အထံု

အထံု

ကြ်န္မတုိ႔ ေန႔စဥ္ျပဳမူေနၾကတဲ့ အျပဳအမူ ၊ အေျပာအဆုိေတြမွာ အတတ္ဘဝက အျပဳအမူ ၊ အေျပာအဆုိေတြ ပါဝင္ေနတတ္ၾကပါတယ္ … အတိတ္ဘဝက တရားမွ ေပ်ာ္ေမြ႕သူဟာ ယခုဘဝမွာလည္း ဘုရား ၊ တရားနဲ႔ ေမြ႕ေလ်ာ္ေသာသူ ျဖစ္္တတ္ပါတယ္…. အတတ္ဘဝက စိတ္ေကာင္းထားတဲ့သူဟာ ယခုဘဝမွာလည္း စိတ္ေကာင္း႐ွိတတ္ၾကပါတယ္ … အတိတ္ဘဝက အလွၾကိဳက္တဲ့သူဟာ ဒီဘဝမွာလည္း အလွၾကိဳက္တတ္ၾကပါတယ္ … အတိတ္ဘဝက အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းသူဟာ ယခုဘဝမွာလည္း အေျပာအဆုိ ၾကမ္းတမ္းတတ္ပါတယ္ … အဲလုိ လုိက္ျဖစ္တတ္တာကုိ အထံု လုိ႔ ေခၚပါတယ္ … အထံုဓါတ္ေတြဟာ လုိက္တတ္တဲ့ သေဘာ႐ွိပါတယ္ … ထင္႐ွားေအာင္ သာဓက ျပပါအံ့…။

ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ လက္ထက္ေတာ္က ဒါယကာတစ္ေယာက္႐ွိပါတယ္ … သူက သရဏဂံုလည္း တည္ပါတယ္ ၊ ငါးပါးသီလလည္း လံုျခံဳပါတယ္ ၊ ျမတ္စြာဘုရားကုိလည္း ျမတ္ႏိုးပါတယ္ ၊ တရားကုိလည္း ျမတ္ႏိုးပါတယ္ ၊ သံဃာကုိလည္း ျမတ္ႏိုးပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔မယားကေတာ့ ေဖာက္ျပန္ပါတယ္ ၊ မယားျပႆနာ ႏွိပ္စက္ေနလုိ႔ သြားေနၾက ျမတ္စြာဘုရားဆီေတာင္ (၇) ရက္ေလာက္ မေရာက္ႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္ …။

တစ္ေန႔ေလာက္မွာ ဒကာက ျမတ္စြာဘုရားဆီသြားပါတယ္ … (၇)ရက္ ၊ (၈) ရက္ေလာက္ ေပ်ာက္ေနတာျဖစ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “ဒကာ ၊ (၇) ရက္ (၈) ရက္လံုး ဘာလုိ႔ မလာတာလဲ” လုိ႔ ေမးပါတယ္…။

ဒကာက “တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မယားဟာ ေဖာက္ျပန္ေနပါတယ္ ဘုရား ၊ ဒီအတြက္ စိတ္ညစ္ျပီး မလာတာပါ ဘုရား ” လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္ …။

ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က ” ဒကာ ၊ မိန္းမတုိ႔မည္သည္ ေဖာက္ျပန္တတ္တယ္ လုိ႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး အဲဒီမိန္းမေတြ အေပၚ ေဒါသ မထြက္ပါနဲ႔ ၊ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေနတာပဲ သင့္တယ္ ၊ သင့္ရဲ႕ မိန္းမဟာ ေရွးဘဝကလည္း ေဖာက္ျပန္ခဲ့ဖူးတယ္ ၊ သင့္က ဘဝျခားသြားလုိ႔ မမွတ္မိေတာ့တာ” လုိ႔ ေဟာေတာ္မူျပီး အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းကို ျပန္ေဟာျပပါတယ္…။

ဗာရာဏသီျပည္မွာ ျဗဟၼမင္း မင္းျပဳေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ာ ဘုရားအေလာင္းက ဒိသာပါေမာကၡဆရာျဖစ္ေနပါတယ္ … ဆရာၾကီးရဲ႕ တပည့္တစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ႕ဇနီးေဖာက္ျပန္လုိ႔ စိတ္ညစ္ျပီး ႏွစ္ရက္ ၊ သံုးရက္ ဆရာ့ဆီကုိ မလာပါဘူး … ။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ဆရာ့ဆီကုိ ေရာက္လာပါတယ္ … ဆရာက မလာျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကုိ ေမးေတာ့ မယားေဖာက္ျပန္လုိ႔ စိတ္ညစ္ျပီး မလာျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာပါတယ္ … ဒီေတာ့ ဆရာက “မိန္းမေတြဟာ လူခပ္သိမ္းနဲ႔ ဆက္ဆံတတ္တဲ့ သေဘာရွိတယ္ ၊ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ ” လုိ႔ ဆံုးမပါတယ္ …။

ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ျပန္ျပီး ဇာတ္ေပါင္းျပပါတယ္ … အတိတ္ဝတၳဳထဲမွာ ပါတဲ့ လင္မယားဟာ ယခု ပစၥဳပၸန္ဘဝမွာလည္း လင္မယားပါပဲ တဲ့ …။ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဒကာရဲ႕ ဆရာ ဒိသာပါေမာကၡပါတဲ့ …။

ဒီဝတၳဳေလးကုိ ေထာက္ျပီး ဒီဘဝအျပဳအမူေတြဟာ အတိတ္ အတိတ္ဘဝေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္ေနပါတယ္ … ဒါကုိ ကုိယ္က အထူးသတိထားရပါမယ္ …။

အတိတ္အတိတ္ဘဝေတြက သဒၶါတရားေကာင္းေနတတ္ပါတယ္ ၊ ဒီဘဝ သဒၶါတရားေကာင္းရင္ ေနာက္ဘဝလည္း သဒၶါတရားေကာင္းေနဦးမွာပါပဲ … အတိတ္ဘဝက သီလေစာင့္ထိန္းခဲ့ရင္ ဒီဘဝမွာလည္း သီလေစာင့္ထိန္းတတ္ပါတယ္ … ဒီဘဝ သီလေစာင့္ထိန္းရင္ ေနာက္ဘဝေတြမွာလည္း သီလေစာင့္ထိန္းဦးမွာပါ … အတိတ္ဘဝေတြက ဝိပႆနာပြားမ်ားအားထုတ္ခဲ့ရင္ ဒီဘဝမွာလည္း အားထုတ္တတ္ပါတယ္ … ဒီဘဝအားထုတ္ရင္ ေနာက္ဘဝမွာလည္း အားထုတ္ဦးမွာပါ…။

ကုသိုလ္အထံုဓါတ္ ၊ အကုသိုလ္အထံုဓါတ္ေတြဟာ ဘဝအဆက္ဆက္ အထံုလုိက္တတ္ပါတယ္ … အတတ္ဘဝပါလာတဲ့ အကုသိုလ္အထံုဓါတ္ေတြကို အသိဉာဏ္႐ွိတဲ့ ယခုဘဝမွာ ေနာက္ဘဝအထိ ဆက္မပါသြားေအာင္ ျဖတ္ခ်ႏုိင္ရပါမယ္… အဲဒီလုိ ျဖတ္ခ်ဖုိ႔အတြက္….

(၁) ဆင္ျခင္၍ ပယ္ျခင္း

ကုိယ့္မွာ ႐ွိတဲ့ စ႐ိုက္ဆိုးကုိ လက္မခံခ်င္တဲ့ စိတ္ ၊ အလုိမ႐ွိတဲ့စိတ္ ၊ ပစ္ပယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္႐ွိဖု႔ိက ပထမပါ ၊ ပယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္႐ွိရင္ ပယ္လုိ႔ရသြားပါျပီ … ဥပမာ – ကုိယ္က မနာလုိဝန္တိုစိတ္႐ွိတဲ့ သူ ဆုိပါေတာ့ ၊ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေရခ်မ္း ၊ ပန္း ၊ ဆီမီး တစ္ခုခု ကပ္လႈပူေဇာ္ျပီး ” ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ မနာလုိ ဝန္တုိ ကင္းစင္သူ ျဖစ္ရပါလို၏ ” လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားဆီမွာ အခါအခြင့္သင့္တုိင္း ဆုေတာင္းပါ ၊ ဒါက စ႐ိုက္ဆိုးကုိ မလုိခ်င္ဘူး ဆုိတဲ့စိတ္ အရင္ေမြးျမဴလုိက္တာပါ ၊ ဆုေတာင္းလုိက္ရရင္ပဲ စိတ္က အလိုလိုေပါ့သြားပါျပီ ။

 တကယ္လုိ႔ မနာလုိဝန္တုိစိတ္ ဝင္လာတာနဲ႔ ” မနာလုိဝန္တုိစိတ္ ဆုိတာ အကုသိုလ္ တရားပဲ ၊ အျပစ္ႏွင့္ တကြ မေကာင္းေသာ အက်ိဳးေပးျခင္း လကၡဏာ ႐ွိတယ္ ၊ ေနာက္ဘဝအထိလည္း အထံုလုိက္တယ္ ၊ မေကာင္းဘူး ၊ မလုိခ်င္ဘူး ” စသည္ ဆင္ျခင္လုိက္ပါ … ဆင္ျခင္တာဟာ ပယ္ခ်င္တဲ့သူအတြက္ သိပ္အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားပါတယ္ … ဆင္ျခင္စမွာ မေပ်ာက္ေပမယ့္ ဆင္ျခင္မႈရက္ေတြ ၾကာလာတဲ့အခါ ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္ … ။

(၂) ပြားမ်ား၍ ပယ္ျခင္း

ျဖစ္ေနတဲ့ ဝန္တုိစိတ္ေလးကို စိတ္နဲ႔ တည့္တည့္ၾကည့္လုိက္ပါ ၊ မိျပီဆုိရင္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေလးကုိ သတိကပ္ျပီး “မနာလုိ ဝန္တုိစိတ္ေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ ၊ ဘယ္လုိေလးျဖစ္ေနတာလဲ ” သေဘာေလး သိေအာင္ လုပ္ပါ ၊ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေလးကို သိသိျပီး ပယ္တာဟာ ပြားမ်ားျပီး ပယ္တာပါပဲ ။ ပြားမ်ားျပီး ပယ္တဲ့အခါ ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္က ေပ်ာက္ခ်င္လည္း ေပ်ာက္မယ္ ၊ မေပ်ာက္ဘူး ၊ ေပ်ာက္တာ မေပ်ာက္တာ ကုိယ့္အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး ၊ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကုိ သိသိ ေနဖု႔ိက ကုိယ့္အလုပ္ပါ ၊ သိပါမ်ားလာရင္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျပီး သြားပါလိမ့္မယ္။

ပယ္နည္း ႏွစ္နည္းထဲက ၾကိဳက္တဲ့ နည္းနဲ႔သာ ပယ္ပါ ၊ရတဲ့ နည္းနဲ႔ ပယ္သြားဖုိ႔က အေရးၾကီးပါတယ္ ၊ ေနာက္ဘဝအထိ အထံုပါမသြားေအာင္လုိ႔ပါ ။

*** အရွည္ကုိ ဆရာေတာ္ ရေဝႏြယ္ (အင္းမ) ရဲ႕ စိတ္ညစ္ရင္ ေရခ်ိဳးပါ မွာ ဖတ္႐ႈႏုိင္ပါတယ္…။

စႏၵာ 

ေငြပံုေပးကာ ေက်းဇူးဆပ္ရံုႏွင့္ လံုေလာက္ျပီလား

ေငြပံုေပးကာ ေက်းဇူးဆပ္ရံုႏွင့္ လံုေလာက္ျပီလား

                 လူတိုင္းလူတိုင္း အခြင့္သာလွ်င္ မိဘေက်းဇူးကုိ ဆပ္ခ်င္ၾကသည္ခ်ည္းပင္၊ တခ်ဳိ ့က “ မိဘေက်းဇူးဆပ္တာပဲ ေငြေပးဆပ္လိုက္ရင္ၿပီးတာပဲ” ဟု ထင္ေနတတ္ၾက၏။ မိဘေက်းဇူးကုိ ေငြေၾကးႏွင့္တန္ဖိုးျဖတ္ကာ ဆပ္ေနလိုက္ၾကသည္မွာ- မိန္းမကလည္းသူ ့ မိဘဆီကုိ တစ္လတစ္ခါပို ့လိုက္၊ ေယာက်္ားကလည္း အားက်မခံပို ့လိုက္၊ သည္လုိႏွင့္ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကုိယ္လံုေအာင္ ႀကိဳးစားကာ အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ သားေကာင္း သမီးအလိမၼာၿပီးေတြေပါ့။

                “ မိဘကို ေငြေပးရံုနဲ ့လံုေလာက္ပါၿပီ ” လို ့ဆိုတဲ့ ထိုထိုလူသားမ်ားအတြက္ ေလ့လာ ဖတ္ရႈဖူးေသာ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ကုိ ေျပာျပလိုက္ခ်င္ေသး၏။ ရပ္ကြက္တစ္ခုတြင္ အင္မတန္ စရိုက္ဆိုးသည့္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ေယာက္က အရက္ကုိ အလြန္အကၽြံေသာက္ကာ မူးလာရင္ လူမွန္းသူမွန္းမသိတဲ့ ဆိုကၠာသမား၊ တစ္ေယာက္က ေစ်းထဲမွာ ငါးေရာင္းရရွာသည့္ ငါးစိမ္းသည္၊ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ ေရစက္ဆံဳပံဆံုနည္းကလည္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ ၾသခ်စရာ၊ အရက္မူးလြန္ၿပီး ကင္းတဲတစ္ခုမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း

( ကားသမ်ားေတြရန္ကုိေၾကာက္လုိ ့ ခုိကိုးရာမဲ့ ေျပးလြားခဲ့သည့္ ) အမ်ဳိးသမီးက ျဗဳန္းဆို သူ ့ေနာက္မွာ ဝင္ပုန္းရင္း မထင္မွတ္ဘဲ ညားခဲ့ၾကရသည့္ ဇနီးေမာင္ႏွံ၊ နာမည္က ကိုထြန္းရင္ႏွင့္ မသိန္းျမ-တဲ့၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြလည္းမပါ၊ သံေယာဇဥ္ေတြလည္းမရွိ၊ ဟိုေၾကာက္ သည္ေၾကာက္ႏွင့္ ညားခဲ့ၾကသည္မို ့ ေန ့လည္း တက်က္က်က္ ညလည္းတက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္တတ္ၾက၏။ ရပ္ကြက္ထဲမွ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ဆယ္အိမ္မွဴး ရာအိမ္မွဴးမ်ား ေျဖရွင္းေပးလို ့ကမဆံုးနိုင္။

               ( လင္နဲ ့မယား လွ်ာနဲ ့သြား-ဆုိတာလို လင္ကရွာရွာလာသမွ် မယားကသြားသြားျဖဳန္းလို ့လွ်ာႏွင့္သြားပမာ တစ္ခါတစ္ရံမွ ထိမိခိုက္ၾကသည္မဟုတ္ )၊ ကုိထြန္းရင္ကလည္း အရက္သမားပီပီ စရိုက္ၾကမ္းၾကမ္း မသိန္းျမကလည္း ငါးစိမ္းသည္ပီပီ ႏႈတ္သီးကစြာတာတာ၊ ဝါသနာမတူညီ၊ စရိုက္ကိုယ္စီမို ့ ခုႏွစ္သံခ်ီၿပီး ရန္ပဲြကုိ အၿမဲႏဲြေနက်။

              သည္လုိႏွင့္ေနလာခဲ့ၾကရာ တစ္ေန ့မွာေတာ့ သူတို႔လင္မယားႏွင့္ ဘယ္လိုမွပတ္သက္ ဆက္ႏြယ္သည္ဟု အထင္ရေလာက္ေအာင္ ေခ်ာေမလွပသည့္  အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ မိန္းမပ်ဳိေလးတစ္ေယာက္ သူတို ့အိမ္ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့ေတာ့၏။ အလွတြင္ အယဥ္ဆင့္-ဆိုတာလို  မ်က္ႏွာေလးက လွပရံုမက က်က္ေသရရွိလြန္းလွ၏။ မ်က္ႏွာအေခ်ာအလွေလးကုိ ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ သေဘာမေနေကာင္းမည့္သူေလျဖစ္ေၾကာင္း  မသိန္းျမက မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္၏။

