Thursday, August 16, 2012

ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ စန္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရကႆပရိပ္သာ ေျမသန္႔မဂၤလာ ႏွင့္ သိမ္သမုတ္္ပဲြ

ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ စန္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရကႆပရိပ္သာ
ေျမသန္႔မဂၤလာ ႏွင့္ သိမ္သမုတ္္ပဲြ (18.8.2012 ~ 19.8.2012)
တရုတ္ျမန္မာဗုဒၶဘာသာအသင္း (CMBA) 中緬南傳佛教協會
ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ အသိေပး ႏႈိးေဆာ္လႊာ

ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ စန္္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရ ကႆပ ရိပ္သာတြင္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား ၾကြေရာက္ကာ ေျမသန္႔မဂၤလာႏွင့္ သိမ္သမုတ္ပြဲဆင္ႏြဲက်င္းပမည္ ျဖစ္ပါသည္။  ၾကြေရာက္လာမည့္ ဆရာေတာ္မ်ား….
၁။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ ဥကၠ႒ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္
၂။ မေလးရွားႏိုင္ငံ ပီနန္ျမိဳ႕ ဓမၼိကာရာမေက်ာင္း ပီနန္ဆရာေတာ္
၃။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္တိုင္း သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ ဥကၠ႒ ဆရာေတာ္ ဦးဣဒၶၶိဗလ
၄။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္တိုင္း သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ ဦးကု႑လ
၅။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္တိုင္း သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ တြဲဘက္ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ ဦးနရိႏၵ
၆။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သရက္ေတာတိုက္ မွန္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးပညာေဇာတ
၇။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ တိုက်ိုျမိဳ႕ တိပိဋကေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးၾသဘာသာဘိဝံသ
၈။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ျမိဳ႕ ဗုဒၶၶရံသီေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးသီလိ႒
၉။ စင္ကာပူႏိုင္ငံ သာသနာ့ရံသီ ျမန္မာေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာက။
၁၀ ။စင္ကာပူႏိုင္ငံ သာသနာ့ရံသီ ျမန္မာေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဦးစႏၵဝံသ
၁၁။ ကေနဒါႏိုင္ငံတိုရန္တိုျမိဳ႕မဟာဓမၼိကာရာမေက်ာင္းဆရာေတာ္ဦးေကာဝိဒ။
၁၂။ကေနဒါႏိုင္ငံတိုရန္တိုျမိဳ႕မဟာဓမၼိကာရာမေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသီရိ
၁၃။ ကေနဒါႏိုင္ငံ တိုရန္တိုျမိဳ႕ မဟာဓမၼိကာရာမေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးပညာေဇာတ
၁၄။ ကေနဒါႏိုင္ငံ ဗန္ကူးဗားျမိဳ႕ ဗုဒၶၶရံသီေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးေဃာသက
၁၅။ ကေနဒါႏိုင္ငံ စစ္စကာတြန္ျမိဳ႕ ေမတၱာဝိဟာရီေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးၾသသဓ
၁၆။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ ဝိသုဒၶၶါရံု ဓမၼရံသီေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးပါေမာကၡ
၁၇။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဗန္ေကာက္ျမိဳ႕ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္တကၠသိုလ္ ဆရာေတာ္ ဦးေကာ႑ညာဘိဝံသ
၁၈။ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ နန္းထိုျမိဳ႕ ဖားေအာက္ေတာရေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးေသာပါက
၁၉။ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ နန္းထိုျမိဳ႕ ဖားေအာက္ေတာရေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးၫာဏာစာရ
၂ဝ။ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ က်ံဳးဟိုျမိဳ႕ တရုတ္ျမန္မာေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵဝံသ
၂၁။ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ က်ံဳးဟိုျမိဳ႕ တရုတ္ျမန္မာေက်ာင္း ဦးပညာဒီပ
၂၂။ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံ က်ံဳးဟိုျမိဳ႕ တရုတ္ျမန္မာေက်ာင္း ဦးေသာဘိတ
၂၃။ ထိုင္ဝမ္ ႏိုင္ငံ က်ံဳးလိျမိဳ႔  ရတနာဝါသ ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးဥကၠံသ
၂၄။ နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံ ရတနာဒီပေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးကုသလ။
၂၅။ၾသစေတးလ်ားနိုင္ငံစစ္ဒနီျမိဳ႕ သာသနာ့ဓဇေက်ာင္း ဦးနႏၵိယ။
၂၆။စကၤာပူႏုိင္ငံ ဓမၼဥယ်ာဥ္ေက်ာင္း ဦးပ႑ဝါစာရ ။
၂၇။ထိုင္ဝမ္ႏုိင္ငံက်ဳံးဟိုျမိဳ႕ တရုတ္ျမန္မာေက်ာင္း အရွင္ေနမိႏၵ။

ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ ေဆာင္ရြက္မည့္ အစီအစဥ္မ်ား….
(၁၄.၈.၂ဝ၁၂) ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား ထိုင္ဝမ္အေရာက္ ၾကြေရာက္လာပါမည္။
( ၁၅.ဂ.၂ဝ၁၂ - ၁၉.ဂ.၂ဝ၁၂ ) အထိ ေအာက္ပါ သာသနာ့ကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ၾကပါမည္။
၁။ (၁၈.၈.၂ဝ၁၂)ရက္ နံနက္ (၉း ၀၀) နာရီ စန္္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရ ကႆပ ရိပ္သာတြင္ ေျမသန္႔မဂၤလာ စတင္ေဆာင္ရြက္ပါမည္။
၂။ ဆက္လက္၍ က်ံဳးဟို တရုတ္ျမန္မာ ဘုရားေက်ာင္းသို႔ သံဃာကုန္ ျပန္ၾကြျပီး၊ (၁ဝး၃၀) နာရီတြင္ အားလံုးစုေပါင္း၍ ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္ပါမည္။ (မိမိတို႔္ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ဆြမ္းဟင္း တစ္္ခြက္စီ ယူေဆာင္၍  ကိုယ္တုိုင္ လာေရာက္ လႉဒါန္းနိုင္ပါသည္။ မ်ားမ်ား ခ်က္ျပီး ယူလာလွ်င္ ပိုေကာင္းပါသည္။)
၃။ (၁၈.၈.၂ဝ၁၂)ရက္ ည (၇း ၃၀) တြင္ က်ဳံးဟို ေကာ္က်ဳံး ဓမၼာရံုတြင္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္မွ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားဓဓၼမ်ား ခ်ီးျမင့္ပါမည္။
၄။ (၁၉.၈.၂ဝ၁၂) ရက္ နံနက္ (၉း ၀၀) နာရီ စန္္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရ ကႆပ ရိပ္သာတြင္ သိမ္သမုတ္ပြဲ မဂၤလာ ဆင္ယင္ က်င္းပပါမည္။
၅။ (၁၉.၈.၂ဝ၁၂) ရက္ နံနက္ (၁ဝး ၀၀ မွ ၁၁း ၀၀) နာရီ စန္္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရ ကႆပ ရိပ္သာတြင္ ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္ျပီး၊ ေန႔လည္စာ သံုးေဆာင္ၾကကာ တရားနာယူ၊ ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေဝၾကပါမည္။

၆။ (၁၉.၈.၂ဝ၁၂) ရက္ ညေန (၅း ၀၀) နာရီ က်ံဳးဟိုျမိဳ႕ ဟြာရွင္က်ဲ ေစ်းလမ္း တေလွ်ာက္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ သံဃာေတာ္ (၂၅)ပါးတို႕ကို ဆြမ္းဆန္စိမ္း ေလာင္းလွဴ ပူေဇာ္ၾကပါမည္။ (မိမိတုိ႔ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ဝတၳဳ ပစၥည္းမ်ား၊ နဝကမၼမ်ား ပူေဇာ္ ေလာင္းလွဴႏိုင္ပါသည္။
၇။ (၁၉.၈.၂ဝ၁၂) ရက္ ည (၇း ၃၀) တြင္ က်ဳံးဟို ေကာ္က်ဳံး ဓမၼာရံုတြင္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္မွ တရားေဟာ၊ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝၾကပါမည္။
၈။ (၂ဝ.၈.၂ဝ၁၂) ရက္တြင္ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လည္ ၾကြေရာက္ၾကပါမည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ စန္္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရ ကႆပ ရိပ္သာ ေျမသန္႔မဂၤလာ သိမ္သမုတ္ပြဲသို႔ မည္သူမဆုိ ၾကြေရာက္ ပူေဇာ္ ၾကည္ညိဳႏိုင္ပါသည္။ လိုက္ပါလိုသူမ်ား တရုတ္ျမန္မာ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ တစ္္ဦးလွ်င္NT (၁ဝဝ)ျဖင့္ ၾကိဳတင္ စာရင္းေပးသြင္း ႏိုင္ပါျပီ။ (၁၉.၈.၂ဝ၁၂)ရက္ နံနက္ (၇း ဝဝ)တိတိတြင္ က်ံဳးဟို တရုတ္ျမန္မာ ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕၊ ဆဲဗင္း အလဲဗင္းဆိုင္နားမွ စတင္ ထြက္ခြါပါမည္။
Busကားေတာင္ေအာက္မွာရပ္ပါမည္။ ငယ္ရြယ္သူမ်ား၁၀မိနစ္ခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္၍ ေတာင္ေပၚတက္ရ ပါမည္။ အသက္ၾကီးသူမ်ားကိုကားငယ္မ်ားျဖင့္ေတာင္ေပၚသို႔ၾကဳိေပးပါမည္။  မိမိတို႔ကိုယ္တုိင္ Bus ကားႏွင့္လာလိုပါက က်င္အန္းဘူတာမွBus 908 ႏွင့္ 921 Bus ကားစီး၍ တကၠစီကားႏွင့္ေတာင္ေပၚတက္လုိ႔ရပါသည္။ (ေတာင္ေပၚတြင္ကားပါကင္အလြန္က်ဥ္းပါသည္။)ကားငယ္မ်ားၾကိဳပို႔ယာဥ္အလႉ-လႉဒါန္းလိုကလႉဒါန္းနိုင္ပါသည္။ 

 အထူးအစီအစဥ္
၁။ (၁၅.၈.၂ဝ၁၂) ရက္ 花蓮 慈濟 ေက်ာင္းသို႕ ၾကြေရာက္ၾကပါမည္။ 
၂။ (၁၆.၈.၂ဝ၁၂) ရက္  高雄 佛光山 ေက်ာင္းသို႕ ၾကြေရာက္ၾကပါမည္။ 
၃။ (၁၇.၈.၂ဝ၁၂) ရက္中和 南山放生寺 ေက်ာင္းတြင္ အေနကဇာတင္၍ သိမ္သမုတ္္ၾကပါမည္။ 
၄။ (၁၇.၈.၂ဝ၁၂) ရက္ ညေနတြင္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ သံဃာေတာ္မ်ား စန္္းရွာျမိဳ႕ မဟာေထရ ကႆပ ရိပ္သာသို႔ ၾကြေရာက္၍ သီတင္းသံုးၾကပါမည္။
၆။ စန္းရွာ ရိပ္သာတြင္--အပတ္တိုင္း ေသာၾကာညမွ စ၍ စေန တနဂၤေႏြ တရားစခန္ ဖြင့္ထားပါသည္
   အေသးစိိတ္ထပ္မံအသိေပးပါမည္း

တရုတ္ျမန္မာ ဘုရားေက်ာင္း ဗုဒၶဘာသာအသင္း ၊
ျမန္မာျပန္အသင္း၊ တရုတ္ျမန္မာ ယဥ္ေက်းမႈဖလွယ္ေရးအသင္း။ထိုင္ဝမ္၊

大迦葉禪修中心
灑淨安座 暨 結界戒壇 典禮
(2012.08.14至2012.08.20)

日期
時間
進行項目
地點
2012.08.14
下午
恭請諸位上座長老抵達台灣
桃園國際機場
2012.08.15
早上
前往花蓮慈濟精舍
花蓮
2012.08.16
早上
前往高雄佛光山寺
高雄
2012.08.17
早上
南山放生寺進行佛像安座暨結界戒壇
台北
中和
2012.08.18
早上09:00
大迦葉禪修中心
灑淨儀式
台北
三峽
上午10:30
中緬南傳佛教協會
用午膳
台北
中和
晚上07:30
中和國中川堂
開示
台北
中和
2012.08.19
早上09:00
大迦葉禪修中心
結界戒壇
台北
三峽
上午10:00
大迦葉禪修中心
用午膳
下午05:00
華新街沿途應供
中和
華新街
晚上07:30
中和國中川堂
開示
台北
中和
2012.08.20
早上
恭送諸位上座長老離開台灣
桃園國際機場


主辦單位:新北市中緬南傳佛教協會          聯絡人:總幹事  謝子能
住址:新北市中和區忠孝街122號5樓                       0917-684-361
電話:02-2940-2646                                 秘書處  倪煥芳(老五)
                                                         0930-188-098

