Saturday, February 1, 2014

သတိထားဖြယ္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့လွ်င္



 သတိထားဖြယ္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့လွ်င္ ဆုုိးက်ဳိးႏွင့္ ျပည့္ဝလ်ွင္ ေကာင္းက်ဳိး

“ဒါန” ဟူေသာေဝါဟာရသည္ ပါဠိေဝါဟာရျဖစ္၏။ ဤေဝါဟာရကုုိ ဒါတဗၺိႏၲိ ဒါနံ ေပးလွဴအပ္ေသာေၾကာင့္ ဒါနမည္၏ဟုု ဆုုိေသာေၾကာင့္ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းအပ္သည့္ဝတၳဳပစၥည္းသည္ ဒါနမည္၏ဟုု က်မ္းဂန္မ်ား၌ မိန္႔ဆုုိၾက၏။

ဤဒါနကုုိ ဝတၳဳဒါန ဟုုေခၚ၏။
ဒီယတိ ဧေတနာတိဒါနံ တစ္ခုုတစ္ခုုေသာ ပစၥည္းဝတၳဳကုုိ ေပးလွဴေၾကာင္း၊ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
“မဟာကုုသုုိလ္စိတ္” ၌ပါေသာ ေစတနာတရားသည္ ဒါနမည္၏။ ဤဒါနမ်ဳိးကုုိ ေစတနာဒါဟုု ေခၚသည္။
အလွဴဒါနတစ္ခုုျဖစ္လာရျခင္းမွာ အလုုိအေလ်ာက္ ျဖစ္လာျခင္းမ်ဳိးမဟုုတ္၊ ေစတနာေခၚသည့္
ေစတသိတ္တရား၏ လွဳံ႕ေဆာ္ေပးမႈေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္၏ ။

ထုုိ႔ေၾကာင့္ ေစတနာကုုိ ေပးလွဴေၾကာင္းဟုု ဆုုိရသည္။ ေစတနာေစတသိတ္၏ လွဳံ႕ေဆာ္ေပးမႈေၾကာင့္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ လွဴဒါန္းမႈဆုုိသည့္ ဒါနကုုသုုိလ္တရား ျဖစ္ပြားေပၚေပါက္လာရ၏။ ထုုိေစတနာမ်ဳိးရွိမွ ဒါနမႈအထေျမာက္သည္။

ထုုိ႔ေၾကာင့္ လွဴဖြယ္ဝတၳဳပစၥည္းတုုိ႔ကုုိ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းရာ၌ ထုုိဝတၳဳပစၥည္းတုုိ႔ ျဖစ္ရာကာလမွစ၍ အလွဴမီ ေရွ႕အဖုုိ႔၌ျဖစ္ေစ၊ လွဴဒါန္းေပးကမ္းဆဲ၌ျဖစ္ေစ၊ လွဴဒါန္းေပးကမ္းျပီး ေနာက္၌ျဖစ္ေစ အခ်ိန္သုုံးမ်ဳိးလုုံး၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေစတနာသည္ ဒါနေခၚ ပုုညကိရိယာဝတၳဳမည္၏ ဟုု အ႒သာလိနီအ႒ကထာတြင္ ဖြင့္ဆုုိထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဝတၳဳဒါန ေစတနာဒါနႏွစ္မ်ဳိးတြင္ ေစတနာကသာ ကံတရားျဖစ္၍ တုုိက္ရုုိက္အက်ဳိးေပးနုုိင္ ေသာေၾကာင့္ ဝတၳဳဒါနထက္ ေစတနာဒါနက ပုုိအေရးၾကီး၏။ ေစတနာသည္လည္း ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အခ်ိန္ကာလအပုုိင္းအျခားအရ
♦ (၁)ပုုဗၺေစတနာ၊
♦ (၂) မုုဥၥေစတနာ၊
             ♦ (၃) အပရေစတနာဟူ၍     
သုုံးမ်ဳိးသုုံးစားရွိပါသည္။ 