               ၄င္းမိန္းခေလးသည္ ကုိထြန္းရင္၏ ပထမအိမ္ေထာင္မွ ေမြးခဲ့ေသာ သမီးကေလး 

ေမမိုးဝသန္-ပင္ျဖစ္ပါသတဲ့၊ မခ်င္ျဖစ္သူ ကြယ္လြန္သြားၿပီမို ့၊ အဖြားေတြလက္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည့္ ေမမိုးဝသန္၊ ယခုသူမ၏ဖခင္ ကိုထြန္းရင္ဆီကုိ ဘာလာလုပ္တာလဲ-ဟု ထြန္းရင္ကုိယ္တိုင္က နားမလည္နုိင္၊ ငိုင္တိုင္တိုင္ႏွင့္ ေငးၾကည့္ေန ့သည့္ဖခင္အား သမီးေလး ေမမိုးဝသန္က “ သမီး အေဖ့ေက်းဇူးေတြ ဆပ္ခ်င္လုိ ့လာခဲ့တာပါ၊ အေဖ သမီးကို တစ္ႏွစ္ေတာ့ လက္ခံပါ ”ဟု ေျပာသည့္အခါ အေဖအရင္းျဖစ္တဲ့ ထြန္းရင္ကေတာ့ ဘာေျပာေနမလဲ၊ စကားတစ္လံုးတည္း “ သမီးေနမယ္ဆိုရင္ေနေပါ့ ” တဲ့၊ 

              ဒါေပမယ့္ အေဖ့မိန္းမ မသိန္းျမက သိပ္မၾကည္ခ်င္၊ ဘဝင္မက် ႏႈတ္က ေရရြတ္ သည္မွာ“ အေဖ့ေက်းဇူး ဆပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ေငြေလးဘာေလး ေထာက္ပံ့ေပးရင္ ၿပီးေရာေပါ့ ” တဲ့၊ ဒီလိုနဲ ့ပဲ လမ္းလံုေက်ာ္ ရပ္ကြက္ေက်ာ္ အိမ္ေတာ္ႀကီးမွာ မိသားစုသံုးေယာက္ ျဖစ္သြား  ေလေတာ့၏။

             သမီးေလး ေမမိုးဝသန္ ေရာက္ၿပီးသည့္ေနာက္တစ္ေန ့မနက္ ေဝလီေဝလင္းအခ်ိန္မွာ အရက္သမား ကိုထြန္းရင္ႏွင့္ ငါးစိမ္းသည္ မသိန္းျမတို ့၏ အိမ္ထဲမွ အင္မတန္သာယာတဲ့ ေၾကးစည္သံေလး ထြက္ေပၚလာပါေတာ့၏။ ေမမိုးဝသန္ရဲ ့ဘုရားရွိခုိးသံ ေမတၱာပို ့သံေတြ ၾကားရသည့္အခါ အားလုံး တအံ့တၾသ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ကေလးမေလးသည္ ျမန္မာရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈတြင္မကပဲ စစ္မွန္သည့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ေယာက္လို ပီပီျပင္ျပင္ရိုေသကိုင္းရႈိင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း တစ္ရပ္ကြက္လံုး သိလိုက္ၾကရေတာ့၏။

             ဘယ္တုန္းကမွ် ဆြမ္းေလာင္းေလ့မရွိတဲ့ သူတို ့အိမ္ကုိ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္ေလးေတြ ပင့္ဖိတ္ၿပီး ကေလးမေလးက ဆြမ္းေလာင္း၏၊ ညဘက္ေရာက္သည့္အခါ အေဖ့ကိုတစ္လွည့္ မိေထြးကုိတစ္လွည္ ႏွိပ္နယ္ေပးရင္း ဘုရားအေၾကာင္းတရားအေၾကာင္း သူ ့အသိပညာ အတိုင္းအထြာေလးႏွင့္ ေျပာျပေလ့ရွိပါသတဲ့။ 

            ( မွတ္ခ်က္-မိခင္ႏွင့္အဘြားတို ့၏ ထိန္းကြယ္မႈေအာက္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရသည့္ ေမမိုးဝသန္၊ သည္ကေလး၏ လိမၼာေရးျခားရွိပံုကို ေတြ ့ျမင္းရသည့္အခါ ေလာကနီတိဆရာ၏ အဆိုျပဳခ်က္တစ္ရပ္ကုိ သြား၍ သတိျပဳမိေတာ့၏-  

            *  အမိအုပ္ထိန္းေသာသမီးႏွင့္ အဘအုပ္ထိန္းေသာသမီး မတူ၊ အမိအုပ္ထိန္းေသာ သမီးကသိမ္ေမြ ့သည္၊   ကၠ ုေျႏၵရွိသည္၊ လိမၼာေရးျခားရွိသည္။ 

            *   အမိအုပ္ထိန္း ေသာသားႏွင့္ အဘအုပ္ထိန္းေသာသားသည္မတူ၊ အဘအုပ္ထိန္း ေသာသားက လိမၼာေရးျခားရွိသည္။

           *   အမိေရာ အဘေရာႏွစ္ဦးစလံုးအုပ္ထိန္းေသာ သားသမီးမ်ားသည္ ပို၍လိမၼာေရးျခား ရွိသည္၊ လူေတာ္လူေကာင္းေလးမ်ား ျဖစ္လာတတ္သည္၊ သမီးမိန္းခေလးကို အုပ္ထိန္းရန္ အမိတြင္ပုိ၍တာဝန္ရွိသည္၊ သားေယာက်္ားေလးကုိ ထိန္းသိမ္းကြပ္ညွပ္ရန္ အဖတြင္ ပို၍ တာဝန္ရွိဘိ၏၊။ ဤသည္မွာ ေလာကနီတိ အဆိုျဖစ္၏ )

 

            ေမးမိုးဝသန္က သူ ့အေဖကိုလည္း ( အရက္မေသာက္ပါနဲ ့လား အေဖရယ္ ) ဟု တစ္ခြန္းမွမေျပာ၊ ထိုနည္းတူ သူ ့မိေထြးကုိလည္း ( ငါးမေရာင္းပါနဲ ့လား အေမရယ္ ) ဟု တစ္ခြန္းမွမဟ၊  ဘာမွ်မၾကာလိုက္တဲ့ တစ္ႏွစ္တာမျပည့္တျပည့္ အခ်ိန္ေလးမွာ ကိုထြန္းရင္ တစ္ေယာက္ အရက္ပ်က္သြား၏။

 ဒီတစ္ေယာက္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါ။ မသိန္းျမလည္း ငါးမေရာင္းေတာ့ပဲ မိန္းခေလး အဝတ္အထည္ေတြခ်ဳပ္တဲ့ အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ကေလး ဖြင့္လိုက္ပါေတာ့၏။ ( အခ်ိန္ကလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြ ျမန္မာဆန္ဆန္ အဝတ္အစားေတြ ဝတ္ရမည့္အခ်ိန္အခါ ျဖစ္ေန ေလေတာ့ အဆင္ေျပလိုက္သည္မွာ အတိုင္းအထက္အလြန္ပင္ ) မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလည္းသြားေသာ သည္မိသားစုေလးကုိၾကည့္၍ တစ္ရပ္ကြက္လံုး တအံ့တၾသျဖစ္ကုန္ၾက၏။ 

သူတို ့အိမ္ကေလးမွ ထြက္လာသည့္ ဝတ္ရႊတ္သံကို နားခံရင္း ေန ့စဥ္ႏွင့္အမွ် ၾကားေနရသည့္ သမီးေလးေမမိုးဝသန္၏ ဘုရားရွိခုိးသံ ေၾကးစည္သံ မ်ားေၾကာင့္ အားလံုးမွာ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္ကာ စိတ္ခ်မ္းသာသြားၾက၏ ၊ ေၾသာ္- ဘာလိုလိုနဲ ့ တစ္ႏွစ္ဆိုသည္မွာ ဘာမွမၾကာလိုက္၊ အဘြားေတြက ေမမိုးဝသန္ကုိ ျပန္လာေခၚၾကၿပီမို ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လံုး ျဗဳန္းကနဲဝမ္းသာ, ျဗဳန္းကနဲ ့ဝမ္းနဲဆိုတာလို ျဖစ္ၾကကုန္၏။

          သို ့ေသာ္ သမီးေလးရဲ  ့ေရွ ့ေရးအတြက္ ကိုထြန္းရင္နဲ ့မသိန္းျမတို ့လည္း- မျငင္းသာေတာ့ပဲ ဝမ္းနည္းစြာႏွင့္ ျပန္ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကရ၏။ ျပန္ခါနီးေလမွာ ေမမိုးဝသန္က သူ ့မိေထြး မသိန္းျမကိုေမးသည္မွာ “ ေမေမ သမီးကုိခ်စ္ရဲ ့လား ” တဲ့၊ မသိန္းျမကလည္း ရႈိက္ႀကီးတငင္နဲ ့ “ ခ်စ္တာေပါ့ သမီးေလးရယ္”ဟု ေျပာကာငိုရွာေလ၏ ။ “ သမီးကုိခ်စ္ရင္ သမီးကုိယ္စား ေဖေဖ့ကုိခ်စ္ပါေနာ္၊ ေဖေဖ့အတြက္ သမီးအေကာင္းဆံုး ေက်းဇူးဆပ္နိုင္တာ ေမေမပါပဲ ” လို ့ေျပာၿပီး မိဘႏွစ္ပါးကုိ ရွိခုိးဦးခ်ကာ သူ ့အဘြားေတြရဲ ့ပါရာဒိုကားႀကီးနဲ ့ ရက္ကြက္ထဲမွ ထြက္ခြါသြားေတာ့၏။ ထြန္းရင္ မသန္းျမတို ့နည္းတူ တစ္ရပ္ကြက္လံုး

စိတ္မေကာင္းၾက။ 

         “ သည္ခေလးမႏွယ္  အေဖကုိေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ရင္ ပိုက္ဆံေလးဘာေလးေပးလည္း ၿပီးေရာ ” ဟု ေျပာခဲ့ၾကသည့္ ထိုထိုလူသားမ်ား ေျပာမိသည့္စကားအတြက္ ေနာင္တရၾက လိမ့္မည္ထင္ပါေၾကာင္း။

အရွင္ကဥၥနာသီရိ၏

သီတာေရစင္အမည္တြင္ေသာ စာအုပ္မွ ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းပါ။

အေမေျပာခဲ့တဲ့ ဦးေတာ္

အေမေျပာခဲ့တဲ့ ဦးေတာ္

ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀အရြယ္.. ဘာမွမသိနားမလည္ေသးတဲ့အရြယ္တုန္းက အေမ အၿမဲမွာတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း သတိရမိပါတယ္။ ဘုရားစင္(ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္)ေရွ႕ေရာက္ရင္ သားေရ.. လက္ေလးႏွစ္ဖက္ကိုပူးၿပီး ဦးေတာ္လုပ္ရတယ္ဆိုၿပီး ႏွဖူးနဲ႔ၾကမ္းျပင္ကို ထိၿပီး ရွိခိုးဖို႔ အၿမဲမွာတယ္။ လမ္းမွာ ရဟန္းသံဃာေတြ ေတြ႔ရင္လည္း လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး သားေရ.. ဦးေတာ္လုပ္ ဦးေတာ္လုပ္။ ညအိပ္ရာ၀င္ရင္လည္း ေဖေဖနဲ႔ေမေမကို ဦးေတာ္လုပ္အိပ္ရတယ္ဆိုၿပီး အၿမဲမွာခဲ့တယ္။ .အသက္အရြယ္အနည္းငယ္ေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္းစေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းကလည္း ဆရာဆရာမေတြ အခန္းထဲ၀င္လာရင္ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး မဂၤလာပါဆရာမ ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရျပန္ပါတယ္။

 အေမမွာၾကားတဲ့ ဦးေတာ္လုပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ေတာ့ ရင္းႏွီးခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဦးေတာ္လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေသခ်ာနားမလည္ခဲ့မိပါဘူး။ ဘာလို႔လုပ္ခိုင္းရတာလဲေပါ့။ အသက္အရြယ္ေလး နည္းနည္းႀကီးလာၿပီး သိတတ္နားလည္တတ္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အေမဦးေတာ္လုပ္ခိုင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ အနႏၲဂိုဏ္း၀င္ေက်းဇူးရွင္ေတြ ဆိုတာ သိလာရပါတယ္။ ဘာလုိ႔ေက်းဇူးရွိရတာလဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမသိခဲ့ရျပန္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာမွန္းမသိဘဲ ဦးေတာ္လုပ္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။

ဦးေတာ္အေၾကာင္းစဥ္းစားရင္း ဆရာေတာ္တစ္ပါး ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔မွ ကိုယ္စဥ္းစားတာ သြားတိုက္ဆိုင္ ေနပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားကေမးပါတယ္.. ဘာလုိ႔ ဘုရားကို ရွိခိုးတာလဲတဲ့။ တန္ခိုးႀကီးလို႔လား၊ ကိုယ္က အကုသုိလ္ေတြ ဘယ္ေလာက္လုပ္လုပ္.. ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အကုသုိလ္ေေတြကို ေက်ေအးေပးေစႏိုင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ မို႔လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္.. အရာရာကို ဖန္းဆင္းေပးႏုိင္တဲ့ တန္ခိုးရွင္မို႔လို႔ အားကိုးရွာတာလား၊ လူႀကီးမိဘေတြက ဘုရားဆိုရွိခိုးလိုက္ ဆိုလို႔သာ ရွိခိုးေနရတာလား ဆိုၿပီး လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆရာေတာ္က ေမးခြန္းေတြ ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ 

ဒီေတာ့မွာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဘုရားကိုရွိခိုးေနတာ ဘာအတြက္လဲဆိုၿပီး စဥ္းစားမိတယ္။ ဦးငါးႀကိမ္သာ ခ်လိုက္တယ္ ဘာကိုရည္ညႊန္းၿပီး ဘာအတြက္ ခ်တာလဲ။ ဘုရားရွိခိုးဆိုရင္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ပံုေတာ္ႀကီးမ်က္စိထဲျမင္ၿပီး ရွိခိုးေနတာလား..။ ဒီလိုဆို ေစတီေတာ္ေတြသြားၿပီး ဘုရားဖူးရင္ ဘယ္ဟာကို မ်က္စိထဲျမင္ၿပီး ရွိခိုးရမွာလဲ..။ ဘုရားပံုေတာ္လား၊ ေစတီေတာ္ပံုလား။ အဲ့လိုေမးလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ စဥ္းစားစရာေတြက အမ်ားႀကီး ထြက္လာပါတယ္။

ကိုယ္ကသာအမ်ားႀကီး စဥ္းစားေနတာ ဆရာေတာ္ေျပာေတာ့လည္း ရွင္းလင္းလိုက္ပါဘိ။ ဘုရားကိုရွိခိုးတာဟာ ေက်းဇူးရွိလို႔ ရွိခိုးတာ။ ဘယ္လိုရွိခိုးကန္ေတာ့ရလဲဆိုေတာ့ ေက်းဇူးသိၿပီး ေက်းဇူးတရားကို တန္ဖိုးထားတဲ့စိတ္ကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး ကန္ေတာ့ရတယ္တဲ့။ မွန္လိုက္ပါဘိ။ အင္မတန္ မွတ္သားသင့္တဲ့ စကားပါပဲ။ ဒီေတာ့ ေက်းဇူးတရားကို ဘယ္လိုတန္ဖိုးထားရမလဲ။ ဘယ္လုိေတြ ေက်းဇူးရွိတာလဲဆိုတာသိဖို႔အတြက္ အေရးႀကီးၿပီေပါ့။ 

ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးေတြကို နားမလည္ရင္ ဘုရားကိုတန္ဖိုးထားရမွန္းလည္း မသိသလို.. ဦးေတာ္လုပ္ေနတာေတြဟာလည္း ပုဆိန္ေပါက္သလိုပဲ ျဖစ္ေနအံုးမွာပါ။ ဦးငါးႀကိမ္သာၿပီးသြားတယ္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို ရည္ညႊတ္တဲ့စိတ္ေတြက ေပ်ာက္ေနမွာပါပဲ။ ဘုရားကိုရည္ညႊတ္တဲ့ စိတ္ေတြေပ်ာက္ေနရင္လည္း ဦးေတာ္လုပ္ေနတာဟာ ဘုရားကိုကန္ေတာ့တာ မဟုတ္ေတာ့ျပန္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘုရားကန္ေတာ့တတ္ဖို႔ဆုိရင္.. ေက်းဇူးတရားကိုသိေအာင္ အရင္ဆံုး ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးၿပီေပါ့။