ကန္ေတာ့ ဆြမ္း

  ကန္ေတာ့ ဆြမ္း


အိႏၵိယႏုိင္ငံဆုိတာ ဗုဒၶဘုရားရွင္ပြင့္ထြန္းေတာ္မူျပီး၊ သစၥာတရားေဟာၾကာေနရာျမတ္ျဖစ္သလုိ၊ တပည့္ သားသာ၀ကေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ဂဂၤါျမစ္၀ွမ္း တစ္ခြင္ လွည့္လည္ေတာ္မူရင္း ဆြမ္းခံျပီး အာဟာရ အတြက္မွ် တ ေတာ္မူတယ္လုိ႕ ပိဋကတ္စာေပေတြမွာ ေလ့လာရေတာ့ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ 

အိႏၵိယႏုိင္ငံၾကီးေရာက္တုန္း အခြင့္သာခုိက္ မဇၥ်ိမသားတုိ႕ဆီ ဆြမ္းခံၾကြျပီး ဆြမ္းရွာမယ္ဆုိျပီး ရြာေလးတစ္ ရြာေရာက္ေတာ့ သကၤန္း ျပင္ဆင္၀တ္ရုံျပီး သပိတ္ပုိက္ကာ လမ္းေဘး အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕နား ၀င္ရပ္လုိက္ပါ တယ္။ အိမ္ေရွ႕နား ေဆာ့ကစားေနတ့ဲ ကေလးေတြ ထြက္ေျပးျပီး အိမ္ထဲ၀င္ပုန္းကုန္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိျဖစ္ တာလဲေပါ့။ 

ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲ ဆက္ရပ္ေနလုိက္ပါတယ္။ ခဏၾကားေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ခ်ပါတီေသးေသး ေလးတစ္ခု ယူျပီး သပိတ္ထဲ ပစ္ထ့ဲျပီး အိမ္ထဲျပန္၀င္ေျပးသြားပါတယ္။ 
အထက္ပါ စကားေလးသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာေတာ္သုိ႕ ၀င္ေရာက္ ရဟန္းျပဳလာေသာ အေမရိက ရဟန္း ေတာ္ၾကီးတစ္ပါး၏ အိႏၵိယဆြမ္းခံ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ 

ႏုိင္ငံ၏ လူဦးေရ သုံးပုံပုံလွ်င္ ႏွစ္ပုံခန္႕သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ခ့ဲၾက သည္ဆုိေသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံၾကီးသည္ ယေန႕ကာလ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ား၌ ျပည္တြင္းျဖစ္၊ ျပည့္ရင္ႏွစ္ စစ္စစ္ျဖစ္ေသာ ဗုဒၶသားေတာ္ ရဟန္းေတာ္ တုိ႕ကုိ တစိမ္းဆန္ေနၾကသည္။ ကန္ေတာ့ဆြမ္းကုိ မေျပာခ်င္ၾကေတာ့။
ဗုဒၶဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေတာ္မူျပီးေနာက္ပုိင္း အိႏၵိယႏုိင္ငံၾကီးသည္ ႏုိင္ငံအသီးသီးက လူမ်ိဳး အသီးသီးတုိ႕၏ ဘုရင္မ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရသည္။ 

တစ္ခါေသာ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံၾကီးကုိ ဂရိမင္းတစ္ပါးအုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ထုိမင္းသည္ ဘာသာ၀ါဒစူးစမ္းလုိေသာ ဆႏၵရွိ သည္။ မိမိတုိ႕ တုိင္းျပည္ရွိ ဂရိနတ္ဘုရားမ်ားႏွင့္ အိႏၵိယျပည္တြင္းျဖစ္ ဗုဒၶ၀ါဒကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ျပီး စူးစမ္းေလ့လာ သည္။ ဗုဒၶသာ၀ကမ်ားကုိ ေမးျမန္းစစ္ေဆးသည္။ 

ထုိမင္းၾကီး၏ ေမးျမန္းခ်က္ကုိ သေဘာက်လက္ခံေအာင္ ေျဖဆုိႏုိင္ေသာ ရဟန္းေတာ္မေတြ႕ျဖစ္ေနသည္။ မင္းၾကီးသည္လည္း ေတြ႕သည့္ေနရာက ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ေမးျမန္းသည္။ မင္းၾကီး၏ ေမးျမန္းခ်က္ကုိ မေျဖႏုိင္ေသာ္အခါ” ဇမၺဴဒိပ္ကၽြန္းသည္ အခ်ည္းႏွည္းပဲ။ ဇမၺဴဒိပ္ကၽြန္းသည္ အႏွစ္ကင္းျပီ၊ သိလုိရာ ကုိ ေမးျမန္း ရန္၊ ယုံမွားသံသကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ေပးႏုိင္ေသာ သမဏ၊ ျဗဟၼဏ မရွိျပီ’ ဟု ျငီးတြားခ့ဲရသည္။ မင္းၾကီး၏ ျငီးတြား သံကုိ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ အႆဂုတၱ မေထရ္ၾကီးၾကားေတာ္မူသည္။

မင္းၾကီး၏ မေမးကုိ သေဘာက် လက္ခံေအာင္ ရဟန္းေတာ္မ်ားက မေျဖဆုိင္ႏုိင္ေသာ အခါ ဗုဒၶသာသနာ ေတာ္ အတြက္ အခက္အခဲၾကံဳရသည္။
ထုိအေရးကုိ သံဃာေတာ္မ်ား စုေ၀းတုိင္ပင္ၾကသည္။ ထုိအေရးသည္ သာသနာေတာ္တြင္ သီတင္း သုံး ေနထုိင္ၾကေသာ ရဟန္းေတာ္တုိင္းႏွင့္ သက္ဆုိင္သည္။ သံဃာအလည္တြင္ ေျဖရွင္းႏုိင္မည့္ ရဟန္းေတာ္ကုိ ရွာၾကသည္။ ေျဖရွင္းႏုိင္မည့္ ရဟန္းေတာ္ကား မေတြ႕ရေပ။ 

သုိ႕ေသာ္ ျပႆနာ ေျဖရွင္းႏုိင္မည့္ သူကား နတ္ျပည္တြင္ရွိေၾကာင္းသိၾကရသည္။ ဤသုိ႕ျဖင့္ရဟႏၱာ ရွင္ျမတ္ ၾကီးမ်ားသည္ နတ္သားကုိ သြားေရာက္ျပီး သာသနာ့ ရန္စြယ္မ်ား အေၾကာင္းကုိ ရွင္းျပၾကသည္။ ဗုဒၶသာသနာ ေတာ္အတြက္ လူ႕ျပည့္တြင္ ေရာက္သေႏၶယူရန္ တုိက္တြန္းၾကသည္။ နတ္သားသည္ ၀မ္းပန္း တသာ လက္ ခံသည္။ 

ဤသုိ႕ ရဟန္းေတာ္မ်ား သာသနာေတာ္ အေရးေဆြးေႏြး တုိင္ပင္ၾကသည့္ သံဃာ့ အစည္းအေ၀း သုိ႕ ေရာဟဏ မေထရ္သည္ အာရုံမျပဳမိေသာၾကာင့္ မတက္ေရာက္မိသည္ကုိ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ဒဏ္ထားၾကသည္။ ငါ့ရွင္ သင္သည္ သံဃကိစၥမ်ားကုိလစ္လ်ဳရႈသည္။ 

ထုိ႕ေၾကာင့္သင္သည္ ဟိမႏၱာေတာင္ေျခရွိ၊ ဇဂၤလရြာတြင္ ေသာႏုတၱရ အိမ္တြင္ နာဂေသမည္ေသာ လူငယ္တစ္ ေယာက္ ဖြာျမင္လိမ့္မည္။ ထူိသူငယ္ကုိခုႏွစ္ႏွင္ႏွင့္ ဆယ္လတုိင္တုိင္ ဆြမ္းခံၾကြျပီး 
ထုိသူငယ္သာသနာ ေဘာင္ေရာက္မွ သင္ဒဏ္ကလြတ္ေစ။
ေကာင္းပါျပီ၊ အရွင္ျမတ္တုိ႕ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္ဘုရား။

ဇဂၤလရြာရွိနာဂေသနရွိရာအိမ္သုိ႕ ေရာဟဏမေထရ္ျမတ္ေန႕တုိင္းဆြမ္းခံၾကြသည္။ ေနရာထုိင္ခင္ေပးျခင္း၊ ခရီးဦးၾကိဳဆုိျခင္း၊ လက္အုပ္ခ်ီတုိ႕ကို မျပဳလုပ္၊ ေနာက္ဆုံး ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါဟူေသာ စကားကုိပင္မရခ့ဲဖူး၊
ႏွစ္ေပါင္း အတန္ၾကာခ့ဲပါျပီ။ 

တစ္ေန႕ေသာ္ ေရာဟဏမေထရ္ၾကီးဆြမ္းခံၾကြရာထုိအိမ္မွ ကန္ေတာ့ဆြမ္းဟူေသာ အသံကုိၾကားလုိက္ရ သည္။ အျပန္လမ္းတြင္ အိမ္ရွင္ ေသာႏုတၱႏွင့္ေတြ႕သည္။ ငါတုိ႕အိမ္ကတစ္စုတစ္ခုရခ့ဲ ပါ၏ေလာဟု ခပ္ေထ့ေထ့ေမးသည္။ 
ေရာဟဏမေထရ္က ရခ့ဲပါသည္ဟုေျဖလုိက္ရာေသာႏုတၱရ စိတ္ဆုိးကာ ျပန္လာျပီး၊ အိမ္သားမ်ားကုိ စုံစမ္းသည္။ မည္သည့္အရာကုိမွ မေလာင္းလွဴလုိက္ေၾကာင္းေျပာျပၾကသည္။ 

ေနာက္ေန႕တြင္ ရဟန္းေတာ္အား မဟုတ္မွန္ လိမ္ေျပာသည္ဟူေသာ စြပ္စြဲခ်က္ျဖင့္ ရန္ေတြ႕ေတာ့ သည္။ ေရာဟဏမေထရ္ၾကီးမွ ငါသည္သင္တုိ႕အိမ္ကုိ ဆြမ္းခံၾကြလာခ့ဲသည္မွာ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္လ တုိင္တုိင္ရွိခ့ဲျပီ၊ ကန္ေတာ့ဆြမ္းဟူေသာ စကားကုိပင္မရခ့ဲပါ။ မေန႕ကေတာ့ ကန္ေတာ့ဆြမ္းဟူေသာ စကားကုိ ရခ့ဲလုိ႕။ ငါရျပီလုိ႕ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ ေသာႏုတၱ၊
ဗုဒၶသာ၀ကတုိ႕သည္ ကန္ေတာ့ဆြမ္းကုိပင္ရသည္ေျပာလွ်င္၊ တစ္ေန႕တစ္ဇြန္းမွ်ေပးလွဴလွ်င္ အဘယ္ဆုိ ဖြယ္ရွိ ပါလိမ့္မည္နည္းဟု ေတြးေတာကား ေန႕စဥ္ဆြမ္းေလာင္းေတာ့သည္။ တစ္ဇြန္းဆြမ္း အတြက္ အႏုေမာဒနာျပဳရင္း ျဖင့္ပင္ နာဂေသနသတုိ႕သားသည္ ရွင္ျဖစ္လာခ့ဲရသည္။ 

ထုိ႕ေနာက္ ရဟန္းေဘာင္တက္သည္။ ရုိးရာ အတတ္ ပညာမ်ား အျပင္၊ ေဗဒင္သုံးပုံတုိ႕ႏွင့္ တကြ ပိဋကတ္ ေတာ္ကုိ အကုန္အစင္ တတ္ေျမာက္ေတာ္မူသည္။
ဂရိရွင္ဘုရင္ၾကီး မိလိႏၵသည္ နာဂေသနမေထရႏွင့္ေတြ႕ရေသာ အခါ ေမးတုိင္း၊ ေမးတုိင္းေသာ အေမး၏ အေျဖမွန္တုိ႕ကုိရရွိျပီး သာသနာျပဳရွင္ဘုရင္ၾကီး အျဖစ္မွတ္တမ္းအတင္ခံရသည္။ 

သာသနာ့သမုိင္း၀င္ စံတင္ ထားရေသာ အျဖစ္အပ်က္ၾကီးသည္ ကန္ေတာ့ဆြမ္း က စခ့ဲရသည္။ 


Wednesday, August 15, 2012

အသံနဲ႕ အမွားေႏွာမွာလား ၊ ဉာဏ္နဲ႕စကားေျပာမွာလား




                             အသံနဲ႕ အမွားေႏွာမွာလား ၊ ဉာဏ္နဲ႕စကားေျပာမွာလား


ၿငိမ္းေအးေသာဘ၀ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ဖို႕အတြက္ ေနာက္အရည္အေသြးတစ္ခုကေတာ့ စကားကို ဉာဏ္နဲ႕ခ်င့္ခ်ိန္ဆင္ျခင္ျပီးမွ
ေျပာဆိုျခင္း ၊ သို႕မဟုတ္ ႏႈတ္ေစာင့္စည္းျခင္းဆိုတဲ့ အရည္အေသြးပါပဲ။
စကားကို ဉာဏ္နဲ႕မဆင္ျခင္ဘဲ ေျပာတတ္တဲ့သူ ၊ ႏႈတ္မေစာင့္စည္းတဲ့သူဟာ စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းေအးမႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ႏႈတ္မေစာင့္စည္းဘဲအဆင္ျခင္မဲ့ ေျပာလိုက္တဲ့စကားေတြရဲ႕
ေနာက္ကြယ္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ ျပသနာေတြရႈပ္ေထြးစြာပါလာတတ္လို႕ပါပဲ။

