္သလုိ ခံရတဲ့အျဖစ္ေတြ မနည္းပါဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း ႀကဳံဖူးၾကမွာပါ။ ဒါေတြဟာ စကားေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ စကားေျပာတဲ့အခါမွာ ၾကမ္းတမ္း႐ုိင္းစုိင္းတဲ့ စကားမ်ိဳးထက္ သိမ္ေမြးႏူးညံ့ၿပီး ခ်ိဳသာတဲ့ စကားေလးေတြကုိ ေရြးၿပီးေျပာဆုိတတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ခ်ိဳသာႏူးညံ့တဲ့ စကားကုိပဲ ၾကားခ်င္ၾကတာပါ။

တစ္ျခားသူမေျပာနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ၿပီးေတြးၾကည့္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကုိယ့္ကုိအျပစ္ေျပာတဲ့စကား အပုတ္ခ်တဲ့စကား ႐ုိင္းစုိင္းတဲ့စကားဆုိရင္ မခံႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဒီလုိပဲ ကုိယ္နဲ႕ခ်ိန္ထုိးၿပီး ကုိယ္တုိင္မခံႏုိင္တဲ့စကားမ်ိဳးကုိ သူတစ္ပါးကုိလည္း မေျပာမိေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ၾကမ္းတမ္း႐ုိင္းစုိင္းတဲ့စကားကုိ လူမေျပာနဲ႔ တိရစၦာန္ေတာင္ မႀကိဳက္ၾကပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အားလုံးသိၿပီးသား ၾကားဖူးသားျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ေတာ္ေလးအေၾကာင္း ေျပာျပလုိပါတယ္။ ၾကားဖူးထပ္မံေပါ့။ ဇာတ္ေတာ္ရဲ႕ အမည္က “နႏၵိ၀ိသာလ ဇာတ္ေတာ္”ပါ။

ေရွးတုန္းက တကၠသုိလ္ျပည္မွာ ဂႏၶာရမင္း ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္ခ်ိန္က ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဘုရားေလာင္းဟာ ႏြားမ်ိဳးမွာ လာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ ဘုရားေလာင္းႏြားလားရဲ႕ သခင္ဟာ ဘုရားေလာင္းႏြားကုိ ပုဏၰားတစ္ေယာက္ထံ လွဴလုိက္ပါတယ္။

ပုဏၰားဟာ ဘုရားေလာင္းႏြားကုိ နႏၵိ၀ိသာလလုိ႔ အမည္ေပးၿပီး ျမက္မေကၽြးဘဲ ယာဂု၊ထမင္း စတာေတြကုိ ေကၽြးတဲ့အတြက္ ဘုရားေလာင္းႏြားဟာ အလြန္ခြန္အားေကာင္းတဲ့ ႏြားလား ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဘုရားေလာင္းႏြားဟာ ပုဏၰားႀကီးကုိ ေမြးေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တဲ့အတြက္ “ပုဏၰား သြားပါ။ ဒီၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ေဂါ၀ိတၱကေသေ႒းကုိ ငါ့ႏြားဟာ လွည္းတစ္ရာကုိ ႐ုန္းႏုိင္တယ္လို႔ ေျပာၿပီး အသျပာတစ္ေထာင္ေၾကး အေလာင္းအစားလုပ္ပါ” ပါလုိ႔ ေျပာၿပီး ေလာင္းခုိင္းပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အေလာင္းအစား ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကပါစုိ႔..။

ပုဏၰားဟာ လွည္းအစီးတစ္ရာကုိ သဲေက်ာက္အျပည့္တင္ၿပီး လွည္းဦးမွာထုိင္ကာ “ဟဲ့… ေကာက္က်စ္တဲ့ႏြား၊ ႐ုိင္းစုိင္းတဲ့ႏြား ႐ုန္းလိုက္စမ္း” စတဲ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားေတြနဲ႔ လွည္းကုိေမာင္းပါတယ္။ ဒီအခါ ဘုရားေလာင္းႏြားဟာ လုံး၀မ႐ုန္းဘဲ စုံရပ္ေနလုိ႔ ပုဏၰားႀကီး ေလာင္းေၾကး႐ႈံးသြားပါတယ္။