ပုုဗၺေစတနာဆုုိသည္မွာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းတုုိ႕ကုုိ  မစြန္႔လႊတ္ မလွဴဒါန္းမီ ေရွ႕အဖုုိ႔တြင္ ၾကိဳတင္၍ ဒါနႏွင့္ ဆက္သြယ္ျပီး  “သိန္းသန္းကုုေဋမက ျဖစ္ျဖစ္သမ်ွ ေစတနာ” မ်ားျဖစ္၏။ ေရွ႕အဖုုိ႔ဆုုိေသာ္လည္း လွဴဖြယ္ဝတၳဳပစၥည္း ထင္ရွားရွိေနျပီးမွ ဤပစၥည္းကုုိ လွဴဒါန္းမည္ စသည္ျဖင့္ ၾကံစည္ရည္ရြယ္ေနျခင္း
စသည္မ်ဳိးျဖစ္၏။ ပစၥည္းဝတၳဳမရွိမီ လွဴဒါန္းမည္ဟုု အလုုိအေလ်ာက္ ၾကံစည္စိတ္ကူး ရာတြင္ ပါဝင္သည့္ ေစတနာမ်ာကား ပုုဗၺေစတနာဟုု ေခၚလုုိက ေခၚနုုိင္ေသာ္လည္း ဒါန အတြင္းသုုိ႔ မသြတ္သြင္းနုုိင္ ၊ သာမညကုုသုုိလ္မ်ဳိးသာ ျဖစ္နုုိင္၏ဟုု မင္းကြန္းတိပိဋက 
ဆရာေတာ္ဘုုရားၾကီးက မိန္႔ဆုုိထား၏။

ဤအဆုုိအမိန္႔သည္ ထုုိထုုိပစၥည္းကုုိ လွဴဒါန္းသူအား ထုုိထုုိပစၥည္းဝတၳဳမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျပီးသည္မွစ၍ မလွဴမီ ေရွ႕ အဖုုိ႔၌ျဖစ္ေသာ ေစတနာသည္ ဒါနမယပုုညကိရိယာဝတၳဳမည္၏ဟူေသာ
အ႒သာလိနီက်မ္းအဆုုိအမိန္႔ႏွင့္ ညီညြတ္၏။

ထုုိပုုဗၺေစတနာမ်ားကား ပုုေဗၺဝ ဒါနာ သုုမေနာ (လွဴဒါန္းသည္မွ ေရွ႕အဖုုိ႔၌ စိတ္ၾကည္လင္ တက္ၾကြျခင္း၊ဝမ္းသာရႊင္ပ်ေနျခင္း) ဘုုရားေဟာ ေဒသနာေတာ္အတုုိင္း လွဴဖြယ္ပစၥည္း ထင္ရွားရွိျပီး၍ မလွဴဒါန္းမီေရွ႕ပုုိင္းမွာ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် ျဖစ္ေနမႈမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ လွဴဒါန္းမႈဒါနကိစၥႏွင့္ မဆက္သြယ္ဘဲ အျခားကိစၥမ်ားအတြက္ျဖစ္သည့္ ေစတနာမ်ဳိးကုုိ ဤဒါနအရာ၌ ပုုဗၺေစတနာဟုု မေခၚနုုိင္ပါေခ်။ (ပုုဗၺေစတနာ- ထင္ရွားရွိေနေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းကုုိ မလွဴဒါန္းမီ ေရွ႔ပုုိင္းကာလ၌
အလွဴႏွင့္ စပ္၍ျဖစ္ေသာ ေစတနာ)။



“ပုုဗၺေစတနာျပည့္ဝလ်ွင္ ရရွိနုုိင္သည့္အက်ဳိးတရား”
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
ေစတနာသုုံးတန္ ထက္သန္ျပည့္စုုံသည္ကုုိ မဆုုိထားဘိ၊ မိမိ၏ ပစၥည္းဥစၥာကုုိ အလွဴခံလက္သုုိ႔ မေပးလွဴမီ ပုုဗၺေစတနာထက္သန္ရုုံမ်ွျဖင့္ပင္ ၾကီးျမတ္ေသာ အက်ဳိးကုုိ ရရွိနုုိင္ေပသည္။ မွန္၏။

ေရွးအခါက ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္သူ ကေလးတစ္ဦးသည္ ခါးလြန္း၍ လူအမ်ားမလုုိခ်င္သည့္ ေရႊဝါေရာင္ အဆင္းကဲ့သုုိ႔ ဝါဝင္းေနေသာ “သပြတ္ခါးပန္းေလးပြင့္”ကုုိ ့ျမတ္စြာဘုုရား၏ ဓာတ္ေတာ္မ်ား ကိန္းေအာင္ေနသည့္ ဓာတုုေစတီေတာ္အား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းရန္ နံနက္ေစာေစာ အိမ္မွထြက္လာခဲ့၏။

