မလိုတာေတြ ဖယ္ထုတ္ပစ္ရတယ္

မလိုတာေတြ ဖယ္ထုတ္ပစ္ရတယ္ 

ပန္းပုဆရာႀကီးတစ္ဦး ေျပာျပတဲ့ စကားတစ္ခုကို အမွတ္ရမိလို႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သူက “ပန္းပု ထုတဲ့အခါမွာ မလိုတာေတြကို ဖဲ့ဖဲ့ထုတ္ပစ္ရတယ္။ မလိုတာေတြကို ဖဲ့ထုတ္၊ ပယ္ထုတ္ ပစ္ၿပီးေတာ့မွ လွပတဲ့ ႐ုပ္လံုးေပၚလာႏိုင္တာ တဲ့။

ဒီနည္းတူပဲ လူဟာ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ခႏၶာကိုယ္မွာ မလိုအပ္တဲ့ အရာေတြကို ဖဲ့ဖဲ့ထုတ္၊ ပယ္ပယ္ ထုတ္ပစ္ရတယ္တဲ့။ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ခႏၶာက ဖဲ့ထုတ္ပယ္ထုတ္ပစ္ရမွာက အက်င့္ဆိုး  စ႐ိုက္ဆိုး . . . စတဲ့ အရာေတြပဲတဲ့၊ အက်င့္ဆိုး စ႐ိုက္ဆိုး စတဲ့ မလိုလားအပ္တာေတြကို ဖဲ့ထုတ္ ပယ္ထုတ္ပစ္မွ တလွတပ ဘဝမ်ိဳး ျဖစ္လာႏိုင္တာတဲ့”

တခါတုန္းက ဆရာႀကီးတစ္ဥိးက အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုးေတြ ရစျပဳေနတဲ့ တပည့္တစ္ဦးကို ေခၚၿပီး ေတာလမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာတယ္။ ေလွ်ာက္လာယင္းက အညြန္႔အေညွာင့္ေပါက္စ သစ္ပင္ကေလး တပင္ကိုေတြ႔ေတာ့ ဆရာႀကီးက . . .

“တပည့္၊ ေဟာဟိုကအပင္ေလးကို ႏုတ္ၾကည့္စမ္း” လို႔ ခိုင္းတယ္။

တပည့္ကလဲသြားၿပီး အလြယ္ကေလးပဲ လက္ညိႈးနဲ႔ လက္မၾကားထဲညွပ္ၿပီး ဆြဲႏုတ္လိုက္တယ္။

ဒါနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကျပန္တယ္။
မၾကာခင္ အေတာ္ေလး အျမစ္ခိုင္ခိုင္တြယ္မိေနၿပီျဖစ္တဲ့ သစ္ပင္ငယ္တပင္ကို ေတြ႔တယ္။ ဒီအခါမွာလဲ ဆရာႀကီးက တပည့္၊

“ေဟာဟိုကသစ္ပင္ကို ႏုတ္ပါအံုး” လို႔ ခိုင္းတယ္။ တပည့္ကသြားၿပီးႏုတ္တယ္။
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကေလး အားစိုက္ၿပီး ႏုတ္လိုကေတာ့ သစ္ပင္က အျမစ္ကၽြတ္ၿပီး ပါလာတယ္။

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္လာၾကျပန္တယ္။  ေလွ်ာက္လာယင္း တပည့္လူငယ္က
“ဘာမွအသံုးမခ်ဘဲ သူ႔ကို သစ္ပင္ႏုတ္ခိုင္းေနတာ ငါ့ ဆရာႀကီး စိတ္ေတြမွ မူမွန္ေသးရဲ႕လား” လို႔ ေတြးလာတယ္။

မၾကာခင္ လူတပိုက္တဖက္ေလာက္ လံုးပတ္ရိွတဲ့ သစ္ပင္ႀကီး တပင္ကို ေတြ႔ရတယ္၊ ဒီအခါမွာလဲ ဆရာႀကီးက တပည့္ ေဟာဟိုက သစ္ပင္ႀကီးကိုႏုတ္စမ္းပါ လို႔ ခိုင္းျပန္တယ္။ ႏုတ္လို႔ မရမွန္းသိေပမယ့္ ဆရာက ခိုင္းေနေတာ့ တပည့္ လူငယ္က လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးကို ပိုက္ဖက္ၿပီး အသားကုန္ႏုတ္တယ္။ ေခၽြးဒီဒီးသာက်တယ္၊ သစ္ပင္ႀကီးကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ဘူး။