ပုဏၰားႀကီးဟာ ေငြတစ္ေထာင္႐ႈံးလုိ႔ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ေနတုန္း ဘုရားေလာင္းႏြားလားက ပုဏၰားႀကီးကုိ “ပုဏၰား.. ငါဟာ ဒီအိမ္မွာေနလာခဲ့တာ ၾကပါၿပီ၊ ငါ့ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးဆုံး႐ႈံးသြားတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာဆုိတာ၊ သင့္အက်ိဳး ပ်က္ဆီးသြားတယ္ဆုိတာ မရွိဖူးပါဘဲနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကုိ ဒီလုိ ႐ုိင္းစုိင္း ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားေတြနဲ႔ ေျပာခုိင္းရတာလဲ… သြားပါ… ေနာက္တစ္ခါ အသျပာ ႏွစ္ေထာင္ေၾကး ေလာင္းေၾကးထပ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ငါ့ကုိ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားေတြ မေျပာမိေအာင္ သတိထားပါ” ဟုေျပာၿပီး အေလာင္းအစား ထပ္လုပ္ခုိင္းပါတယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ပုဏၰားႀကီးက “လိမၼာတဲ့ ခ်စ္သား… ႐ုန္းျပလုိက္စမ္းပါ… ႀကိဳးစားလုိက္စမ္းပါ..” ဆုိတဲ့ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ခုိင္းတဲ့အတြက္ ဘုရားေလာင္းႏြားလားဟာ အလြယ္တကူပဲ ရုန္းျပၿပီး ေလာင္းေၾကးကုိ အႏုိင္ရေစခဲ့ပါတယ္။

ဒီဇာတ္ေတာ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တကယ့္အျဖစ္မွန္ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းေလးပါ။ ဒီဇာတ္ ေတာ္ကုိ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ၾကမ္းတမ္း႐ုိင္းစုိင္းတဲ့စကားကုိ လူမေျပာနဲ႔ တိရစၦာန္ေတာင္ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ အလြယ္တကူ နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီဥပမာကုိ သာဓကယူၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားကုိ မေျပာဆုိမိေအာင္ အထူးသတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္လွပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပါးစပ္ဆုိတာ စားဖုိ႔နဲ႔ ေျပာဖုိ႔သဘာ၀က ဖန္တီးေပးထားတာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ပါးစပ္ပါရင္ေတာ့ ေျပာၾကမွာပါ။ အဲလုိေျပာတဲ့အခါမွာသာ သတိျပဳဆင္ျခင္ ေျပာဆုိၾကဖုိ႔ပါ။ ပါးစပ္ကထြက္တဲ့ စကားဟာ ႐ုိင္းစုိင္းတဲ့စကား၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကား၊ အကုသုိလ္ျဖစ္မယ့္ စကားမ်ိဳးမျဖစ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဒီႏႈတ္ကထြက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ပဲ ဘ၀မွာ ပစၥဳပၸန္သံသရာ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးေတြကုိ ျဖစ္ေစလုိ႔ပါ။

ႏႈတ္ကထြက္တဲ့စကားဟာ ကုသိုလ္ျဖစ္မယ့္စကားမ်ိဳးဆုိ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစၿပီး အကုသုိလ္ျဖစ္မယ့္ စကားမ်ိဳးဆုိ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ေစတဲ့အတြက္ပါ။ စာလုိေျပာရင္ သုစ႐ုိက္နဲ႔ ဒုစ႐ုိက္ေပါ့။

 ဗုဒၶစာေပမ်ားမွာ စကားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
♦ မုသာ၀ါဒဆုိတဲ့ မဟုတ္မမွန္ လိမ္ညာေျပာဆုိတဲ့ စကား၊
♦ ပိသုဏ၀ါစာဆုိတဲ့ ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္တဲ့ စကား၊
♦ ဖ႐ုသ၀ါစာဆုိတဲ့ ၾကမ္းတမ္း႐ုိင္းစုိင္းတဲ့ စကား၊
♦ သမၹပၸလာပ၀စာဆုိတဲ့ အေပါ့အဖ်င္း အႏွစ္ကင္းၿပီး
♦ အက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားမ်ား မေျပာဆုိမိဖုိ႔၊

ဒီစကားမ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး သမၼာ၀ါစာလုိ႔ေခၚတဲ့ မွန္ကန္တဲ့စကားမ်ိဳး ေျပာဆုိဖုိ႔ လမ္းညႊန္ ျပသပါတယ္။ သမၼာ၀ါစာဆုိတာ ခုနေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြရဲ႕ ဆန္က်င္ဘက္ျဖစ္တဲ့ မွန္ကန္တဲ့စကား၊ ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္မႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္တဲ့စကား၊ ႏူးညံ့သိမ့္ေမြ႕တဲ့စကား၊ အႏွစ္ရွိတဲ့စကားေတြကုိ ေျပာတာပါ။

