“က်ဳပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြကေရာ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကို ကိုယ္မခ်စ္လို႔လား၊”
“ မခ်စ္ဘူးလို႔ေတာ့မေျပာရဲပါဘူးဗ်ာ၊ မခ်စ္တတ္ဘူးလို႔ေတာ့ေျပာရဲတယ္။
ဥာဏ္သြင္းၿပီးေတာ့မခ်စ္တတ္ဘူးဗ်၊ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ေတာ့ခ်စ္တတ္ တယ္။
လုံၿခံဳေရးအျမင္နဲ႔ပဲခ်စ္တတ္တယ္။ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ကတိုးတက္ဖို႔ အတြက္
အခြင့္အလမ္းေတြအမ်ားႀကီးပါ။”
………………………………………………………………………….
“ခီမ်ားကို ကီစြန္းတီခင္းေပးမယ္၊ ခီမ်ားဘာလုပ္မီလဲ”
“ေရႊျပည္မိုး” လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ နံနက္ခင္းတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္တစ္
ေယာက္တည္းဂ်ာနယ္ကို သဲႀကီးမဲႀကီးငုံ႔ဖတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေန ေသာ
စားပြဲသို႔လူႏွစ္ေယာက္လာၿပီးထုိင္သည္။ စကားသံၾကား၍ ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္ေနရင္း
အကဲခတ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက အားကစားဝတ္စုံ ကိုယ္စီႏွင့္
မႏၱေလးက်ဳံးနံေဘးလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးျပန္လာၾကသူမ်ားျဖစ္မည္ ထင္သည္။ တစ္ေယာက္က
အသက္ႀကီးႀကီး ျမန္မာအမ်ဳိးသား၊ က်န္တစ္ ေယာက္က တ႐ုတ္လူမ်ဳိးအဘိုးအို၊ သူက
“ကန္းစြန္းတစ္ခင္းေပးမယ္၊ ဘာ လုပ္မလဲ” ဟုျမန္မာသံမပီမသျဖင့္ေမးသည္။
သူ႔ေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္ ဝင္စားသြားသည္။
က်န္တစ္ေယာက္ကၿပဳံးၿပီးေျဖသည္။
“ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးရင္ … လြယ္လြယ္ေလးပါ။ ကန္စြန္းရြက္ခူးၿပီး ငါးစီးကိုတရာနဲ႔ေစ်းမွာ ေရာင္းစားမယ္ဗ်ာ၊ ဘာခက္တာမွတ္လို႔”
အေျဖစကားကိုၾကား၍ တ႐ုတ္အဘိုးႀကီးက ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“အီဒါပဲဗ်၊ ခီမ်ားတို႔က ကန္စြန္းရြက္ကို ခူးၿပီးေရာင္းစားမယ္၊ ဒါပဲသိ
လယ္။ ေငၚကေတာ့ အဲဒီကီစြန္းရြက္ကို ကီစြန္းရြက္ေၾကာလုပ္ၿပီးေငြရွာ မယ္။
ခီမ်ားတို႔က တက္တာဖို႔ပဲစဥ္းစားတယ္၊ တူးတက္ဖို႔မီစဥ္းစားဘူး”
ထိုသို႔အေျခအတင္စကားေတြေျပာၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွထသြားၾက သည္။
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနေသာ ဂ်ာနယ္ထဲတြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕အတြက္ မဂၤလာအိမ္
ရာစီမံကိန္းအေၾကာင္း တံတားဦးေလဆိပ္ကို ဒီထက္အဆင့္ျမႇင့္တင္မည့္ အေၾကာင္း၊
ဟိုတယ္ဇုန္မ်ားတိုးခ်ဲ႕ေဆာက္လုပ္မည့္အေၾကာင္း ခရီးသြား လုပ္ငန္းမွ
ႏိုင္ငံျခားေငြတိုးခ်ဲ႕ရွာႏိုင္မည့္နည္းလမ္းမ်ားအေၾကာင္းကို ဖတ္ ရင္း
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ဆက္ၿပီးထုိင္ေနမိသည္။
×××
နာရီကုိငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ၈နာရီေက်ာ္ၿပီ၊ ဆိုင္မွာလည္းလူစုံလာသည္။
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုဝင္းျမင့္ေရာက္လာသည္။ သူက Acid Man
အမည္ျဖင့္စာေရးသည္။ Spider Man, Bad Man ကိုအားက်ၿပီး Acid Man
ဟုအမည္ေပးထားျခင္ျဖစ္သည္။ လြဲရင္ေခ်ာ္ရင္ သေရာ္မယ္ဆိုတဲ့