ဒီေတာ့မွ ဆရာႀကီးက
“တပည့္ မင့္ကို ဆရာက အေၾကာင္းမဲ့ သစ္ပင္ေတြကို ႏုတ္ခိုင္းေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ သစ္ပင္ေတြကို သာဓကထားၿပီး ေျပာျပစရာရွိလို႔ပါ၊

အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုးေတြ ဆိုတာ ႏုစဥ္အခ်ိန္၊ အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုးေတြ ကိုယ့္မွာျဖစ္လာစ အခ်ိန္မွာ (သစ္ပင္ကေလးျဖစ္စမွာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ႏုတ္ပယ္ပစ္လို႔ ရသလို) ႏုတ္ပယ္ပစ္လို႔ရတယ္၊ ႏုတ္ပယ္ မပစ္ဘဲ ဆက္ၿပီး အက်င့္ဆိုးေတြကို ႀကီးပြားေစရင္ေတာ့ အထုအထယ္ႀကီးလာၿပီး(သစ္ပင္ႀကီး ျဖစ္လာေတာ့ ႏုတ္ပစ္လို႔မရေတာ့ သလိုပဲ) ႏုတ္ပယ္ပစ္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒီအခါမွာ ဘဝဟာ ဆံုး႐ံႈးပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္ ဆုိတာ ဆရာ ေျပာခ်င္လို႔ပဲ” လို႔ ရွင္းျပတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။
ဧရာမ အခိုင္အခံ့ တိုက္တာအေဆာင္အအံုႀကီးေပၚမွာ ေညာင္ေစ့ကေလးက်လုိ႔ ေပါက္လာတဲ့ ေညာင္ပင္ကေလးကို ေစာေစာႏုတ္ပယ္မပစ္ဘဲ ႀကီးထြားေအာင္ထားရင္ ၾကာတဲ့အခါ အျမစ္ေတြက အုတ္ၾကားထဲတိုးဝင္ၿပီး အေဆာင္အအံုႀကီးကို ၿဖိဳခ်ပစ္ႏိုင္သလို႔၊ အက်င့္ စ႐ိုက္ဆိုးေတြဟာ ၾကာရင္ ဘဝတစ္ခုလံုးကို ၿဖိဳခ်ဖ်က္ဆီးပစ္ႏိုင္တာပဲ။

ဒါကုိ ေျမာ္ျမင္ၿပီး အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုးေတြမဝင္ေအာင္၊ ဝင္လာရင္လည္း ႏုစဥ္က ႏုတ္ပယ္ႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔မွာ အစဥ္ပဲ သတိရွိေနဖို႔ လိုတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

နႏၵာသိန္းဇံ - ခေရာင္းလမ္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း - မွ ေကာက္ႏုတ္ပါသည္။

သမၼာ

သမၼာ

သမၼာ ရဲ႕ အနက္ကို အခ်ိဳ႕က - Right "ေျဖာင့္မတ္ေသာ၊ မွန္ကန္ေသာ" လို႔ ျပန္တယ္။ အခ်ိဳ႕က "ေကာင္းျမတ္ေသာ" လို႔ ျပန္တယ္။ သကၠတဘာသာ အေနနဲ႔ သမၼာကို Samyak လို႔ ေခၚတယ္။ အဲ့ Samyak ရဲ႕ အနက္ဟာ က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။ အတြင္းမွာ ငံုခဲေနတဲ့ အနက္ ရွိေနတယ္။ အျခား ဘာသာ စကား တစ္ခုကေန အလြယ္တကူ လံုးေကာက္ ျပန္ဆိုရ ခက္တယ္။