ဟုတ္ပါတယ္။
♦ စကားဆုိတာ ေျပာတုိင္း မေကာင္းသလုိ ေျပာေကာင္းတုိင္းလည္း မေျပာရပါဘူး။
♦ တစ္ခါတစ္ရံ ေျပာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေျပာေနေပမယ့္ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကားေတြဟာ အႏွစ္မရွိ အေရမရ အဖတ္မရ၊ သူလည္းအက်ိဳးမရွိ၊ ကုိယ္လည္းအက်ိဳးမရွိတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြသာ ျဖစ္ေနတတ္ ပါတယ္။

♦ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ဘက္သားကုိ အျပစ္ေျပာတဲ့စကားေတြ ျဖစ္ေနတတ္ၿပီး
♦ တစ္ခါတစ္ေလ ႐ုိင္းစုိင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားေတြလည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
ဒီလုိ အက်ိဳးမရွိတ့ဲ စကားေတြေၾကာင့္ပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ျပႆနာေတြျဖစ္၊ အထင္မွား အျမင္မွား ေတြျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆုံးမေခၚႏုိင္ မေျပာႏုိင္ျဖစ္ကုန္ၾကတာပါ။ ဒါေတြဟာ အရင္းစစ္လုိက္ေတာ့ စကားေၾကာင့္ဆုိတာ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရွးေရွးပညာရွိမ်ားဟာ စကားကုိ လုိမွေျပာၿပီး မလုိရင္ဘာမွ မေျပာဘဲ ေနေလ့ရွိၾကတာပါ။

ျမန္မာ့ဗုဒၶသာသနာ့ သမုိင္းမွာ ေရငုံဆရာေတာ္လုိ႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဟာ စာခ်ခ်ိန္၊ တရားေဟာခ်ိန္၊ ဆြမ္စားခ်ိန္နဲ႔ အိပ္ခ်ိန္ေတြကလဲြၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ပါးစပ္ထဲေရငုံၿပီး ေနတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရငုံဆရာေတာ္လုိ႔ အမည္တြင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိေရငုံထားရတာလဲ ဆုိရင္ ပါးစပ္က မလုိအပ္တဲ့စကား၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့စကား၊ အကုသုိလ္ျဖစ္မယ့္ စကားေတြ မေျပာမိေအာင္လုိ႔လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ေရွးပညာရွိမ်ားရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြဟာ ေနာင္းလူေတြအတြက္ ပညာယူစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက စကားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ပါ။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စ႐ုိက္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတဲ့ လူ႔ေဘာင္ အဖဲြ႕အစည္းၾကားမွာ ေနရတဲ့အတြက္ ပညာရွိမ်ား၊ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားလုိ ကုိယ္ကမေနႏုိင္ေပမယ့္ စကားဆုိတာ သတိထားေျပာဆုိ ေလ့က်င့္မယ္ဆုိရင္ အျပစ္ကင္းၿပီး ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လာ တတ္ပါတယ္။

အဓိကကေတာ့ စကားေျပာဆုိတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ေျပာဆုိၾကည့္ၾကဖုိ႔ပါ။ ကုိယ္က ဒီလုိစကားမ်ိဳး၊ ဒီလုိအေျပာအဆုိမ်ိဳး မႀကိဳက္သလုိ တစ္ျခားသူေတြလည္း ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ပါဘူးဆုိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ ေျပာဆုိၾကည့္ရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အဆင္ေျပတတ္ပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိ အျပစ္ေျပာတဲ့စကား၊ ဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းတဲ့စကား၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့စကားကုိ ေျပာလာရင္ မႀကိဳက္တတ္သလုိ တစ္ျခားသူေတြလည္း ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ စကားအေျပာအဆုိ ဆင္ျခင္မယ္ဆုိရင္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး စကားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ျပႆနာျဖစ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းနည္းသြားတတ္ပါတယ္။

အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္တတ္ေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း ေလ့က်င့္မယ္ဆုိရင္ ေအာင္ျမင္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “စကား… စကား… ေျပာပါမ်ား၊ စကားထဲက ဇာတိျပ” ဆုိသလုိ မျဖစ္ရေအာင္ စကားေျပာဆုိတဲ့အခါ အထူးသတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကဖုိ႔လုိေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ပါးစပ္ဆုိတာ အယုတ္တမာကုိလည္း ေျပာတတ္၊ အဟုတ္မွန္တာကုိလည္း ေျပာတတ္တဲ့အတြက္  အယုတ္တမာစကား၊ မဟုတ္မမွန္စကားမ်ား မေျပာျဖစ္ေအာင္ ကုိယ္ခ်င္စာစိတ္ေလးမ်ား လက္ကုိင္ ထားၿပီး ႏူးညံ့တဲ့စကား၊ အက်ိဳးရွိတဲ့စကား၊ မွန္ကန္တဲ့စကားေတြ ေျပာဆုိတတ္ေအာင္၊ ေျပာဆို ႏုိင္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္းေလ့က်င့္ ယူႏုိင္ၾကဖုိ႔ သတိေပးတုိက္တြန္း လုိက္ရပါတယ္။
အားလုံး… စကားေျပာတတ္ၾကပါေစ…။

