မြန္ျမတ္ေသာအခ်စ္

 မြန္ျမတ္ေသာအခ်စ္

ပုထုဇဥ္လူသားေတြအတြက္ သံသရာမွာက်င္လည္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ေလာကီနယ္ပယ္မွာ အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ ဘယ္သူမွ အနည္းနဲ႔အမ်ား မကင္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ တိုးတက္ေနတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ အခ်စ္ဆိုတာကို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ေျပာေနၾကတာ ၾကားေနရတာ မဆန္းေတာ့သလို။ ဒီေန႔ခ်စ္တယ္ေျပာ၊ မနက္ျဖန္လပ္ထပ္၊ ကြာရွင္းလိုက္ ျပတ္စဲလိုက္ေတြကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ အခုျမင္ အခုေတြက အခုခ်စ္ အခုအိပ္ ခဏေန တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္မေတြ႕ခ်င္ေလာက္အုံး မုန္းေန ကြဲေန ကြာေနၾကတာေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။

ေရွးလူၾကီးေတြေျပာၾကတာေတာ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုျပဳဖို႔ သံုးႏွစ္သံုးမိုး ေလ့လာရတယ္တဲ့။ ေခတ္ေတြ စနစ္ေႏြ ေျပာင္းေနေတာ့ အရာရာ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႔ ျဖစ္ေနပ်က္ေနလုိက္ၾကတာ။ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ကိုယ္နဲပလက္တြဲရမယ့္ တနည္းေျပာရရင္ ပါရမီျဖည့္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ မစဥ္းစား မဆံုးျဖတ္သင့္ဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ “အိမ္ေထာင္မႈဘုရားတည္၊ ေဆးမင္ရည္စုတ္ထိုး၊ ဤသံုးခ်က္တစ္ကယ္မပိုင္လွ်င္ ေနာင္ျပင္ရင္ခက္သည့္အမ်ဳိး” ဆိုတဲ့အတိုင္း ကိုယ္ရဲ႕ပါရမီျဖည့္ဖက္ကို ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္လုိ႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ သုိ႔ေသာ္လဲ ခုျမင္ ခုခ်စ္ ခုကြဲ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနၾကတာ ၾကားထဲက ေျမစာပင္ သားသမီးေတြခမ်ာ သနားစရာ။ ေခတ္ကပဲ မေကာင္းတာလား လူေတြကပဲ မေကာင္းတာလား၊ ေခတ္ကပဲ လူေတြကုိ လုပ္ေနတာလား၊ လူေတြကပဲ ေခတ္ဆုိတာႀကီးကုိ ဖန္တီးေနတာလားဆုိတာကေတာ့ မစဥ္စားတတ္။

ခ်စ္တယ္ ႀကဳိက္တယ္ ေမတၱာမွ်တယ္လုိ႔ ေျပာေနၾကေပမယ့္၊ သိေနဟ၊ ေဂဟႆိတ ေပမ၊ ေမတၱာ ဆုိတာ ခ်စ္ျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ယူလုိ႔ရပါတယ္။ အခ်စ္က သံုးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။

၁။ ခ်စ္သူ အခ်စ္ရယ္ ၂။ မိသားစု အခ်စ္ရယ္ ၃။ ပါရမီ အခ်စ္ရယ္ ဆိုၿပီး သံုးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။

ခ်စ္သူ အခ်စ္ဆိုတာ မိန္းမ ေယာက်ာ္း အၿပန္အလွန္ ခ်စ္ၾကတဲ့ အခ်စ္ တဏွာခ်စ္ပါ။

မိသားစု အခ်စ္ဆိုတာက မိဘနဲ႔သားသမီး ညီနဲ႔အစ္ကုိ ေမာင္နဲ႔ႏွမ စသည့္ မိသားစု အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကတဲ့ အခ်စ္ ေဂဟႆိတ ေပမလုိ႔ အခ်စ္မ်ဳိးပါ။

ပါဠိလိုေၿပာရင္ေတာ့ တဏွာ ေပမရယ္၊ ေဂဟသိတ ေပမရယ္၊ ေမတၱာ ေပမရယ္ေပါ့။ ေမတၱာ ပါရမီမွာေတာ့ ေနာက္ဆံုး ၿဖစ္တဲ့ ေမတၱာ ပါရမီကုိ ယူရမွာပါ။ သူတစ္ပါးရဲ႕ အကိ်ဳးၿဖစ္ထြန္းမႈကုိ လိုလားတဲ့အခ်စ္မုိ႔ ပါရမီ အခ်စ္လုိ႔ပဲ ဆုိပါစုိ႔။

ပါရမီ အခ်စ္ဟာ သူတစ္ပါး အက်ိဳးကုိ ငဲ့ေနပါတယ္။ မိမိ အက်ိဳးကုိ မငဲ့ပါဘူး။ ကုိယ္က သူ႔ကုိ ပါရမီအခ်စ္နဲ့ ခ်စ္ၿဖစ္ေနရင္ သူၾကီးပြားေစခ်င္တယ္၊ တိုးတက္ေစခ်င္တယ္၊ ေအာင္ၿမင္ေစခ်င္တယ္။ အစစအရာရာ အဆင္ ေၿပေစခ်င္တယ္။ သူ႔ဆီက ဘာတုန္႔ျပမႈမွ မေမ်ာ္လင့္ပါဘူး ။ ဒါ ပါရမီ အခ်စ္ရဲ႕ သေဘာေတြပါပဲ။

အေၾကာင္း တစ္ခုခုေၾကာင့္ သိခြင့္ခင္ခြင့္ရၾကတဲ့အခါမွာ ကုိယ္ကလည္းသူ႔ကုိ ပါရမီအခ်စ္နဲ႔ခ်စ္မယ္။ သူကလည္းကိုယ့္ကုိ ပါရမီအခ်စ္နဲ႔ခ်စ္မယ္ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕ခင္မင္မႈဟာ အစဥ္အၿမဲခိုင္ၿမဲေနေတာ့မွာပါ။ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး သူတရားထူး တရားၿမတ္ရဖို႔အတြက္လည္း ကုိယ္ကကူညီ ကုိယ္တရားထူး တရားၿမတ္ ရဖို႔အတြက္လည္း သူကကူညီမယ္ဆုိရင္ ပါရမီအခ်စ္က နိဗၺာန္အထိေတာင္ ေက်းဇူးၿပဳေနေတာ့တာပါ။

အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ တဏွာရာဂျဖစ္ပါတယ္။ ပူေလာင္ပါတယ္။ ပါရမီအခ်စ္ကေတာ့ ကိုယ္ကဘာမွ သူထံမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲနဲ႔ ခ်စ္တဲ့ေအးခ်မ္းတဲ့ အခ်စ္မ်ဳိးပါ။ အခ်စ္ဆိုတာ ရာဂဆိုေပမယ္႔့ ပ႒ာန္းဥပနိႆယပစၥည္းမွာ “အကုသေလာ ဓေမၼာ၊ ကုသလႆ ဓမၼႆ၊ ဥပနိႆယ ပစၥေယနပစၥေယာ” ရာဂံ ဂရုံ ကတြာ၊ ဒါနံ ဒတြာ၊ သီလံ သမာဒိယိတြာ၊ စသည္ျဖင့္ အကုသိုလ္တရားက ကုသိုလ္တရားကို ျပန္ျပီး ေက်းဇူးျပဳတတ္ပါတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ရာဂကို အမီွျပဳျပီး ဒါနေတြျပဳမယ္၊ သီလ ေတြေဆာက္တည္မယ္၊ ဥပုသ္ေန႔မွာ ရွစ္ပါးသီလ၊ ကိုးပါးသီလကို ေစာင့္ထိန္းမယ္၊ စ်ာန္ရေၾကာင္း သမထကမၼ႒ာန္းပြားမ်ားမယ္၊ ၀ိပႆနာပြားမ်ားမယ္ဆိုရင္ အဘိညာဥ္ စ်ာန္သမာပတ္ရႏိုင္တဲ့အျပင္ တစ္ဆင့္တက္ျပီး ပြားမ်ားအားထုတ္ရင္ မဂ္ ဖုိလ္လည္းရႏိုင္ပါတယ္။

ပိုျပီးထင္ရွားေအာင္ ဥပမာျပရရင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ သုေမဓာရွင္ရေသ့ဘ၀ေလးက ထင္ရွားတဲ့ သာဓကေလးျဖစ္ပါတယ္။ ဤကမၻာမွ ျပန္၍ေရတြက္ေသာ္ ေလးအသေခ်ၤႏွင္႔ ကမၻာတစ္သိန္းအထက္၌ “အမရ၀တီ” မင္းေနျပည္ေတာ္၌ သူေဌးမ်ဳိးရိုးစဥ္ဆက္က ဆင္းသက္လာေသာ “သုေမဓာ” မည္ေသာ သတို႔သားသည္ မိဘေတြငယ္စဥ္က ကြယ္လြန္သျဖင့္ ေရြ၊ ေငြ၊ စိန္၊ ေက်ာက္ အစရိွေသာ ရတနာတိုက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ဘ႑ာထိန္းအမတ္က ေစာင္႔ေရွာက္ထားရတယ္။ ထိုသတို႔သားသည္ မအိုရာ၊ မေသရာ ရွာလိုေသာ ေဇာစိတ္ထက္သန္လွသျဖင့္ မေရမတြက္ႏိုင္ မ်ားျပားလွေသာ စည္းစိမ္ေတြအေပၚတြင္ တြယ္တာမက္ေမာျခင္းမရိွဘဲ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း၍ ဟိမ၀ႏၲာေတာသို႔ ျမန္းၾကြ၍ ရေသ့ရဟန္း ျပဳေတာ္မူပါတယ္။

 ပင္ကိုဥာဏ္ ပါရမီထက္ျမက္မႈေၾကာင့္ ကမၼ႒ာန္းတရားကို အားထုတ္ရာ ေလာကီစ်ာန္ကို ခုႏွစ္ရက္အတြင္း ရေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံေကာင္း ကင္ခရီးျဖင္႔ ၾကြေတာ္မူရာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာလွ်င္ “ဒီပကၤရာ” ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူရာ “ရမၼာ” ေနျပည္ေတာ္သားတို႔သည္ ဘုရားရွင္ကိုၾကြေတာ္မူရန္ပင္႔ဖိတ္လ်က္ လမ္းျပင္ေနသည္ကို ျမင္ေတာ္မူရာ ေကာင္းကင္မွဆင္းသက္၍ မိမိလည္းလမ္းျပင္လိုေၾကာင္း ခြင္႔ေတာင္း ေလသည္။ ထိုအခါ “ရမၼာ” ျပည္သူတို႔က “ဤရေသ႔သည္ တန္ခိုးၾကီး၏၊ တန္ခိုးျဖင့္ျပင္လိမ့္မည္၊ ရြံ႕ညြန္ရိွေသာ ေနရာကိုေပးၾကမယ္”ဟု ဆိုကာ ျပဳျပင္ရန္ခက္ခဲေသာ ေနရာကို ေပးေလသည္။ ေနာက္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားရွင္ ၾကြလာေတာ့ သုေမဓာရွင္ရေသ့ေလးလည္း သူတာ၀န္ယူထားတဲ့အပိုင္း မျပီးသျဖင္႔ ခႏၶာကိုယ္ကို တံတားအျဖစ္ ခင္းျပီး လွဴေတာ္မူပါတယ္။

ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ဖူးေျမာ္တဲ့အမ်ဳိးသမီးထုထဲတြင္ “သုမိတၱာ” ေခၚတဲ့ အမ်ဳိးသမီးက အေလာင္းေတာ္ရွင္ရေသ့ကို ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ေရစက္မကင္းသျဖင့္ ထူးျခားေသာ ေမတၱာသက္မိပါတယ္။ မိမိမွာပါေသာ ၾကာပန္းရွစ္ခိုင္ထဲက မိမိလွဴဖို႔ သံုးခိုင္ခ်န္ထား၍ ငါးခိုင္ကို အေလာင္းေတာ္ ရွင္ရေသ့အား “ဒီၾကာပန္းေလးလွဴပါေနာ္” လို႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့  “သုမိတၱာ” အမ်ဳိးသမီးက “အရွင္ရေသ့ပါရမီေတြ ျဖည့္က်င္ေနတဲ့ကာလပတ္လံုး ကြ်န္မသည္ အရွင္ရေသ႔နဲ႔အတူတကြ ပါရမီျဖည့္ဖက္ျဖစ္ရပါလို၏” ဟု ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာ ဘုရားရွင္လည္း “သုေမဓာရွင္ရေသ့ ဒီသုမိတၱာအမ်ဳိးသမီးေလးဟာ သင္ဘုရားျဖစ္ဖို႔ရန္ စိတ္တူကံတူ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔” ဗ်ာဒိတ္ေပးေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

သုမိတၱာအမ်ဳိးသမီးေလးဟာ ရာဂဆိုတဲ့အခ်စ္ကိုအမွီျပဳျပီး၊ သုေမဓာရွင္ရေသ့ေလးကို အမွီျပဳျပီးသံသရာမွာ ပါရမီျဖည့္ဖက္အျဖစ္ က်င္လည္ရင္း ေနာက္ဆံုးဘ၀၌ ယေသာ္ဓရာအမည္ျဖင့္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ၊ ၀ိပႆနာေတြ ပြားမ်ားအားထုတ္ျပီး အရဟတၱမဂ္၊ အရဟတၱဖိုလ္ ရသြားတဲ့အတြက္ အခ်စ္က နိဗၺာန္ရဖို႔ ေက်းဇူးျပဳလိုက္တဲ့ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကေလးျဖစ္ပါတယ္။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ကုိ ကုိယ္ကခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ပါရမီအခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ၿပီး နိဗၺာန္ရဲ႕အေထာက္အပံ့ေတြ အခါ အားေလ်ာ္စြာ ဖန္တီးေပးေနႏိုင္ရပါမယ္။ ဒီလိုပါပဲ၊ သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚမွာ ပါရမီအခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္ရမွာ ၿဖစ္သလို၊ ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္း မိသားစုအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း ပါရမီအခ်စ္ပါတဲ့ အခ်စ္ေတြ တြဲ တြဲ ပါေနပါမွ အစဥ္အၿမဲ ခိုင္ၿမဲေနမွာပါ။ ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ေနၾကတဲ့ေနရာမွာ တဏွာရာဂကုိ အေၿခခံတယ္ဆိုေပမဲ့ သူကုသိုလ္ၿဖစ္ဖို႔ ကုိယ္ကဖန္တီးေပးေနမယ္။ ကိုယ္ကုသိုလ္ ၿဖစ္ဖို႔အတြက္ သူကဖန္တီးေပးေနမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အတြက္ ရန္ၿဖစ္တယ္၊ မုန္းတယ္ဆိုတာေတြဟာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ရွာလို႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕မိသားစုဘ၀ေလးဟာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး ရွိေနရံုတင္မကပဲ တရားထူးတရားၿမတ္ ရဖို႔လည္း အေထာက္အပံ့ေတြ ၿဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။ အဆင္မေၿပမႈေတြၿဖစ္တယ္ဆိုတာ တဏွာေပမ အခ်စ္ေလာက္နဲ႔ပဲ ခ်စ္ေနၾကလို႔ပါ။ ပါရမီအခ်စ္ မပါၾကလို႔ပါ။ ဒီသေဘာေလးကုိ အာရံုၿပဳၿပီး အစဥ္သၿဖင့္ ခိုင္ၿမဲ ေနဖို႔ ပါရမီအခ်စ္ေလးပါ တြဲပါေပးရပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕မိသားစုေတြမွာ အဆင္မေၿပၿဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း ပါရမီအခ်စ္ မပါၾကလို႔ပါ။ ကိုယ့္မွာ ပါရမီအခ်စ္သာ ရွိေနရင္ တဖက္က မသိလို႔ မွားတဲ့အမူအရာကုိ ၿပဦးေတာ့ သူ႔ကုိ ကုိယ္က ေဒါသမထြက္ပဲ “ေၾသာ္.. သူမသိလို႔ပဲေလ” ဆိုၿပီး ခြင့္လြတ္ၿပီးသား ၿဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ ၿပသနာကုိ တရား သေဘာေလးနဲ႔ ေၿဖရွင္းတတ္သလို အမွားၿပဳသူ တစ္ဖက္သားကုိလည္း တရားနဲ႔ၿပန္လည္ ေဖးမ တတ္ပါေသးတယ္။