ဘာလို႔ဆို - "မွန္ကန္ေသာ" ဆိုတဲ့ အနက္ ေပးရင္ - ဒါဟာ "မွားယြင္းေသာ" ဆိုတာ ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျမင္ၾကေလ့ ရွိၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း အမ်ားအျမင္မွာ - အမွန္ ဟာ အမွားရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္တယ္။ အမွား ကို ေခ်ဖ်က္ရင္ အျခား တစ္ဘက္မွာ အမွန္ ဆိုတာ ရွိတယ္။ ဒါဟာ အမ်ားရဲ႕ ယုတၱိ အေျခခံ အျမင္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶရဲ႕ အတြင္း က်တဲ့ ေဝါဟာရ "သမၼာ" ဟာ အမွား ကို ေခ်ဖ်က္တဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္တရား မဟုတ္ဘူး။ အမွား နဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ တိုက္ခိုက္ ေနတဲ့ အမွန္ တစ္ခု မဟုတ္ဘူး။

အမွား ေတြက အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ အမွန္ ကေတာ့ တစ္ခုတည္း။ ဒါဟာ ဗုဒၶရဲ႕ သြန္သင္သမ်ွ ထဲက က်ေနာ္ နားလည္တဲ့ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ဧေကာ ဓေမၼာ ၊ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ အမွန္က အမွားေတြ အေျမာက္အမ်ားကို ဘယ္လို ဆန္႔က်င္မွာတဲ့လဲ။ အမွားရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ဟိုမွာ ဘက္ျခမ္းဟာ အမွန္ မဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္။ အမွန္ဟာ အမွားနဲ႔ တြဲဖက္ေနတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ဝင္႐ိုးစြန္း မဟုတ္ဘူး။ သံလိုက္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ မဟုတ္ဘူး။ အေမွာင္နဲ႔ အလင္းလို တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု အျဖည့္ခံ မဟုတ္ဘူး။ အမွား ကင္းဆိတ္ သြားတဲ့ အျဖစ္ ကိုသာ အမွန္လို႔ ေခၚဆိုတယ္။ အမွန္ဆိုတာ ဆန္႔က်င္ဘက္ တရားေတြ ကင္းဆိတ္သြားခ်ိန္၊ သဘာဝနဲ႔ ေပ်ာ္ဝင္ ညီမ်ွ သြားခ်ိန္မွာ ပကတိ တည္ရွိေနၿပီးသား အရာ သာ ျဖစ္တယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လည္း Right is One. Wrongs are millions. အမွားေတြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနပါေစ၊ အမွန္ဟာ တစ္ခုတည္း ရွိေနတယ္။

ေရာဂါ ေဝဒနာ ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတယ္။ HIV လား၊ တီဘီလား၊ ထိပ္ကပ္ ႏွာေစးလား၊ ေလးဘက္နာလား။ ေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားၿပီး အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲထားရတယ္။ ျမန္မာအရ ၉၆ ပါး ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သူ႐ို႕ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္လည္း ေဆးအမ်ိဳးမ်ိဳး မတူေအာင္ ေပးစြမ္းေနရ တယ္။ ဒါေပမယ့္ - သူတို႔ေတြ ေပ်ာက္ကင္း သြားရင္ေတာ့၊ က်န္းမာတယ္ ဆိုတာဟာ တစ္မ်ိဳးတည္း ရွိတယ္။ က်န္းမာတယ္ ဆိုတာအတြက္ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပား ရွိမေနဘူး။ က်န္းမာေရး ၉၆ ပါး မရွိဘူး။   ဖ်ားနာ က်န္းမာ၊ ႏူနာ က်န္းမာ၊ ကင္ဆာ က်န္းမာ၊ HIV က်န္းမာ ဆိုၿပီး ခြဲျခား မရွိဘူး။ ေရာဂါေဝဒနာ ကင္းရွင္း ေနတဲ့အျဖစ္၊ ဘာေရာဂါမွ မရွိေနတာကိုက က်န္းမာေနတာ ျဖစ္တယ္။

(တနည္းအားျဖင့္) က်န္းမာတယ္ ဆုိတာဟာ ေရာဂါေတြရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ နားလည္ဖို႔ပါပဲ။ က်န္းမာတယ္ ဆိုတာဟာ ေရာဂါ ေတြရဲ႕ ယွဥ္ဖက္ တရား မဟုတ္ဘူး။ ေရာဂါနဲ႔ က်န္းမာေနတဲ့ အျဖစ္ဟာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု အျဖည့္ခံ မဟုတ္ၾကဘူး။

