သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၂)

                                                  သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၂)

လူေတြဟာ သနားစရာ အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ ျပႆနာေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ဖန္တီးထားတဲ့ ျပႆနာကို စိတ္က ဖန္တီးထားတာလို႔ အမွန္အတိုင္း မသိေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ျပႆနာေတြဟာ ျပႆနာအစစ္ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္မွာပဲ။ လူ႔ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စိတ္က ဖန္တီးထားတာပါ။ 

စိတ္က မရွိတာကို အရွိျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ ယံုႏိုင္စရာ မရွိဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ ျပႆနာေတြပါလို႔ သိၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ျပႆနာအစစ္ေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ရာ အခ်ိန္ပိုေပးႏိုင္တယ္။ ျပႆနာအစစ္ဆိုတာ တကယ္ေျပာရရင္ ၁၀%ေတာင္ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြက ၉၀%ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာပဲလို႔ သိၿပီးေတာ့ လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ၉၀%ေလာက္ သက္သာသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိဖို႔အားေပးတာ တိုက္တြန္းတာပါေနာ္။

လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚမွာ ေစတနာထားတယ္၊ ေမတၱာထားတယ္၊ ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပိုၿပၤီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ သတိနဲ႔ ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ။ အဲသလိုဆိုရင္ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရာလည္း ေရာက္တယ္။

 ေလာကႀကီးကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ရာလည္း ေရာက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကိုလည္းပဲ အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ရာ ေရာက္သြားၿပီ။

ေလာကႀကီးကို တကယ္ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္လုပ္ပါ။ 

သတိနဲ႔ေနလာရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အမ်ားႀကီး သိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို အမ်ားႀကီး သိလာမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ထဲ ဘယ္လုိခံစား ေနရသလဲဆိုတာ နဲနဲ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုလူမွသာ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ အမ်ားအက်ဳိးပါ မထိိခိုက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါအျပင့္ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးေရာ ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့လူဆိုရင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာရွိဖို႔လိုတယ္။

သတိ၊ သမာဓိရွိတဲ့လူ၊ သကၠာယဒိ႒ိ အားနည္းတဲ့သူဟာ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္သြားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးတယ္။ “ငါလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းတဲ့ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္သြားရင္ အမ်ားခ်မ္းသာတယ္၊ ငါမလုပ္ရလည္း ကိစၥမရွိဘူး” လို႔ဆိုၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနႏိုင္တယ္။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးဟာ ေလာကရဲ႕အက်ဳိးကို အႀကီးအက်ယ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။

အတၱက ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔မွာ ျပည့္စံုတယ္လို႔ မရွိဘူး။ အတၱဟာ အားငယ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားကိုးစရာကို ရွာတယ္။ ေငြကို အားကိုးတယ္၊ ဂုဏ္ကို အားကိုးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ရရ အားငယ္တုန္းပဲ။ ျပည့္စံုုၿပီလို႔ မခံစားရဘူး။ အားငယ္စိတ္ေၾကာင့္ မျပည့္စံုတာ၊ လိုခ်င္တာ။ တကယ္အသံုးလိုလို႔ လိုခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။

အတၱရဲ႕ သဘာ၀မွာ ျပည့္စံုျခင္းဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ အတၱရဲ႕ သဘာ၀ဟာ အၿမဲတမ္း ခ်ဳိ႕တဲ့ေနပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လိုခ်င္တာ မ်ားမ်ားရေလ ပိုၿပီးမျပည့္စံုေလ ျဖစ္လာတယ္။ အတၱဟာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ သေဘာျဖစ္လို႔ သူ႔အလုိျပည့္ဖို႔တစ္ခုကိုပဲ စဥ္းစားတယ္။

အတၱဟာ ၿငီးေငြ႔သြားတယ္။ ေမတၱာဟာ မၿငီးေငြ႔ဘူး။ အတၱက တစ္ခုခုကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ခဏပဲ။ သူခ်စ္တယ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ပဲ။

အတၱက ဖ်က္ဆီးခ်င္တဲ့သေဘာရွိတယ္။ သူရပ္တည္ရာၿမဲဖို႔ သူတစ္ပါးကို ေနရာဖယ္ခ်င္တယ္။ အတၱမရွိရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဖ်က္ဆီးခ်င္ဘူး။ အတၱမရွိရင္ အရာရာတိုင္းကို ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားတယ္။ ပိုၿပီး သနားတတ္တယ္။ ပိုၿပီး ခ်စ္တတ္တယ္။ ပိုၿပီး ေလးစားတယ္။ အတၱရဲ႔ သဘာ၀ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားပါ။ အတၱမွာ လံုၿခံဳမွဳဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ စိတ္မခ်ဘူး၊ အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ေနတယ္။ အၿမဲတမ္း ေၾကာက္ေနတယ္။ အေၾကာက္ေျပဖို႔ကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ပိုက္ဆံရွိရင္ အားရွိတယ္၊ အာဏာရွိရင္ အားရွိတယ္။ အဲဒီလိုေတြးတယ္၊ 

လူေတြကို ငါခ်ဳပ္ကိုင္ထားလို႔ရရင္ ငါခိုင္းသလို လုပ္ရင္ ငါနည္းနည္း လံုၿခံဳမွဳရွိမယ္။ စိတ္ေအးရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါခိုင္းတာကို လုပ္မယ့္သူေတြ မ်ားေအာင္လုပ္မွျဖစ္မယ္။ ငါခိုင္းသလို မလုပ္တဲ့သူေတြကို ဖယ္မွျဖစ္မယ္။ အတၱဟာ တစ္ဖက္သားကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္တယ္။ သူတစ္ပါးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရပ္တည္မွဳကို ရွာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပဖို႔ သူမ်ားကို အသံုးခ်လိုက္တယ္။ အတၱဟာ သူတစ္ပါးကို ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္လပ္မွဳ မေပးဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ေကာ လြတ္လပ္သလား။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္လပ္ဘူး။

ဒီအတၱရဲ႕သဘာ၀ကို ပိုသိလာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ပိုၿပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္တယ္။ အနတၱသဘာ၀ကို နားလည္ ႏိုင္ေအာင္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ေအာင္ ေဟာခဲ့တယ္။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ျမင္ႏိုင္ေအာင္ နည္းလမ္းေတြ ေပးခဲ့တယ္။ ဘုရားေပးတဲ့နည္းအတိုင္း အားထုတ္လုိ႔ အနတၱကို သိလာတဲ့အခါမွာ အနတၱဟာ ဘယ္ေလာက္ ေအးခ်မ္းသလဲ၊ လြတ္လပ္သလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ျပည့္စံုသလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္နဲ႔ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔ မရဘူး။

လူေတြဟာ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ မသိဆံုးပဲ၊ ျပင္ပအေၾကာင္းေတြသိတာ အင္မတန္မ်ားတယ္။ လူေတြကေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ သိတယ္လို႔ ထင္မွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ မသိဘူး။ အထင္ပဲ။ “ငါ့စိတ္” “ငါ့စိတ္” လို႔သာ ေျပာေနတာ တကယ္ေတာ့ ငါ့စိတ္အေၾကာင္း ငါမသိဘူး။ သိတယ္လို႔ ထင္ေနတာပဲ။ ဒီစိတ္က တြန္းေပးသမွ် ခိုင္းသမွ် အားလံုးကို ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္။

စိတ္အေၾကာင္းကို တကယ္သိသြားရင္ စိတ္က ခိုင္မာရင့္က်က္လာမယ္။ ေအးခ်မ္းလာမယ္။ တည္ၿငိမ္လာမယ္။ အရာရာတိုင္းကို စိတ္က လႊမ္းမိုးတယ္။ စိတ္ကို တကယ္သိသြားရင္ အဲဒီစိတ္က လႊမ္းမိုးတာ၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ၊ ႏွိပ္စက္တာ မခံရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကို အႏွိပ္စက္ဆံုးဟာ သူတစ္ပါးမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို မသိရင္ ခက္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္မွာ ျဖစ္သမွ်ကို သတိထားၿပီး ၾကည့္ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ အေရးႀကီးတာက ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ တံခါး၀မွာ သတိဆိုတဲ့ အေစာင့္ေလး ရွိဖို႔လိုတယ္။

ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အိုးအိမ္မရွိတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္လိုေနၾကရသလဲ။ ဟိုေနဒီေန အတည္တက်မရွိဘူး၊ ဘယ္ေနရာမွ သူ႔အိမ္သူ႔ရာလို႔ ေျပာလို႔မရဘူးေနာ္။ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာ မဲ့တယ္။ သတိမရွိတဲ့စိတ္ကလည္း ထို႔အတူပဲ။ ဟို္ေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာမရွိဘူး။ မေကာင္းတဲ့အာရံု၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာနစတဲ့ အကုသိုလ္ အႏၱရာယ္ေတြ မ်ားတယ္။

သတိဆိုတဲ့အိမ္မွာ တကယ္ေနလိုက္ၿပီဆိုရင္ လံုၿခံဳတယ္၊ စိတ္ခ်ရတယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ တည္ၾကည္ ခံ့ညားမွဳရွိတယ္။ သတိဟာ စိတ္အတြက္ အိမ္ပဲ။ သတိနဲ႔မေနတဲ့ သူရဲ႕စိတ္မွာ အိမ္မရွိဘူး။ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနတာပဲ။ ေပ ၊ ေတ ၊ ေလ ေနတဲ့စိတ္ပဲ။

စိတ္ကုိ ၾကည္လင္ေအာင္၊ တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ အေတြးမ်ဳိးစံုနဲ႔ ရွဳပ္ေထြးမေနေအာင္ ညိွတတ္ဖို႔လိုမယ္။ (mental tuning) လုပ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကုိ ၾကည္ေအာင္ လုပ္တာ၊ အေတြးမ်ဳိးစံုေရာၿပီး ရွဳပ္မေနေအာင္ လုပ္တာကို ေျပာတာ၊ မဆိုင္တဲ့ကိစၥေတြ ေတြးၿပီး စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနရင္ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အေကာင္းဆံုး အႀကံဉာဏ္ေတြ စိတ္ကူးေတြ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

စိတ္ကိုသိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္၊ အေတြးေတြကို သိေနတဲ့အေလ့အက်င့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့က်င့္ထားရင္ စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြ ရွဳပ္လာတဲ့အခါ အဲဒါကို သိမယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာသိရင္ ရွင္းလို႔ရတယ္။ 

စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ေနတတ္ရင္ လုပ္သင့္တာေတြ ပိုလုပ္ႏိုင္တယ္။ မလုပ္သင့္တာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ မေတြးသင့္တာကိုလည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုေနႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အဆင္ေျပတာေတြ မ်ားလာမယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ရွိမယ္။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ သတိ၊သမာဓိေတြ ပိုေကာင္းလာတဲ့လူဟာ (quality) အရည္အေသြးဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို ပိုနားလည္လာတယ္။ ဘယ္ဟာလုပ္လုပ္ အရည္အေသြး ပိုျမင့္တာကို လုပ္တယ္။ စာအုပ္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ႀကံဳရာစာအုပ္ မဖတ္ဘူး။ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးမွာ ဘယ္သူနဲ႔ဆက္ဆံရင္ ပညာရသလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားၿပီးမွ အဲဒီလူေတြဆီကေန ပညာမ်ားမ်ား ရေအာင္ ဆက္ဆံတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ေပးရမယ္ဆို ေပးတယ္။ အသြားအျပန္ ရွိတယ္။

အကယ္၍ television ၾကည့္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ဘယ္အပိုင္းေလးဟာ မွတ္သားစရာ နည္းယူစရာ ေကာင္းတာေလးေတြပါသလဲ အဲဒီအပိုင္းေလးေတာ့ ေရြးၿပီး ၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတာ့ မၾကည့္ဘူး။ သတိရွိတဲ့သူ၊ ဉာဏ္ရွိတဲ့သူ၊ စိတ္ဓါတ္အင္အားႀကီးတဲ့လူဟာ အတိုင္းအရွည္ကို သိတယ္။ အဲေလာက္ဆိုရင္ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတာကို သိတယ္။ အဲဒီသင့္ေတာ္တဲ့ အတိုင္းအရွည္ထဲကေန လြန္မသြားဘူး။ စကားေျပာတာေတာင္ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္းေတာ့ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေလးနဲ႔ ေျပာမယ္၊ စာဖတ္တာလည္း အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေလးနဲ႔ ဖတ္မယ္၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အကန္႔အသတ္ေလးတစ္ခု ထားၿပီးလုပ္မယ္။ အဲဒီလိုလူရဲ႕ ဘ၀အရည္အေသြးဟာ ၾကာေလ တက္ေလ ျဖစ္လာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တရားကိုအားထုတ္လို႔ သတိ၊ သမာဓိေကာင္းလာလို႔ရွိရင္ အေကာင္းအဆိုး အမွားအမွန္ကို ခြဲျခားႏိုင္လာတယ္။ တန္ဖိုးရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆိုတာ ပိုၿပီးေတာ့ျမင္လာတယ္။ တန္ဖိုးရွိတာကို ပိုလုပ္ခ်င္တယ္၊ တန္ဖိုးရွိတာကို လုပ္လို႔ရတဲ့ ေက်နပ္မွဳကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္.....။

ကိုယ့္ကို အမ်ားဆံုး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္တာဟာ သူမ်ားမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပါ။ ကိုယ့္အေတြးပါ။ ကိုယ့္သေဘာထားမွားေနလို႔၊ ကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြ မွားေနလို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္နားမလည္လို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္ မထားတတ္လို႔၊ အဲဒီစိတ္က အေတြးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြးၿပီးေတာ့ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ႏွိပ္စက္ေနတာပါ။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြျဖစ္ေနတယ္။

ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို မေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီစိတ္က ရန္သူပဲ။ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီစိတ္က မိတ္ေဆြပဲ။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူမွာ အင္မတန္ျမင့္မားတဲ့ စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ တကယ္ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ေနသြားလို႔ ရၿပီ။ ကုန္ကုန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ တကယ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တရားကိစၥလမ္းဆံုးတဲ့ ထိေအာင္ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။

 

“ Everything that crosses the mind, wears and tears the mind ” စိတ္ထဲကို ျဖတ္သန္းသြားတဲ့အရာ မွန္သမွ်ဟာ စိတ္ကို ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေစတယ္။ လူေတြဟာ အေတြးမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ဓါတ္ energy စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြ အမ်ားႀကီး ကုန္ဆံုးသြားတယ္ေနာ္။ အေတြးအေတာထဲမွာ ေငးေမာၿပီးေတာ့ မေနပဲ ျဖစ္ႏိုင္သေလာက္၊ ရႏိုင္သေလာက္ ပစၥဳန္ပၸန္တည့္တည့္မွာ သတိကပ္ၿပီး ေနမယ္ဆိုရင္ စိတ္ပင္ပန္းမွဳ မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ တစ္ေန႔တာကုန္သြားမယ္။

သင့္အေတြးေတြက သင့္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ သင့္ကို ပ်က္စီးသြားေအာင္လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ အားတက္ေနေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္၊ စိတ္ဓါတ္က်ေနေအာင္လည္း လုပ္ႏိိုင္တယ္။

လူေတြကေတာ့ ထင္တာေပါ့။ အဆင္မေျပမွဳေတြ မ်ားေနလို႔ စိတ္ဆင္းရဲတာပါလို႔။ 

အဲဒီအဆင္မေျပမွဳက ဘယ္အခ်ိန္က်မွ အကုန္လံုး ေပ်ာက္သြားမွာလဲ၊ ဘ၀ရွိေသးသေရြ႕ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အကုန္လံုး ေပ်ာက္မသြားႏိုင္ဘူး။ အနဲနဲ႔အမ်ားေတာ့ ရွိဦးမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ၾကည္လင္ေအာင္၊ သန္႔ရွင္းေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္၊ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ ထားတတ္လာၿပီး စိတ္က ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ပဲ အေတြးမ်ားလာတဲ့အခါမွာ ဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြ၊ ဒုကၡေတြ၊ ျပႆနာေတြဟာ တေျဖးေျဖးနဲသြားတယ္။

ေတြးတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ (process)ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ၾကည့္ပါ။ ေလာကမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုးဟာ အေတြးပဲ။ အေတြးဟာ အင္မတန္ နက္နဲက်ယ္ျပန္႔တယ္။ တစ္ေလာကလံုး ဒီေလာက္ ဆန္းျပားေနတာ အေတြးေၾကာင့္ပဲေနာ္။

ေတြးတဲ့အခါမွာ အေတြးနဲ႔အတူ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားမွဳေတြ ျဖစ္လာသလဲဆိုတာ သိေအာင္လုပ္ပါ။ ဒီကိေလသာေတြျဖစ္လာတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ 

သူတို႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါ။ သူတို႔နဲ႔အတူတူ ပါလာတဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ ပင္ပန္းတဲ့သေဘာကိုလည္း ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ ပင္ပန္းတဲ့သေဘာကို ျမင္ပါမ်ားလာရင္ ကိေလသာေတြကို ေမြးမထားေတာ့ဘူး။

သူရဲ႕သေဘာသဘာ၀ေတြကို သိရင္းသိရင္းနဲ႔ အသိဉာဏ္ ရင့္က်က္လာၿပီး တျဖည္းျဖည္း သူ႔ဟာသူ အားနဲ သြားတာပါပဲ…။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို သိဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။

နာမည္ေတြ ခဏဖယ္ထားၿပီးေတာ့ အာရံုေပၚမွာ ခံစားၿပီး သိလို႔ရတာေလးကိုပဲ သိေနဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ 

ထြက္ေလ ၀င္ေလမွာ ၀င္လာတဲ့ေလဟာ ေအးေနတယ္။ ျပန္ထြက္သြားတဲ့ေလဟာ ေႏြးေနတယ္။ မတူတာေလးကို မတူမွန္းသိဖို႔ လိုတယ္။ မတူမွန္းကို သိေနလို႔ရွိရင္ သတိပိုေကာင္းလာတယ္။ သမာဓိ ပိုေကာင္းလာတယ္။ အာရံုကို ထိထိမိမိ သိသြားတဲ့အခါမွာ အာရံုေပၚ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားမွဳရွိတယ္။ အာရံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ တျခားအာရံုတစ္ခုခုကို ရွာခ်င္တယ္။ ဒီအာရံုကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ ဘာမွ မထူးပါဘူးလို႔ ထင္လာတယ္။ တကယ္ထိထိမိမိ လုပ္ရင္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ထူးပါတယ္။

သမာဓိေကာင္းလို႔ အရွိန္နဲနဲ ရသြားၿပီဆိုရင္ စိတ္က သူ႔ဟာသူပဲ ဒီအာရံုထဲမွာ ေနၿပီးေတာ့ အလိုက္သင့္ေလး၊ ပံုမွန္ေလး သူ႔ဟာသူ အားထုတ္သြားေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း တင္းမေနေတာ့ဘူး။ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ေလ်ာ့သြားတယ္ဆိုတာက ၀ီရိယ ေလ်ာ့သြားတယ္လို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္။ Tension တင္းမာမွဳ ေလ်ာ့သြားတာ၊ ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း Tension မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္မွာလည္း Tension မရွိေတာ့ဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း Relax ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ကလည္း Relax ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒါကိုပဲ ကာယမုဒုတာ၊ စိတၱမုဒုတာလို႔ ေခၚတာပဲ။ ကိုယ္၏ ႏူးညံ့ျခင္း၊ စိတ္၏ ႏူးညံ့ျခင္းဆိုတာ ျဖစ္သြားတယ္။