ၿပသနာ တစ္ခုခု ၿဖစ္လာၿပီဆိုရင္ ကုိယ္ဖတ္ခဲ့ နာခဲ့ က်င့္ခဲ့တဲ့တရားေတြ ၿပန္အာရံုၿပဳၿပီး တရားသေဘာနဲ့ ၿပန္ေၿဖရွင္းရပါတယ္။ တကယ္လို႔ မတရားတဲ့ သေဘာနဲ႔ ၿပန္ေၿဖရွင္းခဲ့ရင္ မတရားတဲ့ဆိုးက်ိဳးေတြပဲ ၿပန္ၿဖစ္ေတာ့တာပါ။ မတရားတဲ့ တံု႔ၿပန္မႈေတြဟာ တစ္ဘက္သားမွာ တစ္သက္တာ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေစတာပါ။ တစ္သက္တာ ရသြားတဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာကုိ ၿပန္ကုဖို႔ ခက္သြားပါၿပီ။ ဘ၀ဆိုတာ အၿမဲတမ္း အဆင္ေၿပ မေနႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကာလတစ္ခုခုမွာ ၾကီးမားတဲ့အဆင္မေၿပမႈၾကီးေတြ ၿဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကုိယ္ ပါရမီအခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ရသူေတြက ကုိယ့္အနားကုိ ေၿပးလာၾကမွာပါ။

ဘ၀မွာ ကုိယ္က ပါရမီအခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ရသူ မရွိခဲ့ဘူး။ ကုိယ့္ေၾကာင့္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရေစခဲ့တဲ့သူေတြပဲ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အဲဒီ အဆင္မေၿပမႈေတြနဲ႔ပဲဲ ေသသြားမယ္ဆိုရင္ တရားလည္း မကပ္လိုက္ႏိုင္ရင္ မေကာင္းတဲ့ ဂတိတစ္ခုခုကုိ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ပုထုုဇဥ္ေတြရဲ႕သေဘာက ကုိယ့္အမွားကုိ ကုိယ္ၿပန္ၿမင္ခဲၾကပါတယ္။ အဲဒီ အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ့္ကုိ ပါရမီအခ်စ္နဲ့ ခ်စ္သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း တစ္ဦးဦးက ကုိယ့္အမွားကုိ ၿမင္ၿပီး ၿပဳၿပင္ေပးတဲ့အခါ၊ ၿပဳၿပင္ေပးတဲ့အတိုင္း လက္ခံက်င့္သံုး ရပါတယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ဥပကၡာၿပဳသြားေအာင္ ၿပဳၿပင္ေဖးမမႈကုိ မ်က္ကြယ္မၿပဳရပါဘူး။ အေလးအနက္ထား က်င့္သံုးေပးရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ပါရမီအခ်စ္ဆိုတာ လူတိုင္း လူတိုင္းအတြက္ လိုအပ္ေနေတာ့တာပါ။ ေမတၱာဆိုတာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြကုိ ထိုင္ၿပီးပြားေနတာနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ေသးပါဘူး။ ထိုင္ၿပီးပြားတာက ပြားေမတၱာပါ။ ကံအေနနဲ႔ ေၿပာရရင္ မေနာကံ ေမတၱာပါ။ ပြားေမတၱာ နဲ႔အတူ ထားေမတၱာကုိလည္း က်င့္သံုး ႏိုင္ၾကၿပီး ရုိးေျမက် ေပါင္းသင္းကာ သံသရာဆုံးတိုင္ ပါရမီခ်စ္ျဖင့္ ခ်စ္ပန္း၀င္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း

Credit to ဘ၀တကၠသုိလ္

တရားဘာဝနာအေပၚလြဲမွားေသာနားလည္မူမ်ား (2)

တရားဘာဝနာအေပၚလြဲမွားေသာနားလည္မူမ်ား (2)

Misconception #6 လြဲမွားေသာအယူအဆ (၆)
Meditation is for saints and holy men, not for regular people
တရားအားထုတ္ၿခင္း ရဟန္းသံဃာမ်ားအတြက္သာၿဖစ္ၿပီး သာမာန္လူမ်ားႏွင့္မဆုိင္ပါ။

အေမရိကန္မွ ွနာမည္ၾကီးရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ဘတ္စကက္ေဘာခ်န္ပီယံမ်ားကို သာမာန္ လူတုိ့ထက္ စြမ္းေဆာင္ရည္ၿမင့္မားသူမ်ားအၿဖစ္ လက္ခံထားသကဲ့သို့ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ရိုေသ ၿမတ္နဳိးဖြယ္ရာ ဂုဏ္တုိ့ၿဖင့္ၿပည္စံုေသာေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသာ ကမၼဌာန္းတရားႏွင့္ ဝိပႆနာ ဘာဝနာတို့ကို အားထုတ္ရမည္ဟု အာရွေဒသ၌ က်ယ္က်ယ္ၿပန့္ၿပန့္ လက္ခံယူဆထားၾကသည္။

ထုိသူမ်ားသည္ စြမ္းနဳိင္သူမ်ားၿဖစ္ၾကၿပီး ရွားပါးေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားပိုင္ဆိုင္ၾကသည္။ ၿမင့္ၿမတ္ေသာရေသ့၊ရဟန္းမ်ားအားလံုးနီးပါး တရားဘာဝနာပြားၾကသည္။ သိုေသာ္ ထိုသူမ်ားသည္
ရေသ့၊ရဟန္းမ်ားၿဖစ္ေသာေၾကာင့္တရားအားထုတ္ၿခင္းမဟုတ္ၾကပါ။ သံသယာေဘးကိုေၾကာက္ရႊံ ၍ တရားဘာဝနာ၌ ေမြေလ်ာ္ေသာေၾကာင့္သာ ရေသ့၊ ရဟန္းမ်ားအၿဖစ္ သတ္မွတ္ ေခၚဆို ခံရၿခင္းၿဖစ္သည္။ တရားဘာဝနာပြားမ်ားၿခင္းကသာ စင္ၾကယ္ၿမင့္ၿမတ္သူ အၿဖစ္သို့ ေရာက္ေစၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ရေသ့၊ရဟန္းမၿဖစ္ခင္ကတည္းက တရားအားထုတ္ၾကသူမ်ားၿဖစ္သည္။

လံုးဝၿဖဴစင္သည့္ သီလအက်င့္ရွိသူသာတရားအားထုတ္သင့္သည္ဟု ေယာဂီအမ်ားစုက လြဲမွားစြာ နားလည္လက္ခံထားၾကသည္။ ထုိနည္းသည္ အလုပ္ၿဖစ္နုိင္ေသာနည္းတစ္ခုမဟုတ္ပါ။ သီလၿမဲရန္ အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာထိန္းခ်ဳပ္မူ(mental control) သည္ အနိမ့္ဆံုး အေၿခခံ လုိအပ္ခ်က္ တစ္ခုၿဖစ္သည္။ အေၿခခံ ၅ပါးသီလ(သို့) ၈ပါးသီလ တုိ့ကို မေစာင့္စည္းနဳိင္၊ ၿဖဴစင္စြာ မလုိက္နာႏုိင္လွ်င္ သမာဓိထူေထာင္ရန္မၿဖစ္ႏုိင္ပါ။ ဗုဒၶနည္းအရတရားဘာဝနာပြားမ်ားရန္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာသည္ အေၿခခံအုပ္ၿမစ္ၿဖစ္သည္။

က်င့္စဥ္နက္ရွဳိင္းလာေလေလ ထုိသိကၡာသံုးပါးမွာ ပို၍ဖြံၿဖိဳးလာေလေလၿဖစ္သည္။ သိကၡာသံုးပါး (သီလ၊သမာဓိ၊ပညာ)သည္ အၿပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္မွာတစ္ခုခ်င္းစီဖြံံ ့ၿဖိဳးရန္ေလ့က်င့္ၿခင္းထက္ တစ္ၿပိဳင္နက္ဖြံံ ့ၿဖိဳးရန္ေလ့က်င့္ၿခင္းကပို၍မွန္ကန္သည္။ သီလအက်င့္ (လံုးဝ) ၿပည့္စံုေအာင္ၿမင္ေပါက္ေၿမာက္ေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာေယာဂီေလာင္းသည္ မည္သည့္အခါမွမွ် စတင္ တရားအားထုတ္ၿဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ ထုိေယာဂီေလာင္းသည္ ေရခ်ိဳးရန္အတြက္ သမုဒၵရာၾကီးတစ္ခုလံုးၿငိမ္သက္လံုးဝၿငိမ္သက္သြားေအာင္ ေစာင့္ေနသူႏွင့္ တူသည္။

သီလအဆင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါသည္။ အေၿခခံအဆင့္သီလမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကခ်မွတ္ေပးေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း၊ဥပေဒ (rules and regulations ) ၿဖစ္သည္။ သင့္ႏုိင္ငံ၏ ဥပေဒ (သို့) သင့္ေက်ာင္းစည္းကမ္း(သို့)သင့္ဖခင့္ခ်မွတ္ထားလုိက္နာရန္အခ်က္မ်ားၿဖစ္သည္။ မည္သူက ခ်မွတ္ သည္ၿဖစ္ေစ ထိုဥပေဒ၊စည္းကမ္းတို့ကိုသိနားလည္ၿပီးလုိက္နာရန္ၿဖစ္သည္။ ထိုဥပေဒ၊ စည္းကမ္းတို့မွာ ရွင္းလင္းလြယ္ကူ၍ တိက်ၿပတ္သားၿပီး၊ စည္းကမ္းတစ္ခုခ်ိဳးေဖာက္တုိင္း တစ္ခ်က္အရုိက္ခံရလွ်င္ဆိုလွ်င္ ခ်န္ပင္ဇီေမ်ာက္တစ္ေကာင္ပင္လိုက္နာလိမ့္သည္။ ထုိအေၿခခံ အဆင့္သီလ၌ တရားဘာဝနာအားထုတ္ၿခင္းမလိုအပ္ပါ။ ဥပေဒ၊စည္းကမ္းႏွင့္ ရိုက္မည့္ဒုတ္ (အၿပစ္ဒဏ္)တုိ့သာလိုအပ္သည္။ ဒုတိယအဆင့္သီလမွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္သူ၊ ရုိက္မည့္ ဒုတ္မရွိပဲ အထက္ပါစည္းကမ္းအားလံုးကို လိုလုိလားလားလုိက္နာၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထိုစည့္ကမ္း မ်ားကို သင့္၏အဇၥ်တသႏၱာန္မွ သိစိတ္ၿဖင့္ေကာ၊မသိစိတ္ၿဖင့္ပါ ပင္ကိုယ္ သေဘာ အတိုင္း လက္ခံလုိက္နာၿခင္းၿဖစ္သည္။

စည္းကမ္းတစ္ခုခ်ိဳးေဖာက္တုိင္းလည္းသင့္ကိုယ္သင္အၿပစ္ေပးပါလိမ့္မည္။ ထိုအဆင့္သို့ေရာက္ရန္ အနည္းငယ္မွ်ေသာ စိတ္ထိန္းခ်ဳပ္မွဳလိုအပ္သည္။ သင္ပရမ္းပတာ လုပ္ကိုင္တတ္လွ်င္၊ သင္၏ အသြင္အၿပင္အမူအရာမွာလည္းပရမ္းပတာၿဖစ္ေနလိမ့္မည္။ စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္းၿမင့္မား လာၿခင္းသည္ စိတ္ပရမ္းပတာၿဖစ္မွဳကိုနည္းပါးေစသည္။

တတိယအဆင့္သီလကို ကိုယ္က်င့္တရား(ethics)လုိ ေခၚဆိုရမွာပါ။ အၿမင့္ဆံုးေသာအဆင့္ၿဖစ္ၿပီး လံုးဝကြာၿခားေသာအဆင့္တစ္ခုကိုေရာက္ရွိခဲ့ၿပီၿဖစ္သည္။ ကိုယ္က်င့္တရားမည္သည္ အာဏာပိုင္ (သို ့)ခိုင္းေစသူမွခ်မွတ္ေသာ စည္မ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ား မ်က္ေစ့ပိတ္၊ နားပိတ္ကို လုိက္နာၿခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ထိုအဆင့္၌ အေၿခအေန၊အခ်ိန္အခါႏွင့္ကိုက္ညီမည့္ အၿပဳအမူကို ကိုယ္တိုင္  ေရႊးခ်ယ္နဳိင္စြမ္းရွိေနၿပီၿဖစ္သည္။  အမွန္တကယ္ ဥာဏ္ရည္ၿမင့္မားစြာၿဖင့္ အေၿခအေန အားလံုး အတြက္ အေကာင္းဆံုးႏွင့္အသင့္ေတာ္ဆံုး တံုု့ၿပန္မူတို့ကို ဖန္တီးနဳိင္ၿပဳမူနဳိင္ၿပီၿဖစ္သည္။ ထုိအၿပင္ အတၱအက်ိဳးထက္ အမ်ားအက်ိဳးကိုေပၚမွာ အေၿခခံသည့္ဆံုးၿဖစ္ခ်က္ေတြကို ရဲဝံစြာ ခ်နဳိင္မည္ ၿဖစ္သည္။ အေၿခအေနတစ္ရပ္လံုး၏အေကာင္းရာေကာင္းက်ိဳးကိုသိၿမင္နိဳင္စြမ္းရွိၿပီး အတၱႏွင့္ ပရကို ဟန္ညီညီထိန္းနဳိင္မည္ၿဖစ္သည္။