ဆိုပါစို႔။ တီဘီ ခံစားေနရတဲ့ လူက ေနျပန္ေကာင္းလာမယ္။ ငွက္ဖ်ား ျဖစ္ေနတဲ့သူက ျပန္ က်န္းမာလာမယ္။ တီဘီ သမားေရာ၊ ငွက္ဖ်ား သမားေရာ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးအတြက္ က်န္းမာတယ္ ဆိုတာ အတူတူပဲ။ က်န္းမာတယ္ ဆိုတာအတြက္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ သီးျခား ကြဲျပားစရာ မရွိဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား - ေရာဂါ ကို ဖန္တီးယူလို႔ ရတယ္။ က်န္းမာတာကို ဖန္တီးယူလို႔ မရဘူးလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ေရာဂါ ျဖစ္လာဖို႔က - မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ မျပဳျပင္ဘဲ ေမြးျမဴယူလို႔ ရတယ္။ (ဝါ) ေရာဂါကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္။ ေရာဂါ ျဖစ္တယ္ မျဖစ္ဘူးက ခင္ဗ်ားအေပၚ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေနအထိုင္အေပၚ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေၾကာင္းခံ အေပၚ မူတည္ေနတယ္။ က်န္းမာေရး သက္သက္ ကိုေတာ့ လုပ္ယူလို႔ မရဘူးရယ္။ ဘာလို႔ဆို - ေရာဂါ ကင္းရွင္းေနတဲ့ အျဖစ္ကိုက က်န္းမာေရး ျဖစ္ေနလို႔ပဲ။

အလားတူ Right cannot be invented. It doesn't depend on you. သစၥာ၊ အမွန္ဟာ ဖန္တီး ယူလို႔ မရဘူး။ အေၾကာင္းက - သစၥာ အမွန္ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အလို၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သေဘာ အေပၚ မွီတြယ္ မေနဘူး။ မူလကတည္းက သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနလို႔၊ မိမိ၏ လိုအင္အေပၚ၊ ပုဂၢိဳလ္ သတၱဝါ အေပၚ မွီတြယ္ မေနလို႔ ပဲ။

ေဇယ်
Meditated on the Discipline of Transcendence.
http://zayya.wordpress.com/

ျမင္ႏိုင္ခဲေသာ အဇၥ်တၱမ်ား

ျမင္ႏိုင္ခဲေသာ အဇၥ်တၱမ်ား

(၁)

ဂူဒို(Gudo)ဆိုတာ ဂ်ပန္အင္ပါယာကိုယ္တိုင္ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးျဖစ္တယ္။ အင္ပါယာရဲ႕ဆရာဆိုေပမယ့္ သူက ကိုယ့္ေက်ာင္းကိုယ္ကန္နဲ႔ ေအးေဆးသက္သာေနသူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနရာအႏွံ႔ကို သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္လို ဦးတည္ရာမဲ့ ေလွ်ာက္သြားေနပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အီဒိုၿမိဳ႕ (Edo)ကို သြားတဲ့ လမ္းေပၚမွာ တက္ကန္နက(Takenaka)ဆိုတဲ့ ရြာေလးကို ေရာက္ပါတယ္။ အီဒိုၿမိဳ႕ဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကိစၥေတြ အေျခစိုက္ရာ ေတာ္၀င္စစ္သူၾကီးတစ္ဦးရဲ႕ၿမိဳ႕ ျဖစ္တယ္။ ရြာေလးကို သူေရာက္သြားေတာ့ ညေနခင္းအခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ မိုးက သည္းၾကီးမဲၾကီးရွာခ်လိုက္တယ္။ ဂူဒိုကေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး စိုလို႔ရႊဲလို႔ေပါ့။ သူ႕ရဲ႕ ၾကိဳးသိုင္းဖိနပ္ေလးလည္း ျပတ္သြားတယ္။ ရြာနားက လယ္သမားအိမ္မွာ ၾကိဳးသိုင္းဖိနပ္ေလးငါးရံေလာက္ ရွိေနတာကို ေတြ႕လိုက္ေတာ့ သြား၀ယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။