အဲသည္လို သမာဓိ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္သြားေတာ့ အင္မတန္ခ်မ္းသာ လာတယ္။ ပိုၿပီးေပ်ာ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီးေနတယ္။ ကာယပႆဒိၶ၊ စိတၱပႆဒိၶ - ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုးရဲ႕ ၿငိမ္းေအးျခင္းတဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ေအးေနတယ္။

“ အရင္တုန္းက စိတ္ဆင္းရဲစရာ တစ္ခုခုရွိလာၿပီဆိုရင္ သူမ်ားကိုပဲ အျပစ္တင္တယ္။ 

ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္၀ါေၾကာင့္ ငါ့မွာ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္လို႔ ဒီလို အျပစ္တင္တယ္ ” တဲ့။ “ ဒီလို တရားအားထုတ္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီစိတ္ကို ၾကည့္တဲ့အခါ ျပင္ပက ဘာႀကီးျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ထားတတ္ရင္ ခ်မ္းသာေနတာပဲဆိုတာ ေတြ႔ရတယ္” တဲ့။ “ အရင္တုန္းက စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ အျပင္မွာ ရွိတယ္လို႔ထင္တယ္၊ အခုေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ စိတ္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္ဆုိတာကို သိလာတယ္ ” တဲ့။

အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔၊ ဘာမွ မသိေတာ့လို႔ စိတ္ကို အနားေပးလိုက္တဲ့နည္းက သတိမပါဘူး။ ပညာမပါဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ပဲနဲ႔ကို ကိုယ့္ခႏၶာမွာျဖစ္ေနတဲ့ ရိုးရိုးအာရံုတစ္ခုအေပၚမွာ စိတ္ကေလးကို ကပ္ထားၿပီးေတာ့ ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္အနားရတာက ပိုၿပီးေတာ့ နက္နဲတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ကို ထားႏိုင္လို႔ရွိရင္ စိတ္ရဲ႕အင္အားကလည္း ပိုၿပီးေတာ့ ႀကီးမားလာတယ္။

စားရင္းနဲ႔လည္း သတိေလးနဲ႔ စားလို႔ရွိရင္ စိတ္ထဲမွာ သေဘာက်တာကိုလည္း သိတယ္။ သေဘာမက်တာကိုလည္း သိတယ္။ ဒီလို သတိနဲ႔စားတဲ့အခါမွာ ေလာဘႀကီးႀကီးနဲ႔ စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ သင့္ေတာ္တဲ့ အစားအစာကို သင့္ေတာ္တဲ့ ပမာဏေလာက္ပဲ စားလို႔ရေတာ့တယ္။ ပိုမစားဘူး။ မႀကိဳက္လို႔ရွိရင္လည္း ေဒါသမျဖစ္ဘူး။ ဒီအစားအစာအေပၚမွာ စိတ္က ဘယ္လိုသေဘာထားေနတယ္ဆိုတာကိုပါ သိေနတယ္။ ဒါ တရားအားထုတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ သိပ္ခက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ါသနာပါရင္ လုပ္လို႔ရတယ္။

အစားအေသာက္ကို သတိနဲ႔စားလို႔ရွိရင္ သတိေကာင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လိုတာထက္လည္း ပိုမစားျဖစ္ဘူး။ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးရတဲ့ အက်ဳိးပဲ။ သာမန္အားျဖင့္ လူေတြဟာ လိုတာထက္ ပိုစားမိတတ္ၾကတယ္။ သတိနဲ႔စားလို႔ရွိရင္ လိုသေလာက္ စားၿပီးတဲ့အခါမွာ အလိုလိုေတာ္ခ်င္လာတယ္။

သတိနဲ႔စားတဲ့သူဟာ အစားအေသာက္ေပၚမွာ ေလာဘေလ်ာ့သြားတယ္။ ဉာဏ္ပညာ ပိုႀကီးလာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ လိုအပ္တဲ့ပမာဏ မပိုမလို စားမယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ စိတ္နဲ႔၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ခႏၶာကို္ယ္နဲ႔ ဆက္စပ္မွဳကိုလည္း ပိုျမင္လာတယ္။ ျမင္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးနဲ႔ မတည့္တာေတြ မစားေတာ့ဘူးေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီအေပၚမွာ စြဲလန္းမွဳလည္း နည္းသြားတယ္။

 ေနာက္ေန႔က်ရင္ ရွိရင္ေတာ့ စားမယ္။ မရွိရင္လည္း ကိစၥမရွိဘူး။ ေနာက္ေန႔က် ဒါမ်ဳိးစားဖို႔အေရး ပူပူေလာင္ေလာင္ႀကီး မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အစားအစာတင္မကဘူး။ ေဆး၀ါးလည္း ဒီလိုဘဲ။ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူး။ ေဆးတစ္ခုခု ေသာက္လိုက္တဲ့အခါမွာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲဆိုတာ အေသးစိတ္ သိေနတယ္။ ေဆးရဲ႕ side effect ကို ပိုသိရတယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူး။ သဘာ၀အတိုင္း က်န္းမာေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့တာ။

အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ခံစားခ်က္ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အခုေခတ္မွာ အ၀တ္အစား အထူးအဆန္းေတြ အမ်ားႀကီး ၀တ္ၾကတာပဲ။ တန္ေၾကးဆိုရင္ေတာ့ မေျပာျပတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အ၀တ္အစား၀တ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သတိေလးနဲ႔ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီအ၀တ္အစားဟာ ဒီရာသီဥတုနဲ႔ ကိုက္ညီတယ္။ ကိုယ္သြားရမယ့္ခရီး၊ ကိုယ့္ေတြ႔ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္နဲ႔လည္း ဒီအ၀တ္အစားဟာ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ ဉာဏ္ကေလး သံုးၿပီးေတာ့ ၀တ္မွာပဲေနာ္။ အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လြန္လြန္ကဲကဲ ၾကြားစရာ၀ါစရာႀကီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မေနေတာ့ဘူး။

ကိုယ္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားဟာ ကိုယ့္အသက္အရြယ္၊ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာ၊ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ေတာ့ ေရြးလိုက္ပါေနာ္။ အဲဒီလို ဉာဏ္နဲ႔သိၿပီးေတာ့ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အကုန္အက်လည္း အမ်ားႀကီး နဲသြားလိမ့္မယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေလာဘလည္း နည္းသြားလိမ့္မယ္။ 

 ေလာဘနဲသြားရင္ ေဒါသလည္း နည္းသြားမယ္ေနာ္.....။

…ပစၥဳပၸန္မွာ စိတ္ကိုထားတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားလာရင္ အဲဒီလူဟာ အပိုကိစၥေတြကို ေလွ်ာ့တတ္လာတယ္။ အပိုစကားေျပာတာေတြ၊ အပိုခရီးသြားတာေတြ၊ အက်ဳိးမရွိဘဲနဲ႔ ထိုင္ေတြးၿပီၤး ပူေနတာေတြလည္း ေလွ်ာ့သြားတယ္။ စိတ္က ပိုရွင္းလာတဲ့အတြက္ တစ္ခုခုကို လုပ္စရာရွိလို႔ စဥ္းစားရမယ္ဆိုရင္ သူသိပ္အခ်ိန္ၾကာၾကာ စဥ္းစားမေနရဘူး။ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္မသြားဘူး။

…သတိရွိလို႔ သမာဓိလည္း ေကာင္းလာတဲ့အခါ၊ စိတ္လည္း ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလာတဲ့အခါမွာ လုပ္စရာကိစၥ တစ္ခုခုရွိလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး အာရံုျပဳလိုက္ရင္ ဘယ္ကိစၥ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ အေျဖထြက္လာတယ္။ အဲဒါကိုက အခ်ိန္ကုန္ေတာ္ေတာ္ သက္သာသြားတာ။

…အပိုုလုပ္လို႔ အလုပ္ပိုတာ…။

…ေျခတစ္လွမ္း တစ္ခ်က္ေလာက္ သိတယ္ဆိုရင္ကိုပဲ အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ားပါတယ္။ ဒါက လုပ္မၾကည့္ေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ မသိဘူးေနာ္၊လုပ္ၾကည့္လာတဲ့အခါက်မွ တကယ့္ကို အက်ဳိးမ်ားတာကို သိလာလိမ့္မယ္။

…သာမန္အေျခအေနမွာ လူေတြဟာ တစ္ခုခု စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ပူစရာ၊ သေဘာမက်စရာ၊ စိတ္ပင္ပန္းစရာေတြ ေတြးေနတတ္တယ္။ အေရးႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ အေရးမႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေတြးေနတာပဲ။ သတိနဲ႔သိၿပီးေတာ့ သြားျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီအေတြးေတြဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ အေတြးနည္းနည္း ေလ်ာ့သြားရင္ စိတ္က နည္းနည္းၾကည္လာတယ္။ စိတ္နည္းနည္း ေအးခ်မ္းလာတယ္။ စိတ္မွာ ပင္ပန္းမွဳ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။

…မိုးလင္းကတည္းက၊ အိပ္ရာႏိုးကတည္းက ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္အေျခအေန Mood ကို ျပဳျပင္ထားရမယ္။ ႏိုးရင္ ႏိုးႏိုးခ်င္း တရားရွဳမွတ္လိုက္ရင္ သတိ၊ သမာဓိ ေကာင္းလာၿပီး စိတ္ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းလာၿပီးေတာ့ တည္ၾကည္ခန္႔ညားတ့ဲ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ Mood မ်ဳိးရလာတယ္။ အဲဒီ Mood ေလးကို အပ်က္မခံဘဲ ထိန္းသြားရမယ္။

…အဲဒီလို တစ္ေန႔တာလံုး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ခန္႔ညားမွဳရွိတဲ့၊ တည္ၾကည္မွဳရွိတဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းထားလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္တဲ့အခါမွာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ သတိ၊ သမာဓိကို ရတယ္။

…ညမွာ တရားအားထုတ္ၿပီးမွ အိပ္လို႔ရွိရင္ မနက္ႏိုးတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီး ၾကည္လင္လန္းဆန္းတယ္။ တရားအားထုတ္ဖို႔လည္းပဲ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္က သတိရတယ္။ လံု႔လ၀ီရိယ၊ သဒၶါတရားလည္းပဲ ပိုၿပီၤးေတာ့ အားေကာင္းလာတယ္။

…အိပ္ေနရင္းပဲ အသက္ရွဳတာေလးကို သိၿပီးေတာ့ ေနလိုက္ပါ။ စိတ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဟိုကိစၥ၊ ဒီကိစၥ ေတြးဦးမွာပဲ။ ေတြးလိုက္ရင္ ေတြးတယ္ဆိုတာေလးကို စိတ္ကသိလိုက္ပါ။ သိၿပီးရင္ “ ဘာမွ မထူးပါဘူး” ဆိုၿပီးေတာ့ အသာေလး စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။ ျပန္ၿပီးေတာ့ အသက္ရွဳတာေလးကို သတိကပ္ၿပီးေတာ့ ထားလိုက္ပါ။ ခႏၶာကိုယ္ကိုလည္းပဲ ေျခေတြလက္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုုး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့ ခ်ထားပါ။ ေ

နရာအေနအထားကိုလည္း အသက္သာဆံုး ျဖစ္သြားေအာင္ ျပင္လိုက္ပါ။ ေခါင္းအံုးကအစ နိမ့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ ျမင့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ အဲသည္လို ကိုယ္နဲ႔ အဆင္ေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထားၿပီး အိပ္လ်က္ကေလးပဲ တရားအားထုတ္ပါ။ ဒီလိုတရားအားထုတ္ရင္း၊ တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေစ…။

…စာက်က္ခါနီးမွာ တရားထိုင္တယ္။ တရားထိုင္ၿပီးမွ စာက်က္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ စာေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေမ့ဘူး။ အိပ္ခါနီးမွာလည္း အိပ္ရာထဲမွာ တရားမွတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္တာပဲ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

…တရားကေတာ့ အားထုတ္ေနမွာပဲ။ ကိုယ္သိႏိုင္တဲ့အက်ဳိးက ရေနတာကိုး။ အသိဥာဏ္ ထက္တယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။

…ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ ဒီလိုသိေနတဲ့အခါမွာ စိတ္က အင္မတန္ ေအးခ်မ္းေနတယ္။ တျခားနည္းနဲ႔ေပ်ာ္မယ့္အစား အဲသလို တစ္ေနရာမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေအးေအးကေလး ေနၿပီးေတာ့ တရားနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္လာတာပဲ။

…စိတ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမွဳနဲ႔ အသိဥာဏ္နက္နဲမွဳဟာ အင္မတန္ အရသာရွိတယ္။ အင္မတန္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္။

…တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ကို ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လုပ္မွပဲ တကယ္ထိထိ ေရာက္ေရာက္ တိုးတက္မွဳ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီလိုမလုပ္ရင္ေတာ့ နဲနဲပါးပါး အေပၚယံ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ပဲ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိ ဥာဏ္ပညာ မရႏိုင္ပါဘူး။

…သိေနတာကို သိႏိုင္တဲ့သတိ ျဖစ္လာေတာ့ သိေနတာကို သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာမွ “ ငါအခုမွ လူျဖစ္ၿပီ ” လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္။

…ဥေပကၡာေ၀ဒနာဟာ မသိရင္ ေမာဟျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သေဘာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဥေပကၡာကို မသိရင္ ဒုကၡနဲ႔တူတယ္တဲ့။ ဥေပကၡာကို သိရင္ သုခနဲ႔ တူတယ္တဲ့။

…ဥေပကၡာက အေျခအေနကိုလိုက္ၿပီးေတာ့ သုခဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဒုကၡဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဥေပကၡာေ၀ဒနာကို မ်ားမ်ားသိေအာင္ လုပ္လို႔ရွိရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းလာတယ္။

…သိၿပီးေတာ့ေနတဲ့ စိတ္ကေလးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊ အဲဒီၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့စိတ္ကေလးဟာ ညီမွ်ေနတယ္။ ဟိုဘက္ မေရာက္ဘူး။ ဒီဘက္လည္း မေရာက္ဘူး။ ၀ီရိယ ပိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ လိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတယ္။ အဲဒီလုိ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတာကိုလည္းပဲ ဥေပကၡာလို႔ပဲ ေခၚတယ္။

…အဲဒီလိုစိတ္ထဲမွာ အားလံုး ဥေပကၡာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါမွာ ပထမေတာ့ ငါၿငိမ္းခ်မ္းတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ငါပါေနတယ္ေနာ္။ ဒီလိုနဲ႔ဆက္ၿပီးေတာ့ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ငါမပါေတာ့ဘဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။

…ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳဟာ အနတၱျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ ငါ့ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး၊ ငါပိုင္ဆိုင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ ဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခုဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒီလို ဥေပကၡာျဖစ္ေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ငါတရားအားထုတ္ေနရတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔အလုိလိုပဲ တရားအားထုတ္တာ ျဖစ္သြားေနတာ။ အဲဒီလို အခါမွာ အနတၱကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳရဲ႕ အနတၱကို သိရတယ္။ အနတၱ လကၡဏာကို သိရတယ္။

…ဒီၿငီမ္းခ်မ္းမွဳဟာလည္းပဲ အၿမဲတမ္းေတာ့ မရွိဘူး။ သူလည္း ပ်က္ခ်င္တဲ့အခါ ပ်က္သြားတာကိုး။ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္မွ တဆက္ထဲလို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ တစ္ခုၿပီးမွ တစ္ခုပဲ။ အဲသလို အားထုတ္သြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အနတၱ သေဘာကို သိၿပီးေတာ့ ေနရင္းကလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္တယ္။

…စိတ္က တျခားကို ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္ အဲဒါကို သိလိုက္ပါ။ တျခားတစ္ခုခုကို ေတြးေနၿပီ။ သိလုိက္ၿပီ။ သိၿပီးရင္ ညင္ညင္သာသာ စိတ္ကေလး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ကေလးနဲ႔ နဂိုေနရာကို ျပန္ယူလာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲ ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ မေက်မနပ္ မျဖစ္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒီစိတ္ကလည္း ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးျပန္ၿပီေပါ့လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ ေဒါသ မျဖစ္ဖို႔ေနာ္။

…ေလာဘအားႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘက သူလိုခ်င္တာ ရဖို႔ပဲ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရရ ရရင္ၿပီးေရာ။ ဒါကိုပဲ သူဆံုးျဖတ္မွာပဲ။

…ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့အခါမွာ မေက်နပ္တဲ့စိတ္ အားႀကီးေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ဘာအေရးႀကီးဆံုးလဲ ဆိုေတာ့ သူတစ္ပါးကို ေျပာရဆိုရဖို႔၊ ရိုက္ရ ႏွက္ရဖို႔၊ အျပစ္ဒဏ္ေပးရဖို႔၊ ႏွိပ္စက္ရဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါဟာ တရားတယ္။ အဲဒါဟာ မွ်တတယ္လို႔ သူထင္မွာပဲ။ ဒါမွ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥလို႔ သူထင္မွာပဲ။

…မာနျဖစ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနသလဲဆိုေတာ့ သူမ်ားထက္ သာရဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ တျခားကိစၥေတြက အေရးမႀကီးဘူး။

…ထို႔အတူ ကၠ ုႆာမစၦရိယ စိတ္သေဘာထားလည္း ဒီလုိပဲ။ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ၀န္တိုတဲ့စိတ္ ရွိတယ္။ သူမ်ား ႀကီးပြားတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ သူ မႀကီးပြားသင့္ဘူးလို႔ ယူဆတယ္။ “ ငါပဲ ႀကီးပြားသင့္တယ္ ” လို႔ ထင္ေနတယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတာကို မွ်ေပးဖို႔ စိတ္မကူးႏိုင္ဘူး။

…လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ေလာဘျဖစ္လိုက္၊ ေဒါသျဖစ္လိုက္၊ မာနျဖစ္လိုက္၊ မနာလို ၀န္တိုတ့ဲစိတ္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာ ေလာဘျပန္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာမာနျဖစ္လိုက္၊ သတိမရွိတဲ့သူ၊ ေမာဟနဲ႔ ေနတဲ့သူဆိုရင္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ တစ္လွည့္စီ ျဖစ္ေနတာေနာ္။

… စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ ေလာဘျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘကို ငါလို႔ထင္တယ္။ ေလာဘကို ငါ့စိတ္လို႔ ထင္တယ္။ ေလာဘက လိုခ်င္ေနတာကို ငါလိုခ်င္တယ္လို႔ထင္တယ္။ ေလာဘက တရားတယ္လို႔ထင္ရင္ ငါတရားတယ္လို႔ပဲ ယူဆမွာပဲ။ ထို႔အတူပဲ ေဒါသ၀င္လာတဲ့အခါမွာလည္း ေဒါသကို ငါလို႔ ထင္ေနတယ္။ ေဒါသက လုပ္ခ်င္တာကို အေရးႀကီးတယ္လို႔ထင္တယ္။ အဲသလို ျဖစ္ေနတာေနာ္။

…ဒါေပမယ့္ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တဲ့သူအဖို႔ ဒီေဒါသ၊ ေလာဘဟာ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ခိုင္းတိုင္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳကေန လြတ္သြားတယ္။

…တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ဆိုးတယ္၊ မေက်နပ္ဘူး၊ သူက ငါ့ကို ဘယ္လုိေျပာလို႔ ငါက စိတ္ဆိုးတယ္လို႔ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားမေနပဲနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနတဲ့စိတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ဆိုးလာတတ္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲသြားတတ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားမွဳကိုပဲ ၾကည့္ေနပါ.....။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက (မဟာၿမိဳင္ေတာရဆရာေတာ္)

အရာအားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္စြမ္းေသာ.......ေမတၱာ

(အရမ္းကိုေကာင္းတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ သနားစရာလည္းေကာင္း အမွားကို၀န္ခံရဲ တဲ႔ သတၱိကိုလည္းေလးစားခဲ႔ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲမွားမွား။ အမွားကို ၀န္ခံဖုိ႔ဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့ မွေနာက္မက်ဘူးဆုိတဲ႔ သင္ခန္းစာေလးပါရတဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးပါ။ )

အရာအားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္စြမ္းေသာ.......ေမတၱာ

၂၀၀၂ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ အီတလီႏိုင္ငံက သတင္းစာအခ်ဳိ႕မွာ ထူးဆန္းတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ သတင္းတစ္ခုပါလာခဲ့တယ္။ ေၾကာ္ျငာက ဒီလိုေရးထားပါတယ္။
“၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ၅လပိုင္း ၁၇ရက္ေန႔မွာ ဗြိဳင္လာရီ ၿမိဳ႕ေတာ္လမ္းမ စီးပြားေရးရပ္ကြက္ ၅ က ကားရပ္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာလူျဖဴအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို လူမည္းတစ္ဦးက မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ အမ်ဳိးသမီးဟာ လူမည္းသမီးေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ သူ႔ခင္ပြန္းလည္း အမ်ဳိးသမီးနဲ႔အတူ လူမည္းကေလးကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ တာ၀န္ယူခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေလးငယ္ ကံမေကာင္းခဲ့ရွာဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ ေသြးကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနရတယ္။ သူ႔အတြက္ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ကုသဖို႔ အေရးတၾကီးလိုအပ္လာ တယ္။ သူ႔အသက္ကို ကယ္တင္ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က သူ႔ဖခင္ပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေၾကာ္ျငာကို ဖတ္မိတဲ့ကာယာကံရွင္ကိုယ္တိုင္ အယ္လီဇဘက္ေဆးရံု ေဒါက္တာအင္ဒေရယာ နဲ႔ ဆက္သြယ္ပါ”

ဒီလူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာက လူထုေတြၾကားမွာ လိႈင္းဂယက္တစ္ခု ထသြားေစခဲ့တယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေ၀ဖန္ၾကတဲ့အေၾကာင္းက မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တဲ့ လူမည္း ထြက္လာျပီး ၀န္ခံပါ့မလား? တကယ္လို႔ ထြက္လာျပီး၀န္ခံရင္ သူ႔နာမည္ပ်က္မယ္။ သူ႔မိသားစု ျပိဳကဲြမယ္။ တကယ္လို႔ မထြက္လာဘဲ အသံတိတ္ေနမယ္ဆိုရင္ သူဟာ လံုး၀ခြင့္မလြတ္ႏိုင္တဲ့ အျပစ္ၾကီးတစ္ခုကိုထပ္က်ဴးလြန္သူျဖစ္သြား လိမ့္မယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႔ နိဂံုးက ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မွာလဲ ဆိုတာကိုလူေတြက စိတ္၀င္စားေနၾကတယ္။


 အီတလီ ဗြိဳင္လာရီ ျမိဳ႔ရဲ႔ ရပ္ကြက္တစ္ခုက ေမာ္နီကာ ဆိုတဲ့ လူမည္း ကေလးမ တစ္ဦးဟာ အရွက္တစ္ခုရဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ကို အစဆဲြထုတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔အေမ... မုဒိန္းက်င့္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ မာမိတာ ကလူတကာရဲ႕ပစ္မွတ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ သူ႔ခင္ပြန္း ပီတာကလူျဖဴေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကေလးေတြက အျဖဴတစ္ေယာက္၊ အမည္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီထူးျခားတဲ့ ျမင္ ကြင္းက ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ပိုျပီးသံသယ၀င္ေစခဲ့တယ္။ ဒါကို မာမိတာကဘယ္လိုေျပာလဲဆို ေတာ့ သူ႔အဘြားက လူမည္းျဖစ္ျပီး အဘိုးကလူျဖဴျဖစ္တဲ့အေၾကာင့္ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလးေမာ္နီကာ က်မွ ေသြးကလာဆန္႔က်င္တာပါေပါ့ေလ။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦးေပါက္မွာ လူမည္းေလး ေမာ္နီကာ နာမက်န္းျဖစ္ျပီး ကိုယ္အပူခ်ိန္ေတြတက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာက ေမာ္နီကာမွာ ေသြးကင္ဆာရွိေနတဲ့အေၾကာင္း ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ေရႊ႔ေျပာင္းကုသနည္းကမွ သူ႔အတြက္ တစ္ခုတည္း ေသာ အေကာင္းဆံုး ကုသနည္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတယ္။

ဆရာ၀န္က ဆက္ျပီး “ေမာ္နီကာနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္တဲ့ လူေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို အလြယ္တကူ ရွာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ေဆြမ်ဳိးေတြအားလံုး ေဆးရံုလာျပီး စစ္ေဆးပါ” လို႔ ေျပာတယ္။ မာမိတာ ကမ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္လို႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြအားလံုးကို ေခၚျပီးစစ္ေဆး ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးရတဲ့ အေျဖက ေသြးခ်င္း “မကိုက္ညီပါ”တဲ့။

ေမာ္နီကာရဲ႔ ေရာဂါအေျခအေနက သူနဲ႔ သင့္ေတာ္မဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီရဖို႔ႏႈန္း အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ အေၾကာင္း ဆရာ၀န္က ေျပာျပန္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ဖို႔အေျခအေနတစ္ခုက မာမိတာ နဲ႔ သူ႔ခင္ပြန္း ေနာက္ ထပ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးျပီး အဲဒီကေလးရဲ႔ေသြးေတြ ေမာ္နီကာထဲ သြင္းေပးဖို႔ ဆရာ၀န္က အၾကံ ေပးျပန္တယ္။ ဒီအၾကံကို ၾကားေတာ့ မာမိတာ တစ္ေယာက္ တုန္လႈပ္ခဲ့မိတယ္။ “ဘုရားေရ... ဘာျဖစ္ လို႔ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ” လို႔ သူ႔ႏႈတ္က လြတ္ခနဲ႔ ေအာ္လိုက္မိတယ္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့ အၾကည့္၊ ေခ်ာက္ခ်ားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ သူၾကည့္လိုက္မိတယ္။


ခင္ပြန္းသည္ ပီတာလည္း အဲဒီအၾကံေၾကာင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လို႔။ ေဒါက္တာအင္ဒေရ ကလူအေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ဒီလိုေသြးသြင္းနည္းနဲ႔ ေသြးကင္ဆာကုိ ကုသၾကေၾကာင္း၊ ဒီလိုကုသလို႔လည္းေမြးဖြား လာတဲ့ ရင္ေသြးငယ္ရဲ႔ က်န္းမာေရးကို မထိခိုက္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ထပ္တလဲလဲ ရွင္းျပေနခဲ့တယ္။ဇနီး ေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာနားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ“ကြ်န္ ေတာ္တို႔ စဥ္းစားပါရေစဦး” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပဲ ေျပာႏိုင္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ညေန ေဒါက္တာအင္ဒေရတစ္ေယာက္ ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်ေနတုန္း မာမိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦး ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ မာမိတာရဲ႔ လက္ကို ခင္ပြန္း သည္က တဲြထားတယ္။ မ်က္ႏွာ မသာမယာနဲ႔ ဆရာ၀န္ကို “ ေဒါက္တာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ေဒါက္တာလွ်ဳိ႔၀ွက္ေပးရမယ္။ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ေတာ့ ဒါဟာကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ လွ်ိဳ႔၀ွက္လာတဲ့ ကိစၥမို႔ပါ” ဆရာ၀န္ကတေလးတစား ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။

“လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ၁၉၉၂ခုႏွစ္ ေမလမွာ ကြ်န္ေတာ့္သမီးေလး ယီလီယာနာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီး မာမိတာက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာအလုပ္လုပ္တယ္။ သူက ညတိုင္း(၁၀) နာရီမွ အလုပ္ဆင္းတယ္။ အဲဒီညသူအလုပ္ဆင္းေတာ့ မိုးအၾကီးအက်ယ္ ရြာေနခဲ့တယ္။ လမ္းေပၚမွာလည္း
လူေျခတိတ္ေနတယ္။ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ကားရပ္နားေနရာ တစ္ခုေရာက္ေတာ့ ေနာက္ဖက္မွာ ေျခသံတစ္ခု ကို သူၾကားလိုက္မိတယ္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူမည္း လူရြယ္တစ္ဦး သူ႔ေနာက္မွာ ရပ္ေန တာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ လူမည္းက လက္ထဲကတုတ္နဲ႔ သူ႔ကိုရိုက္လိုက္တယ္။ မူးေမ့သြားေတာ့ သူ႔ကို မဖြယ္မရာ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ သတိရလာေတာ့ အိမ္ကို အျမန္ဆံုး သူျပန္ေျပးခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္(၁)နာရီ ထိုးေနျပီ။ အ႐ူးတစ္ေယာက္လိုကြ်န္ေတာ္အိမ္ထဲကေန ကမူးက႐ူးေျပးထြက္ျပီး အဲဒီ လူမည္းကိုလိုက္ရွာခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႔ဖက္ျပီး ငိုခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုး ျပိဳက်ခဲ့သလိုပါပဲ” ပီတာက စကားကို ခဏရပ္လိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္၀ိုင္းေနတယ္။

ပီတာက ဆက္ျပီး “ အဲဒီကိစၥျပီးေတာ့ မၾကာပါဘူး မာမိတာ မွာ ကိုယ္၀န္ရွိလာတယ္။ ကိုယ္၀န္က လူမည္းရဲ႔ ကိုယ္၀န္ပဲျဖစ္မယ္ဆိုျပီးကြ်န္ေတာ္တို႔ ေၾကာက္ရြ႔ံစိုးရိမ္ခဲ့တယ္။ မာမိတာ က ကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ် မလို႔ဘဲဒါေပမ့ဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ကေလးျဖစ္ေနမွာလဲ စိုးခဲ့တယ္။စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လအေတာ္ၾကာ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ကေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။အဲဒီကေလးက
လူမည္းျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။ ကေလးကို မိဘမဲ့ေဂ ဟာပို႔ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔စဥ္းစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးရဲ႔ငိုသံၾကားေတာ့ မလုပ္ရက္ခဲ့ဘူး။ သူ႔က လည္း ၀မ္းနဲ႔ လြယ္ခဲ့ရတဲ့ သက္ရွိတစ္ခုပါပဲေလ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မာမိတာ ကသစၥာတရားရွိတဲ့ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြပါ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔နာမည္ကို ေမာ္နီကာလို႔
ေပးလိုက္တယ္။

ေဒါက္တာအင္ဒေရယာ ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာလဲ မ်က္ရည္ေတြ တဲြခိုေနတယ္။ ဒီဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦး ဘာျဖစ္လို႔ ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးဖို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္ရြ႔ံေနရသလဲဆိုတာကို သူအခုမွ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္က အေလးအနက္စဥ္းစားတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပီး “အင္း... ဒီအျဖစ္အပ်က္အတိုင္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္ထပ္ ကေလး(၁၀)ေယာက္ေမြးလဲေမာ္နီကာနဲ႔ သင့္ေတာ္မဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို ရမွာမဟုတ္ဘူး” မာမိတာ ကိုသူတစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး “ ဒီပံုအတိုင္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေမာ္နီကာရဲ႔ဖခင္အရင္းကို ရွာရလိမ့္မယ္။ သူ႔ရဲ႔ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကေလးရဲ႔ ခ်ဥ္ဆီကမွ ေမာ္နီကာအတြက္ သင့္ေတာ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဘ၀ထဲသူေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ေပၚလာမွာကို ခင္ဗ်ားလို႔ လုိလားသလား”

“ကေလးအတြက္ဆိုရင္ သူ႔ကို ကြ်န္မခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကေလးကို ကယ္တင္ဖို႔ သူထြက္လာမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကို ကြ်န္မတို႔ တရားမစဲြပါဘူး”မိခင္တစ္ဦးရဲ႔ ၾကီးမားေလးနက္တဲ့ ေမတၱာ စကားက ေဒါက္တာအင္ဒေရယာကို ကိုင္လႈပ္ခဲ့တယ္။ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ လွဴဒါန္းဖို႔အတြက္ ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာနဲ႔ လႈပ္ေဆာ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာလည္း ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၾကာခဲ့ျပီ။ လူ႔ပင္လယ္မွာ တရားခံကို ဘယ္လိုရွာၾကမလဲ? မာမိတာနဲ႔ခင္ပြန္းက ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး နာမည္အမွန္ကို မထုတ္ ေဖာ္ဘဲ သတင္းစာမွာ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာထည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။


၂၀၀၂ခုႏွစ္ ၁၁လပိုင္း ဗိြဳင္လာရီျမိဳ႔ရဲ႔ သတင္းစာတိုင္းမွာ အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္း ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာပါလာခဲ့တယ္။ မုဒိန္းက်င့္ခ့ဲတဲ့ တရားခံကို မားမားမတ္မတ္ ထြက္လာျပီး ကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနရတဲ့ ကေလးရဲ႔အသက္ကို ကယ္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီသတင္းက လူထုေတြၾကားမွာ ေတာမီးလို ဟုန္းဟုန္းေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာရဲ႔ စာတိုက္ပံုးနဲ႔ ဖုန္းက အဆက္ျပတ္တယ္လို႔ မရွိခဲ့ဘူး။ ဓားစာခံအမ်ဳိးသမီးက ဘယ္သူလဲ? သူ႔ကို လူခ်င္းေတြ႔ျပီး အကူအညီ အားေပးစကားေတြ ေပးခ်င္ေၾကာင္း လူေတြေျပာၾကေမးခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့ မာမိတာက လူေတြရဲ႔ အကူအညီကို ျငင္းဆန္ခဲ့သလို သူ႔နာမည္အမွန္ကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္မေျပာျပခဲ့ဘူး။ ေမာ္နီကာက အဲဒီမုဒိန္းေကာင္ရဲ႔ သမီးပါလို႔ လူေတြကို ပိုမသိေစခ်င္ခဲ့ဘူး။ သတင္းေထာက္ေတြကလည္း ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးၾကျပန္တယ္။ေရာမသတင္းစာက “အဲဒီလူမည္း ထြက္လာျပီး ၀န္ခံရဲပါ့မလား? တကယ္လို႔ သူက သတိၱရွိရွိနဲ႔ ထြက္လာရဲတယ္ဆိုရင္ လူေတြက သူ႔ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံၾကမလဲ? တရားဥပေဒကေရာ သူ႔ကိုဘယ္လို စီမံခ်က္ခ်မလဲ? ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈအတြက္ အျပစ္ေပးတာကို သူခံရမလား? ဒါမွမဟုတ္ မားမားမတ္မတ္ သတိၱရွိရွိနဲ႔ ထြက္ျပီး၀န္ခံတာကို အခ်ီးက်ဴးခံမလား?” လို႔ ေ၀ဖန္ျပန္တယ္။ တစ္ဖန္ ဗိြဳင္လာရီျမိဳ႔ခံ သတင္းစာက “ တကယ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားဟာ အဲဒီလူမည္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္မလဲ?” လို႔ သတင္းဖတ္သူ အမ်ားနဲ႔ ေရွ႔မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာတဲ့ ျပႆနာကို ေဆြးေႏြးျပန္တယ္။

ျမိဳ႔ခံ ေထာင္ေတြကလဲ မာမိတာကို ကူညီၾကတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္က တရားခံေတြရဲ႔ စာရင္းကို ေဆးရံုကို တင္ျပတယ္။ အဲဒီျမိဳ႔မွာ လူမည္းေတြက နည္းေတာ့ ၁၀ႏွစ္အတြင္း ျပစ္မႈက်ဴးလြန္တဲ့ လူမည္းတရားခံ ေတြကလည္း နည္းခဲ့တယ္။ သူတို႔က မာမိတာကို “အဲဒီႏွစ္တုန္းက မုဒိန္းမႈမဟုတ္တဲ့့ ျပစ္မႈနဲ႔ေထာင္က် တဲ့ လူေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူးလို႔လဲ မေျပာႏိုင္ဘူးေလ” လို႔ အားေပးခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔က ေထာင္ကလြတ္သြားခဲ့ျပီးတစ္ခ်ဳိ႔က ေထာင္က်ေနတုန္းပဲ။ မာမိတာနဲ႔ ခင္ပြန္းက သူတို႔ရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ သဲလြန္စကို လိုက္ရွာခဲ့တယ္။ ေထာင္သားေတြက ရိုးသား ဂ႐ုစိုက္တဲ့ပံုစံနဲ႔သဲလြန္စရဖို႔ ကူညီေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြက မာမိတာကို အႏိုင္က်င့္ခဲ့တဲ့ လူမည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မာမိတာရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကေထာင္ထဲမွာ ျပန္႔လို႔ေနတယ္။ မိခင္တစ္ဦးရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ေထာင္သား အမ်ားကို ထိခိုက္ခံစားေစခဲ့တယ္။ လူျဖဴပဲျဖစ္ျဖစ္၊လူမည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္နီကာအတြက္ ခ်ဥ္ဆီလွဴဒါန္းဖို႔ သူတို႔သေဘာတူ အစစ္ေဆးခံခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့လူ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။ဒီအျဖစ္ အပ်က္က လူအေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ထိခိုက္ေစခဲ့တယ္။ သင့္ေတာ္တဲ့ ခ်ဥ္ဆီရဖို႔ ပါ၀င္စစ္ေဆးၾကတဲ့ ေစတနာရွင္ေတြကလည္း မနည္းခဲ့ဘူး။ေစတနာရွင္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပိုမ်ားလာခဲ့တယ္။ ျမိဳ႔မွာခ်ဥ္ ဆီလွဴဒါန္းတဲ့ ဂယက္လိႈင္းတစ္ခု ထသြားခဲ့တယ္။ ေသြးကင္ဆာ ခံစားေနရတဲ့ေ၀ဒနာရွင္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ဒီေစတနာရွင္ေတြေၾကာင့္ ကယ္တင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာ္နီကာေလးကအဲဒီကံေကာင္း ျခင္းထဲမွာ မပါခဲ့ပါဘူး။


မာမိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႔ႏွစ္ဦးက အဲဒီလူမည္း ထြက္ေပၚအလာကို စိုးတထိတ္ထိတ္နဲ႔ေစာင့္စားခဲ့ၾက တယ္။ (၂)လၾကာတဲ့အထိ လူမည္းရဲ႔အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႔ခဲ့ဘူး။ ဒီလူမည္း လူ႔ျပည္မွာ ရွိပါေသး သလားလို႔ သူတို႔စိတ္ေတြ မတင္မက်ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီျမိဳ႔နယ္က ခြာသြားျပီလား? အီတလီမွာေကာ ရွိေသးရဲ႔လား? ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မိသားစု ျပိဳကဲြမွာစိုးလို႔ ထြက္မလာရဲတာလား? ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္နီကာ တစ္ရက္ အသက္ရွင္ေနေသးရင္ လူမည္းကိုရွာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ရက္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ သူတို႔ လက္မေလွ်ာ့ခဲ့ၾကဘူး။