[ဆရာေတာ္ မနာပဒါယီ အရွင္၀ိစိတၱ(ဒုိက္ဦး)]

သတိထားဖြယ္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့လွ်င္

 သတိထားဖြယ္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့လွ်င္ ဆုုိးက်ဳိးႏွင့္ ျပည့္ဝလ်ွင္ ေကာင္းက်ဳိး

“ဒါန” ဟူေသာေဝါဟာရသည္ ပါဠိေဝါဟာရျဖစ္၏။ ဤေဝါဟာရကုုိ ဒါတဗၺိႏၲိ ဒါနံ ေပးလွဴအပ္ေသာေၾကာင့္ ဒါနမည္၏ဟုု ဆုုိေသာေၾကာင့္ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းအပ္သည့္ဝတၳဳပစၥည္းသည္ ဒါနမည္၏ဟုု က်မ္းဂန္မ်ား၌ မိန္႔ဆုုိၾက၏။

ဤဒါနကုုိ ဝတၳဳဒါန ဟုုေခၚ၏။
ဒီယတိ ဧေတနာတိဒါနံ တစ္ခုုတစ္ခုုေသာ ပစၥည္းဝတၳဳကုုိ ေပးလွဴေၾကာင္း၊ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
“မဟာကုုသုုိလ္စိတ္” ၌ပါေသာ ေစတနာတရားသည္ ဒါနမည္၏။ ဤဒါနမ်ဳိးကုုိ ေစတနာဒါဟုု ေခၚသည္။
အလွဴဒါနတစ္ခုုျဖစ္လာရျခင္းမွာ အလုုိအေလ်ာက္ ျဖစ္လာျခင္းမ်ဳိးမဟုုတ္၊ ေစတနာေခၚသည့္
ေစတသိတ္တရား၏ လွဳံ႕ေဆာ္ေပးမႈေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္၏ ။

ထုုိ႔ေၾကာင့္ ေစတနာကုုိ ေပးလွဴေၾကာင္းဟုု ဆုုိရသည္။ ေစတနာေစတသိတ္၏ လွဳံ႕ေဆာ္ေပးမႈေၾကာင့္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ လွဴဒါန္းမႈဆုုိသည့္ ဒါနကုုသုုိလ္တရား ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္လာရ၏။ ထုုိေစတနာမ်ဳိးရွိမွ ဒါနမႈအထေျမာက္သည္။

ထုုိ႔ေၾကာင့္ လွဴဖြယ္ဝတၳဳပစၥည္းတုုိ႔ကုုိ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းရာ၌ ထုုိဝတၳဳပစၥည္းတုုိ႔ ျဖစ္ရာကာလမွစ၍ အလွဴမီ ေရွ႕အဖုုိ႔၌ျဖစ္ေစ၊ လွဴဒါန္းေပးကမ္းဆဲ၌ျဖစ္ေစ၊ လွဴဒါန္းေပးကမ္းျပီး ေနာက္၌ျဖစ္ေစ အခ်ိန္သုုံးမ်ဳိးလုုံး၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေစတနာသည္ ဒါနေခၚ ပုုညကိရိယာဝတၳဳမည္၏ ဟုု အ႒သာလိနီအ႒ကထာတြင္ ဖြင့္ဆုုိထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဝတၳဳဒါန ေစတနာဒါနႏွစ္မ်ဳိးတြင္ ေစတနာကသာ ကံတရားျဖစ္၍ တုုိက္ရုုိက္အက်ဳိးေပးနုုိင္ ေသာေၾကာင့္ ဝတၳဳဒါနထက္ ေစတနာဒါနက ပုုိအေရးၾကီး၏။ ေစတနာသည္လည္း ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အခ်ိန္ကာလအပုုိင္းအျခားအရ
♦ (၁)ပုုဗၺေစတနာ၊
♦ (၂) မုုဥၥေစတနာ၊
             ♦ (၃) အပရေစတနာဟူ၍     သုုံးမ်ဳိးသုုံးစားရွိပါသည္။ 