စကားတစ္ခြန္းေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေျပာသင့္၊ မေျပာသင့္ဉာဏ္နဲ႕အရင္ဆံုးဆင္ျခင္ပါ။ ျပီးရင္ ေျပာသင့္တာကိုပဲေျပာပါ။ မေျပာသင့္တာကို လံုး၀မေျပာပါနဲ႕။ ေျပာသင့္တာကိုလည္းလိုအပ္သေလာက္သာေျပာပါ။ လိုအပ္တဲ့အတိုင္းအတာထက္ပိုျပီးမေျပာပါနဲ႕။ မလိုဘဲစကားေၾကာရွည္တာဟာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိန္လည္းကုန္ ၊ ေလလည္းကုန္ပါတယ္ ။ အမွားေတြလည္းပါလာတတ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က သတင္းအခ်က္အလက္ေလးတစ္ခု ရလိုက္ျပီဆိုတာ နဲ႕ ဘာမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ ခ်က္ခ်င္း ဟိုလူ႕ေျပာ၊ ဒီလူ႕ေျပာ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ ေျပာခြင့္မသာရင္ ဖုန္းနဲ႕ဆက္ေျပာတတ္ၾကတယ္ ။ေျပာဖို႕လိုသလား ၊ မလိုဘူးလား ဘာမွဆင္ျခင္မေနေတာ့ဘူး ။ အဲဒီလိုလူေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ ေျပာဖို႕မလိုတာေတြပဲ ေျပာေနတတ္ၾကတာပါ။

၀မ္းမႏိုင္လို႕ ဗ်စ္ခနဲ ထြက္တတ္တာကို မေအာင့္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ပါးစပ္မႏိုင္လို႕ ထစ္ခနဲ ထြက္တတ္တာကိုေတာ့ သတိၾကီးၾကီး ၊ ဉာဏ္ၾကီးၾကီးနဲ႕ထိန္းသိမ္းေစာင့္စည္းႏိုင္ရပါမယ္။

တခ်ိဳ႕က တို႕ကမွန္တာေျပာတာပဲ ၊ တို႕ကဟုတ္တာေျပာတာပဲ ၊ တို႕ကပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတာပဲ ဆိုျပီးစကားကို အထိန္းအကြပ္မရွိ ၊ အစည္းအေစာင့္မရွိ ၊ အဆင္အျခင္မဲ့ စြတ္စြတ္ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။
အဲဒီလို စိတ္မႏိုင္နင္းစြာ ပရမ္းမတာေျပာရတာကိုပဲ တို႕ကဘြင္းဘြင္းသမားလို႕ တလြဲ ဂုဏ္ယူေနတတ္ၾကျပန္ပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ စကားကို အထိန္းအေစာင့္မရွိလႊတ္ကနဲေျပာတတ္တဲ့သူေတြဟာ စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ့ညံ့တဲ့သူ ၊ စိတ္ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့သူ ၊ စိတ္အရည္အေသြးညံ့ဖ်င္းတဲ့သူ ၊ စိတ္တန္ခိုအားကင္းမဲ့တဲ့သူေတြပါပဲ။
ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ထိခိုက္သြားမလား ၊ တစ္ဖက္သားအက်ိဳးပ်က္စီးသြားမလား ၊ တစ္ဖက္သား စိတ္ဆင္းရဲသြားမလားဆိုတာ အျမဲဆင္ျခင္ရပါမယ္ ။

သူၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ ကိုယ္ေျပာလိုက္လို႕တစ္ဖက္သားမွာ တကယ္အက်ိဳးရွိသြားရင္ေတာ့ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ၾကည့္ျပီး ေျပာရမွာေပ့ါ။ ဒါေပမဲ့သူမၾကိဳက္တာေျပာလိုက္လို႕သူ႕အတြက္လည္း ဘာမွအက်ိဳးထူးမသြားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းေစခ်င္လို႕ေျပာတာပါ ဆိုျပီးနာမည္ေကာင္း ယူမေနပါနဲ႕ ။ အလကားပါပဲ။ ဘယ္သူကမွ ေက်းဇူးတင္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး ။

ဒီေနရာမွာ စကားေျပာတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ သုဂတ ဂုဏ္ေတာ္ကို အျမဲသတိရဖို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္ ။ သုဂတ ဂုဏ္ေတာ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္အမ်ားၾကီးထဲက တစ္ခုကေတာ့ ေကာင္းေသာစကားကိုဆိုေတာ္မႈတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ပါ။ ေကာင္းေသာစကားဆိုတာ မွန္လည္းမွန္ အက်ိဳးလည္းရွိတဲ့စကားကို ေခၚပါတယ္ ။

မွန္ကန္၍အက်ိဳးရွိေသာစကားကိုသာ ဆိုေတာ္မႈတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား လို႕ ထပ္ခါထပ္ခါပြားမ်ားရင္းနဲ႕ ငါလည္းမွန္တာပဲေျပာမယ္။ မွန္တိုင္းမေျပာဘူး၊ အက်ိဳးရွိတာပဲေျပာမယ္လို႕ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ႏႈတ္ကို ေစာင့္စည္းတဲ့သူ ၊ စကားကို ဉာဏ္နဲ႕ခ်င့္ခ်ိန္ဆင္ျခင္ျပီးေျပာတဲ့သူ ျဖစ္လာမွာမလြဲပါဘူး ။

စကားတိုင္းမွာ ဉာဏ္ပါလာျပီဆိုရင္ လိမ္ညာစကားေတြလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ။ ကုန္းတိုက္တဲ့စကားေတြလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ၊ ၾကမ္းတမ္းရိုင္းပ်တဲ့စကားေတြလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ။ အက်ိဳးမရွိတဲ့ အႏွစ္မဲ့စကားေတြလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ။

ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာတဲ့စကားေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ ဘာမွပါမလာေတာ့တဲ့အတြက္ စကားဆင္ျခင္ေျပာသူဟာ ၿငိမ္းေအးေသာဘ၀ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ရပါတယ္။

ဘာစကားပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုအပ္မွေျပာတာပဲေကာင္းပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေျပာဖို႕မလိုအပ္ေသးရင္ တစ္စကၠန္႕ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ တစ္မိနစ္ ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္အခ်ိန္ဆိုင္းထားလိုက္ပါ ။ ေနာက္တစ္နာရီမွေျပာသင့္တဲ့စကား ေနာက္တစ္နာရီမွေျပာပါ။ သတိရတုန္း ဆိုျပီးခ်က္ခ်င္းမေျပာလိုက္ပါနဲ႕ ။ ေနာက္တစ္ရက္မွေျပာသင့္တဲ့စကား ေနာက္တစ္ရက္မွေျပာပါ။ ေမ့သြားမွာစိုးလို႕ဆိုျပီးဒီေန႕မေျပာလိုက္ပါနဲ႕။ ကိုယ့္အတြက္လည္းဘာမွအက်ိဳးမရွိ သူ႕အတြက္လည္း ထိခိုက္နစ္နာေစမယ့္ စကားမ်ိဳးဆိုရင္မွန္ေနေတာင္မွလံုးမေျပာပါနဲ႕။ လုပ္ၾကံျပီးေျပာဖို႕ကေတာ့ စိတ္ကူးထဲေတာင္မထည့္ပါနဲ႕။
 ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ၏ ၿငိမ္းေအးေသာဘ၀ပိုင္ရွင္ မွ အသံနဲ႕ အမွားေႏွာမွလား ၊ ဉာဏ္နဲ႕စကားေျပာမွာလား ေဆာင္းပါးကို ကူးယူပူေဇာ္ပါသည္။ ။

အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္...
ကိုရင္ကိုမင္း

Saturday, August 11, 2012

တကယ္ဆိုရင္ . . .


တကယ္ဆိုရင္ . . .

သုႆုသံ လဘေတ ပညံ-ပညာရဖို႔အတြက္ နားေထာင္ရမည္၊ (၀ါ) နားေထာင္တတ္လွ်င္ ပညာရ၏။ (ဗုဒၶ)
လြန္ခဲ့ေသာ အႏႇစ္ႏႇစ္ဆယ္ေက်ာ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ရပ္ထဲရြာထဲ ဟိုေနရာသည္ေနရာ ျမန္ျပည္တစ္နံတစ္လ်ား ေဒသ အႏႇံ႔အျပား ၾကားခဲ့ရသည့္ ဂီတ တစ္ပိုင္းတစ္စကား ''ကိုယ့္အခ်စ္နဲ႔ အရာရာကို အေကာင္းအတိုင္း ျဖစ္ေစမည္'' ဆိုသည့္ ဂီတ တစ္ပိုင္းတစ္စ ျဖစ္သည္။ ယေန႔လည္း ႏႇစ္ဆယ္ေက်ာ္ လူလတ္ပိုင္း အမ်ားစု၏ ႏႈတ္ထဲ၌ ရႇိေနပါလိမ့္ဦးမည္။

ယခုႏႇစ္ပိုင္းမႇာေတာ့ ရပ္ထဲရြာထဲသြားလွ်င္ ေနရာ အႏႇံ႔အျပား အျမဲလိုလို ၾကားေနရသည့္ ဂီတ တစ္ပိုင္းတစ္စကား ''တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ပဲလိုတယ္'' ဆိုသည့္ ဂီတ တစ္ပိုင္းတစ္စပင္ ျဖစ္သည္။ ထင္းေခြေသာ မိန္းကေလး၊
ထမင္းခ်က္ေသာ မိန္းကေလး၊ ေတာထဲက ေကာက္စိုက္ ေကာက္ရိတ္ေနသည့္ မိန္းကေလး၊ ၿမိဳ႕က မိန္းကေလး၊ ေတာကမိန္းကေလး စသည္ စသည္ ''တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ပဲလိုတယ္'' ဆိုသည့္ အပိုဒ္ကေလးကို ညည္း၍ ေနႏိုင္သည္။ မိန္းကေလးမႇမဟုတ္ စာသားက ထိမိလႇသည့္ အဓိပၸာယ္ ရႇိလႇသည့္ စာသား၊ ႏႇလံုးသားထဲမႇာ စူးနစ္၀င္သြားႏုိင္ေသာ စာသား ျဖစ္သျဖင့္ ေယာက်္ားေလးအခ်ဳိ႕လည္း ညည္းေကာင္းညည္းေနႏိုင္သည္။ (အႏုပညာ ဓာတ္ခံရႇိသူမ်ား၌သာ)

အဆိုေတာ္အမ်ားစုက ပညာသည္ ျဖစ္သည္။ ေတးျပဳစာဆိုေတြကမႇ ပညာရႇင္အစစ္ ျဖစ္သည္။ (ပညာရႇင္ကေတာ့ ပိုက္ဆံသိပ္မရ၊ ပညာသည္ကသာ အရပ္တကာ လည္ေရာင္းသူ ျဖစ္သျဖင့္ ပိုက္ဆံ ပို၍ရသည္)၊ ေက်ာ္တာက အဆိုေတာ္၊ တကယ္ ေတာ္တာက ဂီတစာဆို ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက အဆိုေတာ္ကိုပဲ သိၾကသည္။ ေတးေရးေတးျပဳကို သိပ္ၿပီး သိၾကတာမဟုတ္။ အမ်ားစုက အဆိုေတာ္ကိုပဲ စိတ္၀င္စားၾကသည္။ ေတးျပဳစာဆိုကို သိပ္ၿပီး စိတ္၀င္စားၾကတာ မဟုတ္။တကယ္ေတာ့ အဆိုေတာ္က ႏႈတ္ဖ်ားေလးႏႇင့္ပဲ ဆိုသြားသည္။ ရင္ထဲ အသည္းထဲက စိုက္ထုတ္စရာမလို၊ ေတးျပဳစာဆိုက ရင္ထဲ အသည္းထဲက ယိုစိမ့္ထြက္လာေသာ ဂီတသံစဥ္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕ၾကရ၊ ႏြဲ႕ၾကရသည္။