အသက္၀ိညာဥ္တစ္ခုက နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာၾကားမွာ အလူးအလွိမ့္ ခံစားလို႔ေနတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အျဖစ္တစ္ခုက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနခ်ိန္မွာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာက အသက္(၃၀)ရွိ လူမည္း ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္ “အာခ်ီလီ” ကို တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့တယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔ မုိးညတစ္ညမွာ အဲဒီလို အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခု သူမက္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူဟာ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႔ ကာယာကံရွင္ပါပဲ။ လူၾကီးလူေကာင္း သူေဌးအာခ်ီလီကို တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ပန္းကန္ေဆးသမားလို႔ ဘယ္သူထင္ရက္ခဲ့မလဲ? သူငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘေတြ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီး စာလည္း ေသခ်ာမ သင္ခဲ့ရဘဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ခဲ့ရတယ္။ အလုပ္ၾကိဳးစားျပီး ထက္ျမက္တဲ့ အာခ်ီလီဟာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္အား ေငြနဲ႔ လူေတြရဲ႔ ေလးစားမႈကို ခံယူခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အလုပ္ရွင္က လူတန္းစားခဲြျခားတဲ့ လူျဖစ္ျပီး သူဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ကိုၾကိဳးစားလုပ္လဲ အဆူအဆဲပဲ ခံခဲ့ရတယ္။

၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ရက္ေန႔က အာခ်ီလီ အသက္ ၂၀ျပည့္တဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ေစာေစာဆင္းျပီး ကိုယ့္ေမြးေန႔ပဲြကို က်င္းပမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့သူ႔ရဲ႔ အလွ်င္လိုမႈေၾကာင့္ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ က်ကဲြသြားခဲ့တယ္။ သူေဌးက သူ႔ေခါင္းကို အတင္းဖိႏွိပ္ျပီး ပန္းကန္ကဲြေတြကို ျမိဳခ်ခိုင္းတယ္။အာခ်ီလီက သူေဌးကိုမုန္းမုန္း တီးတီးနဲ႔ ဆဲြထိုးျပီး ဆိုင္ထဲကေန ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ လူျဖဴေတြကို ကလဲ့စားေခ်ဖို႔
သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ မိုးညက လမ္းေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ ကားပတ္တစ္ခုမွာ မာမိတာကို ေတြ႔ေတာ့ လူျဖဴေတြကို မုန္းတီးတဲ့စိတ္နဲ႔ အျပစ္မဲ့သူအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို သူအႏိုင္က်င့္ခဲ့မိတယ္။


အႏိုင္က်င့္ျပီး အာခ်ီလီ ေၾကာက္ရြ႔ံတုန္လႈပ္မိခဲ့တယ္။ အဲဒီညမွာပဲေမြးေန႔အတြက္ စုထားတဲ့ေငြနဲ႔ ေနပယ္လ္ ျမိဳ႔ကိုသြားမဲ့ ရထားလက္မွတ္ကို၀ယ္ျပီး ဒီျမိဳ႔နဲ႔ ေ၀းရာကို သူထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ ေနပယ္လ္ျမိဳ႔မွာသူကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အေမရိကားလူမ်ဳိးတစ္ဦး ဖြင့္ထားတဲ့
စားေသာက္ဆိုင္မွာ သူအလုပ္ရခဲ့တယ္။ ၾကိဳးစားျပီး အပင္ပန္းခံႏိုင္တဲ့အာခ်ီလီကို ဆိုင္ပိုင္ရွင္ သူေဌးလင္မယားက သေဘာက်ခဲ့တယ္။ သမီးျဖစ္သူ“လီနာ”ကိုပါ သူနဲ႔လက္ဆက္ေပးတဲ့အျပင္ ဆိုင္တစ္ခုလံုးကိုလဲ အာခ်ီလီလက္ထဲအပ္ခဲ့တယ္။ လာဘ္ျမင္တဲ့ အာခ်ီလီက စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို
ဟိုတယ္ၾကီးတစ္ခုအျဖစ္ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့သလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားသမီး၃ဦးဖြားျမင္ခဲ့တယ္။

အလုပ္သမားနဲ႔ မိသားစုရဲ႔ အျမင္မွာ အာခ်ီလီဟာ သူေဌးေကာင္း၊ခင္ပြန္းေကာင္းနဲ႔ ဖခင္ေကာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပစ္မႈတစ္ခုက်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာကိုလည္း သူဘယ္ေတာ့မွမေမ့ခဲ့ဘူး။သူက်ဴးလြန္ခဲ့မိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးကို ဘုရားသခင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔၊ ေဘးမသီရန္မခဖို႔ သူအျမဲဆုေတာင္းခဲ့ေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အဲဒီလွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကိုသူမေျပာျပရဲခဲ့ဘူး။ အဲဒီေန႔မနက္က သတင္းစာထဲက သတင္းကိုဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ေျမာက္သူၾကည့္မိခဲ့လဲ မသိဘူး။ သူဟာ သူတို႔အလိုရွိေနတဲ့ တရားခံပဲျဖစ္ရမယ္လို႔သူ႔သိစိတ္ထဲကေန သိလိုက္မိတယ္။ သနားစရာေကာင္းတဲ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးကိုယ္၀န္ရွိသြားမယ္လို႔ သူလံုး၀ ေတြးမထားမိခဲ့ဘူး။ ကေလးကိုေမြးခဲ့မယ္လို႔လဲ မထင္ခဲ့မိဘူး။

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ေဒါက္တာအင္ဒေရယာဆီ အာခ်ီလီဖုန္းဆက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ဖုန္းနံပါတ္ လွည့္ျပီးတိုင္း ဖုန္းကို သူခ်လိုက္မိတယ္။ သူစိတ္ေတြမတင္မက်နဲ႔ တကယ္လို႔ ဒီကိစၥကို သူ၀န္ခံခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႔ အတိတ္ဆိုးကိုလူေတြသိကုန္ေတာ့မယ္။ သားသမီးေတြက သူ႔ကို မခ်စ္မႏွစ္သက္ေတာ့ဘဲ ေအးခ်မ္း တဲ့သူ႔အိမ္ေထာင္ေရး ျပဳိကဲြေတာ့မယ္။ လွပတဲ့ ဇနီးမယားတစ္ဦးနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔ေလးစားမႈေတြ ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မယ္။ ဒီလိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုေရာက္ေအာင္သူမနည္း ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား..?

တစ္ည ညစာစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မိသားစုအားလံုးက ယခင္ပံုမွန္အတိုင္းပဲအဲဒီသတင္းကို ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္။ မယားျဖစ္သူ လီနာက “မာမိတာကိုကြ်န္မအရမ္းခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ တကယ္လို႔ ကြ်န္မသာ သူျဖစ္ခဲ့ရင္ သတိၱရွိရွိနဲ႔ကေလးကို ေမြးခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မာမိတာရဲ႔ ခင္ပြန္းကို ကြ်န္မ
ပိုခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူဟာ ဒီလိုကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ခံေပးႏုိင္တဲ့ေလးစားထိုက္တဲ့ လင္ေယာက္်ားတစ္ဦးပါပဲ” အာခ်ီလီက ႏႈတ္ဆိတ္ျပီး မယားရဲ႔စကားကို နားေထာင္ေနခဲ့တယ္။

ရုတ္တရက္ သူက “အဲဒီ တရားခံကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ?” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ လီနာက“သူဟာ အမွားတစ္ခု လုပ္ခဲ့ျပီးျပီ။ အခုလို အခ်ိန္မွာသူထပ္ပုန္းေရွာင္ေနေသးရင္ အဲဒီလူကို ကြ်န္မ လံုး၀ခြင့္ လြတ္မွာ မဟုတ္္ဘူး။သူဟာ စက္ဆုပ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့လူ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့လူ၊သူရဲေဘာေၾကာင္ တဲ့လူ၊ သတိၱနည္းတဲ့လူပဲ” လို႔ေျပာေတာ့စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေျပာေနတဲ့ ဇနီးသည္ရဲ႔စကားကို နားေထာင္ျပီး အျဖစ္မွန္ကိုေျပာျပဖို႔ အာခ်ီလီ တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ့တယ္။

အဲဒီညက အာခ်ီလီရဲ႔ (၅)ႏွစ္အရြယ္သားတစ္ေယာက္ အိပ္ခ်ိန္မွာ မအိပ္လို႔ အာခ်ီလီ စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ကေလးက ငုိျပီး “ ေဖေဖကလူဆိုးၾကီး၊ ေဖေဖ့ကို မေခၚေတာ့ဘူး။ သားရဲ႔ ေဖေဖမလုပ္နဲ႔ေတာ့” လို႔ေျပာလိုက္တဲ့ စကားက အာခ်ီလီရဲ႔ ရင္၀ကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္ခဲ့တယ္။ သားကို
ေပြ႔ဖက္ျပီး “ေဖေဖမွားပါတယ္။ ေနာက္ကို မရိုက္ေတာ့ပါဘူး” လို႔ ေတာင္းပန္ရင္းသူမ်က္ရည္က်ေနမိ ခဲ့တယ္။
အေဖ မ်က္ရည္က်တာကို ျမင္ေတာ့ သားျဖစ္သူက အံ့ၾသသြားတယ္။ “ေဖေဖ့ကို သားခြင့္လြတ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ အမွားကို ျပင္ႏိုင္တဲ့သူဟာလူေကာင္းတဲ့” လို႔ အေဖကို ျပန္ေခ်ာ့ေမ့ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီညတစ္ညလံုး သူ႔ကိုယ္သူ ငရဲေရာက္ေနသလားလို႔ အာခ်ီလီ ထင္မွတ္ခဲ့တယ္။ အတိတ္ဆိုးဆိုး
မိုးသည္းညနဲ႔ အမ်ဳိ္းသမီးရဲ႔ ပံုရိပ္တစ္ခုကို သူျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ အမ်ဳိးသမီးရဲ႔ အကူအညီမဲ့သံနဲ႔ ငိုေၾကြးသံကို သူၾကားေယာင္ ေနမိတယ္။ “ငါဟာလူေကာင္းလား.. လူဆိုးလား ” လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးမိတိုင္း ေဘးမွာ အိပ္စက္ေနတဲ့ ဇနီးရဲ႔ စည္းခ်က္မွန္မွန္ အသက္႐ႈသံကို နားေထာင္ျပီး ထ,ရပ္ ၀န္ခံဖို႔ အင္အားေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရတယ္။

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ခါတိုင္းနဲ႔မတူဘဲ မ်က္ႏွာမသာမယာျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ဇနီးက သတိထားမိလိုက္ တယ္။ “ဘာျဖစ္တာလဲ” ဆိုတဲ့အေမးကို “ေနမေကာင္းလို႔ပါ” ဆိုတဲ့အေျဖနဲ႔ သူေကြ႔ေရွာင္ခဲ့မိတယ္။ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏႈတ္ဆက္မႈေအာက္မွာ သူလိပ္ျပာမလံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ျပည့္ က်ပ္ေနတဲ့ ရွက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ျခင္းေတြက သူ႔ကို ၀ါးျမိဳမတတ္ပါပဲ။


အရွက္တရားနဲ႔ ဖံုးဖိထားတဲ့ သူ႔ဘ၀ကို လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အာခ်ီလီ ႏႈတ္ဆိတ္မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အမ်ားသံုးဖုန္းနဲ႔ ေဒါက္တာအင္ဒေရယာဆီသူဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အသံကို တည္ျငိမ္ ေအာင္ထားျပီး “ကံေခတဲ့ ကေလးရဲ႔ က်န္းမာေရးကို သိခ်င္လို႔ပါ” လုိ႔ ေမးေတာ့ “ကေလးရဲ႔ အေျခ အေနကေတာ္ေတာ္ဆိုး ေနတယ္။ သူ႔ဖခင္ကို သူေတြ႔ခြင့္ရမွ ရႏိုင္ပါ့မလား မသိေတာ့ဘူး” လို႔ ျပန္ေျဖ လိုက္တဲ့ ဆရာ၀န္ရဲ႔ စကားက ရင္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနတဲ့ ဖခင္တစ္ဦးရဲ႔ ေမတၱာကို လႈပ္ႏိုးခဲ့တယ္။ သူဟာ ငါ့ရဲ႔ ေသြးသားပါလား..? တစ္ခါမွားခဲ့ဖူးတဲ့ အမွားကို သူထပ္မက်ဴးလြန္မိဖို႔၊ေမာ္နီကာအတြက္ ထရပ္ဖို႔ သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။

ညေရာက္ေတာ့ အရဲစြန္႔ျပီး ဇနီးသည္ကို အေၾကာင္းစံု သူေျပာျပလိုက္တယ္။ “ငါဟာ ေမာ္နီကာရဲ႔အေဖ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ငါသူ႔ကို ကယ္မွျဖစ္မယ္”သူ႔စကားကို ၾကားေတာ့ လီနာတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔အတူ စိတ္ဆုိးေဒါသထြက္ျပီး “ရွင္ဟာ လူလိမ္ပဲ” ေအာ္ျပီး ကေလးေတြနဲ႔ မိဘအိမ္ကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။ အာခ်ီလီရဲ႔ အေၾကာင္းစံုကို မိဘေတြကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ စစျခင္းမွာ ေယာကၡမေတြက စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ၾကေပမဲ့ ခဏအတြင္းမွာပဲ စိတ္ေတြတည္ျငိမ္သြားျပီး.... “မွန္တယ္။သူျပဳခဲ့တဲ့ အျပဳအမႈေတြအတြက္ ငါတို႔သူ႔ကို ေဒါသထြက္သင့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အျဖစ္မွန္ကိုေျပာျပဖို႔ သူ႔အတြက္ သတိၱေတြ ဘယ္ေလာက္လိုခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ငါတို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္သင့္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔စိတ္ရင္းအမွန္ မေမွးမွိန္ေသးဘူးဆိုတာ သက္ေသျပေနတာပဲ။ အမွားလုပ္ခဲ့ျပီး အမွန္ကို ျပဳျပင္တဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ကို သမီးအလိုရွိသလား..? ဒါမွမဟုတ္
တစ္သက္လံုး အမွားကို ဖုံုးကြယ္ထားတဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ကို အလိုရွိသလား?”
မိဘစကားကို နားေထာင္ျပီး လီနာ ခဏ ႏႈတ္ဆိတ္သြားခဲ့မိတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္အေစာၾကီး အိမ္ကို လီနာျပန္ခဲ့ေတာ့ ရီေ၀ေၾကကဲြေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ အာခ်ီလီကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔
အာခ်ီလီကို “ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာကို ရွင္သြားရွာပါ။ ကြ်န္မ အေဖာ္လိုက္ခဲ့မယ္” ဆိုျပီး ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ရက္ေန႔မွာ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာနဲ႔ သူတို႔ အဆက္အသြယ္ရခဲ့တယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈ ရက္ေန႔ အယ္လီဇဘက္ေဆးရံုမွာ အာခ်ီလီကို DNA စစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ရလဒ္က ေမာ္နီကာဟာ အာခ်ီလီရဲ႔ ေသြးသားပဲျဖစ္တယ္။မုဒိန္းတရားခံ လူမည္းၾကီး သတိၱရွိရွိနဲ႔ လာေရာက္၀န္ခံတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကိုၾကားေတာ့ မာမိတာမ်က္ရည္က်မိတယ္။ လူမည္းအေပၚထားတဲ့ သူ႔ရဲ႔အမုန္းရန္ျငိဳးဟာ ၁၀ႏွစ္ရွိျပီဆိုေပမ့ဲ အခုလို သတိၱရွိရွိ ထြက္ျပီး၀န္ခံလာတာကိုေတာ့ သူစိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြရဲ႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာလွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ေတြ မေပါက္ၾကားေစဖို႔ အရာအားလံုးကို လွ်ိဳ႔၀ွက္တင္းက်ပ္စြာ
စစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ေဆးရံုက တာ၀န္ရွိသူမ်ားကလည္း ကာယကံရွင္ေတြရဲ႔နာမည္အမွန္ကို သတင္းေထာက္ေတြဆီ မေပါက္ၾကားေစဘဲ ေမာ္နီကာရဲ႔ ဖခင္ကိုရွာေတြ႔ျပီျဖစ္ေၾကာင္းပဲ သတင္းေပးခဲ့တယ္။

ဒီသတင္းကို ဂ႐ုစိုက္ အေလးထားၾကားတဲ့ လူထုေတြက ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာကိုဖုန္းေတြ၊ စာေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ျပီး တရားခံလူမည္းကို သူတို႔
ခြင့္လြတ္ေလးစားေၾကာင္း သတင္းပါးေစတယ္။ “တစ္ခ်ိန္တစ္ခါမွာ သူဟာျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ
သူရဲေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္” လို႔လည္း အားေပးစကားေျပာၾကတယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ၁၀ရက္ေန႔မွာ အာခ်ီလီကို ေတြ႔ဆံုခြင့္ေပးဖို႔ မာမိတာ တို႔ လင္မယား
ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ စစျခင္းမွာေတာ့ သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ဖို႔အာခ်ီလီ သတိၱမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မာမိတာ ရဲ႔ ထပ္သလဲလဲ ေတာင္းဆိုမႈကို
သူသေဘာတူလိုက္တယ္။

ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၈ရက္ေန႔ တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႔ လွ်ဳိ႔၀ွက္စီစဥ္ေပးမႈနဲ႔ေဆးရံုမွာ သူတို႔ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။ ဆံပင္ညႇပ္ျပီးစ အာခ်ီလီဟာ
မာမိတာ ကိုေတြ႔ေတာ့ လွမ္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ေရြ႔မရေအာင္ ေလးလံေနသလိုမ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ျဖဴေရာ္လို႔ေနတယ္။ မာမိတာ တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႔က
ေရွ႔တိုးျပီး အာခ်ီလီရဲ႔ လက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။သံုးေယာက္သားရဲ႔ ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြက အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းလို႔ေနတယ္။
အာခ်ီလီက ဆို႔နင့္တဲ့ အသံနဲ႔ “ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုခြင့္လြတ္ပါဆိုတဲ့ စကားက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတာ
၁၀ႏွစ္ရွိခဲ့ပါျပီ။ ဒီေန႔မွပဲ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္နဲ႔ ေတာင္းပန္ဖို႔အခြင့္ရေတာ့တယ္“ “ ရွင္အခုလို ထြက္ျပီး ၀န္ခံလာတာကို ကြ်န္မတို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရွင္ရဲ႕ခ်ဥ္ဆီနဲ႔ ကြ်န္မသမီးေလးကို ကယ္တင္ဖို႔ဘုုရားသခင္က ရွင့္ကို ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ”