ေက်းဇူးတရားကို သိဖို႔ေျပာမိေတာ့.. မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ ဆံုးမစကားေလးကို သတိရမိပါတယ္။ “အကယ္၍သာ ျမတ္ဗုဒၶသည္၊ လူ႔ရြာထင္ရွား၊ မပြင့္ျငားက၊ ဤကားကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ႏွင့္ ထိုထိုဘံုဘ၀၊ မသိရ၊ မ်ားလွအျပစ္ေတြ” တဲ့။ ဒါဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးတရားေတြကို ျမင္သာေအာင္ မီးေမာင္းထိုးျပေပးလိုက္တဲ့ အဆံုးမစာသားပါပဲ။ ျမတ္ဗုဒၶသာ ကုသုိလ္အကုသိုလ္ေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးေတြကို အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ၿပီး ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား ဆံုးမမေပးခဲ့လွ်င္ သတၱေလာကႀကီးဟာ လူ႔တိရိစၦာန္ဘ၀ေတြနဲ႔ ဘာမွထူးျခားသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ 

မိဘဆိုတာနားမလည္၊ ဆရာဆိုတာ တန္ဖိုးထားရမွန္းမသိနဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ဆိုတာလည္း အလကားထင္သြားမွာပါပဲ။ ဒီ့အျပင္ လူ႔ဘ၀ကို ရရွိလာတာဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၿပီး ကာမဂုဏ္အာရံုေတြခံစားဖို႔လို႔ ထင္သြားမွာပါ။ ေမြး၊ အို၊ နာ၊ ေသဆိုတဲ့ ဒုကၡေတြနဲ႔ မျပတ္ႏွိတ္စက္ေနတဲ့ၾကားထဲက ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမီးေတြ တဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာက္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အပူေပၚအပူဆင့္ၾကရအံုးမွာပါ။ မိုက္ၿပီးရင္း မိုက္ရင္း အေမွာင္သံသရာထဲမွာ က်င္လည္ၾကရအံုးမွာပါ။ အိပ္ စား ကာမဆိုတဲ့သံုးခုနဲ႔တင္ လူ႔ဘ၀ႀကီးကို အသံုးခ်သြားၾကရေတာ့မွာပါ။

ယခုအခ်ိန္ခါမွာလည္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားနဲ႔ ေ၀းကြာေနတဲ့သူေတြဟာ ဒီလိုေတြပဲျဖစ္ေနတာကို မ်က္ျမင္ေတြ႔ေနရတာပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို႔ ခံယူထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္.. ဘယ္ဘာသာ၀င္ပဲ ျဖစ္ေနပါေစ.. အရွက္တရား အေၾကာက္တရားဆိုတာ ကင္းမဲ့ၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္ပါးလိုက္ မူးလိုက္ရူးလိုက္နဲ႔ ဘ၀ကိုအက်ိဳးမဲ့ အသံုးခ်သြားမယ္ဆိုရင္ တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္နဲ႔ ဘာမွမထူးပါဘူး။

 ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာဆိုတဲ့ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားတတ္တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြမွ မရွိရင္ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ တိုးတက္ပါတယ္ေျပာေျပာ.. ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာပါတယ္ေျပာေျပာ လူ႔အဆင့္တန္း တိုးတက္တယ္လို႔ကို မဆိုႏုိင္ပါဘူး။ အၿမဲနိမ့္က်ေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕အႏွစ္သာရ လူျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ နားမလည္ရင္ လူ႔ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို သေဘာမေပါက္ရင္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ လူျဖစ္ရက္နဲ႔ တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္ဘ၀ကို ေရာက္ေနရတာပါပဲ။ 

သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆံုးမစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “ႏြားေတြဟာ တေန႔တျခား အသားေတြသာတိုးၿပီး အသိဥာဏ္တိုးမလာၾကဘူး.. ႏြားလိုမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အသားတိုးသလို အသိဥာဏ္ပညာေတြ တိုးေအာင္လုပ္ၾက” ဆိုတာပါပဲ။ “အသိဥာဏ္ပညာဆိုတာ အမွားအမွန္ အေၾကာင္းအက်ိဳး အေကာင္းအဆိုးကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားတတ္တာကို ဆိုလိုတာပါ”။ မွား၏ မွန္၏ ေတာ္၏ မေတာ္၏ကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားၿပီး လူ႔ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ေနထိုင္က်င့္ၾကံေနတာဟာ အသိဥာဏ္နဲ႔ ေနထိုင္ေနတာပါပဲ။ ဒီလိုအသိဥာဏ္နဲ႔ ေနထိုင္တတ္လာေအာင္ လူ႔ဘ၀ကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ဆံုးမျပဳျပင္ေပးခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကေတာ့ အနႏၲပါပဲ။ ဒီလိုေက်းဇူးတရားေတြျမင္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို ကန္ေတာ့မွသာ ေက်းဇူးသိၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့အတြက္ တကယ္ကန္ေတာ့တတ္လာမွာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘုရားရင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို အနည္းငယ္ျမင္သာေအာင္သာ ေျပာျပလိုက္တာပါ။ ျဖန္႔ေတြးႏုိင္ရင္ ေတြးႏုိင္သေလာက္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေတြက အနႏၲပါပဲ။ အဓိကေျပာလုိတာကေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုကန္ေတာ့တဲ့အခါမွ ေက်းဇူးသိၿပီး ေက်းဇူးတရားကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြနဲ႔ ကန္ေတာ့တတ္ဖို႔ပါ။ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို အာရံုျပဳၿပီးေတာ့. ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ဆံုးမခဲ့လိုသာ တိရိစၧန္တစ္ေကာင္ရဲ႕ဘ၀နဲ႔ ဘာမွမထူးတဲ့ ငါ့ဘ၀ေလး လူ႔ဘ၀မွာ ေနရတာ ပိုၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိလာပါလား.. ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဆိုတဲ့ အပူမီးေတြကေန ကင္းေ၀းေစရန္ ေဟာျပဆံုးမေပးခဲ့တာဟာ အင္မတန္မွပဲ စိတ္ကိုႏူးညံ့ေအးခ်မ္းေစပါလားဆိုၿပီး ေက်းဇူးတရားေတြကို စိတ္ထဲမွာ ရည္ညႊတ္ၿပီး ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးေတြ ျမင္ေအာင္ ကန္ေတာ့ေပးႏိုင္ၾကပါေစ။ 

မိမိကုိယ္တိုင္လည္း ကိေလသာ အပူမီးေတြ ၿငိမ္းေအးသလို.. သတၱ၀ါအားလံုးကိုလည္း ကိေလသာအပူမီးေတြ ၿငိမ္းေအးေပးေစတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို ျမင္သိႏုိင္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ရွိခိုးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ အေမေျပာခဲ့တဲ့ ဦးေတာ္ေတြ ပိုၿပီး အသက္၀င္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း…။

စာေရးသူ။ ေမာင္ေကာင္း အခ်ိန္

စကားေျပာတတ္မွ နိဗၺာန္ရ

စကားေျပာတတ္မွ နိဗၺာန္ရ

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳး တုိ႔ အတြက္ ေန႔စဥ္ လူမႈ စကားအသံုးအနွံဳးအမ်ားစုတြင္ ဗုဒၶဘုရားအဆံုးအမ မ်ား စိမ္႔၀င္ျပန္႔နွံ႔ ေနသည္ ကုိေတြ႔ရပါတယ္။ စကားေျခာက္ခြန္း လူ၌ထြန္း ေလးခြန္းကုိ ပယ္ နွစ္ခြန္း တြယ္ ဆုိတဲ႔ စကား ရွိပါတယ္။ အဲဒီစကား လံုးမ်ားက ဗုဒၶျမတ္ဘုရား ရဲ႔ သုဂတ ဂုဏ္ေတာ္ နွင္႔တုိက္ ရုိက္ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနပါတယ္။ သုဂေတာ အနက္ နွစ္ခ်က္ က သုဂေတာ- ဟုတ္မွန္ က်ိဳးမ်ား ၾကိဳက္ မၾကိဳက္အားျဖင္႔ နွစ္ပါး ေသာ စကား ေကာင္း ကုိသာ ေျပာဆုိတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ သုဂေတာ- နိဗၺာန္ သုိ႔ ေကာင္းစြာ ၾကြသြား ေတာ္ မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား .ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲက နွစ္ပါးေသာ စကား ေကာင္းဆုိတာကုိ ၊

မစၨ်ိမ ပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ မွာ.
(၁) ဟုတ္မွန္ ၍ အက်ိဳးရွိျပီး သူလည္း နာလုိေသာ စကား၊
(၂) ဟုတ္မွန္ ၍ အက်ိဳးရွိျပီး သူမ်ား မနာလုိေသာ စကား၊
(၃) ဟုတ္မွန္ ၍ အက်ိဳးမရွိ သူမ်ားလည္း မၾကားနာ လုိေသာ စကား၊
(၄) မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးရွိ၍ သူမ်ား ၾကားနာလုိေသာ စကား၊
(၅) မဟုတ္ မမွန္ အက်ိဳးမရွိ သူမ်ား ၾကားနာလုိေသာ စကား၊

(၆) မဟုတ္ မမွန္ အက်ိဳးလည္းမရွိ သူမ်ားလည္း မၾကားနာလုိေသာ စကား၊ ဟူေသာ ဤ စကား ေျခာက္ခြန္းတြင္ ဘုရားရွင္ တုိ႔မွာ ပ- ဒု စကား နွစ္ခြန္းကုိ သာ သင္႔ေလ်ာ္သလုိ သံုးစြဲေတာ္မူၾကျပီး၊ ေနာက္ေလးခြန္း ကုိ လံုး၀ ေျပာဆုိျခင္း မျပဳဟု ဆုိပါတယ္။

မိမိက ေကာင္းေသာ အက်ိဳးရွိေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိေနေစကာမူ နားေထာင္သူ တစ္ပါး၏ စရုိက္ နွင္႔ ကုိက္ညီမွ သာ အဲဒီစကားကုိ အလုိက္သင္႔ လက္ခံ သေဘာက်ေပလိမ္႔မယ္။ စကားေျပာရာ တုိက္တြန္း ရာ ၌ ေကာင္းမြန္ သည္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ နားေထာင္သူ အလုိ အၾကိဳက္စရုိက္ နွင္႔ မကုိက္ညီပါမူ မေကာင္းေသာ စကားဟု အထင္ခံရတတ္ေၾကာင္း ဒုကၠထာသုတ္ (အံ-၅-ပါ-၁၅၉)မွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။

(၁) သဒၶါတရား မရွိသူအား သဒၶါတရားနွင္႔စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား.
(၂) သီလ မရွိသူအား သီလနွင္႔စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား၊
(၃) အၾကားအျမင္နည္းပါးသူအား အၾကားအျမင္ မ်ားမႈနွင္႔ စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား၊
(၄) ၀န္တိုသူအား စြန္႔ၾကဲမႈ နွင္႔ စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား ၊
(၅) ပညာမရွိသူအား ပညာနွင္႔ စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား .အျဖစ္အထင္ခံရေၾကာင္း နွင္႔

အျပန္အလွန္အားျဖင္႔ နားေထာင္သူရဲ႔ အလုိ အၾကိဳက္ စရုိက္နဲ႔ ကုိက္ညီလွ်င္မူ ထုိသူအတြက္ စကားေကာင္းျဖစ္ ရျပန္တယ္။ ဒီေတာ႔
(၁) သဒၶါတရား ရွိသူ အတြက္ သဒၶါ တရား နွင္႔စပ္တဲ႔စကား သည္ စကားေကာင္း..
(၂) သီလ ရွိသူအတြက္ သီလတရားနွင္႔ စပ္တဲ႔စကားသည္ စကားေကာင္း၊
(၃) အၾကားအျမင္ မ်ားသူအတြက္ အၾကားအျမင္ဗဟုသုတ နွင္႔ စပ္တဲ႔စကားသည္ စကားေကာင္း၊
(၄) စြန္႔ၾကဲမႈ ရွိသူအတြက္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲမႈ နွင္႔စပ္တဲ႔စကားသည္ စကားေကာင္း၊
(၅) ပညာ ရွိသူအတြက္ ပညာ နွင္႔ စပ္တဲ႔စကား ဟာ စကားေကာင္းျဖစ္တယ္။

မိမိမွာ ရွိေနတဲ. သဒၶါ.သီလ.ဗဟုသုတ.စာဂ .ပညာ စတဲ႔ အရာကုိ ေျပာၾကားလာရင္ ထုိအရာေတြနွင္႔ ျပည္႔စံုေနတဲ႔အတြက္ နွစ္သက္၀မ္းေျမာက္မႈ ကုိ ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အဆုိပါ ပုဂၢိဳလ္ငါးမ်ိဳး တုိ႔ အားေျပာအပ္တဲ႔ စကား သည္ ပုဂၢိဳလ္ အစားစား ကုိ လုိက္၍ ေကာင္းတဲ႔စကား ျဖစ္လာရတယ္ လုိ႔ ဘုရားရွင္က ညႊန္ျပေဟာဆုိပါတယ္။

ဒါ႔အျပင္ စကားေကာင္း တုိ႔ရဲ႔ အဂၤါ (၄) ပါးကုိ သဂါထာ၀ဂၢ သံယုတ္ ၊ သုဘာသိတ သုတ္မွာ ဆုိထားပါေသးတယ္။
ေကာင္းစြာဆုိအပ္တဲ႔စကား၊ မေကာင္းသျဖင္႔ ဆုိအပ္တဲ႔ စကားမမည္၊ အျပစ္လည္း မရွိ၊ ပညာ ရွိတုိ႔ မကဲ႔ရဲ႔အပ္ တဲ႔စကား (ပညာနံုဖ်င္း လူ႔ဗာလ နွင္႔ ဘာသာျခားတုိ႔ ကဲ႔ရဲ႔ခ်င္ ကဲ႔ရဲ႔ပါေစ) လုိ႔ညႊန္ျပထားတာက..