ေစတီေတာ္သုုိ႔ ဦးတည္၍ ဒီပန္းေလးပြင့္ကုုိ ဓာတုုေစတီေတာ္ျမတ္အား ငါလွဴဒါန္းမယ္- ဟုု ၾကည္လင္သည့္ စိတ္ေစတနာျဖင့္ ေလ်ွာက္လွမ္းလာသည့္အတြက္ လမ္း၏ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မ်ားကုုိ သတိမျပဳမိခဲ့ေခ်။
တစ္ေနရာသုုိ႔အေရာက္တြင္ လမ္းေဘးရွိ ႏြားအုုပ္ထဲမွ ႏြားသားငယ္ရွိေသာ ႏြားမၾကီးသည္ ေျပးလာျပီး
ထုုိမိန္းကေလးကုုိ ေဝွ႕သတ္လုုိက္၏။

ထုုိအမ်ဳိးသမီးေလးမွာ ေစတီေတာ္အား ပန္းလွဴမႈ အထမေျမာက္ေသာ္လည္း ဒီပန္းေလးပြင့္ကုုိ ေစတီေတာ္အား ပန္းလွဴမႈ ဟူေသာ ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းသည့္ ပုုဗၺေစတနာေၾကာင့္ တာဝတိ`ံသာ နတ္ျပည္၌ သိၾကားမင္း၏ အျခံအရံနတ္သမီး သြားျဖစ္ရသည္။

ထုုိနတ္သမီး၏ ခႏၶာကုုိယ္ႏွင့္တကြ အသုုံးအေဆာင္ ပစၥည္းအားလုုံးတုုိ႔မွာ ေရႊဝါေရာင္ခ်ည္းျဖစ္ေနသျဖင့္ သိၾကားမင္း၏ အျခံအရံနတ္သမီးမ်ား ထဲတြင္အလြန္ ထူးျခားလ်ွက္ရွိ၏။

ဤေရႊဝါေရာင္အဆင္း ဝါဝင္းေသာ ဗိမာန္ရွင္နတ္သမီး (ပီတဝိမာန) ဝတၳဳ၌ အမ်ဳိးသမီးကေလးမွာ ပန္းမ်ားကုုိ ေစတီေတာ္သုုိ႔ လွဴဒါန္းရသည့္ “မုုဥၥေစတနာ” အဆင့္သုုိ႔ မေရာက္ရွာေသးေပ။ ပုုဗၺေစတနာအဆင့္၌သာ ရွိေသး၏။ ထုုိေၾကာင့္ ထုုိအမ်ဳိးသမီးကေလးက အကယ္၍ အကြၽနုု္ပ္သာ ေစတီေတာ္သုုိ႔ ေရာက္၍ ကုုိယ္ထိလက္ေရာက္ လွဴဒါန္းရပါမူ ဤစည္းစိမ္ခ်မ္းသာထက္ သာလြန္သည့္ စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာမ်ဳိး  ရရွိမည္ျဖစ္ပါသည္ဟုု သိၾကားမင္းၾကီးအား ေျပာၾကား၏။

ထုုိအခါသိၾကားမင္းၾကီးက မာတလိနတ္သားအား “အံ့ဖြယ္ေကာင္းေလစြ၊ ကုုသုုိလ္ကံ၏ အက်ဳိးေပးပုုံကားဆန္းၾကယ္လွပါတယ္။ မေျပာပဖြယ္ အနည္းငယ္လွဴဖြယ္ပစၥည္းပင္ ျဖစ္ေပမယ့္ အက်ဳိးတရားကား ၾကီးမားလွပါေပတယ္”ဟုု မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။

ဤသုုိ႔ ပုုဗၺေစတနာသည္ ေစတနာအားေကာင္းလ်ွင္ နတ္သမီးဘဝရျခင္းဟူေသာ  ပဋိသေႏၶအက်ဳိးကုုိ ေပးနုုိင္ေၾကာင္း ထင္ရွားေတာ့၏။

“ခ်ဳိတဲ့လ်ွင္ ဆုုိးက်ဳိး”
••••••••••••••••••
ေစတနာသုုံးတန္တြင္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိတဲ့ ပ်က္ကြက္ပါလ်ွင္  ရုုပ္ဆင္းအဂၤါမလွျခင္း၊ ပထမအရြယ္၌ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျခင္းစေသာ မေကာင္းက်ဳိးမ်ားျဖစ္ရတတ္သည္။

ဘုုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က အေတြ႔အထိေကာင္းသည့္ ေဖာ႒ဗၺာရုုံအရာ၌ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကား ခဲ့သည့္ ဆင္းရဲသူမေလးရွိခဲ့သည္။ “ပဥၥပါပီ” ဟုု နာမည္ၾကီး၏။  သူမသည္ ေရွးအတိတ္ဘဝ တစ္ခုု၌ ဆင္းရဲသူမကေလးျဖစ္၍ ေျမညက္မ်ားကုုိ နယ္ျပီး အိမ္နံရံမ်ားကုုိ လိမ္းက်ံရေသာ အလုုပ္ကုုိ လုုပ္၏။ တစ္ေန႔တြင္ ပေစၥကဗုုဒၶါတစ္ပါးသည္ လုုိဏ္ဂူလိမ္းက်ံရန္ ေျမညက္လုုိသျဖင့္ သပိတ္ပုုိက္ကာ
ထုုိဆင္းရဲသူမေလးအနီးတြင္ ရပ္ေန၏။

ထုုိအခါ ဆင္းရဲသူမေလးက “ဒီကုုိယ္ေတာ္ၾကီးဟာ ေျမညက္ကေလးကုုိေတာင္မွ အလွဴခံတယ္” လုုိ႔ ေဒါသစိတ္ျဖင့္ ေျပာၾကားျပီး မ်က္ေစာင္းထုုိး၍ ၾကည့္ေနသည္။ ပေစၥကဗုုဒၶါၾကီးကား မလွဳပ္မယွက္ ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ျမဲရပ္ေနသည္။

ထုုိအျခင္းအရာကုုိ ျမင္ရသည့္အခါ စိတ္ေျပာင္းသြားကာ ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္ေပၚလာျပီး ပေစၥကဗုုဒၶါအရွင္ျမတ္၏ သပိတ္ထဲသုုိ႔ ေျမညက္ခဲၾကီးကုုိ ထည့္၍ ေစတနာထက္သန္စြာျဖင့္ လွဴဒါန္းလုုိက္ေလသည္။ ထုုိဆင္းရဲသူမေလးသည္ “ပဥၥပါပီ” ဘဝေရာက္ေသာအခါ ေျမညက္ကုုိ လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ ထက္ျမက္သည့္ မုုဥၥေစတနာေၾကာင့္  ကုုိယ္အေတြ႕အထိအလြန္ေကာင္းေသာ အမ်ဳိးသမီးေလး ျဖစ္ရေသာ္လည္း ေျမညက္ကုုိ မလွဴဒါန္းမီ ေရွ႕အဖုုိ႔၌ ေဒါသစိတ္ျဖင့္ “မေကာင္းေျပာၾကားမႈ၊ မ်က္ေစာင္းထုုိးၾကည့္မႈ” တုုိ႔ေၾကာင့္ “ပုုဗၺေစတနာ” ခ်ဳိတဲ့ရကား လက္၊ေျခ၊ ပါးစပ္၊ မ်က္စိ၊ ႏွာေခါင္း၊ အဂၤါငါးပါးလုုံး အခ်ဳိးအစားမက်၊ ရုုပ္ဆုုိးလွသည့္  အမ်ဳိးသမီးကေလး ျဖစ္ရရွာသည္။
♦ (ပဥၥ-အဂၤါငါးပါး၊ ပါပီ- မေကာင္းသူ၊ အၾကည့္ရဆုုိးသူ အမ်ဳိးသမီး)

■ ဘုုရားအေလာင္းေတာ္သည္လည္း“ကုုသမင္း” မျဖစ္မီ ေရွးဘဝတစ္ခုု၌ ဗာရာဏသီျပည္ၾကီး၏ တံခါးအနီးရြာၾကီးတြင္ လူပ်ဳိၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။

တစ္ေန႔မွာ အရသာရွိလွသည့္ မုုန္႔ကုုိေၾကာ္စား၏။ ဘုုရားအေလာင္းမွာ ေတာသုုိ႔သြားေနခုုိက္ျဖစ္၍ ဘုုရားအေလာင္းအတြက္ မုုန္႔ခ်န္ထားၾက၏။  မၾကာခင္မွာပင္ ပေစၥကဗုုဒၶါတစ္ပါးသည္ ဆြမ္းအလုုိ႔ငွာ အိမ္တံခါး၌ လာရပ္ေတာ္မူ၏။ မရီးျဖစ္သူ အမ်ဳိးသမီးသည္ ဘုုရားေလာင္းအား အျခားမုုန္႔ကုုိ ေၾကာ္ေက်ြးမည္ဆုုိျပီး ဘုုရားအေလာင္းအတြက္ ခ်န္ထားသည့္မုုန္႔ကုုိ ပေစၥကအရွင္အား လွဴဒါန္းလုုိက္၏။