ပုုဗၺေစတနာဆုုိသည္မွာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းတုုိ႕ကုုိ  မစြန္႔လႊတ္ မလွဴဒါန္းမီ ေရွ႕အဖုုိ႔တြင္ ၾကိဳတင္၍ ဒါနႏွင့္ ဆက္သြယ္ျပီး  “သိန္းသန္းကုုေဋမက ျဖစ္ျဖစ္သမ်ွ ေစတနာ” မ်ားျဖစ္၏။ ေရွ႕အဖုုိ႔ဆုုိေသာ္လည္း လွဴဖြယ္ဝတၳဳပစၥည္း ထင္ရွားရွိေနျပီးမွ ဤပစၥည္းကုုိ လွဴဒါန္းမည္ စသည္ျဖင့္ ၾကံစည္ရည္ရြယ္ေနျခင္း
စသည္မ်ဳိးျဖစ္၏။ ပစၥည္းဝတၳဳမရွိမီ လွဴဒါန္းမည္ဟုု အလုုိအေလ်ာက္ ၾကံစည္စိတ္ကူး ရာတြင္ ပါဝင္သည့္ ေစတနာမ်ာကား ပုုဗၺေစတနာဟုု ေခၚလုုိက ေခၚနုုိင္ေသာ္လည္း ဒါန အတြင္းသုုိ႔ မသြတ္သြင္းနုုိင္ ၊ သာမညကုုသုုိလ္မ်ဳိးသာ ျဖစ္နုုိင္၏ဟုု မင္းကြန္းတိပိဋက 

ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီးက မိန္႔ဆုုိထား၏။

ဤအဆုုိအမိန္႔သည္ ထုုိထုုိပစၥည္းကုုိ လွဴဒါန္းသူအား ထုုိထုုိပစၥည္းဝတၳဳမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျပီးသည္မွစ၍ မလွဴမီ ေရွ႕ အဖုုိ႔၌ျဖစ္ေသာ ေစတနာသည္ ဒါနမယပုုညကိရိယာဝတၳဳမည္၏ဟူေသာ
အ႒သာလိနီက်မ္းအဆုုိအမိန္႔ႏွင့္ ညီညြတ္၏။

ထုုိပုုဗၺေစတနာမ်ားကား ပုုေဗၺဝ ဒါနာ သုုမေနာ (လွဴဒါန္းသည္မွ ေရွ႕အဖုုိ႔၌ စိတ္ၾကည္လင္ တက္ၾကြျခင္း၊ဝမ္းသာရႊင္ပ်ေနျခင္း) ဘုုရားေဟာ ေဒသနာေတာ္အတုုိင္း လွဴဖြယ္ပစၥည္း ထင္ရွားရွိျပီး၍ မလွဴဒါန္းမီေရွ႕ပုုိင္းမွာ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် ျဖစ္ေနမႈမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ လွဴဒါန္းမႈဒါနကိစၥႏွင့္ မဆက္သြယ္ဘဲ အျခားကိစၥမ်ားအတြက္ျဖစ္သည့္ ေစတနာမ်ဳိးကုုိ ဤဒါနအရာ၌ ပုုဗၺေစတနာဟုု မေခၚနုုိင္ပါေခ်။ (ပုုဗၺေစတနာ- ထင္ရွားရွိေနေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းကုုိ မလွဴဒါန္းမီ ေရွ႔ပုုိင္းကာလ၌
အလွဴႏွင့္ စပ္၍ျဖစ္ေသာ ေစတနာ)။



“ပုုဗၺေစတနာျပည့္ဝလ်ွင္ ရရွိနုုိင္သည့္အက်ဳိးတရား”
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
ေစတနာသုုံးတန္ ထက္သန္ျပည့္စုုံသည္ကုုိ မဆုုိထားဘိ၊ မိမိ၏ ပစၥည္းဥစၥာကုုိ အလွဴခံလက္သုုိ႔ မေပးလွဴမီ ပုုဗၺေစတနာထက္သန္ရုုံမ်ွျဖင့္ပင္ ၾကီးျမတ္ေသာ အက်ဳိးကုုိ ရရွိနုုိင္ေပသည္။ မွန္၏။

ေရွးအခါက ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္သူ ကေလးတစ္ဦးသည္ ခါးလြန္း၍ လူအမ်ားမလုုိခ်င္သည့္ ေရႊဝါေရာင္ အဆင္းကဲ့သုုိ႔ ဝါဝင္းေနေသာ “သပြတ္ခါးပန္းေလးပြင့္”ကုုိ ့ျမတ္စြာဘုုရား၏ ဓာတ္ေတာ္မ်ား ကိန္းေအာင္ေနသည့္ ဓာတုုေစတီေတာ္အား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းရန္ နံနက္ေစာေစာ အိမ္မွထြက္လာခဲ့၏။