ကေလာင္အမည္မ်ဳိးေပါ့။ သူက သူ႔သမီး “ပိစိ” ကို ေဒၚမမႏိုင္၏ အဂၤလိပ္
စကားေျပာသင္တန္းတြင္ အပ္ႏံွထားသည္။ သင္တန္းက ၁၀နာရီမွဆင္း မည္။ သူ႔သမီးကို
ေစာင့္ရင္း “ေရႊျပည္မိုး” လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သို႔ေရာက္လာ ျခင္းျဖစ္သည္။
သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူထိုင္ဖို႔လွမ္းၿပီးေခၚလိုက္သည္။
“လာဗ်ာ။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဦး၊ ဘာစားမလဲ”
“ဖန္ခ်ဳိတစ္ခ်ဳိတစ္ခြက္၊ ေပါက္စီခ်ေဟ့”
သူစားေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္က ေမးခြန္းတစ္ခုေမးလိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားကို ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးထားမယ္။ ခင္ဗ်ားအဲဒီကန္စြန္းခင္းကို ဘာလုပ္မလဲ”
“ခင္ဗ်ားေမးခြန္းကလည္း ဘာခက္တာမွတ္လို႔၊ ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးရင္
ကန္စြန္းရြက္ကိုခူးမယ္၊ အစည္းေလးေတြလုပ္မယ္၊ ၿပီးရင္တစ္စည္းကို တစ္ ဆယ္ဗ်ာ၊
တစ္ရာဖိုးကို ဆယ့္ငါးစည္းေပးမယ္။ ဟဲ…ဟဲ…ဟဲ”
“ဒါဆိုရင္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကို မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးေပးမယ္၊ ခင္ဗ်ားဘာလုပ္မလဲ”
“ဒါေလးမ်ား၊ ခက္တာမွတ္လို႔၊ က်ဳပ္ကို မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးတကယ္ေပးမယ္ ဆိုရင္ ေျမေတြကို တစ္ကြက္ၿပီးတစ္ကြက္ေရာင္းစားမွာေပါ့”
သူ႔အေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပ်က္မိသည္။ ဒါျမန္မာ့အေတြးပဲ၊
ဒါမႏၱေလးသားအေတြးပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေဖာက္ထြက္ၿပီးမေတြးဘူး၊ ျဖန္႔
ထြက္ၿပီးမေတြးဘူး၊ ေျပာင္းျပန္မေတြးဘူး၊ အေတြးမရဲဘူး၊ အေတြး႐ိုးတယ္။
“အေတြးမဆန္း” ေတာ့ “ေသြးမလန္း” ဘူး။
“အေတြး႐ိုး” ေတာ့ “ေသြးမိုး”ခံရတာေပါ့။
“အေတြးမသစ္” ေတာ့ “ေခြးျဖစ္” ေတာ့တယ္။
“အေတြးရဲ” မွ “ေခြးဆြဲ” မခံရမွာဗ်။
“ကိုဝင္းျမင့္ရယ္၊ က်ဳပ္ကိုမႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးေပးစမ္းပါ။ က်ဳပ္ဘာလုပ္မယ္ ထင္လဲ၊ ခင္ဗ်ားလိုေတာ့ ေျမကြက္ေတြကိုေရာင္းစားမွာမဟုတ္ဘူး”
“ဆရာဘုန္း၊ ဒါဆိုခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္မလဲ”
“ကဲ…. ဟိုမယ္ၾကည့္၊ မႏၱေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီး၊ ဘယ္ေလာက္လွသလဲ၊
ေရျပင္စိမ္းစိမ္းရွိတယ္ဗ်ာ။ ေျမာက္ဘက္မွာ စိမ္းစိုေနတဲ့ မႏၱေလးေတာင္
ေတာ္ႀကီးရွိတယ္ဗ်ာ၊ အေရွ႕ဘက္မွာဆိုရင္လည္း ရန္ကင္းေတာင္ႀကီး၊ သိပ္ လွတဲ့
က်ဳံးၿမိဳ႔႐ိုးနဲ႔ မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးဗ၊ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာေရေတြ၊ အင္း ေတြ၊
အိုင္ေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ ေတာေတြပါတာ ကမၻာေပၚရွားတယ္ဗ်၊ က်ဳပ္ တို႔ မႏၱေလးက
အရွားအပါးဆုံးအလွအပကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ နတ္မိမယ္ရဲ႕ မ်က္ဝန္းဗ်”
ကိုဝင္းျမင့္က ၿပဳံးသည္
“က်ဳပ္ အိႏိၵယႏိုင္ငံက “တက္ခ်္မဟာဂူဗိမာန္”ေရာပ္ဖူးတယ္။ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႕ၿပီးသမိုင္းလုပ္ထားတယ္။