ေလာဘ၊ေဒါသႏွင့္ေမာဟတို့ကင္းလြတ္ၿပီး မိမိ၊သူတပါး အက်ိဳးမ်ားမည့္နည္းလမ္းမ်ားၿဖင့္သာ ေတြ ့ၾကံဳသမွ်ကိစၥတို့ကို လြန္ေၿမာက္ေစလိမ့္မည္။ ထိုကဲ့သို့ စိတ္ထားမ်ိဳးကို တရားဘာဝနာ ပြားမ်ားၿခင္းၿဖင့္သာ ရရွိနိုင္သည္။ မည္သည့္နည္းလမ္းမ်ိဳးႏွင့္မွ် ထိုကဲ့သို့ၿမင့္မားမြန္ၿမတ္ေသာ စိတ္ထားမ်ိဳးကို မရရွိနိုင္ေပ။ၿပႆနာတိုင္းကိုရူေထာင့္တိုင္းမွ အဆင္ေၿပေအာင္ၾကိဳးစားၿခင္းသည္ ေဘာလံုးမ်ားစြာကိုေလထဲ၌ေၿမာက္ကစားၿခင္းနွင့္ဆင္တူၿပီး မည္သည့္ထူးခြ်န္ထက္ၿမက္မူကမွ် မစြမ္းနဳိင္ပါ။ အၿမဲတန္းအတြက္အလြန္ပင္ပန္းေသာကိစၥရပ္လည္းၿဖစ္သည္။ တရားဘာဝနာ အားထုတ္ၿခင္းမွ ရရွိသည့္ အဆင့္ၿမင့္သမာဓိကသာ အမွားအယြင္း မရွိၿပီးေၿမာက္ ေအာင္ၿမင္ နဳိင္သည္။

Misconception #7 လြဲမွားေသာအယူအဆ (၇)
Meditation is running away from reality
တရားအားထုတ္ၿခင္းအမွန္တရားမ်ားမွထြက္ေၿပးၿခင္း

တရားအားထုတ္ၿခင္းသည္အမွန္တရားႏွင့္ရင္ဆုိင္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ တရားအားထုတ္ၿခင္းၿဖင့္လည္း ဘဝ၏နာၾကည္းဖြယ္ရာမ်ားမွ မလြတ္ေၿမာက္သြားပါ။ ဘဝကိုနက္ရွုိင္းစြာနားလည္ႏုိင္ၿပီး အမွန္တရားကို ရဲရဲရင္ဆိုင္နိဳင္ေသာခြန္အားကို ရရွိနိုင္သည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာသည္ သင္ၿမင္ေတြ ့သည္အတိုင္း ဘဝကိုလက္ေတြ ့က်က် (ဓမၼဓိဌာန္က်က်) ေတြ ့ၾကံဳခံစားႏုိင္ရန္ ရည္ရြယ္သည့္ အေလ့အက်င့္တစ္ခုၿဖစ္သည္။

ထင္ေယာင္ထင္မွားမူမ်ားကိုေမာင္းထုတ္နဳိင္ၿပီး သင္ကိုသင္မသိမသာလိမ္ညာေနမူမ်ားမွ လြတ္ေၿမာက္ ေစနဳိင္သည္။ အရွိကိုအရွိအတိုင္း၊ (သဘာဝကို သဘာဝအတိုင္း၊ မၿမဲမူကို အၿမဲသည့္အတိုင္း) သင္ကုိသင္ အမွန္အတိုင္း ေတြ ့ၿမင္ေစသည္။ သင္၏အားနည္းေပ်ာ့ညံ့မူမ်ားကို အရင္းခံကာ သင့္ကိုယ္သင္ ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာလွည့္ဖ်ားမူဝဲၾသဃ(wheel of illusion)ထဲက မလြတ္ေၿမာက္ေအာင္ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာသည္ သင္၏ၿပႆနာမ်ားကို ဖံုးကြယ္ ေမ့ေပ်ာက္ေအာင္မစြမ္းေဆာင္နဳိင္ပါ။ သင္ကုိသင္အမွန္အတိုင္း အတိအက် ေတြ ့ၿမင္နဳိင္ေအာင္သာေလ့က်င့္ယူၿခင္းၿဖစ္သည္။ အရွိကိုအရွိအတိုင္းလံုးဝ ရူၿမင္လက္ခံႏုိင္မွသာ တိုးတက္ေသာ ေၿပာင္းလဲမူကိုသင္ကိုယ္တိုင္ၿပဳလုပ္ႏုိင္မည္ၿဖစ္သည္။

Misconception #8 လြဲမွားေသာအယူအဆ (၈)
Meditation is a great way to get high
တရားအားထုတ္ၿခင္းသည္ ဘဝၿမင့္မ်ားရန္အတြက္ေကာင္းဆံုးလမ္း

တစ္ခါတစ္ရံ တရားအားထုတ္ၿခင္း ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းေသာပီတီသုခၿပည့္ဝေသာခ်မ္းသာသည့္ ခံစားမူမ်ားရရွိနဳိင္ပါသည္။ ထိုခံစားမူမ်ားသည္ တရားအားထုတ္ၿခင္း၏ ပန္းတိုင္မဟုတ္သလို အၿမဲတန္းလည္းမရရွိနိုင္ပါ။ သမာဓိထူေထာင္ရန္၊သတိတရားၿမဲရန္စေသာ မွန္ကန္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားၿဖင့္အားမထုတ္ဘဲ ထိုခ်မ္းသာသုခကိုေတာင့္တ၍ တရားဘာဝနာကို အားထုတ္ပါက ပို၍ပင္ထိုခံစားမူမ်ားကိုရရွိရန္ခက္ခဲေပလိမ့္မည္။

စိတ္တင္းက်ပ္မူမ်ားမွေၿပေလ်ာ့ၿခင္းၿဖင့္အနားယူအပန္ေၿပမူမ်ိဳးၿဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုအနားယူ အပန္ေၿပမူမွ တဆင့္ပီတိသုခမ်ားရရွိႏုိင္သည္။ တရားအားထုတ္ၿခင္းမွ ပီတိသုခကို လိုက္လံရွာေဖြေနၿခင္းေၾကာင့္မြန္းၾကပ္ေသာစိတ္ထားမ်ဳိးၿဖစ္ေပၚလာကာ ဘာဝနာ၏ၿဖစ္စဥ္ တစ္ခုလံုးကိုပ်က္စီးေစသည္။ ရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္ျခင္းႏွင့္ခ်မ္းသာသုခတို့သည္ မေတာင့္တသည္ အခိုက္အတန့္၌သာ လြယ္ကူစြာရရွိႏုိင္သည္။ ထုိပီတိသုခသည္ပန္းတိုင္မဟုတ္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွ ရေလ့ရွိေသာ တရားအားထုတ္ၿခင္း၏ ေဘးထြက္ပစၥည္းမွ်သာၿဖစ္သည္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ေနစဥ္ရက္ဆက္တရားအားထုတ္ၿခင္းၿဖင့္ရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္ျခင္းႏွင့္ခ်မ္းသာသုခတို့မၾကာခဏရရွိႏုိင္သည္။ ထိုပီတိသုခအေၾကာင္းကို အဆင့္ၿမင့္ေယာဂီမ်ားထံမွ တေလသံတည္း (ၿငင္းခ်က္မရွိ) ၾကားႏုိင္သည္။

Misconception #9 လြဲမွားေသာနားလည္မူ (၉)
Meditation is selfish
တရားအားထုတ္ၿခင္းသည္ တကုိယ္ေကာင္းဆန္၊အတၱၾကီးၿခင္းၿဖစ္သည္။

တရားအားထုတ္သည့္ေယာဂီမ်ားကို တကိုယ္ေကာင္းဆန္သူ၊ အတၱၾကီးသူမ်ားအၿဖစ္ သတ္မွတ္ တတ္ၾကသည္။ ကူရွင္ေပၚ၌ၿငိမ္သက္စြာထုိင္ၿပီးတရားအားထုတ္ေနသည့္ေယာဂီမ်ားသည္ ေသြးလွဴ ရန္ေဆးရုံသို့သြားေနသူမ်ားလည္းမဟုတ္ပါ၊သဘာဝေဘးအႏၱရယ္ဒုကၡသည္မ်ားကိုအကူအညီေပးရန္ အလုပ္ရွဳပ္ေနသူမ်ားလည္းမဟုတ္ၾကပါ။ ဘာေၾကာင့္တရားအားထုတ္ေနသနည္း? ေယာဂီ၏ ဆႏၵကိုဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ ေယာဂီတစ္ေယာက္ တရားအားထုတ္ေနသနည္း?။ ထုိေယာဂီ၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ကိေလသာတရားမ်ားၿဖစ္သည့္ ေဒါသ၊ေလာဘႏွင့္ေမာဟတို့ကို မိမိစိတ္ အစဥ္မွ ေမာင္းထုပ္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ ကိေလသာတရားကို အၿပီးသတ္ ေမာင္းထုပ္ရန္ အဖန္တလဲလဲၾကိဳးစားေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

ထိုကိေလသာတရားမ်ားသည္ အၿခားသူမ်ားေပၚတြင္ထားရွိရမည့္ ၿဗဟၼာစိုရ္ (ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ) တရားမ်ားမၿဖစ္ေပၚေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ပိတ္ပင္တတ္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ထိုကိေလသာတရားမ်ားကို အၿပီးတိုင္မပယ္ရွားႏုိင္သ၍ ေယာဂီတစ္ေယာက္ၿပဳလုပ္သည့္ အမ်ားေကာင္းရာေကာင္းက်ိဳး ကိစၥမ်ားသည္ (သံသရာအတြက္) မိမိေကာင္းစားေရးႏွင့္ မိမိ အတၱ၏ အဆြယ္အပြားမွ်သာၿဖစ္သည္။ "ကူညီမူ" ဆိုသည့္ေခါင္းစဥ္တတ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္(သို့) မိမိကိုယ္ကို ထိခိုက္နစ္နာေစၿခင္းသည္ အလြဲမွားဆံုးကစားပြဲၿဖစ္သည္။ အဆင့္ၿမင့္ေယာဂီ တစ္ေယာက္၏ဘဝကို ဆန္းစစ္လွ်င္ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ကုိယ့္အက်ိဳးစြန့္လႊတ္ရမည့္ လူမူေရးပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေလ့မရွိသည္ကိုေတြ ့ရွိနုိင္သည္။

အမွန္မွာကြ်န္ပ္တို့သည္ ကြ်န္ပ္တို့ထင္တာထက္ပို၍အတၱၾကီးၾကသည္။ အကန့္အသတ္မရွိ လြတ္လပ္ခြင့္ရခဲ့လွ်င္ အတၱသည္ အႏွစ္သာရရွိေသာလုပ္ငန္းကိစၥမ်ားကို ေၿမာင္းထဲသို့ ေရာက္ေအာင္လုပ္ႏုိင္သည္။တရားဘာဝနာပြားမ်ားၿခင္းၿဖင့္ ကြ်န္ပ္တုိ့သည္ မိမိအတၱ၏ခိုင္းေစမူမ်ား ႏွင့္ နုးညံေသာလွည့္ၿဖားမူမ်ားကို ထင္ရွားေအာင္ သတိထားလိမ့္မည္ၿဖစ္သည္။ ထိုအခါမွသာ အမွန္တကယ္အတၱကင္းစင္လိမ့္မည္ၿဖစ္သည္။မိမိ၏အတၱကိုသန့္စင္ေအာင္ၾကိဳးစားၿခင္းသည္ အတၱၾကီးသည္အလုပ္မဟုတ္ပါ။

Misconception #10 လြဲမွားေသာနားလည္မူ (၁၀)
When you meditate, you sit around thinking lofty thoughts
တရားအားထုတ္ၿခင္း ထိုင္၍စဥ္းစားေတြးေခၚေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

တရားေဘာကို ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ရႈျခင္း နည္းမ်ားစြာရရွိပါသည္။ ထိုနည္းမ်ားသည္ ဝိပႆနာဘာဝနာမဟုတ္ပါ။ ဝိပႆနာသည္ သတိတရားၿမဲေအာင္ေလ့က်င့္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ အရွိအတိုင္း သိေအာင္လုပ္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာ ရုိးရွင္းသည့္က်င့္စဥ္တစ္ခုၿဖစ္သည္။ ႏွစ္သက္မူ၊မနွစ္သက္မႏွင့္အေတြးပံုရိပ္တို့မပါဝင္ေသာ ကိုယ္ေတြ ့တိုက္ရုိက္ရူပြားမူၿဖစ္သည္။ ဘဝ၏ ခဏတုိင္း၊ ခဏတုိင္းကို အရွိအတိုင္းဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ(ယထာဘူတက်)စြာ ေတြၿမင္ေအာင္ အားထုတ္ၿခင္းၿဖစ္သည္။

Misconception #11 လြဲမွားေသာနားလည္မူ (၁၁)
A couple of weeks of meditation and all my problems will go away
ႏွစ္ပတ္၊၁လ တရားစခန္းဝင္ရုံၿဖင့္ ၿပႆနာအားလံုးအဆင္ေၿပသြားလိမ့္မည္။

တရားအားဘာဝနာသည္ အခါတည္း၊ခ်က္ခ်င္း၊အၿပီးေပ်ာက္ကင္းေစသည့္ " အံုဖြ"မန္းေဆးတစ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ေၿပာင္းလဲမူကိုခ်က္ခ်င္းေတြ ့ေကာင္းေတြ ့ပါလိမ့္မည္။ အႏွစ္သာရရွိသည့္ အက်ိဳး ရလာဒ္ေကာင္းကိုေတာ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွရွိႏုိင္လိမ့္မည္။ ကြ်န္ပ္တို့၏စၾကာဝ႒ာၾကီးကို ဤကဲသို့ ခက္ခဲမူမ်ားၿဖင့္ ဖြဲ ့စည္းတည္ေဆာက္ထားသည္။ တစ္ေန့တစ္ညႏွင့္ ရရွိနိုင္ေသာ အရာသည္ ဘာမွ်တန္ဘိုးရွိမည္မဟုတ္။ တရားအားဘာဝနာပြားမ်ားၿခင္းသည္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ခက္ခဲလမ့္မည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စည္းကမ္းေကာင္းေကာင္းႏွင့္ စနစ္တက် အနစ္နာခံေလ့က်င့္ရသည့္ က်င့္စဥ္ၿဖစ္သည္။ တရားထိုင္တိုင္းရလာဒ္ေကာင္းေတြရရွိနိုင္သည္။