ပြဲဆိုတာ ''ၾကည့္တတ္ရင္ ဘာ၀နာ'' ဟု ဆိုစကားရႇိ၏။ ဂီတ ဆိုတာလည္း တခ်ဳိ႕ အပိုင္းအစေလးေတြက နားဆင္တတ္ပါက 'ပညာ' ျဖစ္ႏုိင္စရာ အေၾကာင္းရႇိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ဂီတစာဆို အမ်ားစုသည္ ဘ၀သမားေတြ ျဖစ္ၾက၏။ ဒႆန သမားေတြ ျဖစ္ၾက၏။(အႏုပညာ ဟူသည္မႇာလည္း ဒႆနပါမႇသာ အႏုပညာေျမာက္သည္)စာေပသမား စစ္စစ္၊ အႏုပညာသမားစစ္စစ္ တို႔သည္ သစၥာတရားကို ရႇာေဖြသူေတြ ျဖစ္ၾက၏။ သစၥာတရားကို ကိုးကြယ္သူေတြ ျဖစ္ၾက၏။ ရပ္ထဲရြာထဲက ဘ၀ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ခံစားၿပီး သစၥာတရားေတြရင္ထဲက ပြင့္အန္က်လာၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂီတမႇာလည္း တခ်ဳိ႕ အပိုင္းအစေတြက နားဆင္တတ္လ်င္ 'ပညာ'ဟု ႁခြင္းခ်က္ႏႇင့္ဆိုႏိုင္သည္။

အခ်စ္ဟူသည္
အထက္၌ဆိုခဲ့ေသာ ဂီတႏႇစ္ပုဒ္လံုးတြင္ ပါရႇိသည့္ အခ်စ္ ဟူသည္မႇာ သိဂၤါရရသ အခ်စ္မွ်သာမဟုတ္၊ သႏၲရသ အခ်စ္တုိင္ေအာင္ အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္သည္။ အမ်ားစုက အခ်စ္ဆိုလွ်င္ သိဂၤါရရသ အခ်စ္ေလာက္ပဲ သိၾကသည္။ ေတးျပဳစာဆိုသည္ ထိုမွ်သာ ရည္ရြယ္သည္ ဟုတ္ဟန္မတူ၊ သႏၲရသ အခ်စ္တုိင္ေအာင္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေတးျပဳျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ယူဆမိ၏။
အခ်စ္ဟူသည္မႇာ နက္နဲ၏၊ ခက္ခဲ၏၊ ေရာေထြးမႈ ရႇိ၏၊ အခ်စ္ဆိုသည့္ ေ၀ါဟာရထဲ၌ စိတ္ေစတနာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ပါ၀င္ေန၏။ စာနာမႈ၊ ေထာက္ထားမႈ၊ ညႇာတာမႈ၊ ဂ႐ုစိုက္မႈ၊ အေလးထားမႈ၊ အလိုက္တသိရႇိမႈ၊ စိတ္၀င္စားမႈ၊ ခင္မင္မႈ၊ ၾကည္ျဖဴမႈ၊ ၾကင္နာမႈ၊ ျမတ္ႏိုးမႈ၊ ၾကည္ညိဳမႈ၊ ကိုးကြယ္မႈ၊ ေလးစားမႈ၊ တန္ဖိုးထားမႈ၊ ရက္ေရာမႈ၊ လိုက္ေလ်ာမႈ၊ သည္းခံမႈ၊ ခြင့္လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈ၊ စြန္႔လႊတ္မႈ တို႔သည္ အခ်စ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရထဲ၌ ေရာေႏႇာ ပါ၀င္လ်က္ ရႇိၾက၏။

အခ်စ္ကို အၾကမ္းဖ်င္းခြဲလိုက္လွ်င္ 'မီးႏႇင့္တူေသာအခ်စ္၊ ေနႏႇင့္တူေသာအခ်စ္၊ လႏႇင့္တူေသာ အခ်စ္' ဟူ၍ သံုးမ်ဳိးရႇိေၾကာင္း ဆရာႀကီးဦးတက္တိုးက သူ၏ 'အခ်စ္ႏႇင့္စိတ္ပညာ' စာအုပ္၌ ဆိုခဲ့၏။ မိမိတို႔ ပါဠိစာေပႏႇင့္
တုိက္ဆုိင္ၾကည့္ေသာ္ မီးႏႇင့္တူေသာ အခ်စ္ဟူသည္ 'တဏႇာေပမ-တဏႇာရာဂ အခ်စ္'ျဖစ္၏။ ေနႏႇင့္တူ၍ ေႏြးေထြးေသာအခ်စ္ ဟူသည္ 'ေဂဟသိတေပမ-သံေယာဇဥ္ခ်စ္' ျဖစ္၏။ လႏႇင့္တူေသာအခ်စ္ ဟူသည္ 'ေမတၲာေပမ-ေအးျမေသာ အခ်စ္' အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မႇန္ ျဖစ္၏။ ယင္းတို႔ သံုးမ်ဳိးခြဲေသာ္လည္း သူတို႕သည္ သီးသန္႕အခါမ်ဳိး ရႇိသလို ေရာေထြး၍ ေနေသာအခါလည္း ရႇိ၏။


'အျခားသူတို႔၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာရႇိမႈ တို႔သည္ မိမိ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ခ်မ္းသာမႈကဲ့သို႔ပင္ အေရးႀကီးတာပါလား'ဟု နားလည္ ခံစားတတ္သူ၏ ႏႇလံုးသား၌သာ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မႇန္တရားက ေပါက္ဖြားရႇင္သန္ နားခိုႏိုင္ေလ၏  . .

အခ်စ္ဟူသည္ ယဥ္ေက်းမႈ ျမင့္မားလာေသာအခါမႇသာ ေပၚေပါက္၍ လာရသျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈကို နားလည္သူ၊ ယဥ္ေက်းသူတို႔ ႏႇလံုးသား၌သာ အခ်စ္ ဟူ၍ ရႇိႏုိင္သည္။ ဘုရားကလည္း 'စိတၲံ ဒႏၲံ သုခါ၀ဟံ-ယဥ္ေက်းေသာ စိတ္ကသာ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္ႏုိင္သည္' ဟု မိန္႔သျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ဟူသည္ အထူးသျဖင့္ စိတ္ယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္၏။ စိတ္ယဥ္ေက်းမႈ ဟူသည္ မိမိ၏ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာန ဣႆာမစၧရိယ စသည္တို႔ကို ႏႇိမ္နင္းႏိုင္သျဖင့္ ယင္း တရားဆိုးတို႔ အစြန္းမထြက္ေသာ ယင္းတရားဆိုးတို႔ႏႇင့္ သူတစ္ပါးအေပၚ ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ ၾကံစည္မႈမရႇိေသာစိတ္မ်ဳိး ျဖစ္၏။
တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ ရႇိသူတုိ႔၌ အခ်စ္ဟူ၍ မရႇိႏိုင္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ မရႇိသူတို႔၌သာ အခ်စ္ဟူ၍ ရႇိႏုိင္သည္။ ''အျခားသူတို႔၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာရႇိမႈ တို႔သည္ မိမိ၏ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ခ်မ္းသာမႈ ကဲ့သို႔ပင္
အေရးႀကီးတာပါလား''ဟု နားလည္ခံစားတတ္သူ၏ ႏႇလံုးသား၌သာ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မႇန္တရားက ေပါက္ဖြားရႇင္သန္ နားခိုႏိုင္ေလ၏။ အမ်ားစုက စားစရာမရႇိေအာင္ ဆင္းရဲေနသည့္ အခါကာလ၌ တစ္စံုတစ္ဦးက
ထားစရာမရႇိေအာင္ ခ်မ္းသာေနသည္ ဆိုလွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး၏ ႏႇလံုးသား၌အခ်စ္ ဟူ၍ မရႇိႏိုင္။ ဘာရႇိမလဲဆိုလွ်င္ အတၲသာ ရႇိႏိုင္၏။

ေမတၲာဟူသည္
'မိဇၨတိ သိနိယႇတီတိေမတၲာ'ဟု သဒၵါဆရာတို႔ ၀ိၿဂိဳဟ္ျပဳၾက၏။ သူတစ္ပါးတို႔အေပၚ အစိုဓာတ္၊ အေစးဓာတ္၊ အေအးဓာတ္ျဖင့္ ေျမးယႇက္ျခင္း ျဖစ္၏။ တစ္ဦးႏႇင့္တစ္ဦး အေစးကူးဖို႔ အခ်င္းခ်င္း စည္းစည္းလံုးလံုးရႇိဖို႔ ေမတၲာ
အေစးဓာတ္က ဂေဟဆက္၍ ေပးျခင္း ျဖစ္၏။ အားလံုး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရႇိဖို႔ ေမတၲာ အေအးဓာတ္က ဖ်န္းပက္ေပးျခင္း ျဖစ္၏။အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ စသည္ အားလံုး လံုလံုျခံဳျခံဳရႇိဖို႔ ေမတၲာကြန္ရက္က လႊမ္းျခံဳေပးျခင္း ျဖစ္၏။

ေမတၲာဟူသည္ ပါဠိ ေ၀ါဟာရ ျဖစ္၏။ ျမန္မာက ေမြးစားယူထားျခင္း ျဖစ္၏။ ေမတၲာဟူသည္ ေရတြင္းထဲက ေရကန္သို႔ ျဖစ္၏။ အယူမရႇိ၊ အရကိုမေမွ်ာ္၊ အေပးသက္သက္သာ ရႇိ၏။ ဗုဒၶဟူသည္ ေမတၲာႏႇင့္က႐ုဏာ တို႔၏ 'အမေတ' ျဖစ္၏။ သတၲ၀ါ အမ်ား ေကာင္းက်ဳိးကို လိုလားေသာ ေမတၲာ၊ သတၲ၀ါအမ်ားကို ၾကင္နာသနားေသာ က႐ုဏာတို႔၏ တြန္းအားေၾကာင့္ ဗုဒၶဟူ၍ ျဖစ္လာရ၏။
ေမတၲာကို ပါဠိစာေပက ဤသို႔ ဖြင့္ဆို၏။ 'ေမတၲာသည္ သူတစ္ပါးတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိးစီးပြားကို လိုလားေသာ အခ်င္းအရာအားျဖင့္ ျဖစ္ျခင္း လကၡဏာရႇိ၏။ သူတစ္ပါးတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိးစီးပြားကို ေဆာင္ၾကဥ္း၍ ေပး၏။ အာဃာတကို ပယ္ေဖ်ာက္၍ ေပး၏။ ေမတၲာျဖစ္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္ေသာ အေၾကာင္းႏႇစ္ခ်က္ ရႇိ၏။ သူတစ္ပါး အက်ဳိးစီးပြားကို အာ႐ံုျပဳျခင္းႏႇင့္ သူတစ္ပါးတုိ႔၏ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ အျဖစ္၊ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ အေနအထားကို ျမင္လိုၾကည့္လိုျခင္း ျဖစ္၏။

ကိုယ့္အခ်စ္နဲ႔ အရာရာကို အေကာင္းအတိုင္း ျဖစ္ေစမည္ . . .
'မိခင္လုပ္သူသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသားကို အသက္ႏႇင့္ထပ္တူ ေစာင့္ေရႇာက္သကဲ့သို႔ သတၲ၀ါအားလံုး အေပၚ၌ ထိုမိခင္ေမတၲာမ်ဳိး ပြားမ်ားရမည္၊ ထားရႇိရမည္'ဟု ေမတၲသုတ္၌ ဘုရားမိန္႔ခဲ့၏။ မိမိတို႔ေမတၲာကို အကန္႔အသတ္ႏႇင့္ ေဘာင္ခတ္မထားဖို႔၊ မက်ဥ္းေျမာင္းဖို႔၊ ေဒါသရန္သူ မရႇိဖို႔လည္း ထပ္ဆင့္၍ မႇာေတာ္မူခဲ့၏။
မိဘတို႔သည္ သူတို႔၏အခ်စ္ ႏႇင့္ သားသမီး တို႔ကို အရာရာ၌ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီး၍ ေပးၾက၏။ က်န္းမာေရးေကာင္းဖို႔၊ ပညာေကာင္းေကာင္းတတ္ဖို႔၊ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔၊ ၀င္ေငြေကာင္းေကာင္းရႇိဖို႔၊
ေကာင္းေကာင္းစားႏုိင္ဖို႔၊ ေကာင္းေကာင္း၀တ္ႏိုင္ဖို႔၊ ေကာင္းေကာင္းေနႏိုင္ဖို႔၊ အေကာင္း ဟူသမွ် သားတို႔ သမီးတို႔ ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ မိဘေမတၲာႏႇင့္ ျဖည့္ဆည္း၍ ေပးၾက၏။
မိဘဟူသည္ မ်ားရာကိုလိုက္၍ ဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။ မိဘစိတ္ရႇိသူတုိင္း မိမိႏႇင့္ သက္ဆုိင္လာသူတို႔အေပၚ မိဘေမတၲာမ်ဳိးႏႇင့္ အရာရာကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္၍ ေပးၾကသည္။ ဤအခ်က္ကို ဧက ကနိပါတ္ေတာ္၊ ကု႐ုဂၤ၀ဂ္၊ ကုကၠဳရ ဇာတ္ေတာ္ကို ေထာက္ဆ၍ သိရ၏။