“တက္ခ်္မဟာ”နဲ႔ကပ္လ်က္မွာ ေရမဲ့ေသာင္ထြန္းေနတဲ့ “ယမုံနာျမစ္ေသ ႀကီး”
ရွိတယ္။ မနီးမေဝးမွာလည္း “အာဂရာ” ဆိုတဲ့နန္းေတာ္ႀကီးရွိတယ္။
က်ဳပ္တို႔မႏၱေလးက်ဳံးေတာ္ႀကိးေလာက္မလွဘူး၊ ေတာင္မရွိဘူး၊ ေတာမရွိ ဘူး၊
ေရမရွိဘူးဗ်ာ။ အဲဒီ “အာဂရာ” ဆိုတဲ့နန္းေတာ္ႀကီးထဲကို ပိုက္ဆံေပး
ၿပီးမွဝင္ၾကည့္ခြင့္ရတယ္၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားဆိုရင္ေတာ့ အိႏၵိယ ၅႐ူပီးေပးရ
တယ္။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဆိုရင္ အခမဲ့၊ ႏိုင္ငံျခားသားဆိုရင္ ေတာ့
အိႏၵိယ႐ူပီး ၁၀၀ေပးရတယ္။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ မႏၱေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီးနဲ႔
နန္းေတာ္ႀကီးကို က်ဳပ္ကသပ္သပ္ရပ္ရပ္ မြမ္းမံျပင္ဆင္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသား
ေတြရဲ႕ အိတ္ေထာင္ထဲက ပိုက္ဆံကိုရေအာင္ယူခ်င္တာဗ်”
“ကဲ… ဆိုစမ္းပါဦးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို မႏၱေလးေတာင္ႀကီးေပးပါၿပီတဲ့။ ဘာ လုပ္မလဲ”
ကိုဝင္းျမင့္က မခို႔တ႐ို႕ၿပဳံးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္စသလိုေမးခြန္းေမး သည္။
“ပထမဆုံးဗ်ာ၊ နန္းေတာ္ထဲမွာရွိတဲ့ စစ္တပ္ႀကီးကို ရန္ကင္းေတာင္ေျခ၊
ဒါမွမဟုတ္ သင့္ေတာ္တဲ့တစ္ေနရာကို ေရႊ႕မယ္၊ တပ္မေတာ္သားေတြအ တြက္
ေနစရာလိုင္းခန္းေတြကိုလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေဆာက္ေပးမယ္။ နန္း ေတာ္ထဲမွာ
စစ္တပ္ႀကီးမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ “ရတနာပုံမင္းေနျပည္ေခတ္” အတိုင္း
နန္းေတာ္အတြင္းကိုျပဳျပင္မယ္။ မြမ္းမံမယ္၊ “ျမနန္းစံေက်ာ္ေရႊ
နန္းေတာ္ႀကီး”ကို ဒီထက္သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္လုပ္မယ္။ ျမင္းတပ္ေတြ၊
ဆင္တပ္ေတြထားမယ္။
ေရွးတုန္းက ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးႀကီးမ်ား၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသားႀကီးမ်ား
ဝတ္စားဆင္ယင္သလိုမ်ဳိးဖန္တီးထားမယ္။ ေသွ်ာင္ထုံးႀကီးေတြထုံး၊ ထိုး
ကြင္းမင္ေၾကာင္ထိုးထားတဲ့ အမ်ဳိးသားေတြ ညေနပိုင္းဆိုရင္ “ဝိုင္းျခင္း”
ေတြခတ္ၾကမယ္ဗ်ာ။ ေျပာင္းဖူးဖက္ေဆးလိပ္ႀကီးကိုဖြာၿပီး “ဝိုင္းျခင္း” ခတ္
ေနတာကိုၾကည့္ေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြဖန္တီးထားမယ္၊ ၿပီးေတာ့ သစ္သား
ဘီးတပ္ႏြားလွည္းႀကီးေတြ၊ ရထားလုံးေတြလုပ္မယ္၊ နန္းေတာ္ထဲကိုလာတဲ့
ႏိုင္ငံျခားသားေတြကိုျပစားမယ္။ Taxi ဆြဲစားမယ္။ နန္းေတာ္ထဲကို အင္ဂ်င္
တပ္မီးခိုးထြက္ ဘယ္ေမာ္ေတာ္ကားမွ ဝင္ခြင့္မေပးဘူး၊ ဒီနန္းေတာ္ႀကီးထဲ
ေရာက္လိုက္တာနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ကိုျပန္ေရာက္သြားသလိုမ်ဳိး
ခံစားေစရမယ္။ အဲဒီေခတ္ အခင္းအက်င္းမ်ဳိးကိုျပထားမယ္ဗ်ာ”
ကိုဝင္းျမင့္က မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုေသာအၾကည့္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို သည္းခံၿပီးနားေထာင္ေပးေနသည္။
“ကဲ…. ဆိုစမ္းပါဦးဆရာဘုန္းရဲ႕၊ ဒါပဲလား”
“ဒါတင္ဘယ္ကမလဲဗ်၊ နန္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုလုံးကို ဥယ်ာဥ္ႀကီးလုပ္ပစ္ မယ္။
ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြစိုက္မယ္ဗ်ာ၊ နန္းေတာ္ထဲမွာ အရိပ္ရတဲ့ မန္
က်ည္းပင္ေတြ၊ ကုကၠိဳပင္ေတြဆိုတာအမ်ားႀကီးပဲ။ ၿပီးေတာ့ နန္းေတာ္ရဲ႕
သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာေတြမွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ေက်းရြာပုံစံေတြ ဖန္
တီးထားမယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုးရာအဝတ္အထည္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြျပထားမယ္။ ေရာင္းခ်မယ္။
႐ိုးရာပစၥည္းေတြတစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ျပင္ဆင္ျပဳလုပ္ပုံကို လည္း
ေလ့လာႏိုင္ဖို႔ ဖန္တီးထားဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ ႐ိုးရာအစားအစာေတြကို
လည္းေရာင္းခ်မယ္၊ စားေသာက္ေစမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က မႏၱေလးက်ဳံးေတာ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ခံစားခ်က္အျပည့္ျဖင့္ ေျပာသည္။ ကိုဝင္းျမင့္က စိတ္မဝင္စားပါ။
“ခင္းဗ်ားစိတ္ကူးက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားဆရာဘုန္းရဲ႕”
“စိတ္ကူးပဲဗ်ာ၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ျဖစ္ရမ်ာေပါ့၊ အဲဒီနန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ
ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြေရာင္းမယ္၊ ေက်ာက္ဆစ္ထုလုပ္တဲ့ေစ်း တန္းေတြ ထားမယ္၊
ေၾကးသြန္းလုပ္တဲ့ေစ်းတန္းေတြထားမယ္၊ ေရႊခ်ည္ထိုးေငြခ်ည္ ထိုး၊ ပန္းခ်ီ၊
ပန္းပုလုပ္ငန္းေတြကိုလည္းျပထားမယ္။ စည္းကမ္းတက်ေပါ့ ဗ်ာ၊
နန္းေတာ္ႀကီးထဲကိုတစ္ရက္ေလာက္ဝင္ၾကည့္႐ုံနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔မဝေအာင္ လုပ္ထားမယ္။
အနည္းဆုံး မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို ၃၊ ၄ရက္ေလာက္ဝင္ ၿပီးေလ့လာမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့
အေနအထားေတြက်ဳပ္ကလုပ္ခ်င္တာ၊ ၿပီးေတာ့ ဗ်ာ “ေျမဝိုင္းဇာတ္” ေတြကမယ္။
ေရနံႀကီးမီးတိုင္ေတြရဲ႕အလယ္မွာ ဖ်ာ ေခ်ာကိုခင္းၿပီးနားေထာင္ၾကမယ္။
ညဘက္ဆိုရင္ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္မွိန္မွိန္ ထြန္းေပးထားမယ္။
ေစာင္းတီးပညာရွင္ေတြကို ေနရာေပးမယ္။ ေရွးသီခ်င္း ႀကီး၊ သီခ်င္းခန္႔ေတြကို
သီဆိုၾကမယ္။ “ဦးပုည” တို႔၊ “အခ်ဳပ္တန္း ဆရာေဖ” တို႔ရဲ႕စာေတြ၊
ကဗ်ာေတြကိုျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္မယ္၊ သူတို႔စာေပ ေတြကိုကို အဂၤလိပ္လို၊
ျပင္သစ္လို၊ ဂ်ပန္လို ဘာသာျပန္ျပမယ္။ ႏိုင္ငံျခား
သားေတြအလြန္အင္မတန္စိတ္ဝင္စားမွာဗ်”
ကိုဝင္းျမင့္းက ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးႀကီးလုပ္သည္။
“ဒီေလာက္ပဲလားဗ်”
“ဒါတင္ဘယ္ကမလဲဗ်ာ၊ Special Day ေတြ၊ Special Month ေတြ၊ Special Season
ေတြလုပ္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကိုဆြဲေဆာင္မယ္။ နန္ ဝတ္နန္းစားနဲ႔
ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ရင္ ပိုက္ဆံေပးရမယ္၊ ဓာတ္ပုံတြဲ႐ိုက္ရင္လည္း ပိုက္ဆံယူမယ္။
ၿပီးေတာ့ “ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းႀကီး” ေတြထားမယ္။ နတ္ဖိုသံ ေတြတီးမယ္။