တစ္ကိုယ္လံုး စိုရဲႊေနတာကို ေတြ႕လိုက္ေတာ့ အိမ္ရွင္မေလးက ဖိနပ္တစ္ရံလွဴလုိက္တယ္။ အိမ္ထဲကို ၀င္ဖို႔လည္း ဖိတ္လိုက္တယ္။ တစ္ညေလာက္ သူ႕အိမ္မွာ တည္းခိုဖို႔လည္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဂူဒိုကလည္း လက္ခံတယ္။ ေက်းဇူးတင္စကားလည္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဂူဒိုက အိမ္ထဲကို ၀င္တယ္။ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ သုတ္ေတာ္ေတြကို ရြတ္ဖတ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဂူဒို႔ကို သူ႕အေမနဲ႔ကေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။

ဂူဒို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္မိသားစုလံုးက စိတ္ဓာတ္က်၊ စိတ္ဆင္းရဲေနၾကပါလားဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ “ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ”လို႔ ဂူဒိုက ေမးတယ္။ “ကၽြန္မေယာက္်ားေပါ့၊ သူက ေလာင္းကစားသမား၊ အရက္သမားေလ၊ ေလာင္းကစားလို႔ႏိုင္ရင္ အရက္ေသာက္တယ္၊ မၾကား၀ံ့မနာသာစကားေတြ ေျပာတယ္၊ သူ႐ႈံးၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူတစ္ပါးဆီက ေငြေတြ ေခ်းေတာ့တာပဲ၊ တစ္ခါတစ္ရံ သူ တအားမူးလာရင္ အိမ္ကို ျပန္မလာေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ရပါ့မလဲ”လို႔ အားကိုးတၾကီးနဲ႔ ေျပာရွာတယ္။

“ကၽြႏ္ုပ္ ကူညီပါ့မယ္”လို႔ ဂူဒိုက ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ “ေရာ့.. ဒီမွာ ေငြ၊ ၀ိုင္တစ္ဂါလံ၀ယ္ခဲ့၊ စားေကာင္းမယ့္ဟာေလးေတြလဲ ၀ယ္ခဲ့၊ ၿပီးရင္ မင္းဟာမင္း အနားယူလိုက္၊ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ဘုရားစင္ေရွ႕ တရားထိုင္လိုက္အံုးမယ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ညသန္းေခါင္က်ေတာ့ ကိုအမူးသမား ေရာက္လာၿပီ။ သူက လံုး၀ကို မူးေနၿပီ။ ေရာက္လာတာနဲ႔ “ေဟ့… မိန္းမ၊ ငါ ျပန္ေရာက္ၿပီ၊ ဘာစားစရာ ရွိလဲကြ”ဆိုၿပီး ေအာ္ဟစ္ၾကိမ္းေမာင္းေနပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဂူဒိုက “ငါ့မွာ စားစရာ ပါတယ္ေဟ့”လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “ကၽြႏ္ုပ္ မိုးမိလာလို႔ ခင္ဗ်ားမိန္းမက ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ဒီအိမ္မွာ တစ္ညတည္းဖို႔ ဖိတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္ ဒီည ဒီမွာ တည္းေနတာျဖစ္တယ္”လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။

“ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္က ၀ိုင္နဲ႔ငါးေတြ ၀ယ္ေပးတာ၊ ကဲ…သင္လည္း စားလိုက္ေသာက္လိုက္ပါအံုး”လို႔ ဆက္ေျပာတယ္။ အမူးသမား ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူက ၀ိုင္ေသာက္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ လွဲအိပ္သြားေတာ့တယ္။ ဂူဒိုကေတာ့ သူ႕ေဘးမွာပဲ တရားထိုင္ေနတယ္။ မိုးလင္းေတာ့ အမူးသမား ႏိုးလာတယ္။ ညက ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သူ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဂူဒိုဘက္လွည့္ၿပီး “မင္း ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကလာတာလဲ”လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ဂူဒိုကေတာ့ တရားထိုင္ဆဲပဲ။ “ေအာ္… ကၽြႏ္ုပ္လား၊ က်ိဳတိုရဲ႕ ဂူဒိုပဲ (က်ိဳတိုၿမိဳ႕က ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဂူဒိုပဲ)၊ ကၽြႏ္ုပ္ အီဒိုၿမိဳ႕ကို သြားမလို႔”လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ အမူးသမား သူ႕ကိုယ္သူ ရွက္သြားတယ္။ အင္ပါယာအရွင္သခင္ရဲ႕ဆရာ ဂူဒို႔ကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေတာင္းပန္တယ္။