အခ်ိဳ့ေသာရလာဒ္မ်ားသည္ ေဖာ္ၿပၿခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ေအာင္ သိမ့္ေမြ ့နက္နဲၾကသည္။ ထိုရလာဒ္မ်ားသည္ စိတ္၏အနက္ရွဳိ္င္းဆံုးေနရာ၌တည္ရွိေနၿပီး အခ်ိန္အတန္ၾကာမွာ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေယာဂီတစ္ေယာက္သည္ သိသာထင္ရွားေသာေၿပာင္းလဲမူရလာဒ္ကို တရားထုိင္တိုင္း တစ္စိုက္မတ္မတ္လိုက္လံရွာေဖြေနခဲ့လွ်င္ ထိုေယာဂီသည္ သိမ့္ေမြ ့ နက္နဲေသာ တုိးတက္ ေၿပာင္းလဲမူကိုလက္လြက္ဆံုးရွုံးလိမ့္မည္။ ထုိအခါ သူမွာမည္သည့္ေၿပာင္းလဲမူ၊ တိုးတက္မူမွ်မရရွိပါဆိုၿပီး စိတ္ခြန္အားေတြ ေလ်ာ့က်လာၿပီးလက္ေၿမာက္ အရွဳံေပးမွာေသခ်ာသည္။ သည္းခံၿခင္း(ခႏၱီပါရမီ)သည္ အဓိကက်သည္။ တရားအားထုတ္ၿခင္းမွ ဘာကိုမွ်သင္ခန္းစာ အၿဖစ္ မရရင္ေတာင္မွ သည္းခံၿခင္းသေဘာကိုသင္ယူၿပီးၿဖစ္မွာေသခ်ာသည္။ သည္းခံၿခင္း ဘဝအတြက္ အဖိုးတန္ဆံုးေသာသင္ခန္းစာၿဖစ္သည္။

ဆီေလ်ာ္ေအာင္ဘာသာၿပန္ဆိုသူ ေကာင္းထက္ညြန္႔

by Ven. Henepola Gunaratana (Ven. Henepola Gunaratana)
http://www.urbandharma.org/udharma4/mpe.html 

တရားဘာဝနာအေပၚလြဲမွားေသာနားလည္မူမ်ား

တရားဘာဝနာအေပၚလြဲမွားေသာနားလည္မူမ်ား

Misconception #1 လြဲမွားေသာအယူအဆ(၁)
Meditation is just a relaxation technique
တရားဘာဝနာကို အပန္းေၿပရုံ၊ အနားယူၿခင္းအၿဖစ္မွ်သာအားထုတ္ၿခင္း

တရားဘာဝနာကို အပန္းေၿပရုံ၊ အနားယူၿခင္းအၿဖစ္မွ်သာအားထုတ္ၿခင္း မ်ိဳးမလုပ္သင့္ပါ။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါအနားရၿပီး အပန္းေၿပၿခင္းသည္ တရားအားထုတ္ၿခင္း၏ အဓိကအစိတ္အပိုင္း တစ္ခု ၿဖစ္သည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာ (Vipassana-style meditation) သည္ထိုမွ်မက ေလးနက္ေသာ ပန္းတိုင္ကိုရည္ညြန္းေသာ္ၿငားလည္း အားထုတ္သူေယာဂီမ်ားစုက အပန္းေၿဖအနားယူၿခင္း နည္းလမ္းတစ္ခုမွ်သာယူဆေလ့က်င့္ၾကသည္။

တရားအားထုတ္နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို့သည္ စိတ္၏အာရုံစူးစိုက္ၿခင္း(သမာဓိ)ကို အေလးအနက္ ထားၾကသည္။ စိတ္ကိုအာရုံတစ္ခုခုေပၚ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အရူခံ (စိတ္၊ ေဝဒနာ၊ ဝင္သက္ ထြက္သက္၊ ကသုိဏ္းပရိကံ) တစ္ခုခုေပၚ၌ေသာ္လည္းေကာင္း ၿငိမ္သက္စြာ တင္ထားၿခင္း ၿဖစ္သည္။ အေလးအနက္ အၿပင္းအထန္ေလ့က်င့္ႏုိင္လွ်င္ စ်ာန္ဟုေခၚေသာ၊ ပီတိသုခခ်မ္းသာ တိုၿဖင့္ၿပည့္ဝသည့္ အဆင့္ၿမင့္သမာဓိကိုရရွိႏုိင္သည္။ စ်ာန္သည္အာရုံတစ္ခုတည္း၌ အခ်ိန္ ၾကာၿမင့္စြာ တည္ၿငိမ္ေနေသာ(ဧကဂၢထာ)စိတ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။

သာမာန္စိတ္တုိ့ထက္သာလြန္ေသာ ပီတိခ်မ္းသာသုခၿဖင့္ၿပည့္ဝေနေသာခံစားမူတစ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ အားလံုးေသာကမၼဌာန္းနည္း(၄၀)သည္ထုိအဆင့္တြင္လမ္းဆံုးၾကသည္။ ထိုအဆင့္သည္ ပန္းတိုင္ ၿဖစ္ၿပီး၊ သင့္လည္းထိုအဆင့္သို့ေရာက္ရွိပါက ဘဝတစ္ခုလံုး၏က်န္အခ်ိန္အားလံုးကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေလ့က်င့္ေနၿခင္းၿဖင့္ကုန္ေကာင္းကုန္လြန္ေစလိမ့္မည္။ စ်ာန္သည္ ဝိပႆနာဘာဝနာမဟုတ္ပါ။ ဝိပႆနာဘာဝနာ၌သတိတရားၿမဲမူလိုအပ္သည္။ သတိတရားၿဖစ္ရန္ သက္ေတာင့္သက္သာ အာရုံစူးစုိက္စြမ္းရွိရမည္။

ပီတိ၊သုခႏွင့္အပန္းေၿပမူသည္ တရားအားထုတ္ၿခင္း၏ ေဘးထြက္ပစၥည္း(by products)၊ ပန္းတိုင္၏ေရွးေၿပး(precursors) ႏွင့္မိမိတရားအားထုတ္နည္း မွန္မမွန္စစ္ေဆးႏုိင္သည့္ စံအရာမွ်သာ ၿဖစ္သင့္သည္။ သိုေသာ္ ပီတိ၊ သုခႏွင့္အပန္းေၿပမူတို့ကို ပန္းတုိင္အၿဖစ္ မသတ္မွတ္သင့္ပါ။ ဝိပႆနာဘာဝနာသည္ အလြန္ေလးနက္သိမ္ေမြ့ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၏ က်င့္စဥ္ၿဖစ္ၿပီး ကိေလသာတရားမ်ားမွလြတ္ေၿမာက္ရန္၊ စင္ၾကယ္ရန္ ႏွင့္ စိတ္အဆင့္ဆင့္ တုိးတက္ေၿပာင္းလဲရန္တို့ၿဖစ္သည္။

Misconception #2 လြဲမွားေသာအယူအဆ(၂)
Meditation means going into a trance
အသိတရားကင္းလြတ္၊ေမ့ေမ်ာနစ္ေမာေနရန္ လြဲမွားစြာတရားအားထုတ္ၿခင္း

အသိတရားမွ ကင္းလြတ္၊ ေမ့ေမ်ာသြားေအာင္ၿပဳလုပ္ႏုိင္ေသာနည္းလမ္းမ်ားရွိေကာင္းရွိႏုိင္ပါသည္။ ဝိပႆနာ ဘာဝနာသည္ အသိတရားကင္းလြတ္၊ေမ့ေမ်ာနစ္ေမာသြားေအာင္ ေလ့က်င့္ၿခင္း မဟုတ္ပါ။ ဝိပႆနာဘာဝနာသည္ မိမိကိုယ္ကိုအိပ္ေမြ ့ခ်ၿခင့္၊ စိတ္ညိဳ့ၿခင္း (hypnosis)လည္း မဟုတ္ပါ။ မိမိစိတ္ကို အသိတရားကင္းလြတ္သြားေအာင္(Black out) အားထုတ္ၿခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ သင့္ကိုသင္ခံစားမူကင္းသည့့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္အၿဖစ္ ေရာက္ေအာင္ၾကိဳးစားေနတာမ်ိဳး မၿဖစ္သင့္ပါ။ ထုိသို့မၿဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၿခင္းကသာနည္းမွန္ၿဖစ္သည္။

တရားဘာဝနာပြားမ်ားၿခင္းၿဖင့္ သင္ခံစားမွဳ၏ အေၿပာင္းအလဲၿခင္းမ်ားကို တစ္ထက္တစ္စ ပိုၿပီးနားလည္ လက္ခံနိဳင္လိမ့္မည္ၿဖစ္သည္။ သင့္ကုိသင္ ပို၍တိက်ရွင္းလင္းၿပတ္သားစြာ လက္ခံနဳိင္ရန္သင္ယူအားထုတ္သင့္သည္။ တရားဘာဝနာအားထုတ္ရန္ၾကိဳးစားသင္ယူၿခင္းၿဖင့္ ကမၼဌာန္းအာရုံ၌နစ္ေမ်ာေနေသာ စိတ္အဆင့္မ်ားၿဖစ္ေပၚလာမည္။ အသိတရား ကင္းလြတ္ၿခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ အသိကင္းေန သည့္အခုိက္ (In hypnotic trance) တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေယာဂီ၏ စိတ္ကိုလာေရာက္ထိန္းခ်ဳပ္ေနၿခင္းၿဖစ္ၿပီး၊ အဆင့္ၿမင့္သမာဓိရရွိ(စ်ာန္ဝင္စား) ေနသည့္ ေယာဂီသည္ မိမိ၏ကိုယ္ပိုင္သတိရားေအာက္တြင္ရူမွတ္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

အသိကင္းေနၿခင္းသည္ စိတ္၏အေပၚယံၿဖစ္စဥ္မွ်သာၿဖစ္ၿပီး ဝိပႆနာဘာဝနာမဟုတ္ပါ။ အဆင့္ၿမင့္သမာဓိ(စ်ာန္)သည္ သတိတရားၿမရန္အတြက္ အထူးလိုအပ္ေသာ အဆင့္တစ္ခု ၿဖစ္သည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာ၏ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မွာ သတိတရားၿမဲရန္ ေလ့က်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ၿခင္း(the cultivation of mindfulness or awareness) ၿဖစ္သည္။ သင္တရား အားထုတ္ေနစဥ္ ဘာကိုမွ် မသိ၊မၾကားဘဲ အသိကင္းမဲ့ေနခဲ့လွ်င္ သင္သည္ ဝိပႆနာ ဘာဝနာကိုပြားမ်ားေနၿခင္းမဟုတ္ပါ။

Misconception #3 လြဲမွားေသာအယူအဆ(၃)
Meditation is a mysterious practice which cannot be understood
တရားအားထုတ္ၿခင္းကို နားမလည္နဳိင္သည့္ ဂႏၶာရီဆန္ဆန္က်င့္စဥ္အၿဖစ္လြဲမွားစြာလက္ခံၿခင္း

တရားအားထုတ္ၿခင္းသည္ အဆင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ သိစိတ္မ်ား(levels of consciousness) ႏွင့္သက္ဆိုင္ၿပီး၊ သရုပ္ေဖာ္ေၿပာဆိုႏုိင္ရန္အတြက္ အလြန္ခက္ခဲနက္နဲသည္။ အခ်ိ့ဳေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို စကားလံုးမ်ားၿဖင့္ ေဖာ္ၿပေၿပာဆိုရန္ ခက္ခဲသည္ဆိုေသာ္လည္း လံုးဝ နားမလည္ႏုိင္ေသာကိစၥမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စကားလံုးမ်ားၿဖင့္ေဖာ္ၿပမူကို ေက်ာ္လြန္၍ နားလည္ႏုိင္စြမ္းၿဖစ္သည္။ သင့္မည္ကဲ့သိုလမ္းေလွ်ာက္ရမည္ကိုနားလည္ေသာ္လည္း သင့္၏ နာဗ္ေၾကာမ်ားႏွင့္ၾကြက္သားမ်ားက မည္ကဲ့သိုလွဳပ္ရွားလုပ္ေဆာင္ေပးၾကသည္ကို အစီစဥ္တက် အတိအက်ေဖာ္ၿပရန္အတြက္မၿဖစ္နဳိင္ပါ။ သိုေသာ္ သင္လမ္းေကာင္းေကာင္းေလွ်ာက္ႏုိင္သည္။ ထိုအတူ ကိုယ္တုိင္လက္ေတြ ့တရားဘာဝနာပြားမ်ားၿခင္းၿဖင့္နားလည္ႏုိင္ပါသည္။ စိတၱဇဆန္သည္ ေဝါဟာရမ်ားၿဖင့္ေလ့လာသင္ယူရန္မၿဖစ္နဳိင္သည့္အရာမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ လက္ေတြ ့ေလ့က်င့္ ခံစားႏုိင္ပါသည္။

တရားဘာဝနာပြားမ်ားရုံၿဖင့္ ၾကိဳတင္တြက္ဆ ခန့္မွန္းထားေသာရလဒ္မ်ား အလုိေလွ်ာက္ ရရွိလိမ့္မည္ဟု ေလွနံဓားထစ္မမွတ္သားသင့္ပါ။ ဘာဝနာလုပ္ငန္းသည္ လုပ္တုိင္းၿဖစ္သည့္ ပံုေသနည္း(formula)လည္းမဟုတ္ပါ။ဘယ္တရားထုိင္ခ်ိန္၌(session)မွာဘာေတြၿဖစ္လာလိမ့္မည္ဆိုေသာၾကိဳတင္ခန့္မွန္းခ်က္မ်ား မည္သည့္အခါမွ် မမွန္နဳိင္ပါ။ တရားထုိင္ခ်ိန္တိုင္း၌ စံုစမ္းမူမ်ား(investigation)၊လက္ေတြ႔ စမ္းသပ္မူမ်ား(experiment)ႏွင့္ စြန့္စားခန္းမ်ား (adventure) ၿဖစ္ေနလိမ့္မည္။ယခင္တရားအခ်ိန္မ်ားမွာရရွိခဲ့သည့္ခံစားခ်က္မ်ား၊ သင္ခန့္မွန္း ထားသည့္ အတိုင္း ရရွိခဲ့ပါက သင့္တရားအလုပ္တြင္တိုးတက္မူရွိေၾကာင္း ေဖာ္ၿပခ်က္ (indicator)ၿဖစ္သည္။ ထုိေဖာ္ၿပခ်က္အရ သင္သည္ ဘာဝနာပန္းတုိင္သို့ သြားရာ လမ္းေၾကာင္း မွန္ေပၚတြင္ ေရာက္ရွိေနၿပီၿဖစ္သည္။