မႈတ္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆိုေတာ့ လမ္းက်ယ္က်ယ္ႀကီး ေတြ၊
တိုက္ျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြ၊ အုတ္နဲ႔ဘိလပ္ေျမနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ျပ
ဆန္ဆန္ျမင္ကြင္းေတြကိုမၾကည့္ခ်င္ၾကဘူး၊ သူတို႔မ်က္စိထဲမွာ ႐ိုးအီ ေနၿပီ၊
မထူးဆန္းေတာ့ဘူး၊ ျမန္မာဆိုတာ ဒီလိုေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုယဥ္ေက်း မႈ ရွိခဲ့တယ္။
ရွိေနတယ္ဆိုတာသူတို႔ကိုျပလိုက္ခ်င္တယ္။ သူတို႔က အဲဒါမ်ဳိးမွ စိတ္ဝင္စားတာ၊
ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ေတြ႕တိုင္း သူတို႔ အၿမဲေျပာတဲ့ သူတို႔
အျမင္ေတြရွိတယ္ဗ်”
“ဆိုစမ္းပါဦး ဆရာဘုန္းရဲ႕”
“မင္းတို႔ဆီက ေဟာ္တယ္ႀကီးေတြဆိုတာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာရွိတယ္ကြ၊ ငါတို႔
မ်က္လုံးထဲမွာ သိပ္မဆန္းဘူး။ ငါတို႔မ်က္လုံးထဲကို မင္းတို႔ဝင္ၾကည့္။ ငါတို႔
က ေဒသတစ္ခုကိုေရာက္ရင္ အဲဒီေဒသရဲ႕ မူရင္းအတိုင္းမပ်က္စီးေသးတဲ့ သဘာဝကို
ၾကည့္ခ်င္တာ။ မင္းတို႔နန္းေတာ္ႀကီးကို ေရွးမူအတိုင္းလုပ္လုက္ စမ္းပါကြာ။
မင္းတို႔ပဲ စဥ္းစားၾကည့္၊ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံ
တစ္ခုကိုအလည္အပတ္သြားရင္ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ေလာက္အနည္းဆုံးသုံးရ တယ္။
ႏိုင္ငံျခားသားတစ္သန္းအလည္အပတ္လာရင္ ေဒၚလာ သန္း ၃၀၀၀ ရမယ္ကြာ။
ယိုးဒယားကိုလာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္တိုင္း ျမန္မာျပည္ကို
လာခ်င္ၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ ယိုးဒယားမွာဆိုရင္ ယိုးဒယားျပည္ဝင္ခြင့္
ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၄၀ေကာက္ခံတယ္။ တစ္ႏွစ္ကို ႏိုင္ငံျခားသား
၁၅သန္းလာၿပီးလည္ပတ္သတဲ့။ အဲဒီဝင္ေငြကိုက မနည္းမ ေနာ္ပဲ။ သူတို႔တိုင္းျပည္
သယံဇာတအရင္းအျမစ္ေတြ မပ်က္စီးဘဲ တိုးတက္ ေနတာ အဲဒါေၾကာင့္ကြ။
သူတို႔ထက္မင္းတို႔ တိုင္းျပည္က အမ်ားႀကီးသာ ပါတယ္။ သူတို႔ ဧည့္သည္ေတြကို
မင္းတို႔ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ရင္ သဘာသ သယံ ဇာတအရင္းအျမစ္ေတြကို
ထိန္းသိမ္းရာေရာက္မယ္။ ဝင္ေငြလည္းရမယ္။ အခုလက္ရွိ မပ်က္စီးဘဲ က်န္ရွိေနတဲ့
သဘာဝအရင္းအျမစ္နဲ႔ သမိုင္းဆိုင္ ရာေနရာေတြကို
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ျပဳျပင္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားဝင္ေငြတိုး လာႏိုင္တယ္။
မင္းတို႔က ေရႊခြက္နဲ႔ေျခေဆးေနတဲ့လူမ်ဳိး”
“ဘယ္လိုေျပာလိုက္တယ္။ ေရႊခြက္နဲ႔ေျခေဆးေနတယ္ဟုတ္လား။ ဘာသေဘာလဲဗ်”
“ေရႊခြက္နဲ႔ ေျခေဆးတယ္ဆိုလို႔ အထင္ႀကိးၿပီးေျပာတာမထင္နဲ႔၊ ေရႊခြက္ ကို
တန္ဖိုးမထားတတ္ဘူးလို႔ေျပာတဗ်၊ ေျခေဆးတဲ့ခြက္ကို ဘယ္သူက တန္ဖိုးထားလို႔လဲ။
ကိုယ့္တန္ဖိုးကိုယ္မသိတဲ့လူမ်ဳိးလို႔ေျပာတာဗ်”
“ေတာ္ေတာ္ျမင္တတ္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြပဲ”
“သူတို႔ကေျပာတယ္။ မင္းတို႔ႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံျခားဝင္ေငြရွာလို႔ရႏိုင္တဲ့
သမိုင္းဆိုင္ရာ သဘာဝဆိုင္ရာအရင္းအျမစ္ေတြအမ်ားႀကီးပဲတဲ့၊ စနစ္တက်