ဂူဒိုက ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ဆက္ေျပာေနတယ္။ “ဘ၀မွာ ဘယ္အရာမွ အၿမဲမတည္ဘူး၊ ဘ၀ဆိုတာ ခဏေလး၊ မင္းက ေလာင္းကစားေတြ လုပ္တယ္၊ အရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ မင္းမွာ ဘာကိုမွ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး၊ မင္းမိသားစုေတြလည္း မင္းေၾကာင့္ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေနရတယ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အမူးသမားဟာ အိပ္မက္က ႏိုးလာသူလို အသိဉာဏ္ေတြ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ႏိုးၾကားလာတယ္။ “မွန္လိုက္ေလ”လို႔လည္း ေၾကြးေၾကာ္လိုက္တယ္။ “အရွင္ ဒီလို ေဟာျပေပးတဲ့ ေက်းဇူးေတြကို ဘယ္လိုမ်ား ျပန္ဆပ္ရမလဲ”လို႔ ေျပာၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းထိ လိုက္ပို႔တယ္။

၃-မိုင္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဂူဒိုက “မင္းျပန္ေတာ့”လို႔ ေျပာတယ္။ “၅-မိုင္ေလာက္ထိေတာ့ လိုက္ပို႔ပါရေစ”လို႔ ေျပာတယ္။ ၅-မိုင္ေလာက္ရွိေတာ့ ဂူဒိုက ျပန္ဖို႔ေျပာတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၀-မိုင္ေလာက္ လိုက္ပါရေစေျပာၿပီး ဆက္လိုက္လာျပန္တယ္။ ၁၀-မိုင္ေတာ့ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ ဂူဒိုက ျပန္ဖို႔ေျပာေတာ့ “တစ္သက္လံုး အရွင့္ေနာက္ လိုက္ေနပါရေစ”လို႔ ေတာင္းပန္တယ္။

ယေန႔ေခတ္ ဇင္ဘုန္းၾကီးေတြဟာ ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ဂူဒိုရဲ႕ အဆက္အႏြယ္ေတြကေန ဆင္းသက္လာတာျဖစ္တယ္။ အမူးသမားတစ္ျဖစ္လဲ ဇင္ဘုန္းၾကီးရဲ႕ အမည္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ျပန္မလွည့္ေတာ့တဲ့ “မုနန္ (Mu-nan)”ျဖစ္ပါတယ္။

(၂)

အထက္ပါ ဇင္၀တၳဳေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြ စုဖတ္ေနျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ၀တၳဳေလးက ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းေလးပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျမင္ေတြက ကဲြတယ္။ စာဖတ္သူရဲ႕ ဆ႒မအာ႐ုံကို ထိခတ္လာခဲ့တာက တူညီတဲ့ဇာတ္ေလး ျဖစ္တယ္။ တူညီတဲ့ဇာတ္လမ္းေလးကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ပုတ္ႏႈိးၾကည့္တဲ့အခါ မတူညီတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ အခ်ိဳ႕က မုနန္တရားရသြားတာကို အားက်မယ္။ အခ်ိဳ႕က မိသားစုေလး အထီးက်န္ က်န္ခဲ့မွာကို သနားတယ္။ ဒီ၀တၳဳေလးဖတ္ၿပီး ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ယေသာ္ဓရာကို ထားခဲ့တဲ့ သိဒၶတၳကို အျပစ္တင္တယ္။ ဒီ၀တၳဳေလးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခ်က္အခ်ိဳ႕ကို ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္တယ္။

(၃)