(၁) ေကာင္းစြာ ဆုိအပ္ တဲ႔ စကား၊
(၂) တရားနွင္႔ ညီေသာ စကား၊
(၃) ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ေသာ စကား၊
(၄) မွန္ေသာ စကား၊

အဲဒီ ၄ ပါးမွာ (၁) က ပထမ အျမတ္ဆံုး စကား (ဟုတ္မွန္ က်ိဳးမ်ား ၾကိဳက္မၾကိက္ .ဆုိေသာ စကား) ၊ (၂) (၃)(၄) ကား အစဥ္အတုိင္း အျမတ္စကား ဟု ဘုရားရွင္ ညႊန္ျပေတာ္မူပါတယ္။

စကားဆုိတာ လူတုိင္း ေျပာဆုိေနၾကတာပါ။ ေျပာ သာ ေျပာ ေနတယ္။ မတတ္တာ က စကား လုိ႔ ဆုိၾကပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ…စကားေကာင္း မေျပာတတ္တဲ႔အတြက္ ဟု ပင္ ဆုိရပါလိမ္႔မယ္။

စကားေျပာသူနွင္႔ စပ္ျပီး ပုဂၢိဳလ္ သံုး မ်ိဳး ရွိေၾကာင္း ဂူထဘာဏီ သုတ္(အံ-၃-ပါ-၁၂၅) မွာ ဆုိထားပါတယ္။ အခ်ိဳ႔
က ျမင္တာ ကုိ မျမင္ဘူး၊ ျမင္တာကုိျမင္တယ္ စသည္ျဖင္႔ မုသာ၀ါဒ ကုိေရလဲ သံုး တတ္တဲ႔ သူမ်ိဳး၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ မတရားသက္ေသလုိက္ တတ္တဲ႔သူမ်ိဳးမ်ား၊ ၊မုသား မပါ လကၤာမေခ်ာ လုိ႔လည္း သူတုိ႔ရဲ႔ အျပစ္ကုိကာဗာ လုပ္တတ္သူ မ်ား ရွိပါတယ္။ အဲဒီသူမ်ိဳးကုိေတာ႔ မစင္ ကဲ႔သုိ႔ မေကာင္းေသာ အနံ႔ ရွိေသာ စကား ကုိ ဆုိတတ္ သူ- ဂူထဘာဏီ ပုဂိၢဳလ္ တဲ႔။

အခ်ိဳ႔ ကေတာ႔ ျမင္တာ ကုိျမင္တယ္၊ မျမင္တာ ကုိ မျမင္ဘူး၊ ဟု မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျပာဆုိတတ္သူမ်ားရွိပါတယ္။ အျပစ္လုပ္မိရင္လည္း ၀န္ခံ တယ္။ သိလ်က္ မမွန္တဲ႔ စကားကုိ မေျပာ ဆုိ။ ထုိသူမ်ားကုိေတာ႔ ပန္းကဲ႔ သုိ႔ ေကာင္းေသာ အနံ႔ ရွိေသာ စကားကုိ ေျပာတတ္သူ - ပုပၹဘာဏီ ပုဂၢိဳလ္ ။

ေနာက္ဆံုး တစ္မ်ိဳးကေတာ႔ အျပစ္ကင္းတဲ႔စကား၊ နွစ္လုိဖြယ္ စကား ၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာ တတ္တယ္။ ထုိသူမ်ားကုိေတာ႔ ပ်ားကဲ႔ သုိ႔ခ်ိဳသာ စကားကုိ ဆုိတတ္သူ - မဓုဘာဏီ ပုဂၢိဳလ္ ဟု ဘုရားရွင္ မိန္႔ဆုိေတာ္ မူပါ တယ္။

ေန႔စဥ္ လူမႈ ဆက္ဆံ ေရးနယ္ပယ္၊ တစ္ဦးနွင္႔ တစ္ဦး စကားေျပာဆုိ ဆက္ဆံ ရာမွာ ဘယ္နည္းဘယ္ပံု စကားကုိ ေျပာရမယ္။ ဘယ္လုိဘယ္ပံု မေျပာသင္႔ဘူး၊ ဘယ္လုိမ်ိဳး စကား ေျပာသူ ကုိ ေရွာင္၊ ဘယ္လုိမ်ိဳး စကားကုိ ေျပာရင္ လူအမ်ားရဲ ႔ခ်စ္ခင္ နွစ္သက္ မႈ ကုိ ရျပီး လူမႈ ဆက္ဆံ ေရးမွာ ေအာင္ျမင္ နုိင္မယ္…စသည္ျဖင္႔ ပိဋကတ္ ေတာ္ထဲမွာ အေသးစိတ္ နည္းေပး ညႊန္ျပထားတာ ေတြ႔နုိင္ပါတယ္။ စကားေျပာေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖုိ႔ သင္ယူေလ႔က်င္႔ၾကဖုိ႔ လုိအပ္မယ္ လုိ႔ထင္ပါတယ္။

စကားေျပာေကာင္းျခင္းျဖင္႔ ေန႔စဥ္ လူမႈ ဆက္ဆံေရမွာ အဆင္ေျပေအာင္ျမင္ျခင္း၊ အေပါင္းအသင္း ၀င္ဆန္႔ျခင္း၊ လုပ္ငန္းအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ျခင္း၊ အမ်ားရဲ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ ရရွိျခင္း စတဲ႔ လက္ငင္းအက်ိဳးမ်ားသာမက နိဗၺာန္ မ၈္ဖုိလ္ ပန္းတုိင္ သုိ႔ပင္ ပုိ႔ေဆာင္ေပးနုိင္တယ္ လို႔ ဆုိရင္ ပိုလြန္းသည္ ဟု တစ္ခ်ိဳ႔က ဆုိခ်င္ ဆုိၾကပါလိမ္႔မယ္။

ဆက္ပါဦးမယ္..

ဘုရားပြင္႔ေတာ္မူလာျခင္းက ေလာက သားအားလံုး ဆင္းရဲကင္းေပ်ာက္ခ်မ္းသာေရာက္ဖုိ႔ အတြက္ျဖစ္ျပီး ဆင္းရဲျခင္းအမွန္တရား၊ ဆင္းရဲေၾကာင္းအမွန္တရား နွင္႔ ဆင္းရဲျငိမ္းရာအမွန္တရား နွင္႔ ဆင္းရဲကင္းေပ်ာက္ခ်မ္းသာေရာက္ ေစနုိင္တဲ႔လမ္းစဥ္ က်င္႔စဥ္ တရား ကုိညႊန္ျပခဲ႔ပါတယ္။ သစၥာေလး ပါး လုိ႔သိနားလည္တဲ႔အရာပါပဲ။ အဲဒီအထဲက နိဗၺာန္ေရာက္ေစတဲ႔ လမ္းစဥ္အျဖစ္ မဂၢင္ ရွစ္ပါး ကုိေဟာေဖၚညႊန္ျပေတာ္မူပါတယ္။ မဂၢင္ ရွစ္ပါး ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုိက္ ပါ က သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဤ သံုးပါး ရပါတယ္။ ထုိတြင္. သီလ မရွိရင္ သမာဓိ မတည္၊ သမာဓိ မတည္ လွ်င္ ပညာ မျဖစ္ ၊ ပညာ မပါ ္လွ်င္ နိဗၺာန္ ေရာက္ရုိး ထံုးစံ မရွိရကား၊ သီလ တရားသည္ နိဗၺာန္ ရေၾကာင္း အေျခခံ ပင္ ျဖစ္ေနပါ၏။ သီလ မဂၢင္မ်ား စံုညီေရးအတြက္ သမၼာ ၀ါစာ သည္ မရွိမျဖစ္ အေရးပါေနပါ၏။ စကားမေျပာတတ္လွ်င္ သမၼာ ၀ါစာမျဖစ္၊ သမၼာ ၀ါစာ မျဖစ္လွ်င္ မဂၢင္ မရထုိက္၊ မဂၢင္ မရ ထုိက္လွ်င္ မဂ္ မဆုိက္နုိင္၊မဂ္ မဆုိက္လွ်င္ နိဗၺာန္ မရ နုိင္ ျဖစ္ရ ေလေသာေၾကာင္႔ - စကားေျပာတတ္မွ နိဗၺာန္ရ၊ နိဗၺာန္ ရခ်င္ စကားေကာင္းေျပာတတ္သူ ျဖစ္ေအာင္ သင္ ဟု သာ ညႊန္းဆုိလိုက္ရပါ သတည္း။ ။

ပါဠိေတာ္ကို နားမလည္ေသာ္လည္း

*ပါဠိေတာ္ကို နားမလည္ေသာ္လည္း*

က်န္ခဲ႔သည့္တစ္လ­ေက်ာ္ခန္႔ကကၽြႏု­္ပ္ထံသို႔မိတ္ေဆ ြတစ္ဦးေရာက္လာပ­ါသည္။သူက "ဓမၼကထိကဆရာေတာ္­တစ္ပါးကသူတရားေဟ­ာတဲ႔အခါပါဠိမပါလ ို႔အခ်ိဳ႕႔ေကျပာ­ၾကတယ္။ပါဠိကိုရြ­တ္ျေပတာ႔လဲလူေတြ ကနားလည္မွာလား၊လ­ူေတြမွ နားမလည္ဘဲနဲ႔ ပါဠိ ကိုရြတ္ျပ အလကားေပါ့ " ေဟာခဲ႔ပါေၾကာင္း­ ကၽြႏ္ုပ္ကိုေျပာ­ပါသည္။

အန ဂၣရတနာ

ပါဠိေတာ္ရြတ္ျပသ­ည္မွာအလကားမဟုတ္­ပါ။တခ်ိဳ႕ဓမၼကထိ ကမ်ားဆိုလွ်င္ တရားေဟာသည့္အခါ အဂၤလိပ္စကားမ်ား ကိုပရင္ြတ္ျပပါ သည္။တရားနာပရိတ္­သတ္ထဲ အဂၤလိပ္စာနားမလည­္ေသာလူမ်ားစြာ ပါ၀င္ေနသည္သာျဖစ­္ပါသည္။

ပါဠိကိုလူအမ်ားန­ားမလည္သည္မွာမွန­္ပါသည္။သို႔ေသာ္­လည္း ေရွးေရွးပညာရွိဆ­ရာေတာ္မ်ား၊ပညာရ­ွင္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ာ­းက"အဟံ ေဘႏၱ တိသေရဏ န သဟ ပဥၥသီလံ" စသည္ျဖင့္ ငါးပါးသီလ အစရွီေသာ သီေလတာင္းပံုကို ပါဠိဘာသာျဖင့္စီ­စဥ္ထားေတာ္မူၾကပ­ါသည္။လူအမ်ားစုအ ေနျဖင့္လိုက္ဆို­ေနရပါေသာ္လည္း ျမန္မာလို တိတိက်က်နားမလည္­ပါ။ပါဠိ သဖင္ူးသူတစ္ခ်ိဳ­႕သာ နားလည္ပါသည္။

ျမန္မာႏိုငင္ံမွ­ဗုဒၶဘာသာ၀မင္်ား­သည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀ မင္်ားျဖစ္ၾကသည္­။ေထရ၀ါဒသည္ဗုဒၶျ­မတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူထားေသာ­တရားေတာ္မ်ားကို­ေမပ်ာက္ပ်က္ေအာင ္ေကာင္းမြန္စြာထ­ိန္းသိမ္းေစာင့္­ေရွာက္ၾက သည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရာ­းရွင္ေဟာေသာတရား­ေတာ္မ်ားကို ေဟာေနျခင္း ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾ­ကာင့္ပါဠိကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏို­းတန္ဖိုးထားပါသည­္။ "အပညတၱံ န ပေညပယ်၊ပညတၱံ န သမုစိၦိေႏၵယ်= တစ္လံုးမစြက္နဲ႔ ­၊တစ္လံုး မဖ်က္နဲ႔" မူ ကိုအတိအက် လိုက္နာၾကပါသည္။

ဗုဒၶဘုရားရွင္ေဟ­ာေတာ္မူထားေသာတရ­ားေတာ္မ်ားမွာစြ က္စရာလည္းမလိုပါ­။ထည့္စရာလည္းမလိ­ုပါ။ျဖည့္စရာလည္­းမလိုပါ။ ထို႔အတူ­ႏႈတ္စရာလည္းမလို­၊ထုတ္စရာလည္းမလိ­ု၊ ပယ္စရာလည္းမလိ­ု၊ဖ်က္စရာလည္းမလ­ိုပါ။

မႏၱေလးၿမိဳ႕၊မဟာ­မုနိေဂါပကအဖြဲ႕ႏ­ွင့္ဓမၼေ၀ယ်ာ၀စၥ­တို႔၏တရားပြဲဖိတ ္ၾကားစာတြင္ "မဟာမုနိေဂါပကအဖ­ြဲ႔ႏွင့္ဓမၼေ၀ယ်­၀စၥအဖြဲ႕တို႔က ၃၄ႀကိမ္ေျမာက္ ၀ါတြင္းသီတင္းစဥ­္ ေန႔ဓမၼသဘင္ ကို မဟာမုနိရင္ျပင္ေ­တာ္ ဓမၼာရံု ၌ ေန႔၂း၀၀နာရီ မွ ေညန ၄း၀၀ အထိ ပါဠိေတာ္ေဟာစဥ္မ­်ား ေဟာၾကားပါမည္" ဟုေဖာ္ျေပလ့ရွိပ­ါသည္။

ဤေနရာ၌အဓိကတင္ျပ­လိုရင္းမွာမႏၱေလ­းၿမိဳ႕၊မဟာမုနိေ ဂါပကအဖြဲ႕ႏွင့္ဓ­မၼေ၀ယ်ာ၀စၥတို႔က­ပါဠိေတာ္ေဟာစဥ္မ­်ားကိုဦးစားေပး ကာ ေဟာေတာ္မူေစခ်င္­ၾကသည္။ဗုဒၶ၀စန ျဖစ္ေသာပါဠိ၊အ႒က­ထာ၊ ဋီကာ၊တို႔ကို­ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏို­း တန္ဖိုးထားၾကပါသ­ည္။အထူးေလးစားၾက ­ပါသည္။

ပါဠိေတာ္ေဟာစဥ္မ­်ားကိုေဟာၾကားေတ­ာ္မူေစရန္၊နာယူၾ ေကစရန္ပါဠိေတာ္ေ­ဟာစဥ္တရားပြဲမ်ာ­းကိုက်င္းပလာသည္­မွာ ၃၄-ႏွ္ရစွိခဲ႔ပါ­ၿပီ။ေနာတင္ြလင္ည­္းဆက္ကာဆက္ကာ က်င္းပျပဳလုပ္မည ္သာျဖစ္ပါသည္။

ပဋိသမိၻဒါဉာဏ္ ေရစရန္

ပဋိသမိၻဒါ (၄)ပါး ရွိပါသည္။ယင္းတိ­ု႔မွာ-

၁။ အတၱ ပဋိသမိၻဒါ= အနက္အက်ိဳးအမ်ိဳ­းမ်ိဳး ကို ခြဲျခား၍ သိေသာဉာဏ္ ၂။ ဓမၼ ပဋိသမိၻဒါ= ပါဠိေအၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို ခြဲျခား၍ သိေသာဉာဏ္ ၃။ နိရုတၱိ ပဋိသမိၻဒါ= သဒၵါ ကို ခြဲျခား၍ သိေသာဉာဏ္ ၄။ ပဋိဘာန ပဋိသမိၻဒါ= ပဋိဘာန္ ကို ခြဲျခား၍ သိေသာဉာဏ္ တို႔ျဖစ္ပါသည္။

ပါဠိေတာ္ ျဖင့္ေဟာလွ်င္ ပါဠိမတတ္သူမ်ား နားမလည္ၾကသည္မွာ မွန္ပါသည္။သို႔ေ­သာ္ ပါဠိေတာ္ျဖင့္ေဟ­ာသံကိုနာရလွ်င္၊ ပါဠိေတာ္ရြတ္သံက­ိုၾကားရဖန္မ်ားလ­ွ်င္ ပဋိသမိၻဒါ ဉာဏ္ ေလးပါးတို႔ကို ရရွိရန္အားႀကီးေ­သာ ေအၾကာင္းေအထာက္အ­ပံ့ျဖစ္ႏိုပင္ါသ­ည္။ ယင္းအခ်က္ကို­ သမၼာဒိ႒ိ-အျမမင္­ွ္ရနွိသူ မည္သူမဆို လက္ခံၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာႏိုငင္ံတြ­င္ အခ်ိဳ႕ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀မင္်ား­ ဘုရား၀တ္တက္၊ ပရိ္ရတြတ္ ၾကရာ ၌ (ရွသင္ာေမဏငယ္မ်­ား အပါအ၀င္) ပရိ္ရတြတ္ေေနသာ္­လည္း ပရိတ္၏ဆိုလိုရင္­း အဓိပၸါယ္ကို နားမလည္ႏိုင္ေသး­ပါ။

ဤသိုု႔နားမလည္ဘဲ­ပရိ္ရတြတ္ေနၾေကသ­ာ္လည္းပရိ္ရတြတ္ ၾကသူမ်ားအတြက္အက­်ိဳးမမဲ႔ပါ။အက်ိ­ဳးမ်ားပါ၏။ မ်ားျပားလွစြာေသ­ာအက်ိဳးထူးမ်ားက­ို ရရွိေစပါသည္။

ဗုဒၶဂယာသို႔ဘုရာ­းဖူးသြားခဲ႔သူမ်­ားကိုယ္ေတြ႕သိျမ­င္ႏိုင္ၾကပါလိမ္­႔မည္။ သီရိလကၤာဘု­ရားဖူးမ်ား၊ထိုင­္းဘုရားဖူးမ်ား၊­ထိုင္၀မ္ဘုရားဖူ­းမ်ား ပါဠိလို ရြတ္ဖတ္ေေနသာအသံ­ကိုၾကားၾကရပါသည္­။ ဓမၼစၾကာရြတ္ဖတ္သ­ံ၊ အနတၱလကၡဏ သု္ရတြတ္ဖတ္သံ၊ဘ­ုရားဂုဏ္ေတာ္မ်ာ းကိုရြတ္ဖတ္သံ၊"­ဗုဒၶံသရဏံဂစာၦမိ­ " ေစသာ သရဏဂံုသံုးပါးကိ­ု ရြတ္ဆိုသံမ်ားကိ­ု ၾကားရသည္။