ထိန္းသိမ္းၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျပဳျပင္လိုက္ရင္ အာရွမွာ ႏိုင္ငံျခားသားဧည့္
သည္အလာဆုံးႏိုင္ငံျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားသာ ဆယ္သန္းေလာက္
လာလိုပကေတာ့ မင္းတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ဝင္ေငြ မင္းတို႔တြက္ၾကည့္ကြာတဲ့၊ မင္းတို႔
လုပ္ရင္ျဖစ္မွာပါတဲ့”
ကိုဝင္းျမင့္က သူ႔ထုံးစံအတုိင္း သေရာ္ေတာ္တာ္မ်က္လုံးျပဴးႀကီးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္သည္။
“နန္းၿမိဳ႕႐ိုးနဲ႔ က်ဳံးေတာ္ႀကီးရဲ႕အၾကားမွာလည္း ပန္းၿခံေတြလုပ္မယ္ဗ်ာ။
ကၽြန္တာ့္တို႔ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕အထင္ကရ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ ႐ုပ္ထုေတြထားမယ္ ဗ်ာ။
“နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္” တို႔၊ “ၿမိဳ႕မၿငိမ္း” တို႔၊ “စိန္ေဗဒါ” တို႔၊
“ေလဘာတီမျမရင္” တို႔၊ ၿပီးေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္မယ္ဗ်ာ၊ ႐ိုးရာနဲ႔
အေနာက္တိုင္းတူရိယာကို လုိက္ဖက္ညီေအာင္တြဲဖက္ၿပီး တီးခတ္ႏိုင္တဲ့
“ၿမိဳ႕မ”ေတးဂီတကို ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ ညတိုင္းက်င္းပမယ္ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့
ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ညေစ်းတန္းႀကီးေတြ၊ Night Bazaar
ေတြ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေပၚမွာ သုံးေလးေနရာေလာက္ဖန္တီးမယ္ဗ်ာ”
နားေထာင္ေနေသာ ကိုဝင္းျမင့္ ေပ်ာ္မေပ်ာ္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္မသိ၊ ကၽြန္ ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးျဖင့္ ကိုယ္ေျပာေနရင္ေပ်ာ္လာမိသည္။
“နန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာလည္းဗ်ာ ….. “ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလႈိင္” ရဲ႕ျပတိုက္၊
“ကင္းဝန္မင္းႀကီး” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “တိုင္တားမင္းႀကီး” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “ေလွသင္း
အတြင္းဝန္မင္းႀကီး” ရဲ႔ျပတိုက္၊ “စာဆိုဦးပုည” ရဲ႕ျပတိုက္၊ “မင္းတုန္းမင္း”
တို႔၊ “ကေနာင္မင္း” တို႔၊ “သီေပါမင္း”တို႔ရဲ႕ျပတိုက္ေတြလုပ္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။
မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကိးတည္ေဆာက္တုန္းက သမိုင္းအေထာက္အထားေတြ၊
အင္ဂ်င္နီယာဆိုင္ရာေဆာက္လုပ္ေရးအယူအဆေတြကိုမွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့
ျပတိုက္ေတြလည္း လုပ္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို တည္ ေဆာက္ခဲ့တဲ့
လူသိနည္းတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာပညာရွင္ႀကီး “ပန္းပဲမင္းႀကီး ဦးမႈိ”။ သူတို႔
သူတို႔ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြကို ေခတ္မီေဆာ့စ္ဝဲေတြနဲ႔ ဆလိုက္ထိုးၿပီးျပမယ္။
နန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာလည္း စကၤာပူလို
ေရပန္းဆလိုက္ထိုးဥယ်ာဥ္ႀကီးလုပ္မယ္။”