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၉ရက္မွာ အာခ်ီလီရဲ႔ ခ်ဥ္ဆီကို ဆရာ၀န္ေတြက ခဲြစိတ္စစ္ေဆးခဲ့ၾကတယ္။ ကံေကာင္းစြာပဲ သူ႔ရဲ႔ခ်ဥ္ဆီေတြ ေမာ္နီကာအတြက္
လံုး၀သင့္ေတာ္ေနခဲ့တယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၂ရက္ေန႔ လူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္ရွိလို႔ လာပါျပီ။ အာခ်ီလီရဲ႔
ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြ ေမာ္နီကာကိုယ္ထဲ ေရြ႔ေျပာင္းေပးလိုက္ၾကတယ္။ အသက္အႏၱရာယ္ကေန ေမာ္နီကာ သီသီေလးလြတ္ခဲ့ျပီး (၁) ပတ္အတြင္းမွာ
ေနေကာင္းက်န္းမာလာခဲ့တယ္။ မာမိတာ တို႔ လင္မယား အာခ်ီလီကိုလံုး၀ခြင့္လြတ္ေပးျပီး ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာနဲ႔ အတူ ထမင္းဖိတ္စားခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ထမင္းစားဖိတ္တဲ့ေန႔မွာ အာခ်ီလီကိုယ္စား ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာက စာတစ္ေစာင္ယူလာခဲ့တယ္။ စာထဲမွာ အားနာခယစြာနဲ႔ “ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႔
တည္ျငိမ္ေအးေဆးေနျပီျဖစ္တဲ့ ဘ၀ကို ကြ်န္ေတာ္ မေႏွာင့္ယွက္ပါရေစနဲ႔ေတာ့။ ေမာ္နီကာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ အတူရွိေနႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္
ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အကူအညီလိုခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ကူညီပါ့မယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာပဲ ေမာ္နီကာကိုလည္း
ကြ်န္ေတာ္အရမ္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ အျပစ္တစ္ခုကို ၀န္ခ်ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္အခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ လက္က်န္ဘ၀ေလး
ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သူေပးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္ျဖစ္တယ္”
လို႕ေၿပာခဲ႕ပါတယ္.....................................။။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ အျပဳမႈကို တာ၀န္ယူဖို႔အတြက္ သတိၱေတြ
ဘယ္ေလာက္လိုသလဲ? လူတိုင္းရဲ႔ ရင္ထဲမွာ စံေပတံတစ္ခု ရွိပါလိမ့္မယ္။
ဒီစာကို ဖတ္ျပီး မာမိတာ တို႔ လင္မယားကို အရမ္းေလးစားမိတယ္။ အျဖဴတစ္ေယာက္၊
အမည္းတစ္ေယာက္ ေမြးထားတဲ့ ကေလးေတြေၾကာင့္ လူေတြရဲ႔ အထင္အျမင္လဲြမွားတဲ့
အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ခံခဲ့ရေပမဲ့ ကေလးေလးကို လူလားေျမာက္ေအာင္ သူတို႔
ျပဳစုခဲ့တယ္။ အာခ်ီလီရဲ႔ လုပ္ရဲခံရဲတဲ့ သတိၱကိုလဲ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။
လူသားတိုင္းအမွားနဲ႕မကင္းနိုင္ႀကပါဘူး။

forward ေမးလ္ကို ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါသည္

ေဝဒနာကၡႏၶာကို လႈပ္ခတ္ေစခဲ့ေသာ ကဗ်ာ (သို႔မဟုတ္) အကယ္၍ သင္ဒီကဗ်ာကို

 

ေဝဒနာကၡႏၶာကို လႈပ္ခတ္ေစခဲ့ေသာ ကဗ်ာ (သို႔မဟုတ္) အကယ္၍ သင္ဒီကဗ်ာကို

သူၿငိမ္သက္ေနခဲ့၏။ ႏွစ္ကာလအေတာ္ ၾကာခဲ့မွန္းလည္း သူသိေန၏။ လူၿငိမ္ေတာ့ စိတ္ၿငိမ္၊ စိတ္ၿငိမ္ေတာ့ ေဝဒနာလည္းၿငိမ္ေန၏။ ဝင္ေလထြက္ေလ ႐ႈမွတ္မႈကို အေျချပဳေသာ အက်င့္တရားသည္ စိတ္ကိုၿငိမ္သက္ေအာင္ အေထာက္ အပံ့ေပးေလသည္။ တစ္ဖန္စိတ္ၿငိမ္သက္မႈ အေၾကာင္းတရားကလည္း ခံစားမႈေဝဒနာကို လႈပ္ခတ္မႈမျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးေနမွန္း သူရိပ္မိလာသည္။ အေၾကာင္းႏွင့္အက်ဳိးေပပဲ။  အသြားအျပန္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ အမွား,အမွန္ဆိုတာကေကာ။ 

အမွား,အမွန္ကို သူစိတ္မဝင္စားျဖစ္ခဲ့ တာၾကာၿပီ။ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းရေအာင္ ကလည္း ဘယ္ဟာအမွား၊ ဘယ္ ဟာအမွန္ ဟူေသာ ဆံုးျဖတ္ရခက္သည့္ အေျခအေန မ်ားစြာကို သူေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရ၍ျဖစ္သည္။ အဘိဓာန္တြင္ တစ္ဦးတည္း ရွည္ရွည္ လ်ားလ်ားေျပာသည့္ စကား၊ (ျပဇာတ္၊ ႐ုပ္ရွင္ စသည္တြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္က) တစ္ကိုယ္ေတာ္ စကားေၾကာရွည္ျခင္း၊ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ရြတ္ဆိုျပသည့္ ထိုဇာတ္ကို monologue ဟု အဓိပၸာယ္ဖြင့္၏။  

ထိုmonologue ကာလရွည္ႀကီးကို သူၿငီးေငြ႕စိတ္ပ်က္ေန ခဲ့သျဖင့္ စိတ္ ပ်က္လက္ စႏွင့္ ႐ုပ္၊ နာမ္ဓမၼသခၤါရဘက္ဆီသို႔ စိတ္ဦး လွည့္ကာ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ သူ ႀကဳိးစားက်င့္ႀကံ ေနထိုင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းပင္။  သူစိတ္ဝင္စား သည္က စကားအခ်ီ အခ် ေျပာဟန္အေရးအသား၊ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးျခင္းဟု အဘိဓာန္တြင္ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ထားသည့္ dialogue ျဖစ္၏။  (More dialogue between world leaders is needed) ဆိုသည့္ ဝါက်ကိုလည္း သူကူးယူ ထားမိခဲ့ေသးသည္။ အင္အားမ်ားသူက အမွန္တရား။ 

တစ္ဖက္သတ္ႏုိင္သူက ႐ႈံးသူအေပၚ ငံု႔ၾကည့္ရင္းက ၿပဳံးျပလိုက္သည့္ မထီမဲ့ျမင္ အၿပဳံးမ်ား။ ၄င္းကိုပင္ အမွန္တရားဟု လက္ ခုပ္တီးေနၾကသူမ်ား၊ အားေပးေထာက္ခံေန ၾကသူမ်ား။   မလွပေသာ   ေလာက   ျမင္ကြင္းကို သူမၾကည့္ရက္ေတာ့သျဖင့္သူ႕႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အတြင္းကျဖစ္ျခင္း၊ ပ်က္ျခင္းကိုပဲ သူအာ႐ံုျပဳ ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီေကာ။  

ကုဋီထဲက သန္႔သက္ေရ လက္က်န္ ကိစၥ ျဖင့္ သံဃာေတြ ႏွစ္အုပ္ကြဲၾကေသာအခါ ဝင္ေရာက္ေျဖရွင္းေပးခဲ့သည့္ ဘုရားရွင္ကိုပင္ ”အရွင္ဘုရား ေအးေအးေဆးေဆး သာေနရစ္ပါ” ဟု   ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ပလလဲေတာ၌ ပလလဲဆင္မင္း၏ ျပဳစုလုပ္ေကြၽးမႈျဖင့္ ဝါတြင္းကာလ တစ္ခုလံုး သီတင္းသံုးေနထုိင္ခဲ့ရ ေသာ ဘုရားရွင္၏ အေတြ႕အႀကဳံကို   ျပန္ သတိရမိ၏။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ေတာင္မွ ႀကဳံခဲ့ရေသးတာ ‘မင္းကဘာမို႔လို႔လဲ’ ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ဆံုးမေနရ၏။ ဒါကိုၾကည့္၍ တစ္ခါတေလ ေလာကမွာ ကိုယ့္အစီအစဥ္ႏွင့္ကိုယ္ ေအးေအးေဆး ေဆးေနထုိင္ရမည့္ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု ရိွကိုရိွ ဦးမွာပါလားဟုလည္း သူေတြးဆ ဆင္ျခင္ေန မိျပန္သည္။ 

 ယခုေတာ့ ဓမၼႏွင့္အဓမၼ အားၿပဳိင္ရာတြင္ အၿမဲတေစ အ႐ႈံးေပးခဲ့ရေသာ (တကယ္ ေတာ့ အ႐ႈံးေပးျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းဟူ၍ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရ ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္)  ဓမၼဘက္ေတာ္သား တို႔သည္   ျပန္လည္ ရွင္သန္ျခင္း၊ ျပန္လည္ ေမြးဖြားျခင္းတုိ႔ျဖင့္ လန္းဆန္းအားသစ္ ေနသည့္ျမင္ကြင္းကိုသူလွမ္းေတြ႕ေနရေလၿပီ။ သူတို႔ေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္းတဲ့  အဆိုးေလာကဓံ ေတြၾကားထဲမွာ အၿပဳံးမပ်က္ ေနထိုင္ႏုိင္ခဲ့ၾကရသလဲ။ သူ အံ့ၾသေန၏။ ၾကည္လင္ရႊန္းပေသာ ယံုၾကည္ ခ်က္တို႔ျဖင့္ ေတာက္လက္ေနေသာ၊ ဇရာကို အံတုေနေသာ၊ လန္းဆန္းႏုပ်ဳိေနမႈတို႔ျဖင့္ တက္ၾကြေနေသာ၊ မ်က္ဝန္းအစံုထဲက ခြန္ အားေတြကို သူတေလးတစား ၾကည့္ေနျဖစ္ခဲ့ သည္။ သူ႕အတြက္ ပေဟဠိ သဖြယ္ျဖစ္ေနေပ ၿပီ။

 ထိုပေဟဠိသည္ အႏုပညာမိတ္ေဆြထံ သူေရာက္ေသာအခါမွ အေျဖေပၚေတာ့ သည္။ ”ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္” ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူ႔လက္ထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို သူဖတ္ၾကည့္ေနမိသည္။ [ကဗ်ာဆရာက Rudyard Kipling။ ၁၈၆၅ ဒီဇင္ဘာ ၃ဝ ရက္ဖြား အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဘုံေဘၿမဳိ႕ (ယခုမြမ္ဘိုင္းၿမဳိ႕) သား။ အသက္ (၇ဝ) အရြယ္ ၁၉၃၆-ခု၊ ဇန္နဝါရီ (၁၈) ရက္ ေန႔က ကြယ္လြန္ခဲ့သူ]
သူေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က

“IF…”
အကယ္၍
မင္းအသိုင္းအဝိုင္းက
တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားျပီး
ဒါေတြဟာ မင္းေၾကာင့္လို ့
ဝိုင္းဝန္းျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ
မင္းဟာ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔
ရင္ဆိုင္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္…။
အကယ္၍
အားလံုးကမင္းကို
မယံုသကၤာျဖစ္လာတဲ့အခါ
သူတို႔ကို နားလည္စြာခြင့္လႊတ္ရင္းနဲ႔
မင္းကိုယ္မင္း
ယံုၾကည္မူ အျပည့္ရွိမယ္ဆိုရင္…။
အကယ္၍
ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္နိုင္ျပီး
အဲဒီအတြက္လည္း
မေမာမပန္းေနနိုင္မယ္ဆိုရင္…။
ဒါမွမဟုတ္
မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္တရား
မုသားစကားၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔
မတုံ႔ျပန္ဘူးဆိုရင္…။
ဒါမဟုတ္
မင္းကို လူတကာက
ဝိုင္းဝန္းမုန္းတီးတဲ့အခါ
မင္းဟာအမုန္းေတြ
ျပန္မပြားဘူးဆိုရင္…။
ျပီးေတာ့
မင္းကိုယ္မင္း
လူေတာ္တစ္ေယာက္ရယ္လို႔မျမင္ဘဲ
ပညာရွိစကားေတြလည္း
မေျပာဘူးဆိုရင္…။
အကယ္၍
စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြဟာ
မင္းအေပၚမလႊမ္းမိုးေစဘဲ
စိတ္ကူးႏိုင္မယ္ဆိုရင္..။
အေတြးအေခၚစိတ္ကူးေတြဟာ
ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္
သက္သက္သာမျဖစ္ေစဘဲ
ေတြးေခၚနိုင္မယ္ဆိုရင္….။
အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခနဲ႔
ဆံုး႐ႈံးမႈဒုကၡေတြကို ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ
တူညီေသာ
ေလာကဓံတရားေတြပါလားရယ္လို႔
ခံယူထားနိုင္မယ္ဆိုရင္…..။
အကယ္၍
မင္းရဲ ့အမွန္စကားေတြကို
လူလိမ္လူညစ္ေတြက
လွည့္စားေျပာင္းလဲျပီး
မုသားအျဖစ္ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္
ညစ္တဲ့အခါ
မင္းဟာတည္ျငိမ္စြာနဲ႔
နာၾကားႏိုင္မယ္ဆိုရင္…။
ဒါမွမဟုတ္ မင္းဘဝတစ္ခုလံုးေပး ၿပီး
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္
ျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတဲ့
အရာရာကို
ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ
အင္မတန္မွေသးငယ္တဲ့
တန္ဆာပလာအရာရာနဲ႔
ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္..။
အကယ္၍
မင္းႏိုင္ခဲ့သမွ်ေတြအားလံုးဟာ
ေၾကြတစ္လွည့္ၾကက္တစ္ခုန္ပမာ
တစ္လွည့္တစ္ခါတည္းနဲ႔
ဆံုး႐ႈံးသြားခဲ့ရင္…
ျပီးေတာ့
အစကေနျပန္စႏုိင္မယ္ဆိုရင္..
ၿပီးေတာ့တစ္ခါ
ဆိုးလွတဲ့ၾကမၼာရယ္လို႔
ဘယ္ေသာအခါမွ
ညည္းညဴမေနဘူးဆိုရင္…။
အကယ္၍
သူမ်ားတကာလုပ္ျပီးသြားၾကလို႔
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ
မင္းအလွည့္ေရာက္လာတဲ့အခါ
မင္းတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ
အားနဲ႔မာန္နဲ႔
ဇြဲသတၱိရွိရွိ
ဆက္ၾကိဳးစားႏုိင္မယ္ဆိုရင္….
အဲဒီလိုပဲ
မင္းမွာစိတ္အင္အားကလြဲလို ့
ဘာဆိုဘာမွမရွိေတာ့တဲ့အခါ
အဲဒီ စိတ္ဓာတ္အင္အားကို
ခိုင္မာစြာနဲ႔ပဲ
ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္..။
အကယ္၍
လူေတြနဲ႔
ထိေတြ႕ေျပာဆို ဆက္ဆံရတဲ့အခါ
ကိုယ္က်င့္ သိကၡာကို
ေစာင့္ထိန္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္…။
ဒါမွမဟုတ္
မင္းဧကရာဇ္ေတြနဲ႔အတူ
လမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမယ့္
မာန္မာနေသြး မၾကြဘူးဆိုရင္….။
အကယ္၍
ရန္သူကျဖစ္ေစ၊မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ
မင္းကို သိပ္ျပီးနာၾကည္းေအာင္
မလုပ္ႏုိင္ေစရင္….။
အကယ္၍
လူတိုင္းကို
တန္ဖိုးထားေလးစားရေပမယ့္
စြဲလမ္းမႈသံေယာဇဥ္ေတြ
ထားမေနဘူးဆိုရင္…။
အကယ္၍
တိုေတာင္းလွတဲ့
မပစ္ပယ္ႏိုင္တဲ့ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ
အဓိပၸာယ္ရွိလွတဲ့
စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အျဖစ္
အသံုးခ်နိုင္မယ္ဆိုရင္…..။
ငါ့သားေရ
မင္းဟာ အရာရာရွိတဲ့၊အရာရာျဖစ္တဲ့
ကမၻာၾကီးကို ဆုပ္ကိုင္လို႔
အရာရာ ဘာမဆို
မင္းစြမ္းႏိုင္ျပီေပါ့….။
အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလည္း
ေယာက်္ားေကာင္း
တစ္ေယာက္ပဲေပါ့…။    ။

ကဗ်ာဖတ္ၿပီးေသာအခါ ၿငိမ္သက္ေန ေသာ ေဝဒနာကၡႏၶာေတြက ႏုိးထလာ၏။ ေသြးေၾကာေတြထဲ၌ ဝါေယာဓာတ္တို႔၏ အရိွန္ျမန္ျမန္ ‘႐ုန္းကန္သံ’ ေတြကိုပင္ ၾကား ေနရသည္သို႔ …။
”သည္ကဗ်ာကို ဘယ္သူဘာသာျပန္ ထားတာလဲ”
”အစ္မ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေလ”

”ေၾသာ္…”

”ေၾသာ္ဟူသည့္ စကားလံုးသာ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားမွ ထြက္သြားခဲ့၏။ သူေယာက်္ားေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အမ်ားႀကီး ႀကဳိးစားေန ထုိင္ရဦးမွာပါလားဟု သူ႔ကိုယ္သူ နားလည္ ေနမိ၏။ ကဗ်ာဆရာညႊန္းဆိုသည့္ ေယာက္်ားေကာင္း တစ္ေယာက္၏ စံႏႈန္းမ်ား သူ႕သႏၲာန္၌ နည္းပါးေနသည္ကို သူဝန္ခံရမည္ျဖစ္ သည္။ သို႔ေသာ္ သူစိတ္ ဓာတ္မက်ပါ။  ေကာင္းတာလုပ္ခ်င္ ၊ေကာင္းတာျဖစ္ခ်င္၊ ေကာင္းတာျမင္ခ်င္၊ ေကာင္းေအာင္ေနခ်င္သူ တစ္ဦး၏ စိတ္ဆႏၵအတြက္ မျပဳရေသးသည့္  ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္   ေတြက ေစာင့္ႀကဳိေနလိမ့္ မည္ဆိုတာကို အၾကြင္းမဲ့သူယံုၾကည္ေနမိ၏။  

 ”ဒီလိုေကာင္းတာေတြ မ်ားမ်ားလုပ္မယ္ လို႔ေတြးတာဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာ အေၾကာင္းအေထာက္အပံ့ တကယ္ျဖစ္တယ္ေနာ္” မဟာၿမဳိင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိ က၏ မဂၤလာတရားေတာ္က စကားစုတစ္စုသည္ သူ႔ႏွလံုးသားေပၚတြင္ ပဲ့တင္သံျဖစ္လာ ေလသည္။ သူ႕ေဝဒနာကၡႏၶာေတြ ျဖစ္ပ်က္ႏႈန္း ျမန္ေနမွန္း သူသတိထားလိုက္မိ၏။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ IF ကဗ်ာကိုေတာ့ သ႔ူဘဝအားမာန္ အျဖစ္ အထပ္ထပ္အခါခါ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ ေနရေပဦးေတာ့မည္။
  ျမသန္းစံ
၇-၁ဝ-၁၁

ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္စကား

                                               ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္စကား
(၁)

ေရွးအခါက တန္ဇန္ (Tanzan)လို႔ ေခၚတဲ့ ဇင္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးရွိတယ္။ သူက သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ (ကြယ္လြန္ခါနီးမွာ) ပို႔စ္ကဒ္ေပါင္း ၆၀-ကို ေရးတယ္။ သူ႕နားမွာေနတဲ့ တပည့္ျဖစ္သူကို ဒီပုိ႔စ္ကဒ္ေတြ စာတိုက္ကေန ပို႔ဖို႔ မွာၿပီး ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။

“ဒီေလာကၾကီးထဲကေန
ငါ ထြက္ခြာရေတာ့မယ္၊
ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေၾကညာခ်က္ ျဖစ္တယ္၊
တန္ဇန္၊ ဇူလိုင္ ၂၇-ရက္၊ ၁၈၉၂”လို႔
ပို႔စ္ကဒ္ေတြမွာ ေရးထားတယ္။