၎တို႔ရြတ္ဖတ္ေေန­သာတရားေတာ္မ်ား၏­ပါဠိအသံကိုပီပီသ သနားမလည္ေသာ္လည္­းရြတ္ဆိုသံကိုေသ­ဘာက်ႏွစ္သက္ၾကပါ သည္။ ပါဠိကၽြမ္းက်င္ေ­သာပညာရွဆင္ရာေတာ­္မ်ားကမ်ိဳးဆက္သ စ္တပည့္ရဟန္းမ်ာ­းကိုယခုကဲ့သို႔မ­ိန္႔ၾကားေတာ္မူဖ­ူးပါသည္။

"ဦးပဥၥင္း တို႔ စာကိုၾကည့္ေပးရတ­ယ္။ပါဠိေတာ္နဲ႔အ­႒ကထာ၊ ဋီကာေတြကို­ ၾကည့္ေပးရတယ္။တခ­်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ နားမလည္တာေတြပါတ­တ္ပါတယ္။နားမလည္­ေပးမယ္႔ထပ္ထပ္ၾက ည့္ပါ။ထပ္ထပ္ၾကည­့္ေတာ့ၿခံဳငံုသံ­ုးသပ္မိသြားပါတယ­္။ ဆက္စပ္ၾကည့္လိ­ုက္ေတာ႔ တစ္လံုးခ်င္းနား­မလည္ေပမယ္႔ ျမန္မာလိုေသဘာအဓ­ိပၸါယ္ကို နားလည္သြားပါတယ္­။ ေသဘာေပါက္သြားပ­ါတယ္"ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသည­္။

ပါဠိ၊အ႒ကထာ၊ဋီကာ­မ်ားကိုအထပ္ထပ္ၾ­ကည့္ေရသာအခါ၊အၿမ ဲမျပတ္ၾကည့္ေရသာ­အခါ ျမန္မာလိုေသဘာအဓ­ိပၸါယ္ကိုနားလည္ သြားသကဲ႕သို႔ ပါဠိလို ေဟာသံ၊ပါဠိလို ရြတ္သံ၊ပါဠိလိုဖ­တ္သံမ်ားကို ၾကားရဖန္မ်ားေသာ­အခါ ပါဠိေတြႏွင့္ရင္­းႏွီးသြားပါမည္။ အကၽြမ္း၀သင္ြားပ­ါမည္။တစ္စတစ္စျဖ­င့္ေသဘာအဓိပၸါယ္ ကိုနားလည္သြားပါ­မည္။ထို႔ေၾကာင့္­ တရားေဟာေသာအခါ ပါဠိေတာ္ထည့္၍ေဟ­ာၾကပါသည္။ပါဠိေတ­ာ္ကိုရြတ္ၾကပါသည­္။

ေရွးကစစ္ကိုင္းေ­တာရင္ိုး၀ိေဇၨာဒ­ယဆရာေတာ္၊အနီးစခ­န္းဆရာေတာ္၊ မင္း­ကြန္းဆရာေတာ္၊သီ­တဂူ ဆရာေတာ္ႏွင့္ယခု­ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘ ိ၀ံသတို႔သည္တရား­ေဟာေသာအခါပါဠိေတ­ာ္ကိုရြတ္ဆိုကာ ေဟာေတာ္မူပါသည္။

ထိုအခါတရားနာပရိ­တ္သတ္တို႔မွာဓမၼ­ရသ ျဖစ္ၾကပါသည္။နာယ­ူ၍မ၀ ျဖစ္ၾကရပါသည္။ႏွ­စ္သ္ရကႊလင္န္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသ­ာ နာယူၾကပါသည္။

ဖားနတ္သားေအၾကာင­္း

တစ္ေန႔ေသာအခါဗုဒ­ၶျမတ္စြာဘုရားသည­္ဂဂၢရာေရကန္၏အနီ းမွာစမၸာၿမိဳ႕သူ­ၿမိဳ႕သားတို႔အား­တရားေဟာေတာ္မူေန­ပါသည္။ ေရကန္၏ကမ္­းနားမွာရွိေသာဖာ­းေကလးတစ္ေကာသင္ည ္ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရ­ားေဟာေတာ္မူေသာ တရားေတာ္၏အသံ၌အာ­ရံုျပဳေနသည္။အမွ­တ္နိမိတ္ကို ယူေနသည္။

ေရကန္နားမွာႏြား­ေက်ာင္းသားတစ္ေယ­ာက္ကႏြားေက်ာင္း­ေနသည္။ ႏြားေက်ာင­္းသားကတုတ္ကို(ႏ­ွတင္ံတံဖ်ာကို)ေ­ျေမပၚမွာေထာက္ကာ ရပ္ေနသည္။တုတ္ က ဖား၏ေခါင္းေပၚေထ­ာက္မိေနပါသည္။

ဖားေကလးသည္ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား၏တရ­ားသံကို အာရံုျပဳေနသည္။ "ဤတရားကား ကုသိုလ္တရား၊ဤတရ­ားကား အကုသိုလ္တရား"ဟု­မသိ ပါ။"ဤတရားကား ခႏၶာငါးပါးတရား၊­ဤတရားကား သစၥာေလးပါးတရား"­ဟု မသိပါ။နားမလည္ပါ­။

ဖားေကလးသည္တရားသ­ံကုိအာရံုျပဳေနစ­ဥ္မွာပင္ ႏြားေက်ာင္းသား၏ ­တံဖ်ာလက္ခ်က္ေၾက­ာင့္ေသသြားပါေတာ­႔သည္။ထို႔ေနာက္တ ာ၀တႎသာနတ္ျပ္ရညွ­ိတစ္ဆယ္႔ႏွစ္ယူဇ­နာရွိေသာ ေရႊဗိမာန္မွာ ျဖ္ရစသည္။ဖားနတ္­သား သည္ နတ္ျပည္တြင္ နတ္သမီးေအပါင္းအ­လည္၌ကိုယ္႔ကိုယ္ ကိုေတြ႔ေရသာအခါ အံ့ၾသသြားသည္။

"အခ်င္းတို႔၊ငါလ­ိုသတၱ၀ါေသာ္မွပင­္ဤနတ္ျပည္မွာျဖစ­ေ္ရသး၏။ အဘယ္သို႔­ေသာေကာင္းမႈကုသိ­ုလ္ျပဳခဲ႔ပါသလဲ"­ဟုေျပာဆိုကာ သူျပဳခဲ႔ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္­ကို စူးစမ္းဆင္ျခမင္­ိသည္။

အျခားအျခားေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ­မ်ားကိုမျမမင္ိပ­ါ။ဗုဒၶျမတ္စြာဘု ရားရွင္၏တရားသံ ၌အာရံုနိမိတ္ယူခ­ဲ႔ေသာ ကုသိုလ္ကိုစိတ္၀ ယ္ထထင္င္ျမမင္ိပ­ါေတာ႔သည္။

ထိုခဏမွာပဖင္ားန­တ္သားသည္ဗုဒၶျမတ­္စြာဘုရား၏ေျေခတ ာ္အစံုဆီသို႔ုလာ­ေရာက္ကာဦးေခါင္­းျဖင့္တိုက္ကာတိ­ုက္ကာရွိခိုးဦး ခ်သည္။ဗုဒၶျမတ္စ­ြာဘုရားရွင္ က ေမးေတာ္မူေသာအခါ ျဖစ္ခဲ႔ပံုေအၾကာ­င္းစံုကုိေလွ်ာက­္ထားသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရာ­းရွကင္ ဖားနတ္သားအား တရားေဟာေတာ္မူသည­္။ တရားေဒသနာေတာ္­၏အဆံုးမွာ ဖားနတ္သားသည္ ေသာတပန္ျဖစ္သြား­ပါသည္။

လင္းႏို႔သား ငါးရာ

အရွသင္ာရိပုတၱရာ­သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရာ­းအက်ဥ္းအားျဖင့္ ေဟာျေပတာ္မူေသာ အဘိဓမၼာတရားကို မိမိ၏အတူေနတပည့္ ငါးရာတို႔အားျပန­္လည္ကာ ေဟာျေပတာ္မူသည္။­၎ရဟန္းငါးရာတို႔ ၏ေရွးဘ၀ ကျပဳလုပ္ခဲ႔ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ­ကို တင္ျပပါဦးမည္။

ထိုရဟန္းငါးရာတိ­ု႔သည္ကႆပဘုရားရွ­လင္က္ထက္ေတာ္ကလင ္းႏို႕ငယ္ဘ၀ျဖစ္­ခဲ႔ၾကသည္။လင္းႏိ­ု႕ငယ္ တို႔သည္ ေတာႀကီးျမက္မည္း­ေတာင္၀ွမ္းထဲမွ လိုဏ္ဂူမ်ားတြင္ တြဲရရြဲဆြဲ(တြဲလ­ဲဆြဲ) ကာေနၾကသည္။ ထိုေတာေတာင္၀ွမ္ းလိုဏ္ဂူထဲတြင္ အဘိဓမၼာကိုေဆာင္­ေသာ ရဟန္းႏွစ္ပါးတို ႔သည္လည္း ေနထိုင္ သီတင္းသံုး ၾကသည္။

ရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါ­းတို႔သည္"ကုသလာဓ­မၼာ၊အကုသလာဓမၼာ"­ ေစသာ တရားေတာ္၊"ေဟတုပ­စၥေယာ၊အာရမၼဏ ပစၥေယာ"အစရွိေသာ အဘိဓမၼာတရားေတာ္­၊ပ႒ာန္းတရားေတာ္­မ်ားကို ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ေန ၾကပါသည္။

လင္းႏို႔သားငါးရ­ာတို႔သည္ထိုအဘိဓ­မၼာတရားေတာ္သံတိ ု႔၌တရားဆိုေသာအမ­ွတ္ယူေနၾကသည္။အာ­ရံုျပဳေနၾကသည္။န ားစိုက္စိုက္ေထာ­င္ေနၾကသည္။

လင္းႏို႔သားငါးရ­ာတို႔သည္"ဤတရားက­ားကုသိုလ္တရား၊ဤ တရားကားအကုသိုလ္­တရား"ဟုမသိပါ။"ဤ­တရားကားခႏၶာငါးပ ါးတရား၊ဤတရားကား­ သစၥာေလးပါးတရား"­ဟု မသိပါ။နားမလည္ပါ ­။ သို႔ေသာ္လည္း"ဒါ­ တရားသံ"ဟူ၍ကား သိၾကပါသည္။

လင္းႏို႔သားငါးရ­ာတို႔သည္ အဘိဓမၼာတရားသံ ၌တရားဆိုေသာ အာရံုနိမိတ္ အမွတ္နိမိတ္ကိုယ­ူေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ­ကံေၾကာင့္ ေသၿပီး ေနာက္ နတ္ျပည္ေရာက္ၾကရ­ပါသည္။ ထိုကုသိုလ္ ေကာင္းမႈကံေၾကာင­့္ ကႆပျမတ္စြာဘုရား­ႏွင့္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရ ားတို႔၏ ၾကားကာလ၌ နတ္ျပည္မွာပင္ ထပ္ကာထပ္ကာ ျဖစ္ေနၾကရပါသည္။

ေဂါတမဗုဒၶျမတ္စြ­ာဘုရားရွင္၏လက္ထ­က္ေတာ္ ၌ လူ႕ျပည္တြင္ လူျဖစ္ၾကရပါသည္။­ ထိုသူတို႔သည္ က႑ဥယာဥ္မွဴး စိုက္ပ်ိဳးေသာ သရက္ ပအင္နီး ၌ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရာ­းျေပတာ္မူေသာ ေရမီးအစံု တန္ခိုးျပာဋိဟာ ကိုၾကည္ညိဳၿပီး အရွသင္ာရိပုတၱရာ­၏အထံေတာ္တြင္ ရဟန္းျပဳၾက၏။ ထိုရဟန္းငါးရာတိ­ု႔ သည္ အရွသင္ာရိပုတၱရာ­ေမထရ္ျမတ္ႀကီးထပ ္ဆင့္ေဟာျေပတာ္မ­ူေသာ အဘိဓမၼာတရားကို နာယူၾက၏။သင္ယူၾက ­၏။

သို႔ျဖစ္ပါ၍ ပါဠိေတာ္ကို လူေတြနားမလည္ေသာ­္လည္း နာယူရံုမၽွ်ျဖင္ ပင္ အတိုင္းအဆမရွိမ်­ားလွစြာေသာ ေကာင္းက်ိဳးအမ်ိ­ဳးမ်ိဳးတို႔ကိုရ ရွိေစပါ သည္။ထို႔ေၾကာင့္­ တရားေဟာ၊တရားစာေ­ရး၊တရားစာဖတ္ၾကသ ည့္အခါ ပါဠိေတာ္မ်ားကို­ ေအလးအနက္ထားေစလိ­ုပါေၾကာင္းတင္ျပ အပ္ပါ သည္။

(ဆရာေတာ္ အရွင္ဣဒိၶကာဘိ၀ံ­သ(မ ႏၱေလး ေပဇၨာတာရံု) ၏ တရားေတာ္တစ္ပုဒ္­ကို မွီျငမ္း၍ ,ျပန္လည္,မွ်ေ၀,­ဓမၼဒါနျပဳျခင္းျ ဖစ္ပါသည္)

သမၼာအာဇီဝအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း…

သမၼာအာဇီဝအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း…

သမၼာအာဇီဝဟူေသာ စကားကုိ ဗုဒၶဘာသာအမ်ား ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျဖစ္၏။ ၾကားလည္း ၾကားဖူးၾကသကဲ့သုိ႔ အသုံးျပဳ ေျပာဆုိမႈမ်ားလည္း ရွိေနၾက၏။ ထုိစကား၏ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္ကုိ ေကာင္းေသာ၊ မွန္ကန္ေသာ၊ အျပစ္ကင္းေသာ အသက္ေမြးမႈဟု နားလည္ထားႏုိင္၏။ မတရားသျဖင့္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြကာ အသက္ေမြးျခင္းဟူေသာ မိစၧာဇီဝမွ ေရွာင္ၾကဥ္၍ တရားသျဖင့္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြအသက္ေမြးမႈမ်ိဳးကုိ သမၼာအာဇီဝဟု ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ အလြယ္ဆုိေသာ္ မိစၧာဇီဝမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းသည္ သမၼာအာဇီဝပင္ ျဖစ္၏။ သုိ႔ဆုိလ်င္ ဗုဒၶဘာသာမ်ား အေနျဖင့္ မိမိတုိ႔ ေျပာဆုိအသုံးျပဳေနၾကသကဲ့သုိ႔ မိမိတုိ႔၏ အသက္ေမြးမႈမ်ားသည္ မွန္ကန္သည့္ အသက္ေမြးမႈ သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္မျဖစ္ကုိ သိရွိရန္ လုိအပ္လွ၏။ ထုိသုိ႔ သိရွိႏုိင္ရန္ မွားယြင္းသည့္ အသက္ေမြးမႈမ်ားျဖစ္သည့္ မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားကုိ ေရွးဦးစြာ နားလည္ထားရန္ လုိအပ္ၿပီး ထုိမိစၧာဇီဝအမႈမ်ားကုိ သိရွိေရွာင္ၾကဥ္ႏုိင္မွသာ သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္မည့္အခ်က္ကုိ သတိျပဳရမည္ ျဖစ္၏။