“ဆရာဘုန္း ခင္ဗ်ားေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္တဲ့လူပဲ”
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္စိတ္ကူးထားတာရွိေသးတယ္။ သီေပါမင္းနဲ႔ ဒိုင္း
ခင္ခင္တုိ႔ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို အဂၤလိပ္အသံထြက္ျပဇာတ္ကမယ္ဗ်ာ။
ကေနာင္မင္းႀကီးနဲ႔ လႈိင္ထိပ္ေခါင္တင္တို႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားပုံရိပ္ကိုလည္း
ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုပဲဗ်၊ ရတနာပုံေခတ္က
အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြလုပ္ၿပီး ဂႏၱဝင္ေျမာက္တင္
ဆက္ပြဲေတြက်င္းပမယ္ဗ်ာ”
“ဆရာဘုန္း၊ ခင္ဗ်ားစိတ္ကူးကျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားဗ်၊ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့စိတ္ကူး ကို ႐ူးတယ္လို႔ေခၚတယ္ေနာ္”
ကိုဝင္းျမင့္က ကၽြန္ေတာ္ကို သာသာႏွင့္ နာနာႏွက္သည္။
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုဝင္းျမင့္ရာ၊ ခင္ဗ်ားပဲစဥ္းစားၾကည့္၊
ခိုင္မာတဲ့သမိုင္း ေၾကာင္းလည္းမရွိ၊ ေျမက်ယ္က်ယ္လည္းမရွိ၊
လူသားအရင္းအျမစ္လည္း မရွိ၊ အဂၤေတနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အ႐ုပ္ေတြကိုျပၿပီး
ဝင္ေငြရွာတတ္တဲ့ စကၤာပူကို က်ဳပ္တို႔အတုယူသင့္တယ္။ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက
စိတ္ကူး ေကာင္းတယ္ဗ်။ တိုင္းျပည္အေပၚမွာလည္း ေစတနာရွိတယ္။ အနာဂတ္ကို လည္း
လွပေအာင္ အသိပညာနဲ႔ ေဆးျခယ္တတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္
လူမ်ဳိးနဲ႔ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုတကယ္ခ်စ္တယ္ဗ်”
“ႏို႔ …. ေနပါဦးဆရာဘုန္းရဲ႕၊ က်ဳပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေရာ ကိုယ့္ လူမ်ဳိးကို ကိုယ္မခ်စ္လို႔လား”
“မခ်စ္ဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာရဲပါဘူးဗ်ာ၊ မခ်စ္တတ္ဘူးလို႔ေတာ့ေျပာ ရဲတယ္။
ဥာဏ္သြင္းၿပီးေတာ့မခ်စ္တတ္ဘူးဗ်။ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ေတာ့ခ်စ္တတ္ တယ္။
လုံၿခဳံေရးအျမင္နဲ႔ပဲခ်စ္တတ္တယ္။က်ဳပ္တို႔ တိုင္းျပည္ကတိုးတက္ ဖို႔အတြက္
အခြင့္အလမ္းေတြအမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေတာင္မွ နန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ က်ဳံး
ၿမိဳ႕႐ိုးေပၚမွာေတြးမိတဲ့စိတ္ကူးေနာ္၊ ဧရာဝတီတာ႐ိုးေပၚက ကားလမ္းမႀကီး ကို
ေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္အလွကို ျပစာမယ္ဆို ရင္လည္း
ရေသးတယ္။ “ဦးပန္တံတား” တို႔၊ “မဟာဂႏၶာ႐ုံ” တို႔၊ “မစိုးရိမ္ တိုက္ေဟာင္း”
တို႔၊ “မဟာမုနိဘုရားႀကီး”တို႔၊ “အိမ္ေတာ္ရာဘုရား”တို႔ စုံလို႔ပါပဲ။
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျပင္ဆင္ၿပီး ဝင္ေငြရွာလို႔ရတယ္။ “ပုဂံ”၊ “အင္းေလး”၊
“က်ဳိက္ထီး႐ိုး”၊ “ပုပၸားေတာင္”၊ “ငပလီ”တို႔ မပါေသးဘူးေနာ္။
ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔သိပ္ၿပီးမခက္ပါဘူးဗ်”။
ကိုဝင္းျမင့္က ဖင္တၾကြၾကြျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စကားမဆုံးေသးပါ။