(၂)

ဇင္၀တၳဳေလးေတြက တစ္ခါတစ္ရံ ႐ိုးရွင္းၿပီး အဓိပၸာယ္ နက္နဲတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ႐ႈပ္ေထြးၿပီး အဓိပၸာယ္က ေပါ့သလို ထင္ရတယ္။ အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာေလးကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သာမန္ဖတ္ၾကည့္ရင္ ဘာမွ မဟုတ္သလိုေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရး႐ႈေထာင့္အရ အလြန္တရာ ေလးနက္တဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ ပါတယ္။ ဇင္၀တၳဳေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေလးတစ္ခုကေတာ့ ေကာက္ခ်က္ခ်ျခင္းတာ၀န္ကို စာဖတ္သူကို ေပးထားတာပါပဲ။ စာဖတ္သူကို ေတြးဖို႔၊ ေကာက္ခ်က္ခ်ဖို႔ တာ၀န္ေပးထားေတာ့လည္း ေတြးၾက၊ ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကတာေပါ့။ အခုေတာ့ သီဟိုဠ္ရာသီဥတုက သာယာေနျပန္တယ္။ ၀ါကၽြတ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လႈပ္လႈပ္ရွား ျဖစ္ေနတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း စာေမးပဲြနဲ႔ ေခါင္းစားေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ စာေမးပဲြမရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ခရီးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္။ ႏႈတ္ဆက္စကားမ်ား ေ၀ဆာေနတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။

(၃)

သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုၿပီဆိုတာနဲ႔ အထက္ပါ ဇင္၀တၳဳေလးကို ဖတ္ၾကတယ္။ “ဘာၾကီးလဲဟ၊ ဘာအဓိပၸာယ္လဲ၊ ေဆြးေႏြးစရာ စဥ္းစားစရာ သိပ္မရွိဘူး ထင္ပါတယ္”လို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ဘာမေျပာညာမေျပာ ထ,ရယ္လိုက္တယ္။ “ဘာျဖစ္လို႔ ရယ္တာလဲ”ဆိုေတာ့ “ဘာေျပာရမွန္း မသိလို႔ ရယ္တာ”ဆိုမွ ထပ္ရယ္လိုက္ရေသးတယ္။

တစ္ေယာက္ကေတာ့ “မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဒီစာပုဒ္ေလးမွာ နက္နဲ႔တဲ့ အဓိပၸာယ္အခ်ိဳ႕ ကြယ္၀ွက္ေနတာ ရွိကို ရွိရမယ္၊ ဒီေလာကၾကီးကေန ထြက္ခြါရေတာ့မယ္ ဆိုတာကေတာ့ သိပ္ေျပာစရာ ရွိမယ္လို႔ မထင္ဘူး၊ ေျပာစရာရွိတာက ‘ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေၾကညာခ်က္ပဲ’ဆိုတာပဲ။ အဲဒီမွာ ‘ေနာက္ဆံုး’ဆိုတာက အေရးၾကီးတယ္၊ ဘယ္လို ေနာက္ဆံုးလဲ၊ ဒီဘ၀အတြက္ ေနာက္ဆံုးလား၊ သံသရာမွာ ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေတာ့လို႔ ခႏၶာဇာတ္သိမ္းသြားတဲ့၊ သံသရာဇာတ္သိမ္းသြားတဲ့ ေနာက္ဆံုးလား”လို႔ ေျပာရင္းေတြး၊ ေတြးရင္ ေျပာေနတယ္။

(၄)

အဲဒီေတာ့မွ တစ္ေယာက္က “ဟာ … ဟုတ္လိိုက္ေလ၊ ငါ အဲဒါကို လံုး၀မေတြးမိဘူး၊ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ အဆံုး၊ သံသရာက်င္လည္မႈရဲ႕ အဆံုး၊ ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာေတာ့ ဒီဇင္ဘုန္းၾကီးက သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲေတြရဲ႕ အဆံုးကို ရည္ညႊန္းသြားတာျဖစ္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္”လို႔ ေျပာေနတယ္။

(၅)

တစ္ေယာက္က ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ရြတ္ေနတယ္။
“ကိုယ္ေသရင္ မငိုနဲ႔ ပါးစို႐ံု ရိွမွာေပါ့။
သပိတ္မသြတ္နဲ႔ လြတ္ၿပီးသား ကၽြတ္ၿပီးသား။
ထမင္းမထုပ္နဲ႔ သိုးစာ၊ ပုပ္စာ၊ ျဖဳန္းတီးစာ။
အိုးမခြဲနဲ႔ အိုးမလို ဘာကိုမွ ကိုယ္မစြဲဘူး။
အပြင့္အခက္ ယူမသြားနဲ႔ ျပန္လိုက္ရမယ့္အစား မဟုတ္ဘူး။
ရက္လည္၊ လလည္၊ ႏွစ္လည္ ဘာကိုမွ မလည္နဲ႔
သံသရာႀကီးမွာ လည္ခဲ့သူ။
ကိုယ္ေသရင္ မငိုနဲ႔ ႀကိဳႀကိဳၿပီး ေသထားသူ။
“ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္”ကို ျမတ္ႏိုးပူေဇာ္ရင္း
အႀကိမ္ႀကိမ္ အေသရင္းထားသမို႔ မရဏမင္းဆီ ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားမွာ။
ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာပါရေစ…
သာသနာ၊ စာေပ၊ ပရဟိတ လုပ္လက္စေတြကို ဆက္လုပ္ဖို႔
ေဟာဒီ ခ်စ္ရတဲ့ မိခင္ေျမကို ျပန္လာခဲ့မယ္ မုခ်။
ဒီေတာ့ ကိုယ္ေသရင္ မငိုနဲ႔ ေျဖသာစမ္းပါ၊ ျပံဳးစမ္းပါ။
လူသာဆံုးတာ က်န္တာ မ႐ံႈးဘူး
မွာခဲ့ၿပီ၊ ေျပာခဲ့ၿပီေနာ္၊ ဒါပါပဲ။

ကိုယ့္လူတို႔လည္း သိမွာပါ။ ဒါ ဆရာၾကီး ဦးမိုးဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာေလ။ …… ကိုယ့္လူတို႔ေတာ့ ဘယ္လို ထင္သလဲ မသိဘူး။ ဒီကဗ်ာေလးက ဆရာၾကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာတမ္းစကားပဲ။ ျပန္လာခဲ့မွာဆိုေတာ့ ဆရာၾကီးမွာ သံသရာရဲ႕အဆံုးဆိုတာေတာ့ မရွိေသးဘူး။ ဒီဘ၀ အဆံုးသတ္ပဲ ရွိေသးတာ။ ဒီႏိုင္ငံကို ျပန္လာအံုးမယ္တဲ့။ သူ႕စကားသူ႕ေလသံကို ၾကည့္ရတာ တရားဓမၼအသံေတြက လႊမ္းၿခံဳေနတယ္။ သူ႕ႏွလံုးသားရဲ႕ ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္မႈကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ရတနာသံုးပါးအေပၚ ယုံၾကည္စဲြၿမဲတဲ့ ေသခ်ာမႈေတြလည္း ျပည့္ေနတယ္။ ဆရာၾကီး မကြယ္လြန္ခင္က အျပင္မွာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ ဆရာၾကီးက တည္ၿငိမ္တယ္ဆိုတဲ့စကားထက္ကို တည္ၿငိမ္တယ္။ သူ႕ဥပဓိကို ၾကည့္တာနဲ႔ ေလးစားသြားရတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ဆရာၾကီး ႏႈတ္ဆက္သြားပံုေလးဟာ အားက်စရာ သိပ္ေကာင္းေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။

(၆)

တစ္ေယာက္ကလည္း ေနာက္ဆံုးဆိုတဲ့ စကားေလးကို ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ၊ ကမၻာ့သမိုင္းက ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြနဲ႔ တဲြစပ္ၿပီး ေျပာေနတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀အဆံုးသတ္ေလးေတြ ကြာျခားၾကပံု၊ တခ်ိဳ႕က အမ်ားကို စိတ္ဆင္းရဲစရာမ်ား ေပးၿပီးမွ လူ႕ဘ၀ကေန ထြက္ခြါသြားၾကပံု၊ အခ်ိဳ႕က ၾကည္ႏူးစရာစိတ္ဓာတ္စြမ္းအင္ေလးမ်ား ေပးၿပီးမွ လူ႕ဘ၀ကို ခဲြခြါသြားၾကပံု…စတဲ့ ဘ၀အဆံုးသတ္ပံုေလးမ်ားကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေျပာျပေနတယ္။ “မင္းတို႔ၾကည့္ေလ… ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဘ၀အဆံုးသတ္ေလးကို၊ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ တဲ့။ မေမ့ၾကပါနဲ႔တဲ့။ ဘ၀သံသရာကေန ခဲြခြါတာေတာင္မွ သူ႕အတြက္ဆိုတဲ့ စိတ္က အဓိကျပမသြားဘူး။ အမ်ားအတြက္ သတိေပးသြားတယ္၊ ငါတို႔ေတြေကာ ေသခါနီးရင္ လူ႕ဘ၀ၾကီးကို ဘယ္လို ထားရစ္ခဲ့ၾကမလဲ။ ကိုယ့္အတြက္ သိမ္းပိုက္စရာရွိတာေတြ သိမ္းပိုက္ၿပီး ခဲြခြါၾကမလား၊ အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးျပဳစိတ္ဓာတ္ေတြ အေမြေပးခဲ့မလား”။ သူက ေျပာရင္းနဲ႔ ဧရာမေညာင္ပင္ၾကီးကို ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

(၇)

“ငါကေတာ့ ပါရဂူစာအုပ္ထဲက ထင္တယ္။ စတိုရီေလးတစ္ခု၊ တစ္ခါက မင္းၾကီးတစ္ပါးဟာ မေသခင္မွာ မွာခဲ့တယ္။ သူေသရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အေခါင္းအျပင္ဘက္ကို ထုတ္ထားပါတဲ့။ လက္တစ္ဖက္ကို အျဖဴေရာင္ေဆးသုတ္ၿပီး တစ္ဖက္ကိုေတာ့ အနက္ေရာင္ေဆး သုတ္ပါတဲ့။ သူေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့က - လူဆိုတာ ေသၿပီဆိုတာနဲ႔ အရာအားလံုးကို ထားရစ္ခဲ့ရမွာ၊ ဘာမွ တမလြန္ကို ယူသြားလို႔ မရဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မယူခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ ယူခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ပါလာမယ့္ အရာႏွစ္ခုေတာ့ ရွိေနတယ္၊ အဲဒါေတြကေတာ့ ကုသိုလ္ဆိုတဲ့ အျဖဴနဲ႔ အကုသိုလ္ဆိုတဲ့ အမည္းပဲ။ သူက အဲဒီအဓိပၸာယ္ကို လူေတြ သိျမင္ေစခ်င္လို႔ အဲဒီလို ခိုင္းတာပါတဲ့။

(၈)

“အခု ကိုယ့္လူတို႔ ေျပာေနတာေတြက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွတ္သားစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေျပာသြားတဲ့သူေတြအားလံုးလိုလိုက ခဲြခြါခါနီးမွာ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ေျပာသြားႏိုင္ၾကတယ္။ အခု ကိုယ္ စဥ္းစားမိေနတာက ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စကားေလးေတာင္ ေျပာမသြားႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြပဲ။ ေလာကမွာ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္ခြါသြားလိုက္ရတဲ့သူေတြလည္း မနည္းဘူးကြ၊ ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ကေကာ ….၊ ေလာကၾကီးကို ေက်ာခိုင္းၾကတဲ့အခါ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ၾကပါအံုးမလား။ ဟိုေန႔က ျမန္မာႏိုင္ငံက ကိုယ့္ဆီကို ဖုန္းလာတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ေတြ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ ကိုယ့္ညီအရင္းလို ခ်စ္ရတဲ့ ၁၈-ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလး ကားအက္ဆီးဒင့္နဲ႔ ဆံုးသြားတယ္တဲ့။ ပိုၿပီး စိတ္မေကာင္းစရာက သူက ေနာက္ ၅-ရက္ေလာက္ဆိုရင္ သာသနာ့ေဘာင္ကို ခဏ၀င္မွာတဲ့။ ကဲ … သူဟာ ေလာကၾကီးကို ခဲြခြါသြားရတယ္။

မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ေပါ့။ သူခ်စ္တဲ့ေလာကၾကီးကို သူ ဘာ ႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ေျပာသြားႏိုင္ခဲ့သလဲ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ တစ္ခု သံေ၀ဂ ရမိတာက ကိုယ္တို႔ အသက္ရွင္ေနေသးတာ ေသခ်ာေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေလးေတြနဲ႔ စြမ္းႏိုင္သေလာက္ ေပးဆပ္ေနသင့္တယ္ဆိုတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ခဲြခြါလိုက္ရတာဟာ က်န္တဲ့သူအတြက္ေကာ ထြက္ခြါသူအတြက္ပါ သိပ္မနိပ္လွဘူး”။ ေျပာရင္းနဲ႔ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ၀မ္းနည္းမႈ ပံုရိပ္ေလးေတြ သန္းလာေနတာ သတိထားမိတယ္။

(၉)

စကား၀ိုင္းေလး မၿပီးခင္မွာ ၿမိဳ႕ထဲကို သြားစရာရွိတာနဲ႔ စကား၀ိုင္းေလးကေန ခဲြခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ထားရစ္ခဲ့ရတယ္။ တစ္ေန႔ ေလာကၾကီးကေန အၿပီးအပိုင္ ခဲြခြါရတဲ့အခါမွာေကာ….၊ ဒီေလာက္ထိ လြယ္လြယ္ေလး ရွိေနပါ့မလား။ ေကာင္းေသာခဲြခြါျခင္းေလးျဖစ္ေအာင္ မခဲြခြါခင္ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ ေကာင္းတာေလးေတြ လုပ္ထားအံုးမွ….။ ခဲြခြါျခင္းဆိုတာ ဒီေဆာင္းပါးေလးအဆံုးမွာေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာ…..။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္လို႔လား ….။

အရွင္ကုသလသာမိ(ေပ်ာ္ဘြယ္)

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ

                                  

                                   သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၁)

ကုိယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕အေကာင္းဆံုး အရည္အခ်င္းေတြ ထြက္လာဖို႔ အဓိက အေၾကာင္းျဖစ္တယ္။ ဒီတစ္ခုကိုမွ မလုပ္လို႔ရွိရင္ ပိုေကာင္းတဲ့ တျခားအရည္အခ်င္းေတြ ထြက္မလာႏိုင္ဘူး။

လူနဲ႔ တိရစၦာန္ ျခားနားမွဳျဖစ္တဲ့ မိမိစိတ္ကို မိမိသိျခင္းဆိုတဲ့ စြမ္းရည္ဟာ အတိုင္းအတာ ကန္႔သတ္ခ်က္ မရွိဘူး။ လူကို လူပီသေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ စြမ္းအားသတၱိျဖစ္ရံုတင္မကပါဘူး၊ သာမန္လူထက္ ပိုလြန္တဲ့၊ ထူးကဲတဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတစ္ဦး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။

လူတိုင္းမွာ တကယ္မလုပ္မျဖစ္တဲ့အလုပ္ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ သိဖို႔ပဲ။

ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ကိုယ္ အမွန္အတိုင္း သိရတာ မသက္သာပါဘူး။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ သိလာတဲ့အခါမွာ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အင္အားတစ္ခုကို ေတြ႔ရတယ္။ အားငယ္စိတ္၊ ေၾကာက္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ခ်ီးမြမ္းတာ၊ ကဲ့ရဲ႕တာကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဆင္းရဲတာ ပင္ပန္းတာကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဘာကိုမွ မေၾကာက္တဲ့စိတ္ကို ရတယ္။

ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္သိေနတဲ့လူဟာ အက်ဳိးမရွိတာကို လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ဦးစား မေပးေတာ့ဘူး။ အက်ဳိးရွိတာကို ဦးစား ေပးတယ္။ လုပ္သင့္တာကို ပိုလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာတယ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတဲ့အထဲက တကယ္ အက်ဳိးအမ်ားဆံုး၊ အင္အားအႀကီးဆံုးကုသိုလ္ဟာ မေမ့မေလ်ာ့ သတိနဲ႔ေနတာ။ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ အမွန္အတိုင္း မသိရင္ ကိုယ့္စိတ္က ဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ့္မွာ ဘာ Power မွမရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ေမာဟႀကီးတဲ့သူရဲ႕စိတ္မွာ Power မရွိဘူး။ သတိႀကီးတဲ့သူ၊ သမာဓိႀကီးတဲ့သူ၊ ဉာဏ္ပညာႀကီးတဲ့ သူရဲ႕စိတ္မွာ Power ရွိတယ္။

“အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ” ဆိုတာ…အပၸမာေဒါ- မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းသည္၊ အမတံ-မေသျခင္း၏ (တစ္နည္းအားျဖင့္) နိဗၺာန္၏ ၊ ပဒံ- အေၾကာင္းပင္တည္း။

“ ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ ” ဆိုတာ…ပမာေဒါ-ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္၊ မစၥဳေနာ-ေသျခင္း၏၊ ပဒံ-အေၾကာင္းပင္တည္း။

“ အပၸမတၱာ နမီယႏၱိ- မေမ့မေလ်ာ့သူတို႔သည္ မေသကုန္ ”

“ ေယ ပမတၱာ ယထာမတာ- ေမ့ေလ်ာ့သူတို႔သည္ ေသသူတို႔ႏွင့္ တူကုန္၏ ”

သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါပဲနဲ႔ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ ေမ့တိေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့သူဟာ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ သူ႔အတြက္ ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေနေနရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ေသေနရတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္ဟာက မ်ားေနလဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားသင့္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္ေနလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္၊ တန္ဖိုးရွိရွိ ေနလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္၊ သတိနဲ႔ ဉာဏ္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေနလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မ်ားေအာင္လို႔ ႀကိဳးစားမွသာ တကယ္အသက္ရွင္တဲ့သူလို႔ ဆိုႏိုင္မယ္။

သတိနဲ႔ေနတဲ့ အက်င့္ကို မ်ားမ်ားလုပ္လာတဲ့အခါက်မွ ေမ့တိေမ့ေလ်ာ့ ေနျခင္းသည္ တကယ္အသက္မ၀င္ဘူးဆိုတာ သိလာတယ္။ သတိနဲ႔ေနတာ အင္မတန္အသက္၀င္တယ္။ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ တကယ္ခံစားလို႔ရတယ္ေနာ္။ သတိၿမဲေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ ေနသြားလို႔ရွိရင္ “သတိၿမဲလာေလေလ အသက္၀င္ေလေလ ” ဆိုတဲ့စကားရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ပိုသိေလေလ ျဖစ္လာတယ္။

ေမ့တိေမ့ေလ်ာ့ သတိလက္လြတ္ေနတယ္ဆိုတာ မေကာင္းပါဘူး။ ဘာပဲလုပ္လုပ္၊ ဘာပဲေတြးေတြး အခ်ိန္မေရြး အခါမေရြး သတိနဲ႔ေနရတာ အေကာင္းဆံုးပဲ။