Misconception #4 လြဲမွားေသာအယူအဆ(၄)
The purpose of meditation is to become a psychic superman
အဘိဥာဏ္ရ စူပါမန္းၿဖစ္ရန္ ရည္ရြယ္၍ တရားအားထုတ္ၿခင္း

တရားအားထုတ္ၿခင္းရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သတိတရားစြဲၿမဲမူ၌တိုးတက္ရန္ ္(To Develop Awareness) ၿဖစ္သည္။ မိမိစိတ္ဘာၿဖစ္ေနသည္ကိုေစာင့္ဖတ္ၿခင္းသည္လည္းအဓိကမဟုတ္ပါ။ ေကာင္းကင္၌ ပ်ံႏုိင္ၿခင္းသည္တရားအားထုတ္ၿခင္း၏ပန္းတိုင္မဟုတ္ပါ။ ပန္းတိုင္အစစ္မွာ ကိေလသာတို့မွ လြတ္ေၿမာက္ရန္ၿဖစ္သည္။ အဘိဥာဏ္စြမ္းအားႏွင့္ တရားအားထုတ္ၿခင္းတို့မွာ အၿပန္အလွန္ ခက္ခဲနက္နဲစြာစပ္ဆက္ေနၾကသည္။

တရားအားထုတ္ခါစေယာဂီမ်ားသည္ အဘိဥာဏ္ကိစၥမ်ားကို ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိေပလိမ့္မည္။ အခ်ိဳ့ေသာေယာဂီမ်ားလြန္ခဲ့သည့္ဘဝေဟာင္းမ်ားကိုမွတ္မိေကာင္းမွတ္မိေပလိမ့္မည္။ ထိုကဲ့သို့ မွတ္မိၿခင္းမ်ိဳးကို ေကာင္းစြာဖြံၿဖိဳးၿပီး စိတ္ခ်ရေသာ အဘိဥာဏ္၏ အစြမ္းဟု မေခၚဆိုႏုိင္ပါ။ အလြန့္အလြန္ေရးပါေသာအရာအၿဖစ္လည္းမသတ္မွတ္သင့္ပါ။ ထုိအဘိဥာဏ္ကိစၥမ်ားေၾကာင့္ ၿငိကပ္တတ္ေသာ တဏွာကို ၿဖစ္ေပၚေစတတ္ေသာေၾကာင့္အားထုတ္ခါစေယာဂီမ်ားအတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ မ်ားလွသည္။ လမ္းမွန္ေပၚမွလြင့္စင္သြားေအာင္ ဖ်ားေယာင္းတတ္ေသာ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား (ဥပကၠိေလသာ ၁၁ပါး) ၿဖစ္သည္။ အဘိဥာဏ္ကိစၥကို အေလးမၿပဳမိေအာင္ ၾကိဳးစားၿခင္းသည္ နည္းေကာင္းတစ္ခုၿဖစ္သည္။ အဘိဥာဏ္အစြမ္းမ်ားရသည္ၿဖစ္ေစ၊ မရသည္ ၿဖစ္ေစ မည္မွ်မထူးၿခားပါ။

ေယာဂီ၏တရားထုိင္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ အဘိဥာဏ္အစြမ္းမ်ားရရန္ သီးသန့္ ေလ့က်င့္ ခန္းမ်ား အားထုတ္ေကာင္းအားထုတ္ခဲ့မည္။ အဘိဥာဏ္အစြမ္းရရန္ အလြန္ပင္ ခဲယဥ္းသည္။ အလြန္အဆင့္ၿမင့္သည့္၊စ်ာန္ဆိုက္ေသာသမာဓိကို ေလ့က်င့္ေအာင္ၿမင္ခဲ့ၿပီးသူ (ကသိုဏ္၁၀ပါး၌ စတုတၳစ်ာန္ေရာက္ေအာင္ ဝသီေဘာ္၅တန္ၿဖင့္ ကြ်မ္းက်င္စြာ အားထုတ္နဳိင္သူ)သာ အႏၱရာယ္ နည္းပါးစြာ အလြန္ခက္ခဲေသာ  အဘိဥာဏ္အစြမ္းကို ရရွိရန္ ေလ့က်င့္နဳိင္သည္။ ေဝေနယ် သတၱဝါမ်ားေၿခခြ်တ္ရန္ရည္ရြယ္၍ အဘိဥာဏ္အစြမ္းမ်ားရရန္ အားထုတ္သင့္သည္။ ဆယ္စုႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာ အဆက္မၿပတ္ အားထုတ္ရန္လုိအပ္သည္။ မိမိႏွင့္သင့္ေလွ်ာ္သည္ လုပ္ငန္းခြင္ကို (သတိတရားစြဲၿမဲရန္) ေဇာက္ခ်ၿပီး ဥပကၠိေလသာ ၁၁ပါး တို့မွလြန္ေၿမာက္ေအာင္ၾကိဳးစားပါေလ။

Misconception #5 လြဲမွားေသာအယူအဆ(၅)
Meditation is dangerous and a prudent person should avoid it
တရားအားထုတ္ၿခင္းအႏၱရာယ္မ်ားေသာေၾကာင့္ ဆင္ၿခင္ေတြးေခၚတတ္သူမ်ားေရွာင္ၾကဥ္သင့္သည္။

အရာရာတိုင္း၌ အႏၱရာယ္ရွိသည္။ လမ္းၿဖစ္ကူးေနစဥ္ ဘတ္စ္ကားဝင္တိုက္နဳိင္သည္။ ေရခ်ိဳးေနစဥ္ အတြင္းလည္ပင္းရုိးက်ိဳးနဳိင္သည္။တရားထိုင္ေနစဥ္အတြင္းသင့္၏ အတိတ္မွမွတ္ဥာဏ္မ်ား အားလံုးေမ့ေပ်ာက္သြားနဳိင္သည္။ ၾကိဳးစားၿပီး ေမ့ၿဖစ္ထားေသာ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ အတိတ္က အၿဖစ္အပ်က္မ်ား တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ၿပန္လည္ေပၚလာနဳိင္သည္။ လံုးဝအႏၱရာယ္မရွိသည့္ အရာဆိုတာ မရွိနဳိင္ပါ။ အရာရာတိုင္းသည္အႏၱရာယ္ရွိသည့္အတြက္ အခ်ိန္ၿပည့္ ေခါင္းမူးၿခံဳ ၍ ေနရမည္ဟုလည္း မဆိုလိုပါ။ စစ္မွန္ေသာရွင္သန္ရပ္တည္ၿခင္းမဟုတ္ပါ။

အသက္မေသခင္ဘဝဆံုးေနၿခင္းသာၿဖစ္သည္။ ဘယ္အႏၱရာယ္ႏွင့္ေတြဘို့ ဘယ္ေလာက္ ၿဖစ္နဳိင္ေၿခမ်ားသည္။ ဘယ္လုိအႏၱရာယ္မ်ိဳးႏွင့္ၾကံဳေတြ႔ႏုူိင္သည္။ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ေသာ္ မည္သို႔ ရင္ဆုိင္ရမည္ ဆိုတာၿပင္ဆင္ထားသင့္သည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာ၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သတိ တရား စြဲၿမဲမူ တိုးတက္ရန္(develop awareness)ၿဖစ္သည္။ ဝိပႆနာဘာဝနာသည္အႏၱရယ္မရွိပါ။ ဝိပႆနာဘာဝနာသည္ အႏၱရယ္မ်ားကို ေက်ာ္လႊားရန္အတြက္သာၿဖစ္သည္။ သတိတရား လက္ကိုင္ထားၿခင္းၿဖင့္အႏၱရယ္မ်ားမွလံုၿခံဳေစသည္။ တရားဘာဝနာကို စနစ္တက်ေလ့က်င့္ အားထုတ္ၿခင္းၿဖင့္သိမ္ေမြ႔စြာ တၿဖည္းၿဖည္းတိုးတက္လာေပလိမ့္မည္။ ေၿဖးေၿဖးႏွင့္ မွန္မွန္ ေလ့က်င့္လွ်င္ သင့္၏တရားအားထုတ္မွဳသည္ သဘာဝအတိုင္းတိုးတက္လာပါလိမ့္မည္။ မည္သည့္ အရာကိုမွ်အတင္းအၾကပ္အၿပဳလုပ္သင့္ပါ။

အခ်ိန္ၿပည့္တရားစခန္းတြင္ကၽႊမ္းက်င္ေသာ အရည္အၿခင္းရွိသည့္ ကမၼဌာန္းဆရာေကာင္းႏွင့္ ေလ့က်င့္ သင္ၾကားပါက အလြန္လွ်င္ၿမန္စြာတိုးတက္ေအာင္ၿမင္လာလိမ့္မည္။ လြယ္ရာကစၿပီး ေၿဖးေၿဖးမွန္မွန္ေလ့က်င့္ပါကအားလံုးၿပီးေၿမာက္ေအာင္ၿမင္လိမ့္မည္။

ဆက္ပါဦးမည္..............

ဆီေလ်ာ္ေအာင္ဘာသာၿပန္ဆိုသူ ေကာင္းထက္ညြန္႔ 

by Ven. Henepola Gunaratana (Ven. Henepola Gunaratana)
http://www.urbandharma.org/udharma4/mpe.html

ေလာကဓံမုန္တိုင္းမ်ား ႏွင့္ ၾကံံ့ခိုင္သည့္စိတ္ထား

“ ေလာကဓံမုန္တိုင္းမ်ား ႏွင့္ ၾကံံ့ခိုင္သည့္စိတ္ထား'' 

ယသ ၊ အယသ ဆိုတာ ေလာကမွာ အေျခြအရံေတြနဲ႕၊ အေပါင္းအသင္းနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဒီလို ေနရတဲ့အလွည့္ ရွိတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ့ မရွိဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္ ။ ဒီလိုလည္း ျဖစ္တတ္ ေသးတယ္ေနာ္။ အျခံအရံမ်ားတဲ႕အခါ ရွိသလို ၊ အျခံအရံ မရွိတဲ႕ အခါလည္းရွိတယ္။ အျခံအရံ မ်ားလို႕ရွိရင္၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားလို႕ရွိရင္ စိတ္ဓါတ္က တစ္မ်ိဳး ၊ အသိုင္း အ၀ိုင္းမ၇ွိဘူး ၊ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္သူကမွ အဖက္မလုပ္ဘူး၊ ကိုယ့္ကို အေပါင္းအသင္းမလုပ္ဘူးဆိုရင္ စိတ္ဓါတ္က တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားျပန္ တယ္။ အဲဒါ ၾကံ့ခိုင္တဲ့စိတ္ထား မရွိလို႕ဘဲတဲ့။

အျခံအရံနဲ႕ ေနလို႕ရွိရင္ “ ေၾသာ္ ဒီအျခံအရံေတြ ငါနဲ႕အတူတကြ ေနတဲ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြအေပၚမွာ၊ ေကာင္းက်ိဳးကို ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲ”။ သူတို႕ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးကို ငါဘာအက်ိဳးျပဳႏိုင္သလဲ။ ေဟာ စဥ္းစား ရမယ္။ အျခံအရံ မဲ့လာျပီဆိုလိုရွိရင္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ႕အခါက်လို႕၇ွိရင္ “ ေၾသာ္ တရားႏွလံုးသြင္း ဖို႕ငါ့မွာ အခ်ိန္ရလိုက္တာ၊ ငါလုပ္ခ်င္တာေတြ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္လုိ႕ရျပီ။” ေဟာ ဒီလို စဥ္းစားလိုက္ လို႕ရွိရင္ စိတ္ဓါတ္က်စရာ ရွိပါ့မလား။ မရွိဘူး။

အဲဒီလို မေတြးဘဲနဲ႕ “ ေၾသာ္ ငါ့ဆီဘယ္သူမွ မလာၾကဘူး။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္၊ စိတ္ထဲမွာေဟာ lonely ျဖစ္လာတယ္။လူေတြမွာ lonely ျဖစ္လာရင္ Depression ျဖစ္ျပန္ ေရာ၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ ႏိုင္ငံျခား တိုင္းျပည္ေတြမွာ ေဟာဒီ lonely ျဖစ္ျပီးေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္းေနရလို႕ Depression ျဖစ္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ေနာ္။

ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒါအျဖစ္နည္းတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕တုန္းဆိုရင္ ဗုဒၶတရားေတာ္နဲ႕ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသြင္းတရားနဲ႕ လူေတြရဲ႕ အေလ့အက်င့္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္မွာ သိပ္ျပီးေတာ့ lonely မျဖစ္ၾကဘူး။ အထူးသျဖင့္ အသက္အရြယ္ၾကီးတဲ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ဟိုး အေနာက္တိုင္းေတြမွာ တကယ္ lonely ျဖစ္ၾကတာ။ ဘုန္းၾကီးတို႕ဂ်ာမဏီသြားတယ္။ အဘြားအို ၊ အဘိုးအိုၾကီးေတြ လမ္းမွာ ေစ်းျခင္းေတာင္းေလး ဆြဲျပီးေတာ့ သြားေနၾကတာေတြ႕တယ္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ အဘိုးၾကီးနဲ႕ အဘြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ အဘိုးၾကီး တစ္ေယာက္တည္းေတြ႕တယ္။တစ္ခါတစ္ေလ အဘြားၾကီး တစ္ေယာက္တည္း ေတြ႕တယ္။ ေတြ႕တဲ႕အခါမွာ သူတစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ lonely ျဖစ္လို႕ ဘာလုပ္သလဲဆိုရင္ ေခြးကေလး ေမြးထားတယ္။ ေခြးကေလးနဲ႕သြားတယ္။ ေခြးကေလးကို အေဖာ္ျပဳထားတယ္။

လူဆိုတာ တစ္ ေယာက္တည္း မေနတတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းဆိုလို႕ရွိရင္ လူကေၾကာက္စိတ္ ၀င္တာလည္းျဖစ္တယ္။ ပ်င္းတာလည္း၇ွိတယ္။ ဒါသတၱ၀ါရဲ႕သေဘာပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း ေနရင္ပ်င္းတယ္။