“ကဲဗ်ာ…ကန္စြန္းတစ္ခင္းေပးရင္ ကန္စြန္းရြက္ေရာင္းစားဖို႔ေလာက္သာ သိတဲ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဥာဏ္မပါတဲ့စိတ္ကူးေတြစြန္႔လႊတ္သင့္ၿပီဗ်။ မႏၱေလး
ၿမိဳ႕ႀကီးကို က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို က်ဳပ္တို႔
ပိုင္တယ္။ အဘိုးတို႔၊ အေဘးတို႔ ေပးထားခဲ့တဲ့ သမိုင္းေတြက်ဳပ္တို႔ပိုင္ တယ္၊
သယံဇာတေတြက်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္၊ ေရခ်ဳိျမစ္ႀကီးေတြ က်ဳပ္တို႔ပိုင္ တယ္။
ေတာင္တန္းျပာျပာႀကီးေတြက်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ လူမ်ဳိးစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈ မ်ဳိးစုံ၊
ဓေလ့မ်ဳိးစုံ က်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ မတူညီျခင္း၊ ျခားနားျခင္းဆိုတဲ့ အလွ
တရားေတြက်ဳပ္တို႔ပိုင္တယ္။ မတူညီျခင္း၊ ျခားနားျခင္းေတြကို အလွတရား
လို႔က်ဳပ္တုိ႔ကမျမင္ဘူး။ မတူညီျခင္း၊ ျခားနားျခင္းကို ျပႆနာလို႔ျမင္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္ ဆင္းရဲတြင္းနက္လာေတာ့တယ္။ ဒီမယ္ ကိုဝင္း
ျမင့္ရ၊ စိုးရိမ္စိတ္အေပၚအေျခခံတဲ့စီမံခန္႔ခြဲျခင္းဟာ
တိုင္းျပည္ဆင္းရဲရျခင္း ရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းတရားပဲ။ ယုံၾကည္မႈအေပၚအေျခခံၿပီး
အနစ္နာခံတဲ့ စိတ္နဲ႔ေစတနာသြင္းပါ။ ဥာဏ္သြင္းပါ။ ဒါဆိုရင္
က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္တိုးတက္ လာၿပီဗ်”
ကိုဝ င္းျမင့္က သူ႔လက္ပတ္နာရီကိုငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ဆယ္နာရီထိုးခါ နီးၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုအားနာ၍၊ ဒါမွမဟုတ္ …
သူ႔သမီးကို ေစာင့္ႀကိဳရင္း အပ်င္းေျဖလို၍၊ ဒါမွမဟုတ္ …
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းလို၍ ….. ၍…… ၍…… ၍။
မိတ္ေဆြသေဘာအရ စိတ္မပါဘဲနားေထာင္ေပးသြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အေတြးေတြ၊ စိတ္ကူးေတြကို ေျပာလိုက္ရသျဖင့္
စိတ္ထဲတြင္ ေတာ္ေတာ္ေပါ့ပါးသြားသည္။
တကယ္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဆိုတာ၊ လူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔စိတ္ကူး ကို
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဆိုလို႔ရတဲ့ “လူမူဒီမိုကေရစီ
ဘုံဗိမာန္” ေတြပဲေလ။
ကိုဝင္းျမင့္ကေျပာသည္။
“ဒီမယ္ ဆရာဘုန္း၊ က်ဳပ္ကိုလည္း ကန္စြန္းတစ္ခင္းမေပးနဲ႔၊ ခင္ဗ်ားကို လည္း
ဘယ္သူကမွ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးေပးမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဆက္ၿပီး စိတ္ကူး
ယဥ္လိုက္ဦး၊က်ဳပ္ျပန္ေတာ့မယ္”
×××
ကိုဝင္းျမင့္
တ႐ုတ္ျပည္မွလာေသာ လက္ပတ္နာရီကိုငုံ႔ၾကည္၊
တ႐ုတ္ျပည္မွလာေသာ ေနကာမ်က္မွန္ကိုတပ္။
တ႐ုတ္ျပည္မွလာေသာ ဟန္းဆက္ကိုကိုင္။
တ႐ုတ္ျပည္မွလာေသာ မိုးကာကိုဝတ္။
တ႐ုတ္ျပည္မွလာေသာ ဆိုင္ကယ္စီဦးထုပ္ကိုေဆာင္း။
တ႐ုတ္ျပည္မွလာေသာ ဆိုင္ကယ္ကိုစီးၿပီး …
ကၽြန္ေတာ့္အပါးမွ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြားသြားသည္။
သူ ကၽြန္ေတာ္ကို ႏႈတ္ဆက္သြားတဲ့စကားလုံးက
“ရွဲ ရွဲ နီ ….” တဲ့။
×××
ဦးဖုုန္း (ဓာတုု) မႏၱေလး
ဇြန္ ၃၊ ၂၀၁၃
.jpg)