တစ္ေန႔တာလံုး သတိကပ္ၿပီးေတာ့ ေနတဲ့သူဟာ ၾကည္လင္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ႏူးညံ့တယ္၊ တည္ၾကည္ ခံညားတယ္။ မ်က္ႏွာအမူအရာ၊ ေျပာတာဆိုတာကို ၾကည့္ရင္လည္း သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ အပိုအလို မရွိ ေျပာတယ္။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွိတယ္။ သတိရွိေနျခင္းသည္ပင္လွ်င္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔အသိဥာဏ္ကို ျမွင့္ေပးထားတာနဲ႔ တူတယ္။ ေမ့တိေမ့ေလ်ာ့ေနတာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္အဆင့္အတန္းကို က်သြားေအာင္၊ ဘ၀အဆင့္အတန္းကို က်သြားေအာင္ ခြင့္ျပဳထားတာနဲ႔ တူတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထား၊ အက်င့္သီလ၊ အသိဉာဏ္၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ စသည္ျဖင့္ အားလံုး အဆင့္ျမင့္မားလာဖို႔အေရးမွာ အေျခခံ အက်ဆံုး အခ်က္ဟာ သတိပဲ။

စိတ္ထားေတြ၊ အသိဉာဏ္ေတြ၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေတြ၊ လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရးေတြပါ တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္လာခ်င္ရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ့္စိတ္ကို သိၿပီးေနပါ။ ပစၥည္းေကာင္းေတြ သံုးႏိုင္ရံုနဲ႔ အဆင့္အတန္း ျမင့္တဲ့သူ မျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္ေနသေဘာထား အဆင့္အတန္းျမင့္မွ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့သူလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ေနပံုထိုင္ပံု၊ ေျပာပံုဆိုပံု အဆင့္အတန္းျမင့္မွ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့သူျဖစ္တယ္။

 Self-perfection is culture. ဆိုတာ “ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းသည္ထက္ ေကာင္းေအာင္ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ ကင္းေအာင္ လုပ္တာဟာ ယဥ္ေက်းမွဳပါ ”

Self-perfection ဆိုတာ ရုပ္ရည္ကို perfect ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ကင္းေအာင္၊ perfect ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔မရဘူး။ ဒါျဖင့္ရင္ perfect ျဖစ္ေအာင္၊ ၾကာေလ ပိုေကာင္းေလျဖစ္ေအာင္ ဘယ္ဟာကို လုပ္ရင္ရမွာလဲဆိုေတာ့ စိတ္ပဲရတယ္။ ဘုရားေဟာတဲ့ ကိေလသာေတြ လံုး၀ ကင္းတဲ့ထိေအာင္ တရားအားထုတ္ဖို႔ဆိုတာဟာ Self-perfection ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားရင္ စိတ္က perfect ပဲေနာ္။ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ ကင္းသြားတယ္။ အဲသလိုဆိုရင္ အဲဒီရွဳေထာင့္ကေန ၾကည့္ေတာ့ ဘုရားေဟာတဲ့ တရားေတာ္ေတြက အျမင့္ဆံုး ယဥ္ေက်းမွဳ ျဖစ္သြားတယ္။

ကိုယ့္ဘ၀ကို တကယ္ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္တဲ့အခါမွာ ေသခ်ာတဲ့ေနရာက စပါ။ စိတ္ထားေကာင္းေအာင္ အရင္လုပ္ပါ။ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေအာင္၊ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ေအာင္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ေအာင္၊ ကူညီတတ္ေအာင္၊ မနာလို ၀န္တိုစိတ္ နဲေအာင္၊ မုဒိတာမ်ားေအာင္၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္း မဆန္ေအာင္၊ ခြင့္လႊတ္တတ္ေအာင္၊ အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္ ေန႔စဥ္ စိတ္ကို သတိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ေလ့က်င့္ယူပါ။

၀မ္းနဲ၀မ္းသာ မ်ားလြန္းတဲ့သူဟာ ဘ၀လမ္းေၾကာင္း မေျဖာင့္ဘူး၊ ၀မ္းနဲ၀မ္းသာ ျဖစ္တိုင္း ဘ၀လမ္းေၾကာင္း ေကြ႔ေကာက္သြားတယ္။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိၿပီးေတာ့ ၀မ္းနဲ ၀မ္းသာျဖစ္တာေတြ၊ ေက်နပ္တာ မေက်နပ္တာ ျဖစ္တာေတြ အျဖစ္နဲေအာင္ ေနႏိုင္တဲ့သူရဲ႕စိတ္ဟာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းမွဳ ပိုရွိတယ္။

ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ ကုိယ့္ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ သြားလို႔ရတယ္။

သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေန႔စဥ္ တစ္ေန႔လံုး သတိရတိုင္း ေလ့က်င့္လာတဲ့သူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျမင္ရတဲ့အခါမွာ ျဖစ္လာတဲ့ အေတြးအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ၾကားရတဲ့အခါမွာ ျဖစ္လာတဲ့ အေတြးအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ စားေသာက္ရတဲ့အခါ ျဖစ္လာတဲ့ အေတြးအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ခံစားမွဳအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ျမင္တာ ၾကားတာ အေပၚမွာ သေဘာထား အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ေနတာကို ပိုၿပီး အေသးစိတ္ ျမင္လာတယ္၊ သိလာတယ္။ လိုခ်င္ေနတဲ့စိတ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လိုခ်င္တာ မရမွာ စိုးရိမ္တဲ့စိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လိုခ်င္တာ ရတဲ့အခါ ျဖစ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ ေက်နပ္မွဳ၊ မာန စတဲ့ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ေတြကိုလည္း ပိုသိလာတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ျဖစ္သမွ်ကို ေဘးကေန ပြဲၾကည့္ပရိသတ္လို သေဘာထားမ်ဳိးနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ႏိုင္တယ္။

အဲဒီလို ပြဲၾကည့္ပရိသတ္လို ဘာမွ ၀င္မစြက္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ၾကည့္ႏိုင္ေလေလ အျမင္ရွင္းေလေလပဲ။ အျမင္ရွင္းေလေလ အသိဉာဏ္ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေလေလပဲ။ အသိဉာဏ္ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေလေလ စိတ္မွာ လြတ္လပ္မွဳ ပိုရွိေလေလ ျဖစ္မယ္။

ကို္ယ့္စိတ္ထားေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္၊ ခ်မ္းသာေအာင္၊ တကယ္အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ အသိဉာဏ္ေတြ၊ စိတ္ထားေတြရေအာင္ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနတဲ့အက်င့္ကို လုပ္မွျဖစ္မယ္။

အဲဒီလို သတိနဲ႔ေနတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ေလေလ ကိုယ့္ရဲ႕ philosophy of life ဘ၀အျမင္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ခံယူခ်က္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ သေဘာထားေတြက ပိုၿပီးေတာ့ ပီျပင္ေလ ျဖစ္လာတယ္။ ငါဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနတာလဲဆိုတာ ပိုၿပီးေတာ့ ရွင္းရွင္း လင္းလင္းသိလာတယ္။ ငါဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနတာလဲဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိရတာဟာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတယ္။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ သိၿပီးေတာ့ ပိုၿပီး သေဘာထားမွန္ ျပင္ႏိုင္တာဟာ လူသားရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အရည္အခ်င္း၊ စြမ္းရည္သတၱိ၊ (power) ျဖစ္တယ္။

တိရစၦာန္ေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ မသိႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျပင္လည္း မျပင္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ဟာ ဗီဇစိတ္ရဲ႕ ကန္႔သတ္မွဳထဲက ထြက္လို႔ မရဘူး။ သူတို႔စိတ္ကို သူတို႔ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္လို႔မရဘူး။ လူသာလွ်င္ ထူးထူးျခားျခား ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိၿပီး ျပင္ႏိုင္တဲ့ သတၱ၀ါျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအရည္အခ်င္းကို ထိထိေရာက္ေရာက္ သံုးႏိုင္ရင္ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ ျမင့္မားတဲ့လူသားျဖစ္လာမယ္။

ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိတဲ့အခါမွာ စိတ္ကို ပူေလာင္ေစတဲ့ ေလာဘေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ မာနေတြ၊ မနာလို ၀န္တိုတဲ့စိတ္ေတြ ပါးသြားတဲ့အခါမွာ စိတ္က အင္မတန္ ခ်မ္းသာလာတယ္။ ေပါ့ပါးလာတယ္။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကိုလည္းပဲ ပိုၿပီးေတာ့ ခ်စ္လာတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုၿပီးေတာ့လည္း ေလးစားလာတယ္။ စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြလည္း တက္လာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြလည္း ပိုရွိလာတယ္။ အသိဉာဏ္္လည္း ေတာ္္ေတာ္ျမင့္လာတယ္။ ကိုယ့္အသိဉာဏ္ကို ကိုယ္ ယံုၾကည္လာတယ္။ ကိုယ့္အသိဉာဏ္ကို ကိုယ္ယံုၾကည္လာလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကိုယ္ ေလးစားမွဳ ပိုရွိလာျပန္တယ္။

အသိဥာဏ္ျမင့္လာေတာ့ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားႏိုင္တယ္။ တစ္ခုခုကို ဆံုုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္လည္းပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္တယ္။ မလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္နဲ႔ စိတ္မပါပဲလုပ္တာ နဲသြားတယ္။ စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္တာနဲသြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္း ပင္ပန္း လုပ္တယ္။ ပင္ပန္းမွာလည္း မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ သမာဓိေကာင္းလာရင္ စိတ္တည္ၿငိမ္လာရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ပိုၿပီးေတာ့ ထိေရာက္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ အက်ဳိးရွိတယ္။ တည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ဟာ ထက္ေနတဲ့ဓါးနဲ႔တူတယ္။

တရားသတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားတဲ့သူ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့သူ၊ ေစတနာမွန္တဲ့သူ၊ ရိုးသားတဲ့သူ၊ တကိုယ္ေကာင္း မဆန္တဲ့သူဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်ႏိုင္တယ္။

သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ အေရးမႀကီးတဲ့ကိစၥေတြမွာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ပဋိပကၡ မျဖစ္ဘူး။ အႏိုင္လည္း မယူဘူး၊ အရွဳံးလည္း မေပးဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္း နိမ့္က်သြားမယ့္ကိစၥကို မလုပ္ဘူး။ သူမ်ားကို အႏိုင္ရတာကို လြတ္လပ္တာလို႔ မယူဆဘူး။ အႏိုင္အရွဳံး မရွိတာကို လြတ္လပ္တာလို႔ ယူဆတယ္။

သူဟာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြ၊ အသိဉာဏ္ေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြကို အေကာင္းဆံုုး ေနရာမွာသံုးတယ္။ အေကာင္းဆံုးေနရာမွာ သံုးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အသိဉာဏ္ကို ျမွင့္တင္တာပါပဲ။

လိုခ်င္ေနတဲ့သေဘာေလးေတြ သို႔မဟုတ္ရင္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ သေဘာေလးေတြ သို႔မဟုတ္ရင္ သူ႔အဆင့္အတန္း၊ ငါ့အဆင့္အတန္း၊ သူ႔ဂုဏ္ ငါ့ဂုဏ္ေတြ စဥ္းစားေနတယ္။ အဲဒါေလးကို ျပန္ၾကည့္စမ္းပါ။ အဲဒီစိတ္က လူႀကီးဆန္သလား၊ လူႀကီးဆန္တယ္၊ Mature ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အသက္နံပါတ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ အသိဉာဏ္နဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္။ သတိနဲ႔ သိေနတာ မ်ားေလေလ လူႀကီးဆန္ေလေလ၊ ရင့္က်က္ေလေလ၊ မွ်တေလေလ ျဖစ္လာမွာပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္စမ္းပါ။ ငါ ကေလးဆန္ခ်င္သလား၊ လူႀကီးဆန္ခ်င္သလား။ အေျဖကေတာ့ လူႀကီးဆန္ခ်င္တယ္လို႔ပဲ ထြက္လာမွာေပါ့…။ ဒါက ပိုၿပီး ရင့္က်က္တယ္၊ ပိုေကာင္းတာကိုး။ လူႀကီးဆန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ မ်ားမ်ားေနမွရမယ္။ သတိလြတ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္နက္ ကိေလသာေတြ ၀င္ၿပီ။ ကိေလသာ ၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္နက္ အေမွ်ာ္အျမင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေရရွည္ကို မျမင္ေတာ့ဘူး။ ကေလးဆန္သြားၿပီ။

ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး သတိကပ္ၿပီးေတာ့ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ၾကည့္ပါ။ (၂)ႏွစ္၊ (၃)ႏွစ္ေလာက္ လုပ္ၾကည့္ရင္ပဲ စိတ္ဓါတ္ေရာ အသိဉာဏ္ပါ ေလးနက္တဲ့သူ၊ ရင့္က်က္တဲ့သူ၊ သေဘာထား မွန္တဲ့သူ၊ သေဘာထားႀကီးတဲ့သူ ျဖစ္လာမယ္။ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေနႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ လာမယ္။ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အက်င့္ရသြားရင္ သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါဘဲ ေပါ့ေပါ့ေန၊ ေပါ့ေပါ့စား ေနတာမ်ဳိး မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။

သတိနဲ႔ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အတၱစြဲ၊ မာနစြဲ၊ ေဒါသနည္းသြားတယ္။ အတၱ-မာန-ေဒါသ နည္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သည္းခံႏိိုင္တယ္။ သည္းခံႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အမွားနည္းသြားတယ္။ သည္းမခံႏိုင္ရင္ အမွားမ်ားတာကိုး။ အမွား တစ္ခုခုမွားၿပီးၿပီဆိုရင္ ဘယ္ႏွယ့္ေနမလဲ၊ ဒီကိစၥကို တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ စဥ္းစားရၿပီ။ ပို မပင္ပန္းဘူးလား။

ဒီလို သတိနဲ႔ေနသြားျခင္းအားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္အက်ဳိးမ်ားတယ္ဆိုတာကို အေျခခံကေလးက စၿပီးေတာ့ ေျပာခ်င္တာေနာ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အဆင့္ကို မေရာက္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းမွဳ ရွိလာတယ္။ ၾကည္လင္မွဳ ရွိလာတယ္။ ခ်မ္းသာလာတယ္။ ကို္ယ္ဆင္းရဲမွဳ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳဟာ နည္းသြားတယ္။ အဲဒီလူဟာ တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ၊ စိတ္ကပိုၿပီးေတာ့ ေျဖာင့္တယ္၊ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ပဲ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲဲ႔ပဲ သူ တရားအားထုတ္သြားႏိုင္တယ္။ သူၾကာေလ တိုးတက္ေလ ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ဘ၀ အေျခအေနဟာ အစစအရာရာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာတယ္။ သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ လုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္။ လုပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္တယ္။ သူ႔ေနရာေလးနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလည္း ရွင္းရွင္းေလး သိေနတယ္။ 

အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေလာဘရဲ႕၊ ေဒါသရဲ႕၊ မာနရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳနဲ႔ မလုပ္ဘူး။ မနာလို ၀န္တိုမွဳ၊ သံသယေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳနဲ႔ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သတိေလးနဲ႔ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ သိၿပီးေတာ့ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လုပ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ္လည္း အက်ဳိးရွိေအာင္၊ သူတစ္ပါးလည္း အက်ဳိးရွိေအာင္ လုပ္တာပဲ မ်ားတယ္။ မွားရင္လည္းပဲ မေတာ္တဆ မွားသြားတာပဲ။ သူ႔ဘ၀ဟာ ရိုးတယ္၊ ရွင္းတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သတိရွိျခင္းအားျဖင့္ ဘ၀ဟာ ရွင္းလာတယ္။ ရိုးလာတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဘ၀ဟာ မရုိးဘူး၊ မရွင္းဘူး။ အမ်ားႀကီး ရွဳပ္ေထြးေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း။ စိတ္က ရွဳပ္ေထြးေနတာကိုး၊ စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနသမွ် ဘ၀လည္း ရွဳပ္ေထြးေနမွာပဲ။ စိတ္ရွင္းရင္ ဘ၀လည္း ရွင္းတာပဲ။

သတိရွိေနလို႔ရွိရင္ ဘ၀က ရိုးရွင္းမယ္။ လြယ္ကူမယ္။ သတိမရွိလို႔ရွိရင္ ဘ၀ဟာ တကယ့္ကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး အႀကီးႀကီး ျဖစ္လာမယ္။

လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကိုၾကည့္လို႔ရွိရင္ သိပ္ရွဳပ္ေထြးေပြလီေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ မျဖစ္ဘူး။ အားလံုးဟာ ပရမ္းပတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုခု လုပ္စရာရွိလာရင္လည္းပဲ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ထင္မိထင္ရာေတြ လုပ္တယ္။ ခဏခဏ မွားတယ္။ အဲဒီအမွားေတြရဲ႕ ဒဏ္ခ်က္ကိုလည္း ျပန္ျပန္ၿပီးေတာ့ ခံရတာပဲ။

ဒီလို သတိနဲ႔ေနလာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚလာသမွ် ျပႆနာကို မွ်မွ်တတ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ျမင္တတ္တယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလဲ အလုိလို သိသြားတယ္။ ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာလည္း သတိနဲ႔ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္း တတ္တယ္။ အဲဒီလို ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ အရာရာတိုင္းဟာ ပိုၿပီးေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရာရာတိုင္းဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္သြားတယ္။

သတိအၿမဲတမ္း ကပ္ၿပီးေတာ့ ေနသြားတဲ့သူဟာ သူ႔ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳလာရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို သတိနဲ႔ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးေတာ့ အျမင္ရွင္းတယ္။ ကိုယ္လိုတဲ့ဖက္ကို မဆြဲဘူး။ ပုဂၢိဳလ္ေရးရွဳေထာင့္ကေန မၾကည့္ပဲနဲ႔ သဘာ၀က်က်၊ အေျခခံက်က် ၿခံဳၿပီးေတာ့ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျမင္ႏိုင္ သိႏိုင္တ့ဲ အသိဉာဏ္မ်ဳိးကိုလည္း ရႏိုင္တယ္။ အဲသလို အသိဉာဏ္မ်ဳိးကို ရလာတဲ့သူဟာ ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ သဘာ၀က်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖရွင္းႏိုင္တယ္။ အဲသလို ေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာ ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီး နဲသြားႏိုင္တယ္။

အဲလိုလူဟာ ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။ ဘ၀ကို စမ္းတ၀ါး၀ါး ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ရမ္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာေတြလည္းမ်ားတယ္။ မွန္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာ ေတြလည္း ရွိတယ္။ တခါတေလ ကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လုပ္တယ္၊ လုပ္ၿပီးလို႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အခါက်မွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခု လိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ရေအာင္လုပ္တယ္။ ရၿပီးကာမွ မလိုခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္တာေတြက အင္မတန္မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ၾကည့္ရင္ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

တရားအားထုတ္တဲ့လူက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တစ္ခုခု လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကုိယ္ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ငါ ဒါကို ဘာျဖစ္လို႔ လုပ္ခ်င္တာလဲ၊ တစ္ခုခု အက်ဳိးစီးပြားလိုခ်င္လို႔လား၊ ဂုဏ္လိုခ်င္လို႔လား၊ သူမ်ားအထင္ႀကီးတာ လိုခ်င္လို႔လား၊ ၾကြားခ်င္လို႔လား၊ ေရရွည္လုပ္ႏိုင္မွာလား စတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ေမးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ရင္ သိတယ္။ အဲဒီေတာ့ လုပ္သင့္တာဆိုရင္ လုပ္တယ္။ မလုပ္သင့္တာဆို မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တာကို မလုပ္ဘူး။