.စာေပအဖြင့္မ်ားအရ မုဆုိး၊ တံငါ အလုပ္မ်ားျဖင့္ သူ႔အသက္ကုိ သတ္ျဖတ္ကာ အသက္ေမြးရသည့္ ပါဏာတိပါတမႈ၊ သူခုိး၊ ဓားျပလုပ္၍ ပစၥည္းရွာေဖြရေသာ အဒိႏၷာဒါနမႈ၊ သူတပါး၏ ပစၥည္းဥစၥာကုိယူ၍ ကာမဂုဏ္ဖ်က္စီးရေသာ ကာမမႈ၊ မတရားေရွ႕ေန၊ မတရားသက္ေသလုိက္၍ ျဖစ္ေစ၊ လိမ္လည္လွည့္ပတ္ ေရာင္းဝယ္၍ျဖစ္ေစ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြရေသာ မုသာဝါဒမႈ၊ ပစၥည္းဥစၥာရေအာင္ ရန္တုိက္ေပးရေသာ ပိသုဏဝါစာမႈ၊ ကြက္စိပ္စာေျပာ လူျပက္အလုပ္တုိ႔ျဖင့္ မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးမရွိေသာ ဒ႑ာရီ ဇာတ္ဝတၳဳမ်ားကုိ ေျပာဆုိေသာ သမၹပၸလာပမႈမ်ားသည္ မွားယြင္းသည့္ အသက္ေမြးမႈ မိစၧာဇီဝမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ဤအမႈမ်ားသည္ သီလသိကၡာပုဒ္မ်ားႏွင့္ တုိက္႐ုိက္သက္ဆုိင္သည့္ မိစၧာဇီဝ အမႈမ်ားျဖစ္၏။

အထက္ပါ မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားအျပင္ ဓားလွံေသနတ္ ပုိက္ကြန္စသည့္ လက္နက္မ်ား ေရာင္းခ်မႈ၊ လူသတၱဝါကုိ ေသြးေဆာင္ေခၚယူကာ ကၽြန္အျဖစ္၊ ျပည္တန္ဆာအျဖစ္ ေရာင္းခ်သည့္ လူကုန္ကူးမႈ၊ ႏြားကၽြဲဝက္ဆိတ္ ၾကက္ငွက္စသည္တုိ႔ကုိ ေမြးျမဴ၍ သတ္ျဖတ္ေရာင္းခ်မႈ၊ ထန္းရည္အရက္ဘိန္းစသည့္ မူးယဇ္ေဆးဝါး ေရာင္းခ်မႈ၊ သတၱဝါကုိ ေသေစႏုိင္သည့္ အဆိပ္စသည္ ေရာင္းခ်မႈမ်ားသည္လည္း မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔အျပင္ ျမင္းေလာင္းႏြားေလာင္း ကၽြဲတုိက္၊ ၾကက္တုိက္ဖဲ႐ုိက္ကာ ေလာင္းကစား အမႈမ်ားျဖင့္ ပစၥည္းဥစၥာရွာေဖြ အသက္ေမြးမႈမ်ားသည္လည္း မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားတြင္ အက်ဳံးဝင္၏။

ေဖာ္ျပပါ မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားမွ ေရွာင္ၾကဥ္၍ တရားသျဖင့္ ရရွိလာသည့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ ဓမၼိယလဒၶ ပစၥည္း (ဓမၼိယ - တရားႏွင့္ေလ်ာ္စြာ၊ လဒၶ - ရအပ္ေသာ ပစၥည္း) ဟု ေခၚ၏။ ဥပမာ အထက္ပါ အလုပ္မ်ားမွကင္းသည့္ မိဘစသူတုိ႔ထံမွ ရရွိေသာ အေမြအႏွစ္ပစၥည္းမ်ား၊ ကူလီ၊ ဝန္ထမ္း၊ စာေရးစာခ်ီ၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ လယ္ယာ စသည္လုပ္၍ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ား၊ မတရားအတုိးခ်ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သင့္ေလ်ာ္သည့္ အတုိးမွ်ျဖင့္ အတုိးအပြားခ်၍ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ား စသည္တုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဓမၼိယလဒၶ ပစၥည္းမ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ထုိဓမၼိယလဒၶ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးမႈသည္ သမၼာအာဇီဝျဖင့္ အသက္ေမြးမႈမ်ားပင္ ျဖစ္၏။

သုိ႔ဆုိလ်င္ ယေန႔ေခတ္ ေငြတုိးေပးေနၾကသူမ်ား၊ ပစၥည္းယူ၍ ေငြတုိးေခ်းသူမ်ား၊ ကုန္သည္ပဲြစား လုပ္ေနၾကသူမ်ား၊ ဘဏ္တြင္အပ္ႏွံကာ အတုိးကုိသာ ထုိင္စားေနၾကသူမ်ား စသူစသူမ်ား၏ အသက္ေမြးမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ထုိသူမ်ား၏ အသက္ေမြးမႈသည္ သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္မျဖစ္ ေမးစရာ ရွိလာေပ၏။ ေမးလည္းေမးဖူးၾက၏။ ထုိအေမးအတြက္ကား ပညာရွင္မ်ား၏ အေျဖသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း သီလ၊ သမာဓိ ပညာ ျပည့္စုံေတာ္မူသည့္ ဆရာေတာ္ႀကီး အေတာ္မ်ားမ်ားကား မတရားလုိခ်င္မႈ ဝိသမေလာဘမ်ိဳး မျဖစ္လွ်င္ သမၼာအာဇီဝျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖဆုိေတာ္မူၾက၏။ မွန္၏။

 ပုထုဇဥ္သဘာဝ ေလာဘသည္ ရွိေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ေလာဘသည္ ရဟႏၲာျဖစ္မွသာ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္ႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ထုိေလာဘရွိေနသည့္ ပုထုဇဥ္မ်ား အေနျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အမႈမ်ားတြင္ ေလာဘျဖင့္ရွာေနျခင္းမ်ားလည္း ရွိေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိေလာဘသည္ “ဘယ္သူေသေသ၊ ငေတမာၿပီးေရာ” ဆုိသည့္ မတရား ရယူမႈ ေလာဘမ်ိဳး မျဖစ္ရန္သာ အေရးႀကီး၏။ သူ႔ဘက္ကုိယ့္ဘက္ သင့္ေလ်ာ္သည့္ ငဲ့ကြက္မႈမ်ိဳးျဖင့္ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကား၊ ေခ်းငွါးမႈမ်ားမွာကား မတရား ဖိႏွိပ္မႈမ်ိဳး၊ ႏုိင္ထက္စီးနင္းျပဳမႈမ်ိဳး၊ မေတာ္မတရား အတုိးယူမႈမ်ိဳး စသည္ မဟုတ္သျဖင့္ မိစၧာဇီဝအမႈဟု မဆုိႏုိင္ေပ။

ေငြးတုိးေခ်းသူမ်ား၊ ဘဏ္တြင္အပ္ႏွံ၍ အတုိးစားေနသူမ်ားတြင္ အစုိးရဘဏ္၊ အစုိးရအသိအမွတ္ျပဳ ဘဏ္တြင္အပ္ႏွံကာ ထုိအတုိးျဖင့္ ေနသူမ်ားမွာ မတရားသျဖင့္ အတုိးရယူမႈမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ မိစၧာဇီဝ မျဖစ္ဟု ဆုိရမည္ျဖစ္ၿပီး အျပင္တြင္ ေငြတုိးေခ်းသူမ်ား အေနျဖင့္ကား မတရားအတုိးယူမႈမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သင့္ေလ်ာ္သည့္ အတုိးႏႈန္းျဖင့္ ေခ်းငွါးသူလည္း အဆင္ေျပ၊ မိမိလည္း အဆင္ေျပသည့္ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ပါက မိစၧာဇီဝ မျဖစ္ဟု ဆုိႏုိင္ေသာ္လည္း မတရား အဆမတန္ အတုိးႏႈန္းျဖင့္ အဆမတန္ အႏုိင္အထက္ျပဳ၍ ေခ်းငွါးလွ်င္ကား မိစၧာဇီဝ ျဖစ္ႏုိင္ၿပီး ထုိသူတုိ႔၏ အသက္ေမြးမႈသည္လည္း သမၼာအာဇီဝ မျဖစ္ဟု ဆုိႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။

ကုန္သည္ပဲြစား အလုပ္မ်ားတြင္ကား သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္မျဖစ္ အထူးသတိျပဳဖြယ္ အခ်က္မ်ားရွိ၏။ ယေန႔ေခတ္ ကုန္သည္ပဲြစားမ်ားသည္ ၾကမ္းပုိးကုိ လိပ္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာဆုိမႈမ်ားျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး လိမ္ညာလွည့္ျဖားကာ မတရား ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားမႈမ်ား ရွိေနသျဖင့္ မိစၧာဇီဝ အမႈမ်ား ျဖစ္ေနသည္က မ်ားေနၾက၏။ မုသာဝါဒအမႈမ်ား၊ ဝိသမေလာဘ အမႈမ်ားျဖင့္ မတရား စီးပြားရွာမႈမ်ား ရွိေနသျဖင့္ ထုိသူအခ်ိဳ႕၏ အသက္ေမြးမႈသည္ သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္ရန္ခဲယင္းလွေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ကား မတရား လုိခ်င္မႈမ်ားကုိေရွာင္ကာ မွန္ကန္သည့္ အက်ိဳးေဆာင္မႈမ်ား၊ မွန္ကန္သည့္ ေစ်းႏႈန္းမ်ားျဖင့္ သင့္ေလ်ာ္သည့္ အျမတ္အစြန္းျဖင့္ အသက္ေမြးေလ့ ရွိတတ္၏။ ထုိသုိ႔ေသာ သူမ်ား၏ အသက္ေမြးမ်ိဳးကုိကား သမၼာအာဇီဝက်သည့္ အသက္ေမြးမႈဟု ဆုိလုိက ဆုိႏုိင္ေပ၏။ ယေန႔ေခတ္တြင္ ထုိသုိ႔ေသာ ကုန္သည္ပြဲစားမ်ား မရွိသေလာက္ ရွားေနႏုိင္ေသာ္လည္း အနည္းငယ္မွာ ရွိေနႏုိင္သျဖင့္ ထုိအနည္းငယ္ကုိ ရည္ရြယ္ကာ သမၼာအာဇီဝျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

တရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ ဓမၼိယလဒၶပစၥည္းျဖင့္ အသက္ေမြးျခင္းကုိ သမၼာအာဇီဝဟု ဆုိသျဖင့္ အခ်ိဳ႕က သိနားလည္သည့္ အခ်ိန္တြင္ မိစၧာဇီဝအလုပ္မ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ကာ သမၼာအာဇီဝျဖင့္ အသက္ေမြးမႈ ျပဳေနေသာ္လည္း မသိနားမလည္ခင္က မိစၧာအမႈမ်ားျဖင့္ ရွာေဖြထားသည့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ ပုိင္ဆုိင္ အသုံးျပဳမႈမ်ားကား ရွိေနသျဖင့္ ထုိပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးမႈမ်ားသည္ သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္မျဖစ္ သံသယ ဝင္တတ္ၾက၏။ စာေပအဖြင့္မ်ားတြင္ ထုိအတြက္ သမၼာအာဇီဝကုိ သုတၱန္အလုိ သမၼာအာဇီဝႏွင့္ အဘိဓမၼာအလုိ သမၼာအာဇီဝဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား နားလည္ထားႏုိင္ေၾကာင္း ဖြင့္ျပ၏။ 

တရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ စားေသာက္သုံးစဲြျခင္း၊ တရားလမ္းအတုိင္း ပစၥည္းရွာေဖြျခင္းမ်ိဳးသည္ သုတၱန္အလုိ သမၼာအာဇီဝျဖစ္ၿပီး မတရားသျဖင့္ ပစၥည္းရရန္ အခြင့္ႀကဳံလာေသာ္လည္း ထုိပစၥည္းရမည့္ လုပ္ငန္းကုိ မလုပ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္ေနျခင္းသည္ အဘိဓမၼာအလုိ သမၼာအာဇီဝျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မသိနားမလည္ခင္က မတရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ သုံးစဲြေနေသာ္လည္း နားလည္သေဘာေပါက္လာသည့္အခါ ထုိကဲ့သုိ႔ မတရားအမႈမ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ေနလွ်င္ အဘိဓမၼာအလုိ သမၼာအာဇိဝ ျဖစ္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္၏။ ထုိမတရားသျဖင့္ ရခဲ့သည့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ မစြန္႔လႊတ္ဘဲ အသုံးျပဳေနမႈ ရွိေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္ မလုပ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္မႈကုိ ဒီေနရာမွာ အဘိဓမၼာအလုိ သမၼာအာဇီဝ ျဖစ္ေၾကာင္းဆုိလုိရင္း ျဖစ္၏။

ဆုိလုိသည္မွာ မတရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာကုိ သုံးစဲြေနရာ၌ သုတၱန္အလုိ မိစၧာဇီဝျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္ေတြ႕ၾကဳံလာသည့္ မတရား ပစၥည္းဥစၥာရွာေဖြမႈမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ႏုိင္လွ်င္ကား အဘိဓမၼာအလုိ သမၼာအာဇီဝျဖစ္ေနႏုိင္သျဖင့္ သုတၱန္ သမၼာအာဇီဝျဖစ္ေအာင္ မတတ္ႏုိင္ေသာ္လည္း အဘိဓမၼာ သမၼာအာဇီဝျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ထပ္မတရား ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြမႈမ်ိဳးမွ ေရွာင္ၾကဥ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရန္ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္၏။ ဤသေဘာအရ သမၼာအာဇီဝ ႏွစ္မ်ိဳးတြင္ တရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးေလ့ရွိသည့္ သုတၱန္အလုိ သမၼာအာဇီဝမ်ိဳးႏွင့္ ေနာက္ထပ္မိစၧာဇီဝအမႈကုိ မျပဳေတာ့ေသာ္လည္း မသိနားမလည္ခင္က ရရွိထားသည့္ မိစၧာဇီဝပစၥည္းမ်ားကုိ သုံးစဲြ၍ အသက္ေမြးေလ့ရွိသည့္ အဘိဓမၼာအလုိ သမၼာအာဇီဝမ်ိဳးတုိ႔၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ကြာျခားခ်က္ကား ရွိေနႏုိင္၏။ အထူးသျဖင့္ အလွဴဒါန ျပဳမႈမ်ိဳးတြင္ အက်ိဳးေပးမႈ ကြာျခားခ်က္မ်ား ရွိေန၏။ ဓမၼိယလဒၶပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အလွဴဒါနျပဳသူသည္ အက်ိဳးတရားအျပည့္အဝ ရရွိႏုိင္ေသာ္လည္း မိစၧာဇီဝျဖင့္ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အလွဴဒါနျပဳသူမ်ားကား အက်ိဳးတရား အျပည့္အဝ မရရွိႏုိင္ေပ။ သုိ႔ေသာ္ မတရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ ပစၥည္းဝတၳဳျဖင့္ အလွဴဒါနျပဳသည့္အခါ အက်ိဳးတရား တစ္စုံတစ္ခုမွ် မရႏုိင္ဟုကား မမွတ္အပ္ေပ။ အက်ိဳးတရား အျပည့္အဝသာ မရႏုိင္ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိက္သင့္သည့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကား ရရွိႏုိင္သည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ဓမၼိယလဒၶပစၥည္း၏ အက်ိဳးႀကီးမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္ခါတရံ စာေရးသူအေနျဖင့္ သူမ်ားႏုိင္ငံ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံမ်ားတြင္ လာေရာက္အလုပ္ လုပ္ေနၾကသည့္ စာေရးသူ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ ျမန္မာဒကာဒကမမ်ားအား “အခုလုိ ကုိယ့္အားနဲ႔ရင္းၿပီး ဘယ္သူ႔ကုိမွ မထိခုိက္တဲ့ လုပ္အားခနဲ႔ ရရွိလာတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ အလကား အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ၾကဘဲ ဘဝေရွးေရးအတြက္ စုလည္းစု၊ သံသရာေရးအတြက္ အက်ိဳးႀကီးတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိလည္း မ်ားမ်ားလုပ္ၾက” ဟု တုိက္တြန္းေပးရျခင္း ျဖစ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ႏုိင္ငံျခားရွိ ကားစက္႐ုံ၊ ပလစတစ္စက္႐ုံ၊ ခ်ည္စက္႐ုံစသည့္ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံမ်ားတြင္ လုပ္ေနရသည့္ သူတုိ႔၏ ပစၥည္းဥစၥာရွာေဖြမႈသည္ သူမ်ားေအာက္က်ိဳ႕ကာ သူမ်ားအခုိင္းခံမ်ား ျဖစ္ေနၾကေသာ္လည္း မည္သူကုိမွ် မထိခုိက္သည့္ တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးရသည့္ အစစ္အမွန္ သမၼာအာဇီဝ အလုပ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ၏။

အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ သမၼာအာဇီဝဆုိင္ရာ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားအရ ယေန႔ေခတ္အေျခအေနတြင္ သမၼာအာဇီဝျဖင့္ အသက္ေမြးရန္မွာ အလြန္မလြယ္လွသည့္ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ေနေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ မလြယ္သည္ကားမဟုတ္၊ မလုိက္နာႏုိင္ၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါ၏။ သီလသိကၡာပုဒ္ကုိ ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ကာ စီးပြားရွာရသည့္ မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ကာ မတရားလုိခ်င္သည့္ ဝိသမေလာဘမ်ိဳးကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး သတိျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္သည့္ အသက္ေမြးမႈမ်ိဳးကုိ ျပဳႏုိင္လွ်င္ အႀကီးအက်ယ္ မခ်မ္းသာေသာ္လည္း သမၼာအာဇီဝက်က် အသက္ေမြးမႈမ်ိဳးကား ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ မိမိတုိ႔၏ ေစာင့္ထိန္းမႈ၊ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ၊ တစ္ဘဝတစ္နပ္စာအတြက္ မၾကည့္မႈမ်ား အေပၚတြင္သာ တည္မွီေနေပေတာ့၏။

အခ်ဳပ္ေျပာလုိသည္မွာ ေနရသည့္ ဘဝအခုိက္တြင္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္ဘဝတစ္နပ္စာ ေကာင္းစားေရးကုိၾကည့္ၿပီး မိစၧာဇီဝ အလုပ္မ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးရသည့္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြမႈမ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ကာ မတရား လုိခ်င္သည့္ ဝိသမေလာဘမ်ိဳး မဟုတ္သည့္ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္ တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးမႈမ်ားကုိသာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ သမၼာအာဇီဝက်သည့္ အသက္ေမြးမႈအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္သင့္ေၾကာင္း၊ မိစၧာဇီဝအမႈမ်ားကုိ သိရွိေရွာင္ၾကဥ္ကာ သမၼာအာဇီဝက်သည့္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြမႈမ်ိဳးျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ ေနရသည့္ ဘဝအခုိက္ကုိ မွန္ကန္သည့္ အသက္ေမြးမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနသမွ် အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ကိစၥကုိ ျပဳေနၾကရမည့္ ေလာကဘုံသားမ်ား အေနျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ အခုိက္အတံ့ အသက္ရွင္ ေနထုိင္ေရးအတြက္ မတရားသျဖင့္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြးျခင္းဟုဆုိေသာ မိစၧာဇီဝ အမႈမ်ားကုိ တဒဂၤအဆင္ေျပေရးကုိသာၾကည့္၍ အလြယ္တကူ အသက္ေမြးမႈ မျပဳသင့္ဘဲ ထုိမိစၧာဇီဝ အမႈမ်ားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ကာ ပစၥဳပၸန္တြင္ အႀကီးအက်ယ္ မခ်မ္းသာေသာ္လည္း သံသရာတြင္ ခ်မ္းသာေစမည့္ မိမိသူတပါး မထိခုိက္သည့္ အျပစ္ကင္းသည့္ မွန္ကန္သည့္ သမၼာအာဇီဝ အမႈမ်ားျဖင့္သာ အသက္ေမြးမႈ ျပဳလုပ္သင့္ေၾကာင္း အသိစကားပါးရင္း က်င့္ႏုိင္သူမ်ား က်င့္ႀကံႏုိင္ၾကေစ၊ သိလုိသူမ်ား သိရွိႏုိင္ၾကေစရန္ ေစတနာမွန္ျဖင့္ သမၼာအာဇီဝအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ စီးေဘာက္စ္တြင္ ေတာင္းဆုိထားသည့္ ဒကာေဇာ္လင္း၏ ေတာင္းဆုိခ်က္အရ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ရတနာ့ဂုဏ္ရည္စာအုပ္ပါ မိစၧာဇီဝအဖြင့္ကုိ ကုိးကား၍ ႐ုိးသားစြာ တင္ျပအပ္ပါသည္။

စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ) 

ေၾကြး

ေၾကြး

 သူ႔ေၾကြးရွိရင္ ဆပ္ရလိမ့္မယ္ (မယ္နုအုတ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္)

        ဒီစကားကုိ ၁၂၀၂-ခု၊ ကဆုန္လဆန္း(၁၂)ရက္၊ အဂၤါေန႔(၁၂-၅-၁၈၄၀)က နန္းက်မိဖုရား အုတ္ေက်ာင္းအစ္မႀကီး “မယ္ႏု”ကုိ ဆရာေတာ္ဦးဗုဒ္ မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။

        သာယာ၀တီမင္းကုိ ပုန္ကန္ျခားနားတဲ့ မတၱရာ အေရးအခင္းမွာ နန္းက်ဘုရင္ ဘႀကီးေတာ္ စစ္ကုိင္းမင္းရဲ့ နန္းက်မိဖုရား ေခါင္ႀကီး“မယ္နု” အစီအမံမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္းရွားတဲ့အတြက္ ထုံးစံအတုိင္း ေရခ်ျပီး အဆုံးစီရင္ဖုိ႔ အမိန္႔ခ်မွတ္ခံရတဲ့အခါ ေနာက္ဆုံးအခြင့္အေရးတစ္ခုအေနနဲ႔ လုိရာဆုကုိ ေတာင္းခြင့္ျပဳေတာ
        ေက်ာင္းအမ နန္းမေတာ္ႀကီးက “ဆရာေတာ္ဦးဗုဒ္ကုိ ေနာက္ဆုံးဖူးေမွ်ာ္    လုိတယ္” ဆုိလုိ႔ အဆုံးစီစဥ္ဖုိ႔ တာ၀န္ယူရတဲ့ ျမိဳ႔၀န္မင္းက ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းအမက  ဆရာေတာ္ကုိ ဦးခ်ျပီး အေၾကာင္းစုံေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ ဆရာေတာ္က အထက္ပါစကားကုိ မိန္႔ၾကား လုိက္တာ ပါ။ ဆရာေတာ္ဟာ ဘႀကီးေတာ္ စစ္ကုိင္းမင္းက နန္းမေတာ္မယ္နု မိမိအေပၚ ႏုိင္စားလြန္းတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းအမႀကီး ကုိ ဆုံးမေပးဖုိ႔ ေလွ်ာက္ထားစဥ္ကလည္း ဒီစကားကုိပဲ မိန္႔ၾကားခဲ့ျပီး နန္းတြင္းေရးကုိ ဘာမွ် ၀င္မစြက္ဘဲ ကုိ္ယ့္စာ ကုိ္ယ္သာ ၾကည့္ျပီး ၾကည့္ေနခဲ့တာပါပဲတဲ့။

ဆရာေတာ္ရဲ့ ဆိုလုိခ်က္ကေတာ့ “ျပဳသူအသစ္၊ ျဖစ္သူအေဟာင္း” ဆုိတဲ့အတုိင္း အဆုိးေလာကဓံနဲ႔ ေတြ႔ႀကုံျဖစ္ပ်က္ရသမွ်ဟာ ကုိယ္ျပဳထားတဲ့ အကုသုိလ္က ေၾကြး ေဟာင္းျဖစ္လုိ႔ မုခ်ေပးဆပ္ရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ ေၾကြးေဟာင္းဆပ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ နွစ္မ်ိဳး ႏွစ္စားရွိတယ္လုိ႔ ဆုိရ မယ္ထင္ပါတယ္။ ကုိယ္ျပဳခဲ့တဲ့ အကုသုိလ္ကံရွိလုိ႔ ဆုိးက်ိဳးကုိ ခံရတာဟာလည္း ေၾကြး ေဟာင္းဆပ္ရျခင္းပဲ ျဖစ္သလုိ ကုိယ့္အေပၚမွာ မိဘ ဆရာစတဲ့ ေက်းဇူးရွင္မ်ား ကျပဳထားတဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြကုိ ျပန္ျပီးေက်းဇူးတုံ႔ျပန္ရတာကုိလည္း ေၾကြးေဟာင္း ဆပ္တယ္လုိ႔ပဲ ဆုိရပါတယ္။

“သာလိေကဒါရ”ဇာတ္ေတာ္မွာ ဘုရားအေလာင္းေက်းမင္းက ကြ်န္ုပ္သည္ မိအုိ ဖအုိတုိ႔ကုိ လုပ္ေကြ်းျခင္းျဖင့္ ေၾကြးသစ္ကုိလည္း ခ်ရပါတယ္”လုိ႔ ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။

ဒီေၾကြးေဟာင္းနွစ္မ်ိဳးမွာ အကုသိုလ္ကံေဟာင္းအတြက္ ဆုိးက်ိဳးကုိခံစားျပီး ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ရျခင္းဟာ ေပးဆပ္မႈသက္သက္သာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေက်းဇူးတုံ႔ျပဳျပီး ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ျခင္းကေတာ့ ေၾကြးေဟာင္းကုိ ေက်ေစသလုိ ေနာင္အခါမွာ မိမိ အတြက္ အက်ိဳးနဲ႔အတုိးတုိ႔ကုိ ရရွိေစႏုိင္တဲ့ ေၾကြးသစ္ (ကုသိုလ္ကံသစ္) ခ်ျခင္းလည္း မည္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္၊ မိအုိ ဖအုိတုိ႔ ထင္ရွားရွိေနလ်က္နဲ႔ မိဘတုိ႔ရဲ့ ေက်းဇူးေၾကြးေဟာင္းကုိ မေပးဆပ္ဘဲ သားမယားကုိ လုပ္ေကြ်းျခင္းဆုိတဲ့ ေၾကြးသစ္ခ်ခါမွ်နဲ႔ေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မွာ မိမိက ျပန္လည္ရရွိေစႏုိင္မည့္ “ ေၾကြးသစ္ခ်ျခင္း”လုိ႔ ပုံေသဧကန္ ဆုိႏိုင္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။

ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိရင္ေတာ့ မိဘဆုိတာ သားသမီးတုိ႔ရဲ့ ေရွ့သြားစံျပ ပုဗၺာစရိယ မ်ား ျဖစ္တဲ့အတုိင္း မိမိတုိ႔ ကုိယ္တုိင္က မိဘေက်းဇူးကုိ သိမွတ္ေပးဆပ္တဲ့ စံနမူနာရွိမွ သာ သားသမီးမ်ားကလည္း အတုလုိက္ၾကမွာ ျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။ တကယ္လုိ႔သာ မိမိက သား မယားတုိ႔ကုိသာ လုပ္ေကြ်းျပီး မိဘအေပၚမွာ တာ၀န္မဲ့ ပစ္ထားမယ္ဆုိရင္ မိမိရဲ့ သားမ ယားအေပၚမွာ ဘယ္လုိပင္ ခ်စ္ခင္လုပ္ေက်ြးထားေပမယ့္ ေၾကြးသစ္ခ်ျခင္း မမည္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ အဇာတသတ္နဲ႔ သ႔ူရဲ့ သားစဥ္ေျမးဆက္မ်ားကုိ ၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ပါတယ္။

‘အဇာတသတ္မင္းႀကီး’ဟာ သူ႔သားကုိ အလြန္ပဲ ခ်စ္လွပါသတဲ့။ ခ်စ္ခင္တဲ့ အတြက္ သားကုိ လုိေလေသးမရွိ လုပ္ေကြ်းျပဳစု တာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ‘ဗိမၺိသာရမင္းႀကီး’ အေပၚမွာေတာ့ ေက်းဇူးတ႔ုံ ေက်းဇူးေၾကြးကုိ မေပးဆပ္ခဲ့ ရုံမွ်မက ေက်းဇူးကန္း သတ္ျဖတ္ျပီး အလြန္အတုိးႀကီးတဲ့ ေၾကြးသစ္ႀကီးကုိ ယူခဲ့မိတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔သား ‘ဥဒယမင္းသား’ အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ သူကုိပဲ စံနမူနာ ယူ ျပီး အဖသတ္မင္း ပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူလည္း သူ႔ဖခင္’၏ ‘ဗိမၺိသာရ’ လုိပဲ သားရဲ့ လက္ ခ်က္နဲ႔အသက္ေသခဲ့ရတာပါပဲ။

        ဒါေၾကာင့္ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက “အဇာတသတ္ဟာ ဖခင္ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီး ကုိ သတ္ျဖတ္သူျဖစ္သလုိ သူ႔ကုိယ္သူ သတ္ျဖတ္သူလည္း ျဖစ္သည္။ အဇာတသတ္ကုိ သူ႔သားက သတ္ျဖတ္တာဟာ သူကုိယ္တုိင္က ဖခင္ကုိ သတ္ျဖတ္ခဲ့တာကုိ အတုလုိက္ ျပီး ျပဳျခင္းသာျဖစ္လုိ႔ အဇာတသတ္ သာလွ်င္ အဇာတသတ္ကုိသတ္တဲ့ မူလတရားခံ အစစ္လုိ႔”လုိ႔ မိန္႔ၾကားတာကုိ မွတ္သားရဖူးပါတယ္။

        ဒီေနရာမွာ ပစၥုဳပၸာန္ သာဓကတစ္ခုအေနနဲ႔ ဆရာေဖျမင့္ရဲ့ “ ဘ၀ဒႆနရသ စာစု” ထဲက “ေစာင္”ဆုိတဲ့ စာကေလး ကုိလည္း ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ အေၾကာင္း အရာအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ ဖေအလုပ္သူက သူ႔အေဖအုိႀကီးကုိ သက္ႀကီးေဂဟာပို႔ဖုိ႔ လုပ္တယ္။ ပုိ႔မည့္ေန႔မွာ ေစာင္အေကာင္းစား ႏွစ္ေယာက္အိပ္တစ္ထည္ကုိလည္း ေပးလုိက္ဖုိ႔ စီစဥ္ထားတယ္။ သူ႔သားေလးကေတာ့ အဘုိးျဖစ္သူကုိ ေဂဟာပုိ႔မယ္ဆုိ တာ မေက်နပ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဖေအရဲ့ ေနာက္ယူတဲ့ မိန္းမဆႏၵအရ ပုိ႔ရမွာ။

        အဘုိးကုိ ေဂဟာပုိ႔ခါနီးေရာက္ေတာ့ ဖေအရဲ့ ေနာက္မိန္းမက ဒီေလာက္ ေကာင္းတဲ့ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ေစာင္ႀကီးကုိ ေပးဖုိ႔မလုိဘူးဆုိျပီး အဘုိးကြယ္ရာမွာ ေယာကၤ်ားကုိ ကန္႔ကြက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သားငယ္က ဖေအကုိ ဒီေစာင္က ႀကီးလြန္းတယ္ ဆုိရင္ တစ္ေယာက္အိပ္ျဖစ္ေအာင္ ေစာင္ကုိ ထက္၀က္ခြဲလုိက္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ တစ္၀က္ ကုိ အဘုိးန႔ဲ ထည္ေပးလုိက္ျပီး က်န္တစ္၀က္ကုိေတာ့ သူ႔ကုိ ေပးထားပါလုိ႔ေတာင္း တယ္။ ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲဆုိေတာ့ “ အေဖ အသက္ႀကီးလုိ႔ အခုလုိ ပုိ႔တဲ့အခါမွာ ေပးဖုိ႔ပါ”လုိ႔ ျပန္ေျပာတဲ့ ေျမးအဘုိး သားအဖ သုံးေယာက္တုိ႔အေၾကာင္းပါ။

        ေၾကြးေဟာင္းႏွစ္မ်ိဳးလုံးဟာ ယူထားျပီးရင္ မလြဲမေသြ ျပန္ဆပ္ရတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ေက်းဇူေၾကြးကုိ ျပန္ဆပ္ရတာက သိတတ္တဲ့ သားေကာင္း သမီးေကာင္းတုိ႔ရဲ့ နိယာမအစဥ္အလာေကာင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္သလုိ ေက်းဇူးကန္းမိတဲ့ ေၾကြးေဟာင္းကုိ ေပးဆပ္ရတာကလည္း ဓမၼရဲ့ နိယာမ အစဥ္အလာအမွန္တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။