ဘုရားရႇင္သည္ ေလးအသေခ်ၤႏႇင့္ ကမၻာတစ္သိန္းအတြင္း ပါရမီျဖည့္ခဲ့ရာ ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ေဒသလို စပ္မိစပ္ရာ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပေသာ ငါးရာငါးဆယ္ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ ဟူ၍ ရႇိသည္။ ငါးရာငါးဆယ္ဟု ဆိုေသာ္လည္း စင္စစ္ ငါးရာေလးဆယ့္ခုနစ္ ဇာတ္ေတာ္သာ ျဖစ္သည္။ ထိုဇာတ္ေတာ္ ငါးရာေလးဆယ့္ခုနစ္မ်ဳိးကို တူရာေပါင္းလုိက္ေတာ့ ဘ၀ အမ်ဳိးအစား ေျခာက္ဆယ့္ခုနစ္မ်ဳိးသာ ရႇိသည္။ ထိုအထဲတြင္ ေခြးျဖစ္ရသည့္ ဘ၀က တစ္ဘ၀ ပါ၀င္၏။
ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ပါရမီႏုစဥ္ ဘ၀ တစ္ခု၌ ေခြးအေပါင္းတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္ ေခြးမင္း ျဖစ္ရ၏။ သုသာန္ႀကီးတစ္ခု၌ ေနၾက၏။ တစ္ေန႔ေသာအခါ ဗာရဏသီမင္းသည္ မင္းဥယ်ာဥ္ေတာ္၌ အပန္းေျဖၿပီး
ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေသာ္ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္ခဲ့၏။ ရထားထိန္းေတြက ရထားေတြကို အမႇတ္တမဲ့ မင္းရင္ျပင္မႇာပဲ ထားမိၾက၏။

ညအခါ မိုးရြာေတာ့ သားေရေတြ စိုၿပီး အနံ႔ထြက္ေသာအခါ နန္းတြင္းေခြးေတြ ထြက္၍ စားၾက၏။ နံနက္မိုးေသာက္ မင္းႀကီး သိသျဖင့္ အေမးေတာ္ရႇိရာ အရပ္ထဲကေခြးေတြ လာစားေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ၾက၏။ မင္းႀကီးလည္း အမ်က္ထြက္ကာ ''လမ္းေပၚမႇာေတြ႕တဲ့ ေခြးအားလံုး သတ္ေစ''ဟု အမိန္႔ ခ်မႇတ္၏။
လမ္းေပၚက လမ္းသလားေနေသာေခြးေတြ အသတ္ခံၾကရ၏။ က်န္ရႇိသည့္ ေခြးေတြလည္း ထြက္ေျပးၾကၿပီး သုသာန္က အေလာင္းေတာ္ေခြးမင္းထံ ခိုလႈံၾကေလ၏။ အေလာင္းေတာ္က ''ငါ့ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ေတြေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၿပီ။ ငါ့အသက္ေပးၿပီး ကယ္ဆယ္မည္'' ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီး ပါရမီေတာ္ တို႔ကို ဆင္ျခင္သည္။ ေမတၲာဘာ၀နာကို ပြားမ်ားသည္။ ငါ့ကို မည္သူမွ် မေႏႇာင့္ယႇက္ႏိုင္ဘဲ ရႇိေစဟု အဓိ႒ာန္ ျပဳလုိက္သည္။ ထို႔ေနာက္ . . .။

အခ်စ္အတြက္နဲ႔ အသက္ပင္ေသေသ
အေလာင္းေတာ္သည္ သူ႔အမ်ဳိးအႏြယ္ကိုခ်စ္ေသာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ အခ်စ္အတြက္ႏႇင့္ အသက္ပင္ေသေသ နန္းေတာ္သို႔ အသက္စြန္႔၍ ၀င္ေလ၏။ အေလာင္းေတာ္၏ အဓိ႒ာန္ေၾကာင့္ ခဲႏႇင့္ထုသူ၊ တုတ္ႏႇင့္႐ိုက္သူ၊
ႏႈတ္ႏႇင့္ေျခာက္လႇန္႔သူ မည္သူမွ် မရႇိေပ။ အေလာင္းေတာ္သည္ အဟန္႔အတားမရႇိ နန္းတြင္းသို႔ ေရာက္သြားေလ၏။ နန္းေတာ္ထဲ မင္းႀကီး တရားစီရင္ဆံုးျဖတ္ရာ ပလႅင္ေရႇ႕တည့္တည့္၌ ၀ပ္ေနလိုက္၏။
မင္းခ်င္းတို႔က တအံ့တၾသႏႇင့္ ေခြးကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔ လုပ္ေသာအခါ မင္းႀကီးက တားျမစ္လိုက္၏။ အေလာင္းေတာ္သည္ မင္းႀကီးအား အ႐ိုအေသေပးၿပီး ''အရႇင္မင္းႀကီး ေခြးေတြကို ဘာလို႔ သတ္ရတာပါလဲ''ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။ (တိရစၧာန္က လူစကားေျပာသည္ ဆိုရာ၌ အေလာင္းေတာ္တို႔သာမ်ားသည္။ ပါရမီေတာ္ အနႏၲေၾကာင့္ အထူးသျဖင့္ ပညာပါရမီ ႀကီးမားေသာေၾကာင့္ ေျပာျခင္း ျဖစ္သတဲ့။)

မင္းႀကီးက ''ရထားက သားေရေတြကိုစားလို႔ သတ္ရတာ''ဟု ေျဖ၏။ ထိုအခါ အေလာင္းေတာ္က ''အရႇင္မင္းႀကီး သားေရေတြကို ဘယ္ေခြးစားတာရယ္လို႔ အတိက် သိပါရဲ႕လား'' ဟုေမး၏။ မင္းႀကီးက ''အတိအက်ေတာ့
ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ'' ဟု ေျဖေသာ္ အေလာင္းေတာ္က ''အရႇင္မင္းႀကီး အတိအက် မသိပါဘဲႏႇင့္ ျမင္ျမင္သမွ်ေခြးကို သတ္တာဟာ ေလ်ာ္ကန္ပါရဲ႕လား'' ဟုေမးေလ၏။
ထို႔ေနာက္ ဆက္၍ ''အရႇင္မင္းႀကီး အရပ္ထဲကေခြးေတြကို သတ္ေစ၊ နန္းတြင္းထဲကေခြးေတြေတာ့ လြတ္ေစ ဆိုတာ တရားနည္းလမ္း က်ပါရဲ႕လား။ အႀကီးအကဲဆိုတာ အဂတိေလးပါး ေရႇာင္ရႇားရပါတယ္။ ခ်ိန္ခြင္လို က်င့္ရပါတယ္။ တရားမွ်တရပါတယ္''ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။
မင္းႀကီးက ''ပညာရႇိေခြးမင္း သားေရေတြကို ဘယ္ေခြးေတြစားတယ္ဆိုတာ သင္ကသိလို႔လား''ဟု ေမးေတာ့ ဘုရားအေလာင္းေတာ္က သူသိေၾကာင္း ေျဖၾကား၏။ မင္းႀကီးက''လက္ေတြ႕ျပပါ''ဟု ေတာင္းဆိုေသာအခါ
အေလာင္းေတာ္က နန္းတြင္းေခြးေတြကိုေခၚၿပီး ႏို႔ရည္ ရက္တက္ရည္ႏႇင့္ ေျမဇာျမက္ ေရာေထာင္း၍ တိုက္ေသာအခါ သားေရဖတ္ေတြ အန္ထုတ္ၾကေလ၏။ ထိုအခါက်မႇ မင္းႀကီးလည္း ယံုၾကည္သြားေလ၏။

မင္းႀကီးက ''သဗၺညဳတဘုရားရႇင္၏ အေျဖေတာ္ႏႇင့္တူလႇစြာပါတကား'' ဟု ဥဒါန္းက်ဴးၿပီး အေလာင္းေတာ္ကို ထီးျဖဴေဆာင္းေပး၍ ပူေဇာ္ေလသည္။ အေလာင္းေတာ္က မင္းႀကီးကို ''တရားသျဖင့္ မင္းလုပ္ဖို႔၊ မင္းက်င့္တရားနဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔၊ တုိင္းသူျပည္သားတို႔အား ရင္၀ယ္သားသို႔ ေစာင့္ေရႇာက္ဖို႔၊ ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားဖို႔၊ အဂတိတရား ကင္းဖို႔၊ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၲတရား ဆင္ျခင္ႏႇလံုးသြင္းဖို႔'' မႇာၾကားၿပီး သူ၏ မူလေနရာ သုသာန္သို႔ ျပန္သြားေလသည္။
လူမ်ဳိးကိုခ်စ္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ တို႔သည္ မိမိတို႔လူမ်ဳိးကို အေကာင္းဆံုး အေနအထား၌ ရႇိေအာင္ (ျပည့္စံုခ်မ္းသာေအာင္)၊ တုိင္းျပည္ကိုခ်စ္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ တို႔သည္ မိမိတိုင္းျပည္ကို အေကာင္းဆံုး အေနအထား၌ ရႇိေအာင္ အစြမ္းႏိုင္ဆံုး စီမံဖန္တီး၍ ေပးၾကေလသည္။ သာသနာေတာ္ကို ခ်စ္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတုိ႔သည္လည္း သာသနာေတာ္ကို အေကာင္းဆံုး အေနအထား၌ရႇိေအာင္ အစြမ္းကုန္ ျပဳစုသြားေတာ္မူၾက၏။

ေလာက၌ သက္ရႇိ ျဖစ္ေစ၊ သက္မဲ့ ျဖစ္ေစ အေကာင္းဆံုးေသာအရာ တုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခ်စ္ေမတၲာေၾကာင့္သာ ျဖစ္တည္ ေပၚေပါက္ရေလ၏။ ေမတၲာေၾကာင့္ ခႏၲီအားေကာင္း၏။ ခႏၲီေၾကာင့္ က်န္းမာ၏။ အသက္ရႇည္၏။
 ႐ုပ္ေခ်ာ၏။ ႐ုပ္လႇ ၏။ ေမတၲာေၾကာင့္ ဒါနအားေကာင္း၏။ ဒါနေၾကာင့္ စည္းစိမ္ဥစၥာ ႂကြယ္၀၏။ အျခား သက္မဲ့အရာ၀တၴဳ အေကာင္းဟူသမွ်လည္း ေမတၲာသမားတို႔က တည္ေဆာက္၍ ထားခဲ့ၾကသည္က မ်ားသည္။ အခ်စ္သည္ အရာရာကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစသည္။

တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ပဲလိုတယ္
အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မႇန္သည္ အနႏၲတန္ခိုး ရႇိ၏။ အနႏၲဣဒၶိပါဒ္ႏႇင့္ ျပည့္စံု၏။ အနႏၲစြမ္းအားကို ပိုင္ဆုိင္၏။ မိသားစုအက်ဳိး၊ ရပ္ရြာ၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ တိုင္း ႏိုင္ငံ စသည္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးတို႔ အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ၾကရာ၌
''ဘယ္အရာသည္ အဓိက အလိုအပ္ဆံုးလဲ''ဟု ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ''တကယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ပဲလိုတယ္''ဆိုသည့္ စာသားကို သြား၍ေတြ႕ရ၏။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ တကယ္လုပ္ အဟုတ္ ျဖစ္ရမည္။ တကယ္လုပ္လွ်င္ တကယ္ျဖစ္ပါသည္။

အဟုတ္လုပ္လွ်င္ အဟုတ္ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ မျဖစ္ျခင္း၊ အဟုတ္ မျဖစ္ျခင္းသည္ တကယ္မလုပ္ျခင္း၊ အဟုတ္မလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူပင္ တကယ္ခ်စ္လွ်င္ တကယ္လုပ္ အဟုတ္ ျဖစ္ပါသည္။
မႇန္ပါသည္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးအတြင္း လူ႔၀န္းက်င္တစ္ခြင္ မၿငိဳမျငင္ လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕စြာ အသက္ေမြးႏိုင္ဖို႔၊ ၿငိမ္းခ်မ္းဖုိ႔၊ သာယာဖို႔၊ အားလံုး ေျပေျပလည္လည္၊ ျပည့္ျပည့္စံုစံုရႇိဖို႔၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာရႇိဖို႔ ဆိုရာ၌ ေမတၲာပဲလိုပါသည္။ ေမတၲာခ်စ္ပဲ လိုပါသည္။ ေမတၲာဟူေသာ အခ်စ္ႏႇင့္ အရာရာကို အေကာင္းတုိင္း ျဖစ္ေစမည္။
 by
http://www.news-eleven.com/index.php?option=com_content&view=article&id=9885:2011-08-22-06-06-46&catid=78:2009-11-13-06-25-17&Itemid=135

Friday, August 10, 2012

တခါက အေမတို႔ ရြာမွာ ….


တခါက အေမတို႔ ရြာမွာ ….