တရားအားထုတ္တဲ့သူဟာ စိတ္ရွည္တယ္၊ ဇြဲေကာင္းတယ္၊ လြယ္လြယ္နဲ႔ စိတ္မပ်က္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ကယ္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ကို ေရရွည္စီမံကိန္းနဲ႔ လုပ္တယ္။ ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မွဳလည္း ရတယ္။

လူေတြမွာ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အစြမ္းသတၱိေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီအစြမ္းသတၱိေတြဟာ ကစဥ္႔ကရဲ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုဆိုတစ္ခု ေလးေလးနက္နက္ ဦးတည္ခ်က္ထားၿပီး တကယ္စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ၾကည့္စမ္းပါ။ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္တာ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။

လူေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လႊမ္းမိုးတဲ့သေဘာက ရွိေနတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးမယ္ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္က သူ႔ကို လႊမ္းမိုးမယ္။ သတိေကာင္းေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိေနရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္စိတ္က တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းၿပီး ေလးနက္ခိုင္ခန္႔ေနတယ္ဆိုရင္ တစ္ဖက္လူဟာ ရာထူးအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဓနအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဒါေပမယ့္သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားလႊမ္းမိုးတာ မခံရခ်င္ရင္ တည္ၾကည္ခံညားမွဳရွိေအာင္ သတိနဲ႔ ေနရမယ္။

ေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း စိတ္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိၿပီးေတာ့ မၾကာမၾကာ ညိွေပးေနဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုေခတ္ ဥပမာနဲ႔ ေျပာရရင္ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြမွာ automatic voltage regulator ဆိုတာ သံုးတယ္။ အဲဒီစက္က လွ်ပ္စစ္မီးဗုိ႔အားကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ မ်ားလာရင္ ေလွ်ာ့ေပးတယ္။ နဲသြားရင္ တိုးေပးတယ္။

အဲဒီ automatic voltage regulator လိုပဲ သတိဆိုတာလည္း စိတ္ကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ ခံစားမွဳေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြ၊ ေၾကာက္တာေတြ၊ အားငယ္တာေတြ လြန္မသြားေအာင္ ထိန္းေပးတယ္။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ တိုးလာေအာင္၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမွဳ၊ တည္ၿငိမ္မွဳ တိုးလာေအာင္ ျပႆနာေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္အျမင္ တိုးလာေအာင္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ကို လုပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနကို ရင့္က်က္တဲ့စိတ္နဲ႔ လက္ခံႏုိင္ေအာင္ စိတ္အားကို ျမွင့္ေပးတယ္။

စိတ္ကို ဒီလို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီၤး ညိွေပးတဲ့ အေလ့အက်င့္ မရွိရင္၊ စိတ္အတက္အက် မ်ားေနရင္ ဘ၀မွာ ေနရထိုင္ရတာ၊ လုပ္ရကိုင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ဆက္ဆံေရးေတြလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္တတ္တယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရး၊ ေအာင္ျမင္ေရးေတြ အားလံုးထိခိုက္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ညိွေပးတတ္တဲ့ပညာကို တတ္ေအာင္သင္ဖို႔နဲ႔ အၿမဲတမ္း သတိနဲ႔ေနဖို႔ လိုတယ္။ အေလ့အက်င့္ ရသြားရင္ မခက္ဘူး။ ဒါတစ္ခုကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း လုပ္ႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြဟာ ဉာဏ္ပါပါကစားရတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုလို ျဖစ္လာတယ္။ နားလည္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း၊ ကိုင္တြယ္ႏိုင္တ့ဲ အရည္အခ်င္း၊ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးလာလို႔ ဘ၀ကို အေပၚစီးက ၾကည့္ၿပီး ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေနသြားႏိုင္တယ္။ expert in living “ ဘ၀ေနနည္း ကၽြမ္းက်င္သူ” ျဖစ္လာမယ္.....။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက (မဟာၿမိဳင္ေတာရဆရာေတာ္) 

အသက္ေပး၍

   အသက္ေပး၍

'ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ဗုဒၶ၏က်င့္ဝတ္မ်ားကုိ လက္ေတြ႔မက်င့္ႏုိင္ေပ'' ဟူ၍၄င္း၊ ''ဘုန္းႀကီးမ်ား သည္ ဗုုဒၶ၏ အေတြးအေခၚကုိ ဖ်က္ဆီးၾကသည္'' ဟူ၍၄င္း၊ ယေန႔ေခတ္တြင္ ေျပာဆုိေဝဘန္ျခင္း ခံေနရ ေပသည္။ အခ်ိဳ႕ကား

''ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ အကုိးကြယ္ခံပုဂၢဳိလ္သည္ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား တရပ္ပင္ျဖစ္သည္''ဟု မွတ္ခ်က္ထုိးလ်က္ပင္ ရွိေနပါသည္။
ဤကဲ့သုိ႔ နင့္နင့္သီးသီး မွတ္ခ်က္ထုိးႏုိင္သည္မွာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါးတုိ႔၏ ဂုဏ္၌ သက္ဝင္ယုံၾကည္မႈ ေလ်ာ့ပါးလာေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။


ယေန႔ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔အေနျဖင့္ ဤအခ်က္ ေလးမ်ားကုိ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မ်က္ကြယ္ျပဳထားရန္ မသင့္ေခ်။ ယေန႔ေခတ္သည္ အလြန္တုိး တက္ေနသည္။ ကမၻာ့ဝါဒေပါင္းစုံတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံတြင္း၌ ခဏခ်င္းျပန္႔ႏွံ႔နုိင္သည္။ ႏုိင္ငံျခားရုပ္ရွင္မ်ားကလည္း ေနရာယူလ်က္ရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာတုိ႔၏ ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ထုံးတမ္းစဥ္လာ တုိ႔သည္ တေျဖးေျဖး တိမ္ေကာပေပ်ာက္ ရမည့္အသြင္ ဆုိက္ေနေပသည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔တြင္လည္း ဘာသာတရားေတာ္၏ အႏွစ္သာရကုိ တိတိပပ သိရွိၾကသူတုိ႔မွာ အလြန္ပင္ ရွားလာေခ်ျပီ၊ အခ်ိဳ႕မွာ မ႑ပ္ကႏၷားႀကီးေတြထုိး၍ လႈဳျခင္း၊ ဘုရားပြဲ၊ ဘုန္းႀကီးပ်ံပဲြမ်ားကုိ အၿငိမ့္ပဲြ၊ ဇာတ္ပဲြတုိ႔ျဖင့္ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲ က်င္းပျခင္းစသည္တုိ႔သည္ ဘာသာေရး၏ အႏွစ္သာရမ်ားပင္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္မွတ္ေနၾကသည္။ ''ဆြမ္းဆန္ထဲ ၾကြက္ေခ်းေရာ''ဆုိသကဲ့သုိ႔ပင္ ဤမဖြယ္ရာေသာ ျမင္ကြင္းတုိ႔ကုိၾကည့္၍လည္း ယေန႔ ''ေခတ္ျမင္ဝါဒီ''တုို႔က ဗုဒၶဘာသာကုိ ထုိးႏွက္လ်က္ရွိေပသည္။

စာေရးသူတြင္ တူေတာ္ေမာင္တေယာက္ရွိသည္။ ယခုေမျမိဳ႕ စစ္တကၠသုိလ္မွာ တက္ေရာက္ ေနသည္။ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္၊ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေန႔စဥ္မျပတ္ ရြတ္ဖတ္ပြါးမ်ားရန္ သတိေပးတုိက္တြန္းစာ ေရးလုိက္ရသည္။ ဤသုိ႔ပင္ ေရးလုိက္ရေသာ္လည္း ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကုိ သိမွသိပါေလစ၊ ''ဣတိပိ ေသာ ဘဂဝါ အရဟံ''စေသာ ဂုဏ္ေတာ္ ၉ပါး ပါဠိကုိ ရမွရပါေလစ၊ မသိရပါေခ်။ မွန္သည္ ေမြးကတည္းက ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမွာထားသည္။ ေလာကီဆုိင္ရာ အတန္းပညာတုိ႔ကုိ သင္ယူသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ေနခြင့္မရ၊ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အလိမၼာတုိ႔ကုိ သင္ၾကားခြင့္မရ၊ ထုံးစံျဖစ္၍ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သကၤန္းဝတ္လုိက္ရေသာ္လည္း (၇)ရက္ေလာက္မွ အႏုိင္ႏုိင္ ေအာင့္အည္းေနရသည္။


ရဟန္းေတာ္တုိ႔အေနျဖင့္ အဘယ္မွာ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ကုိ သင္ျပေပးခ်ိန္ရေတာ့မည္နည္း၊ ရဟန္းေတာ္တုိ႔မွာ ေမ်ာက္ေတြထိန္းေနရသလုိ ထိန္းၾကရရွာသည္။
ဗုဒၶဘာသာဝင္ မိဘတုိ႔အဖုိ႔လည္း ဘုရားစူးလြတ္ရုံ ရွင္ျပဳရသလုိျဖစ္သည္။ သူတုိ႔အဖုိ႔လည္း ဘာသာေရးဆုိင္ရာ မည္သည့္အလိမၼာမွ် မရလုိက္၊ ရဟန္းေတာ္တုိ႔မွာလည္း မ်က္စိေနာက္ရုံ၊ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ရုံသာ အဖတ္တင္သည္။ ဤနည္းျဖင့္ လူလားေျမာက္ခဲ့သူ လူတဦးသည္ ခုိင္ျမဲေသာအသိစိတ္ျဖင့္ ရတနာသုံးပါး၏ဂုဏ္ကုိ အဘယ္မွာ သာသနာေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးႏုိင္မည္နည္း၊ ရတနာသုံးပါး၏ဂုဏ္ကုိ သက္ဝင္ယုံၾကည္မွသာ သာသနာေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးမွသာလွ်င္ ဗုဒၶ၏ အဆုံးအမကုိ လုိက္နာမည္၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္တုိ႔၏ ညႊန္ျပဆုံးမမႈကုိ နာယူေပမည္၊ သာသနာေတာ္ကုိ ေပယ်ာလကန္၍ ထားၾကေပလိမ့္မည္၊ ဤအခ်က္ကုိ ယေန႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္မိဘမ်ား သိရွိသေဘာေပါက္ ၾကရန္ျဖစ္သည္။

မိဘျဖစ္သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ပင္ ''ငါသည္ ရတနာသုံးပါး၏ဂုုဏ္ကုိ ေလးေလးျမတ္ျမတ္ ယုံၾကည္ပါ၏ ေလာ။ သာသနာေတာ္ကုိ အသက္ေပး၍ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးပါ၏ေလာ''ဟူေသာ ျပႆနာကုိ ယေန႔ အေရတႀကီး ေျဖဆုိရန္ လုိေနေပျပီ။ အသက္ေပး၍မခ်စ္ႏုိင္ေသးဟုဆုိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ပီပီသသမျဖစ္ႏုိင္ေသးေခ်။ ဘုရားသွ်င္ လက္ထက္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဥပသကာအျဖစ္ ခံယူသူတုိိ႔ကား ''ရတနာသုံးပါးအတြက္ အသက္ကုိေပးအပ္၍ ဆည္းကပ္ကုိးကြယ္သူ ဥပါသကာတေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူပါ'' ဟု ေလွ်ာက္ထား၍ အသက္ကုိပါ ႏွင္းအပ္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ ဘုရားသွ်င္လက္ထက္ေတာ္က ''သုပၸဗုဒၶ'' အမည္ရွိ ႏူနာေရာဂါသည္ႀကီးတဦးကုိ သိၾကားမင္းသည္လာ၍  စုံစမ္းဖူးသည္၊ ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ ဘူးသည္။

''အခ်င္း သုပၸဗုဒၶ၊ သင္သည္ ဆင္းရဲတြင္း နက္လွေခ်သည္။ သူေပးလူေပး စားေနရ၏။ အသင္သည္ ဘုရားကုိဘုရားစစ္ ဘုရားမွန္မဟုတ္ဟူ၍၄င္း၊ တရားေတာ္ကုိ တရားစစ္ တရားမွန္ မဟုတ္ဟူ၍၄င္း၊ သံဃာေတာ္ကုိ သံဃာအစစ္ သံဃာအမွန္ အဟုတ္ဟူ၍၄င္း ေျပာဆုိေလာ့၊ သင့္အား အသျပာ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာေပးပါမည္'' ဟုဆုိေသာ္လည္း  သုပၸဗုဒၶသည္ လက္မခံရုံမွ်မက ''ဟယ္သိၾကား ယုတ္...ငါ့အား အသျပာေငြတုိ႔ျဖင့္ လာေရာက္၍ မျဖားေယာင္းလင့္၊ ငါ့မွာ သဒၶါသီလစေသာ သူေတာ္ေကာင္းဥစၥာေတြ တင္းက်မ္းျပည့္ရွိေနသည္။ ရတနာသုံးပါးႏွင့္ စပ္၍ ငါသည္ အထီးက်န္မဲြ သူဆင္းရဲမဟုတ္ျပီ'' ဟုေျပာဆုိေရရြတ္၍ ႀကိမ္းေမာင္းႏွင္ထုတ္ လုိက္သည္။

အုိ..ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔၊ ဤစိတ္ဓာတ္မ်ိဳး သင္တုိ႔သႏၲာန္၌ သံမိႈစြဲသကဲ့သုိ႔ မယုိင္မလဲ ခုိင္ျမဲတည္ေနျပီေလာ၊ ေငြအသျပာျဖင့္ ေခ်ာ့လာသူရွိလွ်င္ ေပ်ာ့ဦးမည္ေလာ၊ ေခ်ာ့လွ်င္ေပ်ာ့မည္ ဖ်က္လွ်င္ ပ်က္ဦးမည္ဆုိလွ်င္ကား ဤေလာက၌ သင့္ေလာက္သူရဲေဘာေၾကာင္သူ သိမ္ဖ်င္းေသးႏုပ္သူ ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ေပ၊ ယခုတေလာစာေရးသူ မၾကာမၾကာ ေတြးမိေနေသာ အေၾကာင္းတရားေလး တခုရွိေနပါသည္။ ယင္းသည္ကား '' ဘယ့္ႏွယ္လဲ၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံဆီမွာလုိ ဆြမ္းတဇြန္း ဟင္းတေယာက္ခ်ိဳမွ် ေလာင္းလႈဳမည့္သူ မရွိဘူးဆုိလွ်င္ မင္း ဒီဘဝနဲ႔ ေနႏုိင္-ေပ်ာ္ႏုိင္ပါ့မလား'' ဟူေသာ ေမးခြန္းေလးတခုျဖစ္ သည္။

''ခြက္စုတ္ႀကီးနဲ႔ပက္တဲ့ေရ ရီတာေပါ့၊ ရီတာေပါ့'' ဟူေသာ ခါသၾကၤန္ စကားေလးကဲ့သုိ႔ပင္ ဤေလာကဓံေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့ဟူ၍ပင္ အေျဖထြက္လာပါသည္။ ဘီကိနီကြၽန္းကေလးကဲ့သုိ႔ စိမ္းလန္းေသာ သစ္ပင္မ်ား ေျပာင္တလင္းခါသြားသည္ဆုိလွ်င္ကား မေျပာႏုိင္ပါေခ်။ ယခုလုိ  စိမ္းလန္းသစ္လြင္ေသာ သစ္ပင္ေတာေတာင္ေတြ ရွိေနသမွ်ေတာ့ ဘာမွပူစရာမရွိေပ။ မွန္ပါသည္၊ သဘာဝမိခင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ သစ္ပင္ေတာေတာင္တုိ႔သည္ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔အား ထာဝစဥ္ ပုိက္ေထြး ယုယေနၾကေပလိမ့္မည္၊ ေနစရာလည္း ေပးၾကလိမ့္မည္၊ အသီးကုိေခြၽ၍ အစာလည္း ေကြၽးၾကလိမ္မည္၊ ရြက္ႏုရြက္ညြန္႔တုိ႔သည္ ကြၽန္ုပ္တုိ႔အတြက္ လတ္ဆတ္ေသာ ဟင္းရြက္ျပဳတ္ ဟင္းလ်ာမ်ား ျဖစ္လာခ်ိမ့္မည္။

''အပါယ္ဆင္းရဲႀကီးကုိေၾကာက္လွ်င္ ဆင္းရဲေလးေတြကုိ ႀကိဳးစား၍သည္းခံ၊ ႀကိဳးစား၍သည္းခံ''
''နိဗၺာန္ခ်မ္းသာႀကီးကုိ အလိုရွိလွ်င္ ခ်မ္းသာကေလးေတြကုိ ႀကိဳးစား၍ပယ္၊ ၾကိဳးစား၍ပယ္''
''နာေဘးၾကီး ေသေဘးၾကီး မဦးခင္ တရားက အလ်င္ဦးေအာင္ ၾကိဳးစား၍အားထုတ္၊ ၾကိဳးစား၍ အားထုတ္'' ဟူေသာ ပထမမဟာဂႏၶာရုံ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ၾသဝါဒသုံးရပ္ကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္လ်က္ ခုိင္ျမဲေသာအဓိဌာန္ ခ်မွတ္ထားရေပမည္။

ေရွးသူေဟာင္းၾကီးမ်ားသည္ သစ္ပင္ေတာေတာင္တုိ႔၌ ခုိေအာင္းခဲ့ၾကသည္။ သစ္သီးဝလံတုိ႔ကုိ ရွာေဖြေခြၽယူ သုံးေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ''ဘဝလြတ္လပ္ေရး''ကုိ ရွာႀကံခဲ့ၾကသည္။ လုိအပ္သည့္ ေဗာဓိဆုႀကီးမ်ားကုိ အရခ်ဴခဲ့ၾကသည္။ ဖုံလ်က္ရွိေသာ ဤလမ္းရုိးေဟာင္းႀကီး အတုိင္းကြၽႏု္ပ္တုိ႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ မလုိက္ႏုိင္ဘဲ ရွိရမည္နည္း။
ဤသုိ႔ေလွ်ာက္၍ ေတြးမိေသာအခါ ''စာမဖြဲ႔ေလာက္ေသာ ဆင္းရဲဒုကၡေလးအတြက္ ဘဝကုိ လက္ေျမႇာက္ အရႈံးေပးရန္မရွိ၊ ငါသည္ သာသနာအတြက္ အသက္ေပးရန္ အဆင္သင့္ရွိသည္'' ဟူေသာ အသင့္အထားမ်ိဳးမွာ ရွိေနပါသည္။

ဘာသာ သာသနာႏွင့္ပတ္သက္၍ ယေန႔ေခတ္ျမင္ဝါဒီ အခ်ိဳ႕တုိ႔သည္ အဖက္ဖက္မွ ထုိးႏွက္ လ်က္ရွိသည္။ ဤသုိ႔ ထုိးႏွက္လာရာတြင္ သင္သည္ ေတြေဝေနမည္ေလာ။ ယိမ္းယုိင္ေနဦးမည္ေလာ။ အသားေၾကေၾက အေရစုတ္စုတ္ ေနာက္မဆုတ္ေသာ အာဇာနည္စိတ္ထားျဖင့္ သာသနာေတာ္အား အသက္ေပး၍ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးရမည္သာျဖစ္သည္၊ အားလုံးခ်စ္ျမတ္ႏုိးႏုိင္ၾကပါေစသတည္း။

အရွင္မေဟာသဓပ႑ိတ
၁၄-၇-၇၃
ဓမၼဗ်ဴဟာ (အတြဲ ၁၂ ၊ အမွတ္ ၄)