ေစတီေတာ္သုုိ႔ ဦးတည္၍ ဒီပန္းေလးပြင့္ကုုိ ဓာတုုေစတီေတာ္ျမတ္အား ငါလွဴဒါန္းမယ္- ဟုု ၾကည္လင္သည့္ စိတ္ေစတနာျဖင့္ ေလ်ွာက္လွမ္းလာသည့္အတြက္ လမ္း၏ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မ်ားကုုိ သတိမျပဳမိခဲ့ေခ်။
တစ္ေနရာသုုိ႔အေရာက္တြင္ လမ္းေဘးရွိ ႏြားအုုပ္ထဲမွ ႏြားသားငယ္ရွိေသာ ႏြားမၾကီးသည္ ေျပးလာျပီး
ထုုိမိန္းကေလးကုုိ ေဝွ႕သတ္လုုိက္၏။

ထုုိအမ်ဳိးသမီးေလးမွာ ေစတီေတာ္အား ပန္းလွဴမႈ အထမေျမာက္ေသာ္လည္း ဒီပန္းေလးပြင့္ကုုိ ေစတီေတာ္အား ပန္းလွဴမႈ ဟူေသာ ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းသည့္ ပုုဗၺေစတနာေၾကာင့္ တာဝတိ`ံသာ နတ္ျပည္၌ သိၾကားမင္း၏ အျခံအရံနတ္သမီး သြားျဖစ္ရသည္။

ထုုိနတ္သမီး၏ ခႏၶာကုုိယ္ႏွင့္တကြ အသုုံးအေဆာင္ ပစၥည္းအားလုုံးတုုိ႔မွာ ေရႊဝါေရာင္ခ်ည္းျဖစ္ေနသျဖင့္ သိၾကားမင္း၏ အျခံအရံနတ္သမီးမ်ား ထဲတြင္အလြန္ ထူးျခားလ်ွက္ရွိ၏။

ဤေရႊဝါေရာင္အဆင္း ဝါဝင္းေသာ ဗိမာန္ရွင္နတ္သမီး (ပီတဝိမာန) ဝတၳဳ၌ အမ်ဳိးသမီးကေလးမွာ ပန္းမ်ားကုုိ ေစတီေတာ္သုုိ႔ လွဴဒါန္းရသည့္ “မုုဥၥေစတနာ” အဆင့္သုုိ႔ မေရာက္ရွာေသးေပ။ ပုုဗၺေစတနာအဆင့္၌သာ ရွိေသး၏။ ထုုိေၾကာင့္ ထုုိအမ်ဳိးသမီးကေလးက အကယ္၍ အကြၽနုု္ပ္သာ ေစတီေတာ္သုုိ႔ ေရာက္၍ ကုုိယ္ထိလက္ေရာက္ လွဴဒါန္းရပါမူ ဤစည္းစိမ္ခ်မ္းသာထက္ သာလြန္သည့္ စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာမ်ဳိး  ရရွိမည္ျဖစ္ပါသည္ဟုု သိၾကားမင္းၾကီးအား ေျပာၾကား၏။

ထုုိအခါသိၾကားမင္းၾကီးက မာတလိနတ္သားအား “အံ့ဖြယ္ေကာင္းေလစြ၊ ကုုသုုိလ္ကံ၏ အက်ဳိးေပးပုုံကားဆန္းၾကယ္လွပါတယ္။ မေျပာပဖြယ္ အနည္းငယ္လွဴဖြယ္ပစၥည္းပင္ ျဖစ္ေပမယ့္ အက်ဳိးတရားကား ၾကီးမားလွပါေပတယ္”ဟုု မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။

ဤသုုိ႔ ပုုဗၺေစတနာသည္ ေစတနာအားေကာင္းလ်ွင္ နတ္သမီးဘဝရျခင္းဟူေသာ  ပဋိသေႏၶအက်ဳိးကုုိ ေပးနုုိင္ေၾကာင္း ထင္ရွားေတာ့၏။

“ခ်ဳိတဲ့လ်ွင္ ဆုုိးက်ဳိး”
••••••••••••••••••
ေစတနာသုုံးတန္တြင္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိတဲ့ ပ်က္ကြက္ပါလ်ွင္  ရုုပ္ဆင္းအဂၤါမလွျခင္း၊ ပထမအရြယ္၌ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျခင္းစေသာ မေကာင္းက်ဳိးမ်ားျဖစ္ရတတ္သည္။

ဘုုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က အေတြ႔အထိေကာင္းသည့္ ေဖာ႒ဗၺာရုုံအရာ၌ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကား ခဲ့သည့္ ဆင္းရဲသူမေလးရွိခဲ့သည္။ “ပဥၥပါပီ” ဟုု နာမည္ၾကီး၏။  သူမသည္ ေရွးအတိတ္ဘဝ တစ္ခုု၌ ဆင္းရဲသူမကေလးျဖစ္၍ ေျမညက္မ်ားကုုိ နယ္ျပီး အိမ္နံရံမ်ားကုုိ လိမ္းက်ံရေသာ အလုုပ္ကုုိ လုုပ္၏။ တစ္ေန႔တြင္ ပေစၥကဗုုဒၶါတစ္ပါးသည္ လုုိဏ္ဂူလိမ္းက်ံရန္ ေျမညက္လုုိသျဖင့္ သပိတ္ပုုိက္ကာ
ထုုိဆင္းရဲသူမေလးအနီးတြင္ ရပ္ေန၏။

ထုုိအခါ ဆင္းရဲသူမေလးက “ဒီကုုိယ္ေတာ္ၾကီးဟာ ေျမညက္ကေလးကုုိေတာင္မွ အလွဴခံတယ္” လုုိ႔ ေဒါသစိတ္ျဖင့္ ေျပာၾကားျပီး မ်က္ေစာင္းထုုိး၍ ၾကည့္ေနသည္။ ပေစၥကဗုုဒၶါၾကီးကား မလွဳပ္မယွက္ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ျမဲရပ္ေနသည္။

ထုုိအျခင္းအရာကုုိ ျမင္ရသည့္အခါ စိတ္ေျပာင္းသြားကာ ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္ေပၚလာျပီး ပေစၥကဗုုဒၶါအရွင္ျမတ္၏ သပိတ္ထဲသုုိ႔ ေျမညက္ခဲၾကီးကုုိ ထည့္၍ ေစတနာထက္သန္စြာျဖင့္ လွဴဒါန္းလုုိက္ေလသည္။ ထုုိဆင္းရဲသူမေလးသည္ “ပဥၥပါပီ” ဘဝေရာက္ေသာအခါ ေျမညက္ကုုိ လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ ထက္ျမက္သည့္ မုုဥၥေစတနာေၾကာင့္  ကုုိယ္အေတြ႕အထိအလြန္ေကာင္းေသာ အမ်ဳိးသမီးေလး ျဖစ္ရေသာ္လည္း ေျမညက္ကုုိ မလွဴဒါန္းမီ ေရွ႕အဖုုိ႔၌ ေဒါသစိတ္ျဖင့္ “မေကာင္းေျပာၾကားမႈ၊ မ်က္ေစာင္းထုုိးၾကည့္မႈ” တုုိ႔ေၾကာင့္ “ပုုဗၺေစတနာ” ခ်ဳိတဲ့ရကား လက္၊ေျခ၊ ပါးစပ္၊ မ်က္စိ၊ ႏွာေခါင္း၊ အဂၤါငါးပါးလုုံး အခ်ဳိးအစားမက်၊ ရုုပ္ဆုုိးလွသည့္  အမ်ဳိးသမီးကေလး ျဖစ္ရရွာသည္။
♦ (ပဥၥ-အဂၤါငါးပါး၊ ပါပီ- မေကာင္းသူ၊ အၾကည့္ရဆုုိးသူ အမ်ဳိးသမီး)

■ ဘုုရားအေလာင္းေတာ္သည္လည္း“ကုုသမင္း” မျဖစ္မီ ေရွးဘဝတစ္ခုု၌ ဗာရာဏသီျပည္ၾကီး၏ တံခါးအနီးရြာၾကီးတြင္ လူပ်ဳိၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။

တစ္ေန႔မွာ အရသာရွိလွသည့္ မုုန္႔ကုုိေၾကာ္စား၏။ ဘုုရားအေလာင္းမွာ ေတာသုုိ႔သြားေနခုုိက္ျဖစ္၍ ဘုုရားအေလာင္းအတြက္ မုုန္႔ခ်န္ထားၾက၏။  မၾကာခင္မွာပင္ ပေစၥကဗုုဒၶါတစ္ပါးသည္ ဆြမ္းအလုုိ႔ငွာ အိမ္တံခါး၌ လာရပ္ေတာ္မူ၏။ မရီးျဖစ္သူ အမ်ဳိးသမီးသည္ ဘုုရားေလာင္းအား အျခားမုုန္႔ကုုိ ေၾကာ္ေက်ြးမည္ဆုုိျပီး ဘုုရားအေလာင္းအတြက္ ခ်န္ထားသည့္မုုန္႔ကုုိ ပေစၥကအရွင္အား လွဴဒါန္းလုုိက္၏။