            က်ေနာ့္မွာ အေမ ရွိခဲ့တယ္။ ေႀသာ္ လူဆုိမွေတာ့ အေမ မရွိဘဲ ေမြးလာမလားဟဲ့လို႔ အရပ္က ေမတၱာပို႔ရင္လည္း ခံရမွာပါ။ ဒီလိုပါ။ ဆံုးသြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့ အေမကို တမ္းတမိတဲ့အခါ `အေမ ရွိခဲ့တယ္´လို႔ စိတ္ထဲ ခံစားေတြးမိတတ္တဲ့ အက်င့္က ပါေနလို႔ ခုလို ေရးျဖစ္သြားတာပါ။

            အေမက စာမတတ္ရွာပါဘူး။ မတတ္ဆို ေသစာ၊ ရွင္စာေလးေတာင္ မတတ္ခဲ့တာပါ။ ဒီေတာ့ ဘုရားစာ၊ တရားစာကေလးေတြဆိုရင္ သားသမီးေတြက သူ႔ကို ဖတ္ျပရတယ္။ ဆိုေတာ့ အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဒီေကာင္သာ ပယ္မဲမရွိ ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ၾသကာသ … ၾသကာသ ကေန ေဟတုပစၥေယာ အထိ ညစဥ္ ရႊတ္ဆို တိုင္ေပးရတာေပါ့။

            ကုသိုလ္ေတြ ငရဲေတြကေတာ့ ထားပါေလ။ ကေလးပဲ ဘာသိမွာလဲ။ တေနကုန္ ေဆာ့ထားေတာ့ ညဆို အေစာႀကီး အိပ္ခ်င္ၿပီ။ ဟင့္အင္း အိပ္လို႔ မရဘူး။ အေမက `ဟဲ့ေကာင္ေလး … လာ ငါ့ကို ႏွိပ္ေပးစမ္း´ ဆိုတဲ့ အမိန္႔သံ အဆံုးမွာ ႏွိပ္ရင္း … ၾသကာသ တိုင္ေပးရရင္း … အိပ္ငိုက္ရင္းနဲ႔ေပါ့။

            ဒီေတာ့ အေမက သားျဖစ္သူ အိပ္မငိုက္ေအာင္ ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာေျပာျပတတ္တယ္။ ပံုျပင္ ဆိုေပမဲ့ သူမွ စာမဖတ္တတ္တာ။ စာအုပ္ထဲက ပံုျပင္ေတြ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ အေမ ေျပာေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္ေတြက အေမ့ဘ၀မွာ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ရြာထဲ၊ ရပ္ထဲက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြသာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

            စကားလက္ဆင့္၊ နားလက္ဆင့္ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးေတြလည္း ပါသေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ေတြက မ်ားပါတယ္။ အေမ ပံုျပင္ေျပာရင္ `တခါက အေမတို႔ ရြာမွာ …´ ဆိုၿပီး အစခ်ီ ေျပာျပတတ္တယ္။ ပံုျပင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကလည္း အျပင္မွာ တကယ္ရွိခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ နာမည္ပါတဲ့ လူေတြဆို ညေန … ညေနေတြဆိုရင္ အိမ္မွာ ေရေႏြးၾကမ္း လာေသာက္ၾကတာေတာင္ ရွိခဲ့တယ္။

            ကဲပါ …။ လိုရင္းကို ဆက္ရေအာင္ပါ။
            အေမ ေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္ေတြက အမ်ားႀကီးမို႔ ေမ့ကုန္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ လက္ေတြ႕ ဘ၀မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြကို ႀကံဳရရင္ … ေၾသာ္ … ဒါဟာ … အေမ ေျပာဖူးခဲ့တဲ့ ဟို ပံုျပင္ကေလးအတိုင္း … ဒီပံုျပင္ကေလးနဲ႔ တူလိုက္တာ ဆိုတာမ်ဳိး ခံစားလိုက္မိပါ တယ္။

            တခ်ဳိ႕ပံုျပင္ေတြက ျဖစ္ပံုပ်က္ပံုျခင္း အတူတူ၊ သဏၭာန္သာ ကြဲတယ္။ တခ်ဳိ႕က ထပ္တူ၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြသာ လြဲတယ္။ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ ေနရာေတြကေတာ့ တထပ္တည္း ဘယ္မွာ ထပ္တူ က်ႏိုင္ပါ့မလဲ။ တခ်ဳိ႕ပံုျပင္ေတြကေတာ့ ႏႈိင္းခ်င့္ ေတြးဆယူလို႔ ရတာမ်ဳိးေတြေပါ့။

            ခုတေလာမွာ ၾကားေနရတဲ့ သတင္းေတြ၊ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနတဲ့ မ်က္စိေရွ႕က အျဖစ္အပ်က္ေတြကေန အေမနဲ႔ အေမေျပာခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ကေလး တပုဒ္ကို သတိရေနမိတယ္။ ပံုျပင္နဲ႔ ဒီကေန႔ ျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ တူမတူဆိုတာကေတာ့ … ပံုျပင္ကေလးအေၾကာင္းကို ေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့ပါလိမ့္မယ္ …

            တခါက အေမ့ရြာမွာ သူႀကီးတေယာက္ရွိတယ္။ သူႀကီးက စလြယ္ရ သူႀကီးဆိုေတာ့ အာဏာ လက္ေစာင္းကလည္း ထက္မွ ထက္ေပါ့။ ဓန အင္အားကလည္း ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ သူႀကီးလုပ္စားလာခဲ့ တဲ့ မ်ဳိး႐ိုးက ဆင္းသက္လာတာဆိုေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့ဗ်ာ။ တပည့္တပန္းဆိုသူေတြကလည္း လက္ေျဖာက္တီးစရာေတာင္မလိုဘူး အနားမွာ ျခင္ ရိုက္ေပးမယ့္သူ၊ ယင္ ႐ိုက္ေပးမယ့္ေကာင္နဲ႔။ ကြမ္းအသင့္ ေဆးအသင့္ ေပါ့ဗ်ာ။

            သူႀကီးက အေမတို႔လို စာမတတ္ေပမဲ့ သူ႔အနား စာေရး၊ စာဖတ္ေပးမယ့္ေကာင္ေတြက တပံုႀကီးဗ်။ အဂၤလိပ္ သခင္ႀကီးေတြရဲ႕ ေနမ၀င္အင္ပါယာ အေၾကာင္း၊ ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္ ငပုေတြရဲ႕ ဖူကူယာမား မီးေတာင္အေၾကာင္း၊ ေမရီအင္တြိဳင္းနက္ရဲ႕ ျပင္သစ္ နန္းေတာ္အထိ သိေနတာ။ ပံုေျပာျပတဲ့ အေမကေတာ့ ဒါေတြဘယ္သိပါ့မလဲ။ အေမ့ ပုံျပင္ထဲက သူႀကီးကေတာ့ သိမွာ ေသခ်ာတယ္။ သူ႔ အက်ဳိးစီးပြားကိုး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီသူႀကီးက ခပ္လည္လည္ သူႀကီးလို႔ အေမေျပာခဲ့တာ။

            ဒီလိုဗ်ာ သူႀကီးက ရြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္နဲ႔ ရန္ဘက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလို။ သူႀကီးနဲ႔ ဆရာေတာ္နဲ႔က ႐ြာရဲ႕ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္ေတြ။ ဆရာေတာ္က လူ၀တ္ေၾကာင္နဲ႔ ေနစဥ္ ငယ္ငယ္ကတည္းကိုက စာနဲ႔ေပနဲ႔ ေနတယ္။ တရားနဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ ေနတယ္။ သူႀကိီးကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဆရာေတာ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ေနတာ။

            ေျပာရမွာလည္း မေကာင္းဘူး။ နားနဲ႔မနာ ဖု၀ါးနဲ႔နာပါ။ လူပ်ဳိ၊ အပ်ဳိရြယ္ေရာက္ေတာ့ ရြာထဲက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ အေခ်ာအလွကို အၿပိဳင္ပိုးၾကတယ္။ ရန္ျဖစ္တယ္။ သူႀကီးက ဓနအားကိုး၊ အာဏာအားကိုး လူမိုက္အားကိုးနဲ႔ အႏိုင္က်င့္တယ္။ ကေလးမကေလးကုိ အဓမၼေျခေတာ္တင္တယ္။ ကေလးမေလးဟာ အဓမၼျပဳက်င့္ ခံရရင္း ေသသြားရွာတယ္။ ဆရာေတာ္လည္း ရြာကထြက္သြားတယ္။ သူႀကီးျဖစ္မယ့္ သူႀကီးသားကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ေျခေတာ္တင္တဲ့အထဲမွာ အစီစဥ္တခုလံုးကိုု ေခါင္းကိုင္ စီရင္သူက ဖခင္သူႀကီးကိုယ္တိုင္ျဖစ္တယ္။

            ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။ ဆရာေတာ္လည္း ေက်ာင္းထိုင္အျဖစ္နဲ႔ ရြာကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေက်ာင္းကေလးက ေရတိမ္နစ္သြားတဲ့ ကြမ္းေထာင္ကိုင္မကေလးကို ရည္စူးၿပီး ရြာက လွဴထားတဲ့ ေက်ာင္းကေလး ျဖစ္တယ္။ ဆရာေတာ္က ေရတိမ္နစ္သြားသူေလး ကံဆိုးမိုးေမွာင္ က်တဲ့ ေန႔၊ ရက္ကို ေရာက္တိုင္း ေက်ာင္းမွာ သပိတ္သြပ္တယ္။ အမွ်ေ၀တယ္။ ရြာထဲက လူေတြကို တရားေပးတယ္။ ဒါကို သူႀကီးက လူမိုက္အုပ္နဲ႔ ဖ်က္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ဖ်က္လဲဖ်က္ခဲ့တယ္။ ဖ်က္ေနတဲ့ ၾကားထဲက ဆရာေတာ္ကလည္း ႏွစ္စဥ္က်င္းပတယ္။ ရြာရွိ သူႀကီးလူမ်ားကလြဲရင္ က်န္ရြာသားေတြက ဆရာေတာ္ဘက္ကရွိတယ္။ ဆရာေတာ္နဲ႔ အတူ ရပ္တည္တယ္။ ႏွစ္စဥ္ ဆြမ္းသြပ္ၿပီး ေအာက္ေမ့ဖြယ္ တရားဓမၼေတြကို နာၾကတယ္။

            ၾကာလာေတာ့ သူႀကီး အေနရခက္လာတယ္။ ႏွစ္စဥ္မပ်က္ ဆြမ္းသြပ္ပြဲဟာ တရားဓမၼက အဓမၼကို ခုခံတိုက္ပြဲ၀င္တဲ့ အခမ္းအနားလို ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ သူႀကီးရဲ႕ မေကာင္းမႈဟာ အျဖစ္အပ်က္ကို မမီခဲ့တဲ့ ေႏွာင္းလူငယ္ မ်ဳိးဆက္ေတြကအစ အသစ္ အသစ္ သိသိလာေနတယ္။

            ဒီ ဆြမ္းသြပ္ အခမ္းအနားကို ဖ်က္လို႔ မပ်က္ေတာ့ သူႀကီး အေတာ္ အႀကံအိုက္လာတယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ ဆရာေတာ္ မမာမက်န္းျဖစ္ၿပီး အိပ္ယာထဲ လဲေတာ့တယ္။ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ဘူး။ စကားမေျပာႏိုင္ဘူး။ အိပ္ယာထဲမွာပဲ တရားမွတ္ေနရတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးက မစိုးရိမ္ရေပမဲ့ နဂိုအတိုင္းျဖစ္ေအာင္ ဂ႐ုတစိုက္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ ဆြမ္းသြပ္ အခမ္းအနား ေန႔ နီးကပ္လာတယ္။ နီးတာမွ တရက္၊ ႏွစ္ရက္ပဲ လိုေတာ့တာ။ ရြာကလည္း ဒီေန႔ကို မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ က်င္းပမွာ။ ဒီေတာ့ …

            သူႀကီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေရာက္လာတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းသြပ္ပြဲအတြက္ ရြာလူႀကီးေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ဘယ္လို လုပ္မယ္ဆိုတာ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးဖို႔ေပါ့။ သူႀကီးက ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေက်ာင္းေပၚ တက္လာတယ္။ လူေတြကလည္း အံ့ၾသမင္တက္မိေနၾကတယ္။ သူႀကီး ဘာလုပ္မလဲေပါ့။

            သူႀကီးက ပထမဆံုး ေက်ာင္းေပၚက ဆင္းတု ဘုရားကို ဦးခ်တယ္။ တခါမွ တရားကုိ လိုက္စားခဲ့တာ မဟုတ္ေတာ့ ဦးခ်တာေတာင္ ကံုးကံုးကြကြနဲ႔ ေမ်ာက္ ေဆာ့ေနသလိုေပါ့။ ဘုရားၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ ရွိရာ ကုတင္ကုိ လာတယ္။ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းေခါင္မိုးေပၚကိုပဲ စုိက္ၾကည့္ေနရင္း တရားမွတ္ေနတယ္။ သူႀကီးက ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ 