ဇင္၀တၳဳေလးအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကည့္ေတာ့ “မုနန္ တရားရသြားတာ၊ ေအးခ်မ္းသြားတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္၊ ငါကေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေလး ေစာင့္ေရွာက္သူမဲ့ေနမွာကို ပိုေတြးမိတယ္ကြာ”လို႔ တစ္ေယာက္က ေတြးေတြးဆဆနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ “ဒါဆို မုနန္ မိသားစုကို စြန္႔ခြါခဲ့တာဟာ မတရားဘူးလို႔ ဆိုခ်င္တာလား”လို႔ေမးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ၿပီး ေခါင္းညိမ့္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ တစ္ေယာက္က သေဘာတူပံုေတာ့ မရပါဘူး။ “လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျမဳပ္ႏွံႏိုင္မယ့္ ၀ပ္က်င္းေလးကို ရွာေနၾကတာပဲ၊ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုတာကလည္း အဓိကက ကိုယ္ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔ပဲ၊ ကိုယ္မွအပ အျခားသူဆိုတာ ဒုတိယေနရာမွာပဲ ရွိတယ္။ ဘုရားေဟာပါဠိတစ္ပုဒ္ၾကားဖူးတယ္။ အေဖာ္ဆိုတာကို ဒုတိယ-တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ေပါ့။ အခု မုနန္ဟာ မိုက္ခဲ့တယ္။ ဆိုးသြမ္းခဲ့တယ္။ ဂူဒိုနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ သူျမွဳပ္ႏွံရမယ့္ သူ႕၀ပ္က်င္းေလးကို သူေတြ႕သြားတာ။ ေယာက္်ားျဖစ္သူ မုနန္မွ မဟုတ္ဘူး၊ သူ႕မိန္းမလည္း ဒီထက္ေအးခ်မ္းတဲ့ရိပ္ၿမံဳေလးကိုသာေတြ႕ရင္ မုနန္ကို ထားခဲ့မွာပဲ။ လူဆိုတာ အစားထိုးမရခင္အခ်ိန္မွာ ဒါမရွိရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့စိတ္ရွိတယ္။ အစားထိုးစရာရသြားလို႔ကေတာ့ မရွိမျဖစ္ဆိုတာလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ငါတို႔အေနနဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ (ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ လူၾကီး၊ လူငယ္၊ အပ်ိဳ၊ အအို၊ အိမ္ေထာင္ရွိ၊ မရွိ) ေအးၿငိမ္းရာေလးကို ရွာေတြ႕သြားႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ငါတို႔အေနနဲ႔ ၀မ္းသာသင့္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေအးၿငိမ္းမႈဆိုတာ အလြန္ရွားပါးၿပီး အဖိုးတန္တဲ့ပစၥည္းတစ္ခု ျဖစ္လို႔ပဲ”လို႔ တရစပ္ ေျပာေနပါတယ္။

(၄)

“မင္းကေရာ ဘယ္လို ေတြးမိသလဲ”လို႔ ေဘးနားမွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူကို လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ “ငါ ေတြးေနမိတယ္ကြ”လို႔ဆိုေတာ့ “ေအးေလ… မင္းေတြးေနတာ ငါတို႔လည္း သိတာေပါ့၊ ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”လို႔ ေျပာတာေလ။ “ေအးကြာ… မင္းတို႔ ေျပာတာေတြကို ငါ သူ႕အပိုင္းနဲ႔သူ လက္ခံပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါ စိတ္၀င္အစားဆံုး အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း မိသားစုအတြင္းကေန ႐ုန္းထြက္သြားခဲ့တဲ့ မုနန္ကို မိသားစုတာ၀န္မေက်ပြန္သူလို႔ ယူဆေနတယ္၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ငါေတြးေနတာက မုနန္ကို ႏွစ္ဘ၀ ျမင္ၾကည့္တယ္၊ မိသားစုကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ မုနန္ရယ္၊ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ဘ၀မွာ လူအမ်ားကို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေအာင္ လုပ္ေပးေနတဲ့ မုနန္ရယ္…အဲဒီႏွစ္ဘ၀ကို မင္းတို႔ ျမင္ၾကည့္စမ္းပါ၊ သာမန္ေလးပဲၾကည့္၊ ဘယ္ဘ၀က အမ်ားေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစေနသလဲဆိုတာကိုေလ၊ တခ်ိဳ႕က ေျပာခ်င္ေျပာမွာေပါ့၊ အရက္မေသာက္၊ ေလာင္းကစားမလုပ္ဘဲ မိသားစုကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပဳစုေကၽြးေမြးေနတဲ့ မုနန္ဘ၀ ျဖစ္လို႔ရသားပဲလို႔။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔က မုနန္မွ မဟုတ္တာ၊ အဲဒီေတာ့ ငါေတြးေနမိတာက မင္းတို႔အေနနဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းသြားတဲ့ မုနန္ကို အျပစ္မတင္သင့္ဘူးလို႔ ထင္တာပဲ”လို႔ စကားေတြ တရစပ္ေျပာၿပီး ၿငိမ္ေနျပန္ပါတယ္။