        ဘုရားအစရွိတဲ့ အရိယာ အရွင္ျမတ္ႀကီးမ်ား ေၾကြးဆက္ၾကပုံကုိလည္း အတုယူ တန္ယူ၊ သံေ၀ဂပြားတန္ပြားၾကဖုိ႔အတြက္ ေလ့လာမွတ္သားသင့္ပါတယ္။

        မိဘတုိ႔ရဲ့ ေက်းဇူးတုံ႔ကုိ ေပးဆပ္ပူေဇာ္ျပီး ေၾကြးဆပ္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္လုိ႔ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ မယ္ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ နတ္သားကုိ ေက်းဇူးေၾကြးဆပ္ ဖုိ႔(၇)၀ါေျမာက္မွာ တာ၀တိ ံသာနတ္္ျပည္အထိ ၾကြေရာက္ျပီ မယ္ေတာ္ ေဟာင္း နတ္သား အမႈးျပဳတဲ့ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းကုိ ၀ါတြင္းသုံးလပတ္လုံး အဘိဓမၼာတရား ေဟာၾကားကာ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့ပုံကုိ လူတုိင္း သိဖူးၾကားဖူးၾကမွာပါ။

        သတိထား အသိပြားရမွာကေတာ့ သဗၺညူဘုရားရွင္ျဖစ္ျပီးလုိ႔ သံသရာခရီးဆုံးေန ျပီ။ မိမိကုိယ္ေတာ္တုိင္အတြက္ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာဆုိတဲ့ ေလာကက်ိဳးမ်ားလည္း မလုိအပ္၊ ေလာကုတၱရာက်ိဳးအရလည္း အထြတ္ထိပ္ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္ေပမယ့္ မိဘရဲ့ ေက်းဇူး ေၾကြး ကုိေတာ့ အတင္မခံဘဲ အေက်ေပးဆပ္ခဲ့ပုံ ဆင္ျခင္မိၾကဖုိ႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရွးဆရာျမတ္တုိ႔က သီတင္းကြ်က္ လျပည့္ေန႔ကုိ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔ အျဖစ္သာမက မိဘေက်းဇူးသိတတ္တဲ့ “ သားေကာင္းရတနာမ်ားေန႔”လုိ႔လည္း ေခၚဆုိ ထုိက္ေၾကာင္း မိန္႔ၾကားၾကပါတယ္။

        အလားတူပဲ လက္ယာရံ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးလည္း ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္ျပဳခါနီးမွာေတာင္ အမိရဲ့ ေက်းဇူး ေၾကြးကုိ တရားေဟာျပီး ေက်ေအာင္ အမိရဲ့ ေက်းဇူးေၾကြးကုိ တရားေဟာျပီး ေက်ေအာင္ေပးဆပ္ခဲ့ပါတယ္။

        ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္တုိ႔ရဲ့ ေၾကြးဆပ္ပုံကေတာ့ အတုယူစရာ မိဘတုိ႔ရဲ့ ေက်းဇူးေဟာင္း ေၾကြးေပးဆပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သံေ၀ဂယူဖုိ႔ ေကာင္းလွတဲ့ မိဘအေပၚ ျပစ္မွားမိတဲ့ ဆုိးေၾကြးေပးဆပ္ရပုံနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေတာ့ လက္၀ဲရံ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ မေထရ္ျမတ္ႀကီး ပရိနိဗၺာန္ျပဳခါနီးမွာ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ေၾကြးပါပဲ။

        အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးက တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ အရာမွာ အထြတ္ အထိပ္ေရာက္ေအာင္ ႀကီးမား ေတာ္မူတဲ့အတြက္ အထက္ နတ္ျပည္ေလာကနဲ႔ ေအာက္ ဥႆာဒငရဲျပည္ေလာကမ်ားအထိ ေဒသစာရီ ၾကြေတာ္မူျပီး အဲဒီ အထက္ ေအာက္ေဒ သ ေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ နတ္သားတုိ႔ ငရဲသားသားတုိ႔ရဲ့ အတိက္ကံမ်ားကုိလည္း ေတြ႔ဆုံ ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ လူ႔ျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ ရတနာသုံးပါး ဦးထိပ္ထားျပီး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပဳၾကတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ တပည့္သားေတြထဲက “ဘယ္သူ ဘယ္သူေတြျဖင့္ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ နတ္ျပည္ေလာကမွာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ ဘယ္လုိ ခံစား ေနၾကရတယ္” ဆုိတာကုိ ကုိယ္ေတြ႔ မ်က္ျမင္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းခဲ့တဲ့အတုိင္း ျပန္ျပီး ေဟာျပသလုိ ေအာက္ဥႆာဒငရဲမွာ ေတြ႔ႀကုံရတဲ့ တိတၳိတုိ႔ရဲ့ တပည့္ေတြထဲက“ဘယ္ သူ ဘယ္၀ါျဖင့္ ဘယ္ငရဲမွာ ခံစားေနရတယ္” ဆုိတာကုိလည္း ကုိယ္ေတြ႔အျဖစ္ ေဟာျပ ပါတယ္။

        အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္မေထရ္ျမတ္ႀကီး ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ကုိယ္ေတြ႔ မ်က္ျမင္ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားကုိ ၾကားနာၾကရ တဲ့အတြက္ လူအေပါင္းတုိ႔ဟာ တိတၳိတုိ႔ကုိ ေရွာင္ ခြာျပီး ရတနာသုံးပါးကုိ ဆည္းကပ္ၾကသူေတြ ပုိမ်ားလာတယ္။ ဒါကုိ တိတၳိတုိ႔က ရန္ျငိဳး ဖြဲ့ျပီး “အရွင္မဟာေမဂၢလာန္ ကုိ သတ္ျဖတ္ဖုိ႔ “သမဏဂုတၱ” ဆုိတဲ့ ဓားျပဗုိလ္ကုိ ေငြအသျပာတစ္ေထာင္ေပးျပီး လုပ္ႀကံခုိင္းတယ္။ အရွင္ျမတ္ႀကီးဟာ ပင္ကုိအားျဖင့္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳဖုိ႔ (၇)ရက္ေလာက္ပဲလုိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။

        “သမဏဂုတၱ”ဆုိတဲ့ လူဆုိးဓားျပဗုိလ္ဟာ အျခံအရံ သူခုိးဓားျပမ်ားနဲ႔အတူ မေထရ္ျမတ္ႀကီး သီတင္းသုံးေနတဲ့ ကာဠသိလာေက်ာက္ဖ်ာ ရွိရာအရပ္ကုိ သြားေရာက္ ၀ုိင္း၀န္းၾကေပမယ့္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးက တန္ခုိးအဘိညာဥ္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကုိ ပ်ံတက္ျပီး တိမ္းေရွာင္ႏွင့္တယ္။ ဒီလုိနည္းနဲ႔ (၆)ရက္အထိ တိမ္းေရွာင္ႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္(၇)ရက္ေျမာက္ မွာေတာ့ မေထရ္ျမတ္ရဲ့ ေရွးက ျပဳမွားခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ကံက အက်ိဳးေပးခြင့္ ႀကဳံလာတယ္။ မေထရ္ျမတ္ ျပဳမွားမိတဲ့ အကုသိုလ္ကံကေတာ့ ေရွးနုစဥ္ကာလ ဘ၀တစ္ခုမွာ မယားရဲ့ ဂုံးေခ်ာစကားကုိ နားေထာင္ျပီး  မ်က္မျမင္ မိဘႏွစ္ပါးကုိ ေတာထဲအထိ လွည္းနဲ႔ ေခၚေဆာင္ျပီး လူဆုိးဓားျပမ်ား ထၾကြေသာင္းက်န္း ဟန္ေဆာင္ကာ ရုိက္နွက္သတ္ ျဖတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့မိတာပါပဲ။

        လူဆုိးမ်ားဟန္ေဆာင္ျပီး ရုိက္ႏွက္တဲ့အခါ မ်က္မျမင္ မိဘႏွစ္ပါးက တကယ့္ ခုိးသားဓားျပေတြ ထင္မွတ္ျပီး သားကုိ လြတ္ေအာင္ေရွာင္ေျပးဖုိ႔ ေျပာဆုိ ငုိေၾကြးရင္း သတိေပးၾကတယ္။

        မေထရ္ျမတ္အေလာင္း သတုိ႔သားက မိဘတုိ႔ရဲ့ ေမတၱာတရားကုိ အံ့ၾသေလာက္ ေအာင္ သိလုိက္ရတဲ့အခါ ေနာင္တရျပီး ခုိးသားဓားျပေတြ ထြက္ေျပးၾကတဲ့ အျခင္းအရာမ်ိဳး ျပဳျပီးေတာ့မွ မိဘမ်ားကုိ သက္သာရာ ရေစျပီး အိမ္ကုိျပန္ေခၚလာခဲ့ကာ လုပ္ေကြ်း ျပဳစုပါတယ္။

        ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ့က “ ရွင္ေမာဂၢလာန္အေလာင္း သတုိ႔သားဟာ မ်က္မျမင္ မိခင္ႀကီးကုိ ရုိက္သတ္ခဲ့တယ္”လုိ႔ အစဥ္အလာ အမွတ္မွား အေျပာမွားၾကတာ ရွိတယ္။ အမွန္က အေသေတာ့ မသတ္မိပါဘူး။ သတ္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ျပီး ရုိက္ပုတ္ရုံ ရုိက္ပုတ္ခဲ့တာ ပါ။ မိခင္ ကုိသာ မဟုတ္ဘူး၊ မိဘႏွစ္ပါးလုံးကုိ ျပစ္မွားမိခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

        အဲဒီ အကုသုိလ္ကံ အက်ိဳးေပးခြင့္ ႀကဳံလာတဲ့အတြက္ ေျမလွ်ိဳးမုိးပ်ံျပီး သိၾကား မင္းရဲ့ ေ၀ဇယႏၱာျပာႆဒ္ကုိပင္ ဆတ္ဆတ္ခါ တုန္လႈပ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ မေထရ္ျမတ္ရဲ့ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ဟာ အားႏြဲ႔တဲ့ အျဖစ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္ျပဳ႔မည့္ေန႔မွာေတာ့ တန္ခုိးနဲ႔ တိမ္းေရွာင္ႏုိင္စြမ္းမရွိေတာ့တာပါ။ ေၾကြး ေဟာင္းကုိ ေပးဆပ္ဖုိ႔ မျငင္းဆန္ လုိတဲ့အတြက္ တန္ခုိးအဘိညာဥ္၀င္စားဖုိ႔ကုိ စိတ္မပါ ေတာ့တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။

        မေထရ္ျမတ္ရဲ့ အတိက္ကံဟာ မိဘမ်ားကုိ တကယ္ အေသသတ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ သတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရုိက္ပုတ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခုိးသားမ်ား ရုိက္ပုတ္သတ္ျဖတ္ေပမယ့္ ပလာလပီဌိက ကမၺကရဏလုိ႔ေခၚတဲ့ အရုိးေတြကုိ ေၾကမြေအာင္ ရုိက္ထုျပီး တစ္ကုိယ္လုံးကုိ ေကာက္ရုိးကရြက္လုိ ေခြလုိ႔ရေအာင္  ျပဳလုပ္ သတ္ျဖတ္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မေထရ္ျမတ္ရဲ့ ကံေဟာင္းက မိဘကုိ အေသသတ္ခဲ့တာ မဟုတ္လုိ႔ လူဆုိး မ်ား လက္ခ်က္နဲ႔ အသက္ဆုံးသည္အထိ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဘိညဥ္ပတ္တီးနဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ခုိင္မတ္ေအာင္ ရစ္ေႏွာင္ ဖြဲ႔စည္းျပီး ေကာင္းကင္ခရီးနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွိရာကုိ ၾကြ ေရာက္ ကန္ေတာ့ျပီးမွ ကာဠသိလာေက်ာက္ဖ်ာရွိရာ ေတာအုပ္ကုိ ျပန္ၾကြျပီး ပရိနိဗၺာန္ ျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

        ဒီျဖစ္ရပ္မ်ားကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ “ သူ႔ေၾကြးရွိရင္ ဆပ္ရလိမ့္မယ္”ဆုိတဲ့ စကားဟာ အလြန္ေလးနက္ မွန္ကန္တဲ့ စကားျဖစ္သလုိ ေကာင္း ဆုိး နွစ္တန္ ေလာကဓံ အတြက္ လည္း စြယ္စုံရ ကုသ ကာကြယ္ေဆးႀကီးတစ္လက္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ ေၾကြးသစ္မတင္ ေအာင္ ကာကြယ္ဖုိ႔ အဆုိး အေကာင္း ေၾကြးေဟာင္းနွစ္မ်ိဳးထဲက အေကာင္းေၾကြး ေဟာင္းမ်ားျဖစ္တဲ့ မိဘဆရာတုိ႔ရဲ့ ေက်းဇူးေၾကြးကုိ ေက်ပြန္ေအာင္ေပးဆပ္ၾကဖုိ႔နဲ႔ ေၾကြးေဟာင္းဆုိးကုိ ေပးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ ေလာကဓံအဆုိး ကုိ ခံရတဲ့အခါမွာလည္း “ ဒါဟာ ငါေပးရမယ့္ ေၾကြးေဟာင္းေတြကုိ ေက်ေအာင္ေပးဆပ္ေနရတာပဲ”ဆုိတာ သေဘာေပါက္ျပီး သည္းခံႏုိင္ၾကဖုိ႔ပါ။ “ျပဳသူအသစ္ ျဖစ္သူအေဟာင္း”ဆုိတဲ့ ေရွးလူႀကီး သူမတုိ႔ရဲ့ စကားဟာလည္း ဒီသေဘာကုိပဲ ရည္ရြယ္တာ ျဖစ္မွာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ “ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီး”မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့ “ ကုိယ့္ပစၥည္း လူခုိးခံရတာဟာ ကုိယ္ကလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူမ်ားပစၥည္း ခုိးခဲ့လုိ႔ေပါ့ကြ” ဆုိတဲ့ စကားကုိလည္း ႏွလုံးမူသင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

        လူ႔ဘ၀ကုိ ရရွိျခင္း၊ သာသနာေတာနဲ႔ ႀကုံေတြ႔ျခင္းဆုိတဲ့ ရေတာင့္ရခဲ အေျခခံ ဒုလဘတရား ႏွစ္ပါးကုိ ရရွိၾကတဲ့အခုိက္မွာ မိမိတုိ႔ဘက္က ျဖည့္စြက္တည္ေဆာက္ ေပးရမည့္ သဒၶါ စတဲ့ ဣေျႏၵမ်ားနဲ႔ ျပည့္စုံုျခင္း၊ ဒုကၡခပ္သိမ္းမွလြတ္ေအာင္ ရုန္းထြက္ လုိျခင္း၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ နာယူမွတ္သားျခင္းဆုိတဲ့ ဒုလဘသုံးခုကုိ မပ်က္မကြက္ ျဖည့္စြက္ျပီး ဒုလဘငါးခုလုံး ျပည့္စုံတဲ့ အဆင့္ျမင့္လူသားမ်ားျဖစ္ၾကဖုိ႔ အတြက္ ဒီ ဒုလဘတရားဆုိတဲ့ အခြင့္ထူးေတြကုိ ပ်က္စီးေစတတ္တဲ့ အဆုိးအေကာင္း ေၾကြးေဟာင္းမ်ား ကင္းရွင္းျပီး အဆုိးေၾကြးသစ္မ်ား  မတင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါစုိ႔။

        မိမိတုိ႔ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဆရာ့ေက်းဇူးဆုိတဲ့ ေၾကြးေဟာင္းကုိ မေပးဆပ္ရုံမွ် မကဘဲ ဘာမဟုတ္တဲ့ ပစၥည္းေလးပါးနဲ႔ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ဆရာသမားအေပၚမွာ အလြန္၀န္ေလးတဲ့ ေၾကြးသစ္ေတြ တုိးသည္ထက္ တုိးေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ တပည့္မ်ိဳးေတြကုိ အံ့ၾသတုန္လႈပ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ မ်က္ျမင္ေတြ႔ႀကုံေနရလုိ႔ အခုလုိသတိေပးလုိက္ရတာပါ။

        ေၾကြးေဟာင္းလည္းေက်၊ ေပးဆပ္စရာ ေၾကြးသစ္ကင္းျပီး သာသနာတြင္း ကုသိုလ္ထူးမ်ားကုိ ဆည္းပူးရယူႏုိင္ၾကပါေစ။

   ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)