ထုုိအခိုုက္မွာပင္ ဘုုရားအေလာင္းသည္ ေတာမွျပန္ေရာက္လာ၏။  မရီးျဖစ္သူက ဘုုရားအေလာင္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ေစရန္ ထုုိအေၾကာင္းကုုိ ေျပာျပ၏။ ထုုိအခါဘုုရားအေလာင္းသည္ သူ႔အဖုုိ႔ေဝစုုကုု လွဴလုုိက္ရမလားဟုု အမ်က္ထြက္ကာ  အရွင္ပေစၥက၏ သပိတ္ထဲမွ မုုန္႔ကုုိ ျပန္ယူ၏။ မရီးျဖစ္သူက ေထာပတ္ကုုိ ယူေဆာင္ျပီး ပေစၥကအရွင္၏  သပိတ္ထဲသုုိ႔ အျပည့္ေလာင္းလွဴလုုိက္၏။ ထုုိေထာပတ္သည္ အံ့ဖြယ္အေရာင္ထြက္လာ၏။  မရီးသည္ ေထာပတ္မွ အေရာင္ထြက္သည္ကုုိ ျမင္ေသာအခါ “အရွင္ဘုုရား ဤေထာပတ္အလွဴေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝ၌ တပည့္ေတာ္မကုုိယ္မွ အေရာင္ထြက္ပါေစ။ ျမတ္ေသာအဆင္းရွိပါေစ။ ဤသူယုုတ္ႏွင့္ တစ္ရပ္တည္း အတူမေနရပါေစနဲ႔ဘုုရား”ဟုု ဆုုေတာင္းလုုိက္၏။

ဘုုရားေလာင္းသည္ ထုုိအခါမွ ေစတနာသဒၶါတရား ျဖစ္ပြားလာကာ မိမိျပန္ယူခဲ့ေသာ မုုန္႔ကုုိ ထုုိေထာပတ္အထက္၌ တင္လွဴလုုိက္ျပီး “အရွင္ဘုုရား တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မရီးသည္ ယူဇနာ တစ္ရာ ကြာျခားေသာအရပ္၌ ေနေပမယ့္ သူကိုုေဆာင္ျပီး တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ေျခရင္းအလုုပ္အေကြၽးျပဳနုုိင္ပါေစ” ဟုု ဆုုေတာင္းလုုိက္၏။

ဘုုရားေလာင္း ေနာင္ဘဝတစ္ခုု၌ ကုုသမင္းျဖစ္လာ၏။  မုုန္႔ကုုိ ျပန္မလွဴမီ မရီးလွဴဒါန္းျပီးေသာ မုုန္႔ကုုိ စိတ္ဆုုိးမာန္ဆုုိးျဖင့္ ပေစၥကအရွင္ထံမွ ျပန္လုုယူလာသည့္ ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ မေကာင္းမႈေၾကာင့္ မိဖုုရားၾကီးျဖစ္ေနသည့္ “ပဘာဝတီမင္းသမီး” က သူ႔ကုုိျမင္ရသည့္အခါ သူမတုုိင္းျပည္သုုိ႔ ျပန္ထြက္ေျပးေလာက္ေအာင္ အရုုပ္ဆုုိးရ၏။ မရီးျဖစ္သူမွာ သူမဆုုေတာင္းသည့္အတုုိင္း မဒၵရာဇ္မင္း၏သမီးေတာ္ ျဖစ္လာ၍ (ပဘာဝတီ)ဟုု အမည္တြင္၏။

ဤကဲ့သုုိ႔ ဒါနကုုသုုိလ္ျပဳရာ၌“ပုုဗၺေစတနာခ်ဳိ႕တဲ့သူ”မ်ားသည္ ေနာက္ဘဝမ်ားတြင္ အရုုပ္ဆုုိးတတ္ျခင္း၊ပထမအရြယ္၌ဆင္းရဲရျခင္းစသည့္ အက်ဳိးမ်ားကုုိ ရရွိေစသည္ကုုိ သတိျပဳသင့္လွေတာ့၏။

စာဖတ္သူအားလုုံး သက္ရွည္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာ၍ လုုိရာဆႏၵမ်ားတစ္လုုံးတစ္ဝတည္း ျပည့္ဝၾကပါေစ။
- [အရွင္ဝိမလဝံသ(နာလႏၵာတကၠသုုိလ္)]