ဒီဆြမ္းသြပ္ပြဲကုိ သူ တန္ဖိုးထားေၾကာင္း၊ အလွဴေငြ လည္း ထည့္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြ ရွိပါကလည္း ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ သူ တေယာက္တည္း မတတ္ႏိုင္တဲ့ဟာမ်ဳိးဆိုရင္ သူ႔အထက္က မာစတာႀကီးေတြထံ ဆက္လက္ တင္ျပေပးမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာၿပီး ဆရာေတာ္ကို ဦးခ်တယ္။ ဆရာေတာ္က ေခါင္းတခ်က္ ငဲ့ၾကည့္ေတာ့ သူႀကီးက ဦးခ်ေနရင္း ၿပံဳးတယ္။ သူႀကီးရဲ႕ အၿပံဳးက `ကဲ ခုေတာ့ မင္း ဘာတတ္ႏိုင္ေသးသလဲ´ဆိုတဲ ေထ့ၿပံဳး၊ ကလိၿပံဳး …။

            အေမေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြထဲမွာ `အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့တာေကာင္းတယ္´ ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ `အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့တာေကာင္းရင္ အေမ ဘာလို႔ ခုလို တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ပံုျပင္ေတြ  ခဏ ခဏ ေျပာျပေနတာလဲ။ က်ေနာ္ အိပ္မငိုက္ေအာင္လား´လို႔ က်ေနာ္က ခနဲ႔ေတာ့ အေမက ၿပံဳးစစနဲ႔ `ဟဲ့ … နင္တို႔ သခၤန္းစာယူဖို႔ ေျပာတာ´တဲ့ ။
လြမ္းပါတယ္ … အေမ။       ။

ကမာပုုလဲ၊ ၾသဂုုတ္ ၈၊ ၂၀၁၂
            ၀၈၀၈၂၀၁၂

Thursday, August 9, 2012

ဘ၀ေကာင္းတစ္ခု ရခ်င္ရင္ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္


                                    
                                ဘ၀ေကာင္းတစ္ခု ရခ်င္ရင္ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္

လူ႔ဘ၀ရယ္လို႔ရလာျပီဆိုရင္ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ အေရးကိစၥ ငါးပါးနဲ႔ မလြဲမေသြ ပတ္သက္ရပါမယ္။ လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါး လို႔ဆိုရင္မမွားပါဘူး။က်န္းမာေရး၊စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ၊လူမွဳေရးနဲ႔ ပညာေရးတို႔ပါပဲ။
က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ပါဏတိပါတ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အနာေရာဂါမ်ားျပီး က်န္းမာေရးညံ႕ဖ်င္းတတ္ပါတယ္။

စီးပြားေရးျပည္႔စံုတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အဒိႏၷာဒါနသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ အဒိႏၷဒါနသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီး စီးပြားေရးနိမ္႔က်တတ္ပါတယ္။
အိမ္ေထာင္ေရးသာယာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကာေမသုမိစာၦစာရသ္ိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ကာေမသုမိစာၦစာရ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ျပႆနာရွဳတ္ေထြးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးကံ ဆိုးတတ္ပါတယ္။

လူမွဳေရးအဆင္ေျပတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။မုသာ၀ါဒသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း လူအယံုအၾကည္ ကင္းမဲ႔ျပီး လူမွုဆက္ဆံေရးလြဲေခ်ာ္တတ္ပါတယ္။
ပညာေရးျမင္႔မားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။သုရာေမရယသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အသိဥာဏ္ထံုထိုင္းျပီး ပညာေရးေအာက္တန္းက်တတ္ပါတယ္။

လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါးလံုးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်မျဖစ္ပဲ အထက္တန္းက်က် ၊ အဆင္႔အတန္းျမင္႔ျမင္႔ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ ၅ ခုကို အျဖဴစင္ဆံုး ၊ အသန္႔ရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပါတယ္။
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတိုင္း ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရျပီလို႔ မဆိုနိုင္ေသးပါဘူး။ ငါးပါးသီလ ေဖာက္ဖ်က္မွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘ၀ေကာင္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ငါးပါးသီလ လံုျခံဳမွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကိုသာ အဖိုးတန္ဘ၀ေကာင္းလို႔ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ငါးပါးသီလေတြလံုခဲ႔တယ္ မလံုခဲ႔ဘူးဆိုတာကို သူ႕ရဲ႕အက်ိဳးေပးကိုၾကည္႔ျခင္းအားျဖင္႔ သိနိုင္ပါတယ္။

ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊သူတပါးအသက္ကိုသတ္ျဖတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း မ်က္စိ၊နား၊နွာ ၊ အဂၤါ၊ေျခလက္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတတ္ပါတယ္။ ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ စိုစိုျပည္ျပည္ မရိွပဲ မြဲျပာေျခာက္ညိွဳးေနတတ္ပါတယ္။
အင္အားခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး အားနည္းေနတတ္ပါတယ္။လ်င္ျမန္ဖ်တ္လတ္ျခင္းကင္းေ၀းျပီး တံု႔ေနွး တံု႔ေနွးျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ေဘးရန္တစ္စံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရင္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးရဲ႕ အသတ္အျဖတ္ခံရတတ္သလို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အဆိပ္ေသာက္ ၊ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျပီးလည္း ေသရတတ္ပါတယ္။ အနာေရာဂါ မ်ားတတ္ပါတယ္၊ အေျခြအရံပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။ အသက္တိုတတ္ပါတယ္။

အဒိႏၷဒါနသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ ပိုင္ရွင္မေပးပဲ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားယူတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း ပစၥည္း ဥစၥာမြဲတတ္ပါတယ္။ လူဆင္းရဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ေနရတတ္ပါတယ္။ အလိုရိွတာမရပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ျခင္း ၊ သူတစ္ပါးလိမ္လည္ျခင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။ ေရ၊ မီး၊ သူခိုး ၊ အေမြခံသားသမီးဆိုး၊ မင္းဆိုးဆိုတဲ႔ ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးရဲ႕ ေနွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးမွဳေၾကာင္႔ ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ လက္လႊတ္ဆံုးရံွဳးရတတ္ပါတယ္။
ကာေမသုမိစာၦစာရပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ မိမိကာမပိုင္မဟုတ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္သူဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းမွာ မလိုမုန္းထားသူေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ရန္သူလဲမ်ားတတ္ပါတယ္။လာဘ္လာဘရွားပါ တိတ္ဆိတ္တတ္ပါတယ္။ ခ်မ္းသာမွဳ ကင္းဆိတ္တတ္ပါတယ္။

မိန္းမျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။မိန္းမမဟုတ္ ၊ ေယာက်ၤားမဟုတ္ ပ႑ဳပ္ ( မိန္းမလ်ာ ၊ ေယာက်္ားလ်ာ) ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ ေယာက်ၤားျဖစ္ျပန္ရင္လဲ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္မျဖစ္နိုင္ပါပဲ ၊ မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ သူတစ္ပါးအေပၚ မေကာင္းျမင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္တတ္လြန္းတဲ႔ အထင္ၾကီးစရာလံုး၀မေကာင္းတဲ႔ ယုတ္ညံ႕တဲ႔ အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မ်က္နွာပ်က္ျပီးေတာ႔ အရွက္ကြဲရတတ္ပါတယ္။ရုပ္ဆင္းအဂၤါ လကၡဏာ တို႔ခ်ိဳ႕ယြင္းေသးသိမ္တတ္ပါတယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမွဳအားၾကီး တတ္ပါတယ္။ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါေကြကြင္းရတတ္ပါတယ္။

မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ မဟုတ္မမွန္တဲ႔စကားကို လိမ္ညာလွည္႔ပတ္ ေျပာဆိုတတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စကားပီပီသသ မေျပာတတ္တဲ႔သူျဖစ္ရပါတယ္။သြားေတြမညီမညြတ္ရိွတတ္ပါတယ္။ခံတြင္း ပါးစပ္ပုတ္ညွီတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္အသားအေရ စိုစိုဖတ္ဖတ္မရိွပဲ ေျခာက္ကပ္ပူရိွန္ေနတတ္ပါတယ္။ပံုဟန္သြင္ျပင္ မလွပပဲ ဆိုး
၀ါးေဖာက္ျပန္ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတတ္ပါတယ္။

သူတစ္ပါးအေပၚ ၾသဇာမေရာက္ ၊ အာဏာမတည္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။နွဳတ္ခမ္းေထာ္၊လ်ွာၾကမ္းျပီး အေျပာအဆို သရမ္းတတ္ပါတယ္။ စိတ္တည္ျငိမ္မွဳ လံုး၀မရိွပဲ လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီျပီး အထင္ၾကီးစရာေကာင္းနိုင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အေရးအခြင္႔ သင္႔မသင္႔ကို နားမလည္တတ္ ၊မသိတတ္ပါဘူး။ပ်င္းရိတတ္ပါတယ္။ အရူးအနွမ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။

သူတစ္ပါးျပဳဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးေတြကို မသိတတ္၊ မဆပ္တတ္ေတာ႔ပါဘူး။ဟိရိၾသတၱပၸ လို႔ေခၚတဲ႔ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အကုသိုလ္ကိုမွ မေရွာင္ပဲ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ေတြအားလံုးကို အလြယ္တကူျပဳမိတတ္ပါတယ္။
ငါးပါးသီလနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားနိုင္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။

ပါဏာတိပါတ္ ၊သူ႔သက္သတ္က
ခ်ိဳ႕တတ္အဂၤါ ၊ မြဲျပာရုပ္သြင္
အားအင္ခ်ိဳ႕ယြင္း ၊လ်င္ျခင္းလဲေ၀း
ေဘးကိုေၾကာက္တတ္ ၊ အသတ္ခံရာ
အနာမ်ားလ်ွက္ ၊ေျခြရံပ်က္၍
အသက္တိုလ် ၊ ျပစ္မ်ားစြာ႔သည္
ေရွာင္က အျပန္အက်ိဳးတည္း။
အဒိႏၷဒါ ၊ ခိုးမိပါမူ
ဥစၥာနည္းမြဲ ၊ ဆင္းရဲငတ္ဘိ
လိုရိွမရ ၊ ေဘာဂပ်က္စီး
ေရမီးသူခိုး ၊ ေမြခံဆိုးနွင္႔
မင္းဆိုးအျပား ၊ ရန္မ်ိဳးငါးေၾကာင္႔
ပ်က္ျပားဥစၥာ ၊ ျပစ္မ်ားစြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
မိစာၦစာရ ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း
မုန္းၾကသူမ်ား ၊ရန္သူပြား၍
ရွားပါးလာဘ္တိတ္ ၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏
ဣတၳိပ႑ဳက္ ၊မ်ိဳးရုပ္ခါခါ
မ်က္နွာမလွ ၊ အရွက္ရလ်ွက္
လကၡဏဣေျႏၵ ၊ယြင္းေသြခ်ိဳ႕သိမ္
စိုးရိမ္မ်ားစြာ ၊ ခ်စ္သူကြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
မုသားစကား ၊ ေျပာဆိုျငားမူ
စကားမပီ ၊ သြားမညီတည္း
ပုတ္ညွီပါးစပ္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကိုယ္ေရ
ဣေျႏၵေနာက္ ၊ ပံုယြင္းေဖာက္၏
မေရာက္ၾသဇာ ၊ နွဳတ္လ်ွာၾကမ္းေထာ္
လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီ ၊ စိတ္မတည္သည္
ေရွာင္ျပီအျပန္အက်ိဳးတည္း။
ေသရည္ေသာက္လင္႔ ၊သင္႔မသင္႔၌
ေရးခြင္႔မသိ ၊ ပ်င္းရိေမ႕ရူး
ေက်းဇူးမဆပ္ ၊ဟိေရာတၱပ္ကင္း
ခမင္းမ်ားထို ၊ အကုသိုလ္ကို
မျငိဳလြယ္ရာ ၊ျပဳက်င္႔ရာသည္
ေရွာင္ခါအျပန္အက်ိဳးတည္း။

ငါးပါးသီလနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔ ဒီေဆာင္ပုဒ္ ငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားပါ။ေဆာင္ပုဒ္မွာပါတဲ႔ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါ။ငါးပါးသီလ မလံုျခံဳျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္တဲ႔ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုလူ႔ဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ရေလေအာင္ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ ေရွာက္နိုင္ၾကပါေစ။
အရွင္ဆႏၵာဓိက ( ေလာက၌အေကာင္းဆံုးေသာအရာ)