လူမေျပာနဲ႕ ျဗဟၼာေတြေတာင္မွပဲ တစ္ေယာက္တည္းေနရရင္ ပ်င္းလာတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ ကမၻာၾကီး ပ်က္သြားျပီး၊ ကမၻာျပန္တည္တဲ႕အခ်ိန္မွာ ျဗဟၼာျပည္ ျပန္ေပၚလာတဲ႕အခါမွာ အဦးဆံုး အထက္ ျဗဟၼာဘံုက ျဗဟၼာတစ္ဦးဟာ ေရွးဦးစြာ ျဗဟၼာအေနနဲ႕ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ကမၻာေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ သူတစ္ေယာက္တည္းပဲ။ အဲဒီလိုျဖစ္လာတဲ့အခါ သတၱ၀ါဆိုတာ အေပါင္း အေဖာ္ေလးနဲ႕ေနခ်င္တာ။ ၾကည့္ ျဗဟၼာၾကီးကလည္း အေပါင္းအေဖၚေလးနဲ႕ေနခ်င္တာဆိုေတာ့၊ သူတစ္ေယာက္တည္းေနရတာ ၾကာလာတဲ႕ အခါ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုတမ္းတလာသလဲဆိုရင္ “ ေအး ခုအခ်ိန္မွာ ငါ့အေဖာ္ကေလး ၊ ဘာေလး လာရင္ ေကာင္းမွာပဲ” ဒီလို စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္လာတယ္။

အဲဒီလို စိတ္ျဖစ္လို္က္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ “ ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္ (သို႕မဟုတ္) ထန္းသီးေၾကြ ခိုက္ က်ီးပ်ံခိုက္” (အဲ ျမန္မာစကားကေတာ့ “ ထန္းသီးေၾကြခိုက္ ၊ က်ီးနင္းခိုက္” နဲ႕ ေျပာၾကတယ္ေနာ္။ စာထဲမွာပါတဲ႕အတိုင္းေျပာရင္ ၊ “ထန္းသီးေၾကြ ခိုက္ က်ီးပ်ံခိုက္” ဆိုတာကအမွန္၊ ထန္းသီးက ေၾကြအက်၊ က်ီးကျဖတ္အပ်ံ၊ ထန္းသီးကေန က်ီးကန္းကိုဖိမိျပီးေတာ့ ေသတယ္ဆိုတဲ႕ဟာေျပာတာေနာ္။ အေပၚက ထန္းသီးကျပဳတ္အက်၊ က်ီးကေအာက္ကျဖတ္အပ်ံ က်ီးေသသြားတယ္။

အဲဒါမ်ိဳးကိုဆိုလုိတယ္။“ထန္းသီး ေၾကြခိုက္ က်ီးပ်ံခိုက္”။ သို႕ေသာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလိုမ်ိဳး အေျပာမ်ားတာက “ ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္”လို႕ေျပာတယ္ေနာ္။ က်ီးက ထန္းသီးေပၚ တက္နားလို႕၊ထန္းသီးက ေၾကြက်သြားတယ္လို႕ေျပာ တယ္။ ပါဌိစကားလံုးမွာ “ကာက တာလိယ” ဆိုတဲ႕စကားလံုး၇ွိတယ္။ “ကာကတာလိယ” ဆိုတဲ႕စကားလံုး ရွိတယ္။ ကာက တာလ။ ကာက ဆိုတာက်ီး ၊ တာလဆိုတာက ထန္းသီး၊ အဲဒီက်ီးနဲ႕ ထန္းသီးလို မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႕ ၊ မေတာ္တဆ ျဖစ္သြားတာကို ဆိုလိုတယ္။)

အဲဒီ ျဗဟၼာၾကီးဟာလည္း သူက စိတ္ကူးလိုက္တာ။
“ ငါတစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ ပ်င္းစရာၾကီး၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ေပၚလာရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာဘဲ” လို႔ ေတြးလိုက္တဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ျဗဟၼာတစ္ေယာက္ ဘြားကနဲ ေရာက္လာတယ္။ ျဗဟၼာျပည္မွာ တျဖည္းျဖည္းေလး ေမြးေနရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဥပပတ္ ပဋိသေႏၶအရ ျဗဟၼာတစ္ဦး ရုတ္တရက္ ေပၚလာ တာ။ ေပၚလာေတာ့ သူ႔အေတြးေလးထဲမွာ ဘယ္လိုေတြးမိသလဲဆိုေတာ့ “ၾကည့္၊ ငါ့ဆႏၵအရေပၚလာတာ၊ ဒါငါဖန္ဆင္းတာ”။ ေဟာ ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒ အဲဒီကစလာတယ္။ သူအေတြးနဲ႔သူ၊ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္၊ သူက “ေၾသာ္ ငါကဒီျဗဟၼာကို ဖန္ဆင္း လိုက္တာ၊ အဲဒီေတာ့ ငါဖန္ဆင္းႏိုင္သူ၊ အရာခပ္သိမ္းကို ငါျမင္သူ၊ ေလာက ႀကီးကို ႀကီးစိုးသူ” ဆုိတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ အထင္ႀကီးသြားတယ္။

အဲ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ ျဗဟၼာက၊ သူကသက္တမ္းသိပ္ၾကာေအာင္ မေနရဘူး။ မၾကာခင္ ျဗဟၼာ ျပည္က စုေတသြားၿပီး လူ႔ျပည္သြားျဖစ္တယ္။ ျဖစ္လာတဲ့အခါ သမထက်င့္စဥ္တစ္ခုကို ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ က်င့္တယ္။ ဘာရသလဲဆိုရင္“ပုေဗၺနိ၀ါႆ ႏုႆတိ” အတိတ္ဘ၀ကုိ သိႏုိင္တဲ့၊ ပုေဗၺနိ၀ါသ အဘိညာဥ္ကုိရတယ္။ သူကျပန္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ သူျဗဟၼာ့ျပည္ကလာတယ္ဆုိတာ သြားျမင္တယ္။ ျဗဟၼာ့ျပည္ကလာတုန္းက အဲ့ဒီမွာ ျဗဟၼာႀကီးတစ္ဦးရွိတယ္ဆုိတာလည္း သူျမင္တယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ သူ႕မွာ အယူအဆတစ္ခု ဘယ္လုိေပၚလာတုန္းဆုိရင္ “အဲ့ဒီ ျဗဟၼာႀကီးက ငါမရွိခင္ ကတည္းကရွိေနတဲ့ျဗဟၼာႀကီး။ သူကဟုိမွာရွိေနတုန္း ငါကေသရတယ္။ သူသိပ္အသက္ရွည္တယ္။ သူက ေသမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါပဲေသရတယ္” ဆုိၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီလုိေတြးတာကေနၿပီးေတာ့ သူကလူေတြကုိ တဆင့္ ျဖန္႔တယ္ေပါ့။ “မဟာျဗဟၼာဆုိတာ၊ ေလာကႀကီးကုိဖန္းဆင္းတာရွိတယ္။ ငါ့လည္းသူဖန္ဆင္းဆာ။ ငါက အေစာႀကီးေသရၿပီး၊ အခုလူ႕ျပည္မွာ လာျဖစ္ရတယ္” ဆုိၿပီး သူကေန လုိက္ေဟာလုိက္တာနဲ႔ “ထာ၀ရ ဘုရားဖန္ဆင္းတယ္” ဆုိတဲ့ အယူအဆေပၚလာတယ္လုိ႔ ဒီဃနိကာယ္ျဗဟၼဇာလသုတ္မွာ ဒီလုိေဟာ ထားတယ္ေနာ္။ ဒါ “ထာ၀ရဘုရား အယူအဆ” ဆိုတာ အဲ့ဒီက အစေပါ့။

“ေလာကကုိ ျဗဟၼာက ဖန္ဆင္းတယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ မေတာ္တဆေပၚလာခဲ့တဲ့အယူအဆ တစ္ရပ္ပဲ “ တကယ္ကေတာ့ သူဘယ္သူမွဖန္ဆင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္အေတြးနဲ႔ကုိယ္ စဥ္းစားရာက ဒီအယူအဆတစ္ရပ္ေပၚလာတယ္လုိ႔ေျပာတာ။

ေအး ျဗဟၼာေတာင္မွပဲ သူတစ္ဦးတည္း ပ်င္းတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရွိေတာ့ ေလာကမွာ လူေတြက အယသ တစ္ေသာင္တည္း ေနရၿပီဆုိ Lonely ျဖစ္လာၾကတယ္။ Lonely ျဖစ္လာၿပီး Depression ၀င္လာတယ္။ ေဟာ ဒါမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္။

ႏုိင္ငံျခား တုိင္းျပည္ေတြမွာ ပုိၿပီးေတာ့ ဆုိးတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ အဘုိးအဘြားေတြက သားေတြက သားေတြ၊ သမီးေတြ၊ ေျမးေတြ၊ ျမစ္ေတြကေန ဂရုစုိက္ၾကေတာ့၊ သုိက္သုိက္၀န္း၀န္းဆုိေတာ့ ကံေကာင္းၾကတယ္လုိ႔ေျပာရမွာေပါ့။ ဟုိမွာက်ေတာ့အဘုိးႀကီးေတြ၊ အဘြားႀကီးေတြ၊ သားသမီးေတြနဲ႔ Christmas ေန႔တုိ႔၊ New Year တုိ႔မွာပဲ ဆုံေတြ႕ၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ Greeting Card ေလး ပုိ႔လုိက္တာနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ေနရတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အိမ္ျပန္လာတာမ်ဳိးႀကဳံရတယ္။

ေအး အဲ့ဒီ အဘုိးႀကီးေတြ လမ္းမွာ တစ္ခါတစ္ေလ လဲၿပီးေတာ့ ေသသြားတာရွိတယ္။ ေခြးကေလး တစ္ေကာင္နဲ႔ေနတာ ၊ အိမ္ထဲမွာေသေနတာရွိတယ္။ ဒီလုိအမ်ဳိးအမ်ဳိးပဲသူတုိ႔ဆီမွာေနာ္။ တကယ့္ကုိ Lonely ျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီလုိ “အယသ” လုိ႔ေခၚတဲ့ တစ္ကုိယ္တည္း ေနရၿပီ၊ အၿခံအရံကင္းမဲ့ၿပီဆုိရင္ လူေတြမွာ စိတ္ဓါတ္က်သြားတတ္တယ္။

အဲ့ဒီလုိ စိတ္ဓါတ္မက်ေအာင္ တစ္ေယာက္တည္းေနရၿပီဆုိ အက်ဳိးရွိတဲ့အလုပ္ ဘာရွိလဲ ? အက်ဳိးရွိေအာင္ ငါဘာလုပ္မလဲ?။ ကုိယ့္မွာ အေဖာ္ေကာင္းတစ္ခု ရွာထားဖုိ႔လုိတယ္။ အေဖာ္ေကာင္းဆုိတာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္ေတြအတြက္ ကမၼဌာန္းနဲ႔ေနတယ္၊ တရားနဲ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီးေနတယ္။ Lonely မျဖစ္ဘူး။ စိတ္ဓာတ္ ထိန္းႏုိင္သြားတယ္။

ေအး ဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ အၿခံအရံမ်ားတယ္ဆုိရင္လည္း ကုိယ့္စိတ္က စဥ္းစားရမွၾက “သူတုိ႔အတြက္ ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲ” ေၾသာ္ ငါ့မွာ ေနာက္လုိက္ ေနာက္ပါေတြ မ်ားေနတယ္” ဆုိၿပီးေတာ့ အထင္မႀကီးနဲ႔ “အခုလုိ ျဖစ္တာလည္း တစ္ခဏပဲ” ။ ေနာက္က်ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေရာက္ႏုိင္တယ္။ “အၿခံအရံမ်ားေနတဲ့အခိုက္ ငါ သူတုိ႔အတြက္ ဘာလုပ္ေပးႏုိင္သလဲဆုိတာ” ဆင္ျခင္စဥ္းစားတာ ဒါလမ္းမွန္က်တယ္။

အၿခံအရံကင္းမဲ့သြားၿပီ ဆုိလုိ႔ရွိရင္၊ “ေအး အၿခံအရံ ကင္းမဲ့တယ္ဆုိတာလည္း တစ္ခဏပဲ၊ ထာ၀ရမဟုတ္ဘူး။ အၿခံအရံမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ တရား ဓမၼ ႏွလုံးသြင္းခ်ိန္ေတြ ငါ့မွာ ပုိရလာတယ္။ စာဖတ္ခ်ိန္ေတြ ငါ့မွာပုိရလာတယ္” စသည္ျဖင့္ ဒီလုိ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ၿပီး ကုိယ့္စိတ္ကုိ Lonely မျဖစ္ေအာင္၊ Depression မရေအာင္၊ စိတ္ဓာတ္က်တာမ်ဳိးမျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္စဥ္းစားရမယ္။ ဒါ ေလာကဓံကုိ ႀကံ့ၾကံ့ခံတဲ့နည္းေတြေပါ့ေနာ္။ ေလာကဓံကုိ ႀကံ့ၾကံ့ခံႏုိင္ရမယ္။

အဲ့ဒီလုိမွ ႀကံ့ႀကံ့မခံႏုိင္ဘူးဆုိရင္၊ အၿခံအရံမ်ားရင္ စိတ္ထားက တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားတယ္။ အၿခံအရံမဲ့လုိ႔ရွိရင္ စိတ္ထားက တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားၿပီးေတာ့၊ စိတ္ဓါတ္မတည္ၿငိမ္မႈ ႀကံ့ခုိင္မႈ မရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေလာကဓံမုန္တိုင္းတုိက္တုိင္း ယိမ္းထုိးေနတဲ့စိတ္၊ မတည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ဆုိရင္ သူ႔ရဲ႔ သႏၲာန္မွာ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာေတြ မရႏုိင္ဘူး။

ေကာင္းတဲ့ေလာကဓံနဲ႔ေတြ႔ရင္ စိတ္က သေဘာက်၊ ေက်နပ္တယ္ဆုိတာ အဘိဓမၼာ သေဘာအရ ဘာျဖစ္တာတုန္းလုိ႔ဆုိရင္၊ ဗုဒၶျမတ္စြာက အဲ့ဒါကုိ အႏုေရာဓ လုိ႔ေခၚတယ္။ ဒီအာရုံေပၚမွာ ေက်နပ္ၿပီး။ လုိက္ေရာတာ။ အဲ့ဒီ အႏုေရာဓ ဆုိတာ ဘာတုန္းဆုိရင္ ေလာဘရဲ႔ သေဘာပဲ။ ေလာဘျဖစ္တာ။ ကုိယ္ႀကဳိက္တဲ့ အေနအထားေလး ရလာလုိ႔ရွိရင္၊ တြယ္တာၿပီးေတာ့ စိတ္ကေက်နပ္ေနတာ၊ အႏုေရာဓ လုိက္ေလ်ာတာ ေလာဘေနာ္။