(၅)

“ကိုယ္ကေတာ့ မုနန္တရားရသြားတာေတြ၊ မိသားစုကို စြန္႔ခြါထားခဲ့တာေတြ၊ ဘာကိုမွ စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာက လူေတြရဲ႕ အတြင္းအဇၥ်တၱပဲကြ၊ မင္းတို႔ၾကည့္ေလ၊ မုနန္ဟာ လူ႕ဘ၀အျမင္နဲ႔ဆိုရင္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး၊ မိသားစုအေပၚ တာ၀န္ေက်ေအာင္ ေကၽြးေမြးသူ မဟုတ္ဘူး၊ ဆူပူေသာင္းက်န္းတတ္တယ္၊ မိန္းမကို အႏိုင္က်င့္တယ္၊ အရက္ေသာက္တယ္၊ ေလာင္းကစားလုပ္တယ္၊ ဒီလိုလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ စိတ္သေႏၶ ပါလာခဲ့တယ္လို႔ ဘယ္သူ ေျပာႏိုင္သလဲ၊ အဲဒီအခါက မုနန္တစ္ေယာက္ ဒီလို ေအးခ်မ္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မထင္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းအဇၥ်တၱဆိုတာ ျမင္ႏိုင္ခဲတယ္”လို႔ ေျပာေနတယ္။

“ဒီေန႔ကစၿပီး - ဒီလူ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ကြာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူပီသမယ့္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူေမြးေျပာင္မယ့္ေကာင္ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး ငါ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အထင္မေသးေတာ့ဘူး။ လူတိုင္းမွာ ျမင္ႏိုင္ခဲတဲ့ အဇၥ်တၱေတြ ရွိတယ္။ အျမင္ရခက္တဲ့ ႏွလံုးသားခံစားခ်က္ေတြ ရွိေနတယ္။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ပါရမီဓာတ္ခံေတြ ရွိေနတယ္။ ဒီေန႔ လူေပြ လူ႐ႈပ္တစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူေတာ္စဥ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး အေရးအၾကီးဆံုးလို႔ ငါထင္တဲ့ ေလာကအျမင္တစ္ရပ္ကိုလည္း ရလိုက္တယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ တန္ခိုးၾကီးတဲ့ သူေတာ္စင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ေလာက္ဘုန္းၾကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ အထင္မၾကီးေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူေတြမွာ ျမင္ႏိုင္ခဲတဲ့ အဇၥ်တၱေတြ ရွိတယ္။ ဒီေန႔ သူေတာ္စင္ဟာ ေနာက္တစ္ေန႔ သူယုတ္မာတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားႏိုင္လို႔ပဲ” ခိုင္ခိုင္မာမာ ေလးေလးနက္နက္ ဆိုေနပါေတာ့တယ္။

(၆)

စကား၀ိုင္းေလးၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနေသာ ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ မုနန္၏ ေအးခ်မ္းမႈကို ဓာတ္ကူးေနခဲ့တယ္။ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္က စူးစူး၀ါး၀ါး ထေအာ္တယ္။ နံရံတစ္ဖက္ျခမ္းတိုက္ခန္းက တီးတိုးသံနဲ႔ ေခ်ာင္းဆိုးသံသဲ့သဲ့ကို ၾကားရတယ္။ သူ႕အဇၥ်တၱထဲကို သူ ႏႈိက္ၾကည့္တယ္။ “သူမ်ား အဇၥ်တၱမေျပာနဲ႔ ငါ့အဇၥ်တၱေတာင္ ငါ မျမင္ႏိုင္ေသးပါလား”လို႔ ၿငီးတြားေနေတာ့တယ္။

ကုသလသာမိ (ေပ်ာ္ဘြယ္)