Wednesday, August 8, 2012

အခ်စ္ကုထုံး

 
အခ်စ္ကုထုံး

" ပီယေတာ ဇာယေတေသာေကာ၊ ပီယေတာ ဇာယေတ ဘယံ၊
ပီယေတာ ဝိပၸမုတၱႆ၊ နတၳိေသာေကာ ကုေတာ ဘေယ "
                                                                  (ဓမၼပဒ)
 အခ်စ္ႏွင့္သက္ေရာက္မွဳ သို႔မဟုတ္ အခ်စ္ႏွင့္အႏၱရာယ္တို႔ကို အေစာဆံုး ေထာက္ျပခဲ႔သူမွာ ဗုဒၶျမတ္စြာပင္၊   B.C ေျခာက္ရာစုကပင္ဟု အထက္ပါ ဂါထာငယ္ကို သာဓကျပဳပါမည္။
   ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ေသာကျဖစ္ရ၊ ေဘးဒုကၡတို႔ၾကံဳရကာ အခ်စ္မွလြတ္ေျမာက္လွ်င္ေတာ့ ေသာက လည္း ၿငိမ္း၊ ေဘးလည္းမရိွ...တဲ့။
 စႏၵကိႏၷရီတို႔မ်က္ရည္၊ ကိုဒါသအတြက္ မပဋာ၏ေသာက၊ သစၥာရွာဖို႔ ျမင္းစီးထြက္ခြာသြားသူအတြက္ ယေသာဓရာ၏ အလြမ္း၊ ဂ်ဴးလိယက္အတြက္ ရိုမီယို၏ေဘး၊ မစၥစ္ဆင္မဆင္အတြက္ ထီးနန္းေဝးခဲ႔ရသူ အက္ဒြက္ဘုရင္ ...စသည္ ... စသည္ ...။

 နိပါတ္ေတာ္မွာပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ဒ႑ာရီမွာပဲ ရွဳရွဳ၊ သမိုင္းထဲမွာပဲ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္၊ ပစၥဳပၸန္မွာပဲ ေငးေငး၊ အခ်စ္ေဘးသင့္ခဲ႔သူေတြ၊ သင့္ေနသူေတြ အစုႏွင့္အေဝး၊ ဒုႏွင့္ေဒးပင္။

 ထိုမ်ားျပားစြာေသာ သာဓကေတြထဲတြင္ သူပါလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ႔၊ ေယာင္၍မွ်ပင္ မေတြးမိခဲ႔၊ ယခုေတာ့မူ ...။
   
     ပထမမူ အၾကားသတင္း၊ ကမာရြတ္ လွည္းတန္းမွာ ဆရာဝန္မေလးတေယာက္ကို လူတဦးက ဓာတ္ဆီေလာင္း၊ မီးရိွဳ႕လို႔တဲ႔ ။ ဘုရား ... ဘုရား ... ဘုရား ... ဒါေလာက္ေတာင္ စရိုက္ဆိုးေတြ ထြန္းကားေနၿပီလား။

   အြန္လိုင္းကို ကိုယ္တိုင္ဖတ္လိုက္ေတာ့ ... " ရည္းစား " ဆိုေသာ အသံုးအႏွဳန္းေလးကို သတိျပဳမိကာ ေအာ္ ... ဒီလူႏွယ္ ... စိတ္မသက္မသာျဖစ္မိယံုသာ။ ထိုသူ၏ နာမည္ကိုေတြ႕မိေတာ့ ... အသိေတြ ထဲမွာ သည္နာမည္ရွင္ ႏွစ္ဦးရိွေနတာ ကို အမွတ္ရသည္။

   စကားဝိုင္းေတြမွာ မိုက္မဲသူဟု သတ္မွတ္ကာ၊ ေဆးရံုတင္ထားရသူ ဆရာဝန္မေလးကိုေတာ႔ သနားၾကသံေတြ ၾကားေနရသည္။ ကိုယ္ကေတာ့ အခ်စ္ေဘးသင့္သူတစ္ေယာက္ဟုသာ။

   ေနာက္ေန႔မွာေတာ႔ ဆရာဝန္မေလး မီးသင့္ဒဏ္ႏွင့္ ေသဆံုးသြားေၾကာင္း သတင္းတက္လာသည္။ အားလံုးက စိတ္မေကာင္းၾက၊ ရည္းစားဆိုသူကိုလည္း အမ်က္ပိုၾက။ အဲဒီသတင္း ဖတ္ေနစဥ္မွာပင္ ကြန္ျပဴတာေထာင့္မွာ Email တခု တက္လာ၍ ဖြင့္လိုက္ရာ ...

   " သတင္းဆိုးပါဘုရား " ၊ ေခါင္းစီးေၾကာင့္ ထိတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ ဘာမ်ားပါလိမ္႔၊ " ဘုန္းဘုန္း ... ကိုလြင္ဦးတို႔ စိတ္မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ၿပီး ...  " သူ႕သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ့္တပည့္ ဧခိုင္၏ ေၾကကြဲေမးလ္ ... ေအာ္ ... ကိုယ့္အသိ ႏွစ္ေယာက္ထဲက တေယာက္ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ ဘယ္လိုမွထင္မထားခဲ႔၊ တေလာကပင္ သူႏွင့္ Chatting ထိုင္ခဲ့ေသး၊ သူက စကၤာပူ ေရာက္ေနခဲ့တာပဲ၊ ဘယ္လိုကဘယ္လို ...။

  ဘုန္းဘုန္း ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔ေပးပါဦး ... တဲ့။ ေလာေလာဆည္ေတာ့ ကိုယ့္ေမတၱာသည္ ကိုယ့္ရင္ ကိုပင္ ေအးျမေစႏိုင္စြမ္းမည္မထင္။

သူ႔နာမည္ကို ဖြဖြရြတ္ေနမိသည္။ ျဖစ္ရေလ ... ဘာလို႔မ်ား စိတ္လိုက္မာန္ပါျပဳ ... အင္း ...

 ၂၀၀၆ ... ခုႏွစ္ဆီက ကိုယ့္ထံကိုေရာက္လာတတ္သည့္ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေလးတသိုက္၊ ကိုဧခိုင္ (စိုင္းျပင္း)၊ ေက်ာ္သူဟန္၊ ကိုစံသို႔ဝ္္၊ ဘိုေတာက္ႏွင့္ ... ကိုလြင္ဦးဆိုသည့္ ... သူ ...။

စာအလြန္ဖတ္ေသာ၊ တိုးတက္ေသာအျမင္ရိွေသာ၊ ပညာေတာ္ေသာ၊ ရိုးသားတည္ၿငိမ္ေသာ လူငယ္ေလးမ်ား။ ထိုအထဲတြင္ ဘာသာတရားကိုင္းရိွဳင္း၍ ႏိွမ့္ခ်တတ္ေသာသူ႔ကို သတိျပဳမိသည္။
 ကိုယ္တို႔တေတြ ေမတၱာအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကသည္။
   
    ေမတၱာဆိုတာ ...  တဦးကိုတဦး မလွည့္စားျခင္း၊
    တဦးကိုတဦး မထီမဲ့ျမင္ မလုပ္ျခင္း၊
    တဦးဆင္းရဲမွဳကို တဦးက အလိုမရိွျခင္းကိုေခၚေၾကာင္း ...

 ဒီသေဘာထားသံုးရပ္ကို အက်ိဳးလိုလားမွဳႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ႀကီး၊ ငယ္၊ အလတ္၊ ဆူ၊ ၾကံဳ႕၊ အလတ္၊ နီးေန၊ ေဝးေန စသည့္ သူေတြအေပၚမွာ ထားျခင္းကိုပင္ ေမတၱာထားသည္ေခၚေၾကာင္း။ ဒါကိုပင္ ေက်းဇူးရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက-
  
   " လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ ...
      အထင္ေသးျခင္း အခ်င္းခ်င္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ ...
      ဆင္းရဲလိုျခင္း အခ်င္းခ်င္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ ... " လို႔ လကၤာသီခဲ့ေၾကာင္းေတြ ...

    ေနာက္ၿပီး ... ျမတ္စြာဘုရားေဟာသည့္ မတရားမွဳ မေကာင္းမွဳကို၊ မေကာင္းမွဳမွန္း ရွဳျမင္ရဲဖို႔၊ ရွဳျမင္ၿပီး ၿငီးေငြ႕ဖို႔၊ ၿငီးေငြ႕ၿပီး စက္ဆုတ္ရြံမုန္းဖို႔၊ ရြံမုန္းၿပီး လြတ္ေျမာက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ဆိုရာမွာ ေခါင္းေဆာင္ေမွ်ာ္တတ္သည့္ ကိုယ္တို႔လူမ်ိဳးေတြ အေၾကာင္း၊ မိမိသည္ပင္လွ်င္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ႏိုင္ ေၾကာင္းေတြ ဆရာတပည့္လည္းမက်၊ မိတ္ေဆြလညး္မကသည့္ ကိုယ္တို႔တေတြ မျပတ္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾက။

   သည္လိုႏွင့္ ယံုၾကည္မွဳေတြခိုင္ခဲ့ၾက၊ ရင္းႏွီးမွဳေတြပိုခဲ့ၾက၊ သမိုင္း၏ အစိတ္အပိုင္းတခုထဲကို တိုးဝင္ ခဲ့ၾက၊ ေနာက္ေတာ့ သီၾကိဳးျပတ္သည့္ ပုလဲေတြလို ႀကဲျပန္႔သြားၾက၊ ကိုယ္က အေဝးဆံုးဆီ လြင့္စင္သြားခဲ့ရ၊ ခုေတာ႔ ဒီေကာင္ေလးက ကိုယ္႔ထက္ သာ၍ေဝးရာဆီကို ထြက္ခြာသြားရဦးမွာလား ...၊ ဘုရား ... ဘုရား ... ဘုရားမ လို႔၊ မျဖစ္ပါေစႏွင့္၊ အခ်စ္ကိုေစာင့္ေသာ ဗီးနပ္စ္ နတ္သမီးသည္ ငယ္သူတို႔အခ်စ္ကို စာနာတတ္၊ ေစာင့္ေရွာက္တတ္ပါေစသား ...။
    
     ဒီေန႔မွာေတာ့ ကိုယ္တို႔စိတ္ကို ပို၍ထိေစသည့္ သတင္းေနာက္ဆက္တြဲ တက္လာျပန္သည္။ အင္ဂ်င္နီယာဖခင္ႏွင့္ ဆရာဝန္မိခင္တို႔၏ တဦးတည္းေသာသား၊ ေရွ႕ေနႏွင့္ ေဆးလိပ္ခံုပိုင္ရွင္တို႔၏သမီး ...တို႔၏ ငယ္ခ်စ္သံေယာဇဥ္ဘြဲ႕၊ ေလးႏွစ္ေလးမိုး ရပ္ျခားေျမေဝး ခ်စ္သူအတြက္ ဥစၥာရွာ သြားေသာေကာင္ေလး ျပန္လာေသာအခါ ခ်စ္သူ၏ ေသြဖီမွဳႏွင့္ တိုးေလေသာအခါ ... ရင္ကိုေလာင္ေသာမီးမွ ဘဝကိုပါ ၾကြမ္းေစခဲ႔ပါေပါ႔လား၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ ေဘးသည္သင့္ခဲ့ၿပီ။
  
     ေမာင္က ပုဒ္မမ်ားစြာႏွင့္ အခ်ဳပ္ထဲမွာ၊ ေမက ... တမလြန္ဆီ၊ တဦးက အသက္ဆံုး၊ က်န္တဦးက ဘဝေသ၊ ေနာက္ဆံုးသက္ငင္ခ်စ္အျဖစ္ ေမက မွာသြားသတဲ့၊ သူ႔ခ်စ္သူကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါ ... တဲ့၊ သူကလည္း ခြင့္လႊတ္သြားပါသတဲ႔။

   သူ႔ဆႏၵအတိုင္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ၾကပါေစ၊ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ၾကပါေစ၊ ဒါေပမယ့္ ...... ။
 ေအာ္ ... အခ်စ္ ... အခ်စ္ ...
 အသံုးတတ္လွ်င္ေဆး၊ မသံုးတတ္လွ်င္ေဘးပါကလား၊

    ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ၊ အသိပညာေတြကို ကြယ္ေပ်ာက္ေစတတ္သည့္ေဘးႀကီးပါကလား၊ ဒါေၾကာင့္ လည္း ဘုရားရွင္က ပီယေတာ ဇာယေတ ဘယံ တဲ့၊ ငယ္သုူတို႔နယ္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အဆာက်ယ္ေနဦးမွာပါလိမ့္။ တကယ္လို႔ Chatting ထိုင္တုန္းကသာ အေၾကာင္းစံုသိခဲ့ရလွ်င္
     ကာမေရာဂါ၊ ဝမ္းတြင္းနာကား
     ကုရာနတၳိ၊ ေဆးမရိွဘူး
     မိမိ ပညာ ၊ သတိ သာလွ်င္
     မဟာ ၾသသဓ၊ ေဆး မည္စြ ... လို႔

ကိုယ့္ညီကို ေျပာျဖစ္ခဲ့မည္ အမွန္၊
ယခုေတာ့မူ ....... ။
ကံထြန္းသစ္
07-06-2012