အကယ္၍ ကုိယ္မလုိခ်င္တဲ့ မကာင္းတဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ ႀကဳံၿပီဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲ့ဒီအေနအထားကုိ စိတ္က ဆန္႔က်င္လာတယ္။ ဆန္႔က်င္တာကုိ ၀ိေရာဓလုိ႔ ေခၚတယ္။ အဲ့ဒီ ၀ိေရာဓ ဆန္႔က်င္လာၿပီဆုိရင္ ဘာျဖစ္တတ္တုန္းဆုိရင္ ေဒါသျဖစ္လာတယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ ေကာင္းတဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ ႀကဳံလုိ႔ရွိရင္ ေလာဘျဖစ္တယ္။ ေလာဘျဖစ္ရင္ စိတ္မၿငိမ္မသက္ျဖစ္မယ္။ မေကာင္းတဲ့ ေလာကဓံန႔ဲႀကဳံလုိ႔ရွိရင္ ေဒါသျဖစ္မယ္။ စိတ္မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္မယ္။ အဲဒီေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ ၀င္လာတာနဲ႔တစ္ၿပဳိင္နက္ စိတ္ဓါတ္ ႀကံ့ခုိင္မႈဆုိတာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။

ေလာဘက အေရာင္ဆုိးလုိက္၊ ေဒါသကအေရာင္ဆုိးလုိက္နဲ႔ဆုိၿပီးေတာ့၊ ေလာကဓံတရားေတြ အေပၚမွာ ေလာဘနဲ႔၊ ေဒါသနဲ႔၊ လုိက္ေလ်ာလုိက္၊ ဆန္႔က်င္လုိက္၊ လုိက္ေလ်ာလုိက္၊ ဆန္႔က်င္လုိက္နဲ႔ ေလာကဓံရဲ႕ဒဏ္ကုိ ခံေနရတယ္လုိ႔ ေျပာတာေနာ္။ ေအး အဲ့ဒီလုိမျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ရမယ္။

ေလာကဓံမုန္တိုင္းမ်ား ႏွင့္ ၾကံံ့ခိုင္သည့္စိတ္ထားစာအုုပ္မွ ေကာက္ႏွဳတ္ခ်က္

(ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ)

Thant Gyi

ဘ၀ေကာင္းတစ္ခု ရခ်င္ရင္ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္

ဘ၀ေကာင္းတစ္ခု ရခ်င္ရင္ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္

ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရခ်င္ရင္ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္လူ႔ဘ၀ရယ္လို႔ရလာျပီဆိုရင္ ေယဘုယ် အားျဖင္႔ အေရးကိစၥ ငါးပါးနဲ႔ မလြဲမေသြ ပတ္သက္ရပါမယ္။ လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါး လို႔ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ က်န္းမာေရး၊စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ၊လူမွဳေရးနဲ႔ ပညာေရးတို႔ပါပဲ။ က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ ပါဏတိပါတ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀ တိုင္းအနာေရာဂါမ်ားျပီး က်န္းမာေရးညံ႕ဖ်င္းတတ္ပါတယ္။ စီးပြားေရးျပည္႔စံုတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အဒိႏၷာဒါနသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ 

အဒိႏၷဒါနသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္းပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီးစီးပြားေရးနိမ္႔က် တတ္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကာေမသုမိစာၦစာရ သ္ိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ ကာေမသုမိစာၦစာရသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ျပႆနာရွဳတ္ေထြးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးကံ ဆိုးတတ္ပါတယ္။

လူမွဳေရးအဆင္ေျပတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။မုသာ၀ါဒသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း လူအယံုအၾကည္ကင္းမဲ႔ျပီး လူမွုဆက္ဆံေရး လြဲေခ်ာ္ တတ္ပါတယ္။ပညာေရးျမင္႔မားတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ သုရာေမရယသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အသိဥာဏ္ထံုထိုင္းျပီး ပညာေရး ေအာက္တန္းက်တတ္ပါတယ္။

လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါးလံုးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်မျဖစ္ပဲ အထက္တန္းက်က်၊ အဆင္႔အတန္း ျမင္႔ျမင္႔ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ ၅ ခုကို အျဖဴစင္ဆံုး ၊ အသန္႔ရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပါတယ္။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတိုင္း ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရျပီလို႔ မဆိုနိုင္ေသးပါဘူး။ ငါးပါးသီလ ေဖာက္ဖ်က္မွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘ၀ေကာင္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ငါးပါးသီလ လံုျခံဳမွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကိုသာ အဖိုးတန္ဘ၀ေကာင္းလို႔ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ငါးပါးသီလေတြ လံုခဲ႔တယ္မလံုခဲ႔ဘူးဆိုတာက ိုသူ႕ရဲ႕ အက်ိဳးေပးကိုၾကည့္ ျခင္းအားျဖင္႔သိနိုင္ပါတယ္။

ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ၊ သူတပါးအသက္ကို သတ္ျဖတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း မ်က္စိ၊နား၊နွာ၊အဂၤါ၊ေျခလက္ခ်ိဳ႕ယြင္းတတ္ပါတယ္။ ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ စိုစိုျပည္ျပည္ မရိွပဲ မြဲျပာေျခာက္ညိွဳးေနတတ္ပါတယ္။ အင္အားခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး အားနည္းေနတတ္ပါတယ္။ လ်င္ျမန္ ဖ်တ္လတ္ျခင္း ကင္းေ၀းျပီး တံု႔ေနွးတံု႔ေနွးျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေဘးရန္တစ္စံုတစ္ခု ေပၚေပါက္လာရင္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ အသတ္အျဖတ္ခံရတတ္သလို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အဆိပ္ေသာက္ ၊ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျပီးလည္း ေသရတတ္ပါတယ္။ အနာေရာဂါ မ်ားတတ္ပါတယ္၊ အေျခြအရံပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။ အသက္တိုတတ္ပါတယ္။

အဒိႏၷဒါနသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ၊ပိုင္ရွင္မေပးပဲသူတစ္ပါးပစၥည္းကိုမတရားယူတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း ပစၥည္း ဥစၥာမြဲတတ္ပါတယ္။ လူဆင္းရဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ေနရတတ္ပါတယ္။ အလိုရိွတာမရပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ျခင္း ၊ သူတစ္ပါးလိမ္လည္ျခင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။ ေရ၊ မီး၊ သူခိုး ၊ အေမြခံသားသမီးဆိုး၊ မင္းဆိုးဆိုတဲ႔ ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးရဲ႕ ေနွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးမွဳေၾကာင္႔ ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ လက္လႊတ္ဆံုးရံွဳးရတတ္ပါတယ္။

ကာေမသုမိစာၦစာရပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ၊မိမိကာမပိုင္မဟုတ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္သူဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းမွာမလိုမုန္းထားသူေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ရန္သူလဲမ်ားတတ္ပါတယ္။လာဘ္လာဘရွားပါ တိတ္ဆိတ္တတ္ပါတယ္။ ခ်မ္းသာမွဳ ကင္းဆိတ္တတ္ပါတယ္။ မိန္းမျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ မိန္းမမဟုတ္ ၊ ေယာက်ၤားမဟုတ္ ပ႑ဳပ္ ( မိန္းမလ်ာ ၊ ေယာက်္ားလ်ာ) ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။

 ေယာက်ၤားျဖစ္ျပန္ရင္လဲတည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာၤးေကာင္း တစ္ေယာက္ မျဖစ္နိုင္ပါပဲ၊ မိန္းမတစ္ေယာက္လိုဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္နဲ႔သူတစ္ပါးအေပၚ မေကာင္းျမင္ ျပစ္တင္ ေ၀ဖန္တတ္လြန္းတဲ႔ အထင္ၾကီးစရာလံုး၀မေကာင္းတဲ႔ယုတ္ညံ႕တဲ႔အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ မ်က္နွာပ်က္ျပီးေတာ႔အရွက္ကြဲရတတ္ပါတယ္။ရုပ္ဆင္းအဂၤါ လကၡဏာ တို႔ခ်ိဳ႕ယြင္းေသးသိမ္တတ္ပါတယ္။စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမွဳအားၾကီးတတ္ပါတယ္။ကိုယ္ ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါေကြကြင္းရတတ္ပါတယ္။

မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ၊မဟုတ္မမွန္တဲ႔စကားကိုလိမ္ညာလွည္႔ပတ္ ေျပာဆိုတတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္းစကားပီပီသသမေျပာတတ္တဲ႔သူျဖစ္ရပါတယ္။သြားေတြမညီမညြတ္ရိွတတ္ပါတယ္။ ခံတြင္း ပါးစပ္ပုတ္ညွီတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္အသားအေရ စိုစိုဖတ္ဖတ္မရိွပဲ ေျခာက္ကပ္ပူရိွန္ေနတတ္ပါတယ္။ပံုဟန္သြင္ျပင္ မလွပပဲဆိုး၀ါးေဖာက္ျပန္ ခ်ိဳ႕ယြင္း ေနတတ္ပါတယ္။သူတစ္ပါးအေပၚၾသဇာမေရာက္၊အာဏာမတည္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။နွဳတ္ခမ္းေထာ္၊လ်ွာၾကမ္းျပီးအေျပာအဆိုသရမ္းတတ္ပါတယ္။စိတ္တည္ျငိမ္မွဳလံုး၀မရိွပဲလ်ွပ္ေပၚေလာ္လီျပီးအထင္ၾကီးစရာေကာင္းနိုင္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာနိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ ႔သူ ၊ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းအေရးအခြင္႔သင္႔ မသင္႔ကိုနားမလည္တတ္၊မသိတတ္ပါဘူး။ ပ်င္းရိတတ္ပါတယ္။ အရူးအနွမ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးျပဳဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးေတြကိုမသိတတ္၊ မဆပ္တတ္ေတာ႔ပါဘူး။ ဟိရိၾသတၱပၸ လို႔ေခၚတဲ႔ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အကုသိုလ္ကိုမွ မေရွာင္ပဲ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ေတြအားလံုးကို အလြယ္တကူျပဳမိတတ္ပါတယ္။

ငါးပါးသီလနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးငါးခုကို ႏႈဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္ က်က္ထား နိုင္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။

ပါဏာတိပါတ္ ၊သူ႔သက္သတ္က
ခ်ိဳ႕တတ္အဂၤါ ၊ မြဲျပာရုပ္သြင္
အားအင္ခ်ိဳ႕ယြင္း ၊လ်င္ျခင္းလဲေ၀း
ေဘးကိုေၾကာက္တတ္ ၊ အသတ္ခံရာ
အနာမ်ားလ်ွက္ ၊ေျခြရံပ်က္၍
အသက္တိုလ် ၊ ျပစ္မ်ားစြာ႔သည္
ေရွာင္က အျပန္အက်ိဳးတည္း။

အဒိႏၷဒါ ၊ ခိုးမိပါမူ
ဥစၥာနည္းမြဲ ၊ ဆင္းရဲငတ္ဘိ
လိုရိွမရ ၊ ေဘာဂပ်က္စီး
ေရမီးသူခိုး ၊ ေမြခံဆိုးနွင္႔
မင္းဆိုးအျပား ၊ ရန္မ်ိဳးငါးေၾကာင္႔
ပ်က္ျပားဥစၥာ ၊ ျပစ္မ်ားစြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။

မိစာၦစာရ ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း
မုန္းၾကသူမ်ား ၊ရန္သူပြား၍
ရွားပါးလာဘ္တိတ္ ၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏
ဣတၳိပ႑ဳက္ ၊မ်ိဳးရုပ္ခါခါ
မ်က္နွာမလွ ၊ အရွက္ရလ်ွက္
လကၡဏဣေျႏၵ ၊ယြင္းေသြခ်ိဳ႕သိမ္
စိုးရိမ္မ်ားစြာ ၊ ခ်စ္သူကြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။

မုသားစကား ၊ ေျပာဆိုျငားမူ
စကားမပီ ၊ သြားမညီတည္း
ပုတ္ညွီပါးစပ္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကိုယ္ေရ
ဣေျႏၵေနာက္ ၊ ပံုယြင္းေဖာက္၏
မေရာက္ၾသဇာ ၊ နွဳတ္လ်ွာၾကမ္းေထာ္
လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီ ၊ စိတ္မတည္သည္
ေရွာင္ျပီအျပန္အက်ိဳးတည္း။

ေသရည္ေသာက္လင္႔ ၊သင္႔မသင္႔၌
ေရးခြင္႔မသိ ၊ ပ်င္းရိေမ႕ရူး
ေက်းဇူးမဆပ္ ၊ဟိေရာတၱပ္ကင္း
ခမင္းမ်ားထို ၊ အကုသိုလ္ကို
မျငိဳလြယ္ရာ ၊ျပဳက်င္႔ရာသည္
ေရွာင္ခါအျပန္အက်ိဳးတည္း။

ငါးပါးသီလနဲ႔ပါတ္သက္တဲ႔ဒီေဆာင္ပုဒ္ငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္ က်က္ထားပါ။ ေဆာင္ပုဒ္မွာ ပါတဲ႔ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါ။ငါးပါးသီလ မလံုျခံဳျခင္းရဲ႕အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ႔လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ ရက်ိဳး မနပ္တဲ႔ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုလူ႔ဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ရေလေအာင္ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ ေရွာက္နိုင္ၾကပါေစ။

အရွင္ဆႏၵာဓိက ( ေလာက၌အေကာင္းဆံုးေသာအရာ)

ပစၥဳပၸန္

 

ပစၥဳပၸန္

အာသာရမၼက္ရဲ႕ အဆိုအမိန္႔က မနက္ျဖန္ ျဖစ္တယ္။ တဏွာရဲ႕ အဆိုအမိန္႔က မနက္ျဖန္ ျဖစ္တယ္။ အလိုဆႏၵရဲ႕ အဆိုအမိန္႔က မနက္ျဖန္ ျဖစ္တယ္။ ဘာဝနာရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ကေတာ့ အဲ့ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ 'ယေန႔' ျဖစ္တယ္။ 'ယခု' ျဖစ္တယ္။ ဘာဝနာ အတြက္ ပစၥဳပၸန္မွတစ္ပါး တစ္ျခားအခ်ိန္ကာလ ဆိုတာ မရွိဘူး။ တျခားခဏ ဆိုတာ မရွိဘူး။


အလိုဆႏၵ အတြက္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပစၥဳပၸန္ကို ဖယ္ထားၿပီး တစ္ျခားအခ်ိန္ကာလ အားလံုး ရွိတယ္။ အနာဂတ္ ရွိတယ္။ အတိတ္ ရွိတယ္။ ဘာဝနာ အတြက္ အတိတ္ ဆိုတာ မရွိဘူး။ အနာဂတ္ ဆိုတာ မရွိဘူး။ ယခု ခဏသာ ရွိတယ္။ ပစၥဳပၸန္သာ ရွိတယ္။ ယခုခဏမွာသာ၊ ပစၥဳပၸန္မွာသာ အခ်ိန္ကာလကို ျဖတ္ကူးသြားလို႔ ရတဲ့ တံခါးေပါက္ ရွိတယ္။