ထုုိအခိုုက္မွာပင္ ဘုုရားအေလာင္းသည္ ေတာမွျပန္ေရာက္လာ၏။  မရီးျဖစ္သူက ဘုုရားအေလာင္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ေစရန္ ထုုိအေၾကာင္းကုုိ ေျပာျပ၏။ ထုုိအခါဘုုရားအေလာင္းသည္ သူ႔အဖုုိ႔ေဝစုုကုု လွဴလုုိက္ရမလားဟုု အမ်က္ထြက္ကာ  အရွင္ပေစၥက၏ သပိတ္ထဲမွ မုုန္႔ကုုိ ျပန္ယူ၏။ မရီးျဖစ္သူက ေထာပတ္ကုုိ ယူေဆာင္ျပီး ပေစၥကအရွင္၏  သပိတ္ထဲသုုိ႔ အျပည့္ေလာင္းလွဴလုုိက္၏။ ထုုိေထာပတ္သည္ အံ့ဖြယ္အေရာင္ထြက္လာ၏။  မရီးသည္ ေထာပတ္မွ အေရာင္ထြက္သည္ကုုိ ျမင္ေသာအခါ “အရွင္ဘုုရား ဤေထာပတ္အလွဴေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝ၌ တပည့္ေတာ္မကုုိယ္မွ အေရာင္ထြက္ပါေစ။ ျမတ္ေသာအဆင္းရွိပါေစ။ ဤသူယုုတ္ႏွင့္ တစ္ရပ္တည္း အတူမေနရပါေစနဲ႔ဘုုရား”ဟုု ဆုုေတာင္းလုုိက္၏။

ဘုုရားေလာင္းသည္ ထုုိအခါမွ ေစတနာသဒၶါတရား ျဖစ္ပြားလာကာ မိမိျပန္ယူခဲ့ေသာ မုုန္႔ကုုိ ထုုိေထာပတ္အထက္၌ တင္လွဴလုုိက္ျပီး “အရွင္ဘုုရား တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မရီးသည္ ယူဇနာ တစ္ရာ ကြာျခားေသာအရပ္၌ ေနေပမယ့္ သူကိုုေဆာင္ျပီး တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ေျခရင္းအလုုပ္အေကြၽးျပဳနုုိင္ပါေစ” ဟုု ဆုုေတာင္းလုုိက္၏။

ဘုုရားေလာင္း ေနာင္ဘဝတစ္ခုု၌ ကုုသမင္းျဖစ္လာ၏။  မုုန္႔ကုုိ ျပန္မလွဴမီ မရီးလွဴဒါန္းျပီးေသာ မုုန္႔ကုုိ စိတ္ဆုုိးမာန္ဆုုိးျဖင့္ ပေစၥကအရွင္ထံမွ ျပန္လုုယူလာသည့္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ မေကာင္းမႈေၾကာင့္ မိဖုုရားၾကီးျဖစ္ေနသည့္ “ပဘာဝတီမင္းသမီး” က သူ႔ကုုိျမင္ရသည့္အခါ သူမတုုိင္းျပည္သုုိ႔ ျပန္ထြက္ေျပးေလာက္ေအာင္ အရုုပ္ဆုုိးရ၏။ မရီးျဖစ္သူမွာ သူမဆုုေတာင္းသည့္အတုုိင္း မဒၵရာဇ္မင္း၏သမီးေတာ္ ျဖစ္လာ၍ (ပဘာဝတီ)ဟုု အမည္တြင္၏။

ဤကဲ့သုုိ႔ ဒါနကုုသုုိလ္ျပဳရာ၌“ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့သူ”မ်ားသည္ ေနာက္ဘဝမ်ားတြင္ အရုုပ္ဆုုိးတတ္ျခင္း၊ပထမအရြယ္၌ဆင္းရဲရျခင္းစသည့္ အက်ဳိးမ်ားကုုိ ရရွိေစသည္ကုုိ သတိျပဳသင့္လွေတာ့၏။

စာဖတ္သူအားလုုံး သက္ရွည္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာ၍ လုုိရာဆႏၵမ်ားတစ္လုုံးတစ္ဝတည္း ျပည့္ဝၾကပါေစ။
- [အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုုိလ္)]