မနက္ျဖန္ အိမ္ေဆာက္မယ္။ သန္ဘက္ခါ ပိုက္ဆံရွာမယ္။ ဘာလုပ္မယ္၊ ညာလုပ္မယ္။ အဲ့ဒီလို စီမံကိန္းေတြ စိတ္ထဲမွာ ေရးဆြဲထားတဲ့ အတြက္ ဝင္ေပါက္ တံခါးဟာ အလြန္တရာ က်ဥ္းေျမာင္းေနတယ္။

ခရစ္ေတာ္ မိန္႔ၾကားထားတဲ့ စကား ရွိတယ္။ "တံခါးေပါက္က အလြန္တရာ က်ဥ္းေျမာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေကြ႕အေကာက္ မရွိဘူး။ ေျဖာင့္ေနတယ္။ သြားလို႔ လြယ္တယ္။ က်ဥ္းေတာ့ အလြန္က်ဥ္းတယ္။ ဘယ္ေလာက္ က်ဥ္းသလဲ ဆိုရင္ သတိထားၿပီး မသြားရင္ သြားလို႔ ရမယ့္ တံခါးေပါက္ မဟုတ္ဘူး"

ပစၥဳပၸန္ ခဏဟာ ဘယ္ေလာက္ ေသးငယ္တယ္ ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ဖူးသလား။ ဘယ္ေလာက္ ေသးငယ္သလဲ ဆိုရင္ ပစၥဳပၸန္ ခဏ ဆိုတာ မရွိဘူး လို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ ပစၥဳပၸန္ခဏလို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္ရံုနဲ႔ အဲ့ဒီခဏဟာ အတိတ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ပစၥဳပၸန္ခဏဟာ အဲ့ဒါေလာက္ ေသးငယ္တယ္။ ပစၥဳပၸန္လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ပစၥဳပၸန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အတိတ္ျဖစ္သြားတယ္။ အနာဂတ္ ျဖစ္ရင္ ျဖစ္၊ မဟုတ္ရင္ အတိတ္ ျဖစ္သြားတယ္။ မသိေသးသေရြ႕ အနာဂတ္၊ သိသြားတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အတိတ္။

လာလိမ့္မယ္-လာလိမ့္မယ္ လို႔ ေမ်ွာ္လင့္ေန႐ံုနဲ႔ ေရာက္မလာေသးဘူး။ ေရာက္လာၿပီလို႔ သိတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ထြက္သြားၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ခဏကို ဖမ္းကိုင္ထားလို႔၊ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မရဘူး။ အလြန္တရာ သိမ္ေမြ႕တယ္။ ေရာက္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္ကို ေရာ္ရမ္းဖမ္းခ်ည္ထား။ ေရာက္လာၿပီး ထြက္သြားတဲ့ အတိတ္ကိုလည္း ဆုပ္ကိုင္ထား။ အဲ့ဒီႏွစ္မ်ိဳးလံုးဟာ အခ်ည္းႏွီး အလဟႆခ်ည္းပဲ။

ဆရာပါရဂူ

အစားေကြၽးၿပီးမွ တရားေပးပါ (Feeding)

အစားေကြၽးၿပီးမွ တရားေပးပါ (Feeding)

သဒၶါၾကည္လင္ ပါရမီရွင္အေပါင္းတို႔ ခင္ဗ်ား။

တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္္စင္အေပါင္းတို႔ ခင္ဗ်ား။

ဒီစကားေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား အေတာ္ေလး အကြ်မ္းတဝင္ ရွိေနၾကၿပီးျဖစ္၏။

နဝင္ပီယံလည္း ျဖစ္ပါသည္။

“ဆရာညိဳ ဘာလို႔ဒါေတြကို ရြတ္ေနရတာလဲ”

“နားထဲၾကားေနလို႔ပါ”

“ဒီစကားေတြကို လူတိုင္းၾကားေနတာေပါ့ဗ်ာ။ လမ္းေထာင့္တိုင္းလိုလို အလွဴခံဌာနေတြ ရွိတယ္။ ေလာ္စပီကာေတြနဲ႔ သံၿပိဳင္သီခ်င္းေတြဖြင့္ၿပီး အလွဴခံေနၾကတာပဲ”

“ဓမၼေတးေတြပါဗ်ာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာညိဳရယ္။ ၿမိဳ႕ထဲလည္း တရားပြဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ မဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လမ္း (၃ဝ) ေအာက္လမ္းမွာဆိုရင္ တရားပြဲ သံုးညရွိတယ္။ ဗိုလ္ဆြန္ပက္လမ္း၊ ၃၁ လမ္း၊ ၃၃ လမ္း၊ ၃၈ လမ္း တရားပြဲေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ”

“ခင္ဗ်ားေစာေစာကေျပာတဲ့ သဒၶါၾကည္လင္ ပါရမီရွင္အေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္သေဘာက်တယ္။ ဗုဒၶဘာသာတရားဆိုတာ သဒၶါတရားရွိဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးပဲ၊ သဒၶါတရားဆိုတာ သက္ဝင္ယံုၾကည္မႈပါပဲ။ ဘာကိုယံုၾကည္လဲဆိုရင္ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ေျပာတာပါ”

“ဒါေပမဲ့ မေကာင္းတာလုပ္ရင္လည္း ေကာင္းတာေတြျဖစ္ေနသူေတြကို ေတြ႕ဖူးၾကေတာ့ သဒၶါတရားအေပၚ သံသယေတြရွိၾကတာ အမွန္ပါပဲ”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ဘာသာတရားကို တကယ္တမ္း သက္ဝင္ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို အျပည့္အဝ လက္ခံဖို႔လိုတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မေကာင္းတာေတြလုပ္တဲ့လူ ေကာင္းက်ိဳးေတြခံစားေနရတာကို မျငင္းလိုပါဘူး။ အဲဒီကိစၥကို တစ္ပိုင္းထားလိုက္မယ္”

“မတူတာေတြကို ဖယ္ထားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလား”

“အဲဒီလို စဥ္းစားရင္လည္း ရပါတယ္။ သူ႔က႑ကို ခဏေဘးမွာထားလိုက္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ မေကာင္းတာလုပ္ၿပီး ေကာင္းတာျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ရင္ တစ္ကမၻာလံုးကလူေတြ မေကာင္းတာပဲ လုပ္ၾကမွာေပါ့။ သူတို႔တစ္ေတြ သီလေစာင့္ထိန္းစရာ မလိုဘူးလို႔ ထင္ေနၾကမွာေပါ့”

“အင္း ခင္ဗ်ားေျပာတာ စဥ္းစားစရာပဲ”

ဆရာမင္းယုေဝရဲ႕ ကဗ်ာအတိုင္းဘဲ ဖတ္ျပေတာ့မယ္။ ‘အစာငတ္သူ၊ မြတ္သိပ္သူကို ဘယ္သူေဟာေျပာ၊ ဘာေတြေဟာလဲ၊ ေဟာေသာ္မၿပီး၊ အခ်ည္းႏွီးတည့္၊ ဝမ္းမိးၿငိမ္ကာ၊ ဝမ္းဝပါမွ၊ သင္ငါေဟာျပ၊ နားဝင္ၾကတည့္’ လို႔ဆိုထားတယ္

“ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက လူေတြဟာ အေပါင္းအစုနဲ႔ ေနၾကတဲ့ Social Animals ေတြပါ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ကူညီေနၾကသူေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုလုပ္တာ အိုင္ဒီယာေတာ့ မတူဘူးေပါ့။ ေကာင္းေစခ်င္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဇြတ္အတင္းလုပ္လို႔ မရတာေတြရွိတယ္။ ဘုရားရွင္ေတာင္ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုၿပီး အစြပ္အစြဲခံရေသးတယ္”

“ဘယ္မွာဖတ္ဖူးလို႔လဲ”

“ဆရာမင္းယုေဝရဲ႕ ကဗ်ာထဲမွာပါ”

“ေျပာျပပါဦး”

“တစ္ခါက ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အာဠဝီျပည္ကိုႂကြခ်ီေတာ့ လမ္းမွာအစာေရစာျပတ္လပ္ေနတဲ့ ပုဏၰားတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုတယ္။ ဒီပုဏၰားသူဆင္းရဲကို ဗုဒၶကသပိတ္ထဲကဆြမ္းကို ထုတ္ေကြ်းတယ္။ ၿပီးေတာ့တရားျပတယ္။ ဒီအခါ ပုဏၰားဟာ ေသာတာပန္တည္သြားတယ္တဲ့”

“ေကာင္းသားပဲ”

“ဒါေပမဲ့ ရဟန္းရွင္လူေတြက ကဲ့ရဲ႕တယ္။ ဗုဒၶဟာ သူ႔တရားနာဖို႔ ‘ထမင္းေကြ်းတယ္’ လို႔ေပါ့။ ဆရာမင္းယုေဝက ‘အစာကိုေကြ်း တရားေပးသတဲ့’ ဆိုၿပီး အျပစ္တင္တာကို ေရးျပထားတယ္”

“ဒီေတာ့့ ဘုရားရွင္က ဘာေျပာလဲ”

“ကြ်န္ေတာ္ ဆရာမင္းယုေဝရဲ႕ ကဗ်ာအတိုင္းဘဲ ဖတ္ျပေတာ့မယ္။ ‘အစာငတ္သူ၊ မြတ္သိပ္သူကို ဘယ္သူေဟာေျပာ၊ ဘာေတြေဟာလဲ၊ ေဟာေသာ္မၿပီး၊ အခ်ည္းႏွီးတည့္၊ ဝမ္းမိးၿငိမ္ကာ၊ ဝမ္းဝပါမွ၊ သင္ငါေဟာျပ၊ နားဝင္ၾကတည့္’ လို႔ဆိုထားတယ္”

“အင္း ကြ်န္ေတာ္ၾကားဖူးတာကေတာ့ ေလာကမွ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္တဲ့ ေဝဒနာဆိုတာ အင္မတန္ဆိုးတယ္လို႔ ဆိုတယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶကလည္း ခံစားေရာဂါ အျဖာျဖာတြင္ အစာငတ္ရွာ မြတ္သိပ္နာကား ေရာဂါသည္းဆံုး အျပင္းဆံုးလို႔ဆိုတယ္”

“ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ Less Fortunate ဆိုတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲေလ။ သူတို႔ဟာ ကံမေကာင္းၾကရွာဘူး။ သူတို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဘာေတြလုပ္ေပးရမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားဖို႔လိုတယ္လို႔ထင္တယ္”

“မွန္ပါတယ္။ ခု ၂ဝ၁၄ ေရာက္လာၿပီေလ။ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ နယ္တကာလွည့္ တရားေဟာသူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိၾကမယ္”

“မဲဆြယ္တရားေပါ့ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ မြတ္သိပ္ေနတဲ့ဘဝ၊ ဆင္းရဲတြင္းထဲကေန မ႐ုန္းထြက္ႏိုင္တဲ့ဘဝကို ေရာက္ေနရင္ ေဟာတဲ့တရားေတြ ဘယ္လုိမွထိေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး”

“ဘုန္းႀကီးတရားေတြေရာပဲလား”

“မွန္တာေပါ့၊ ဗုဒၶေတာင္မွ အစားေကြ်းကာ တရားေပးရေသးတာပဲ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြလည္း ရပ္ကြက္တကာလွည့္ၿပီး တရားေဟာၾကတယ္။ သဒၶါၾကည္လင္ ပါရမီရွင္ေတြကလည္း ဝတၳဳေတြကပ္ၾကတာပဲ။ ဒါဟာ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အစဥ္အလာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လမ္း (၃ဝ) မွာဆိုရင္ ပထမ လမ္းေပၚကကားေတြ ဖယ္တယ္။ လမ္းကိုေရေဆးတယ္။ ေဘးနားက အုတ္ခံုေတြ ပလက္ေဖာင္ေတြကို ေျပာင္လက္ေအာင္ ဆပ္ျပာေတြနဲ႔ တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာတယ္။ တစ္ရပ္ကြက္လံုး ထြက္လုပ္ၾကတယ္။ အေတာ္ေလးပင္ပန္းတယ္။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က Community Service လို႔ေခၚတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ လူမႈအသိုင္းအဝိုင္း ေကာင္းက်ိဳးကို လုပ္တာေပါ့။ သူတို႔ဟာ ျခင္ေဆးေတြကိုျဖန္းတယ္။ ညဘက္လမ္းေပၚမွာ ဖ်ာေတြေကာ္ေဇာေတြခင္းကာ တရားနာၾကဖို႔ေပါ့”

“ဒီလိုမ်ိဳး သန္႔ရွင္းေရးေတြက အေရးပါတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားေျပာခ်င္တာလား”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ဖူးတဲ့ အရပ္ေတြေပါ့။ သူတို႔မွာ ပင္စင္စားေတြဟာ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း လမ္းေပၚထြက္ အမိႈက္ေကာက္ၾက၊ တံျမက္စည္းေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ လွည္းက်င္းၾကတယ္။ သူတို႔လမ္းေတြဟာ ေျပာင္လက္ေနတာပါပဲ”

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘေတြလည္း ေျပာၾကပါတယ္။ အရင္က ရန္ကုန္လမ္းမႀကီးေတြဟာ အင္မတန္သန္႔သတဲ့၊ ညစဥ္ေရျဖန္း အမိႈက္လွဲသတဲ့၊ တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္လမ္းႀကီးေတြဟာ မတိုးပြားလာပါဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ။ လူေတြသာမ်ားလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ လူေတြဟာ နားလည္မႈေတြ မ်ားလာၿပီး လူ႔ေဘာင္အသိုင္းအဝိုင္းကို ကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္လာမွာပဲလို႔ ယူဆတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့။ ဒါဟာအစေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီဖို႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ လိုလားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါကိုသေဘာေပါက္ဖို႔လည္း လိုေနျပန္တယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ဖက္က ဘဝလံုၿခံဳေရးေတြေတာ့ လိုတာေပါ့။ အခ်င္းခ်င္း ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ အေျခအေနေတြ ဖန္တီးႏိုင္ဖို႔လိုတယ္။ လူေတြကို မိမိဘက္ပါေစခ်င္ရင္၊ ပါးလိုက္႐ိုက္လို႔ မရဘူး။ ေသနတ္နဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္လုိ႔လည္း မရဘူး”

“ေျခာက္လံုးျပဴး ခါးၾကားထိုးၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္တာမ်ိဳးလား”

“ဒါေတြထားပါ။ သူတို႔ကို ဝေအာင္ေကြ်းပါ။ ၿပီးေတာ့နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပပါ။ ေကြ်းၿပီးမွ တရားေပးတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါဟာဗုဒၶရဲ႕ ဝါဒပါပဲ”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ျပည္သူမ်ားကို ငဲ့ညႇာၾကဖို႔ပါပဲ”

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ

by http://www.news-eleven.com