ကုသုိလ္ဟူသည္ ဘဝလမ္းအတြက္

ကုသုိလ္ဟူသည္ ဘဝလမ္းအတြက္

မ႒ကု႑လီသည္ အိမ္ျပင္ ေညာင္ေစာင္းထက္၌ လဲေလ်ာင္းေနသည္။ စင္စစ္ လဲေလ်ာင္းေနသည္ ဟူသည္မွာလည္း မည္ကာမတၱမွ်သာ ျဖစ္၏။ ကုိယ္ခႏၶာ တစ္ခု ေညာင္ေစာင္းေပၚတြင္ ပုံက် ေနသည္ဟု ဆုိနုိင္ရုံမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ၀ါထိန္ ေျခာက္ေသြ႔ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ား ရံဖန္ရံခါ လွုပ္ခတ္ သြားသည္ကလြဲ၍ သူ၏ တစ္ကုိယ္လုံးသည္ ျငိမ္သက္လ်က္ ရွိသည္။ မ႒ကု႑လီသည္ ေခါင္းကုိ ၾကိဳးစား လွုပ္ၾကည့္သည္။ လွုပ္၍ မရ ။ ေျခလက္မ်ားကုိ လွုပ္ၾကည့္ ဖုိ႔ ၾကိဳးစားသည္။ လွုပ္၍ မရ။ ဆီး၀မ္းမ်ား ထြက္က်၍ အညစ္အေၾကး အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကလည္း အိုင္ထြန္း ေနသည္။ သုတ္သင္၍ မရ။ ယင္တစ္သုိက္က ခႏၶာကုိယ္ အႏွ႔ံ ဆင္းတက္ က်က္စားေနသည္။ ေျခာက္ထုတ္၍ မရ။

အတိတ္က ေပ်ာ္ပါးခဲ့သည္မ်ားကုိ စဥ္းစားၾကည့္သည္။ စဥ္းစား၍ မရ။ စိတ္ေတြက အဓိပၸါယ္ ေရေရ ရာရာရွိေအာင္ မေတြးနုိင္။ လြင့္ပါးေနသည္။ အလုိလုိ ေၾကာက္ရြ႔ံေနသည္။ အလုိလို အားငယ္ ေနသည္။ မၾကာမီ အသူရာနက္ေသာ ေခ်ာက္နက္ၾကီးထဲသုိ႔ ျပဳတ္က်ေတာ့ မလုိလုိ။ ရင္မွာ လွုိက္လုိ႔ ေမာရင္း ေၾသာ္..အားကုိးရာမဲ့ လွသည္။

ေခါင္းက ကုိက္လွခ်ည္ရဲ႔။ ေက်ာက နာလွခ်ည္ရဲ႔။ ရင္က ပူလွခ်ည္ရဲ႔။ အုိ..အေမရဲ႔.. အိုအေဖရဲ႔...သက္သာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးၾကပါ...။ စိတ္ထဲမွာ အာေခါင္ျခစ္၍ ေအာ္သည္။ အသံကား တစ္စက္မွ် မထြက္။ မ်က္ရည္ ေတြေတြ စီးက်၍ ေနရသည္။ ၾကာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြပါ ေျခာက္ခန္းလာသည္။ ေရေတြ ဆာသည္။ ၀မ္းကလည္း ဟာသည္။ ေတာင္းဆုိျခင္းကား မျပဳႏုိင္။ အလုိက္တသိ လာတုိက္ လာေကၽြးလ်င္သာ မ်ိဳႏိုင္သည္။ ေၾသာ္..ဆင္းရဲတကာ့ ဆင္းရဲ ၾကီးပါ တကား။ ပင္ပန္း တကာ့ ပင္ပန္း ၾကီးပါ တကား ။

မ႒ကု႑လီ၏ မိဘတုိ႔ကား ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္။ သည္းအူျပတ္မွ် ပူေလာင္ေနရသည္။ စုိးရိမ္ ေနရသည္။ သုိ႔ေသာ္ သားျဖစ္သူ၏ ဒုကၡကုိ မိရင္းဘရင္းတုိ႔သည္လည္း အတိအက်မသိနုိင္။ ဖယ္ရွားေပး၍လည္း မရ။ လက္မွုိင္ခ်၍ ၾကည့္ေနရုံသာ တတ္နုိင္သည္။ စင္စစ္ ဤဒုကၡမ်ား သည္ကား ခ်စ္သူ ခင္သူ မည္သူမွ် ကုိယ္စား ခံေပးလုိ႔ မရေသာ ဒုကၡ မ်ားပင္တည္း ။ အသီး အသီး ေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ မိမိတုိ႔ ဘာသာ ကုိယ္တုိင္ ကိုယ္က် ခံစား ေတြ႔ၾကံဳ ရမည့္ ဒုကၡမ်ား ျဖစ္ေပ၏။

မ႒ကု႑လီ ဟူသည္ကား သာ၀တၳိ ျပည္တြင္ ေနထုိင္ေသာ အဒိႏၷပုဗၺက သူေ႒းေမာင္ႏွံ၏ တစ္ဦး တည္းေသာ သားရတနာ ျဖစ္၏။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္သာ ရွိေသးသည္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ ဆုိသည္မွာ ယခုကဲ့သုိ႔ ေသရာေညာင္ေစာင္ ထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရမည့္အရြယ္ မဟုတ္ေသးဟု အမ်ားက ဆုိၾကသည္လည္းရွိသည္။ စုတ္သပ္ၾကသည္လည္း ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ နာျခင္းတရား၊ ေသျခင္းတရား ဟူသည္ကား ငယ္ရြယ္ေသး၍ ႏုပ်ိဳေသး၍ မလာပါႏွင့္ မျဖစ္ပါႏွင့္ဟု ၾကဳိတင္ ညွိနွုိင္း ထားလုိ႔ မရ။ ခ်မ္းသာသူျဖစ္၍၊ ေခ်ာေမာ လွပသူျဖစ္၍၊ ပညာတတ္သူျဖစ္၍ မလာပါႏွင့္၊ မျဖစ္ပါႏွင့္ ဟုလည္း ၾကိဳတင္ ညွိႏွုိင္းထား၍ မရ။ သတၱ၀ါ အသီးအသီးကုိ ဒဏ္ခတ္ ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ရန္ အတြက္ တိက် ျဖတ္လတ္စြာ၊ အားရ၀မ္းသာစြာ လာၾက၊ ျဖစ္ၾကေလ့ ရွိသည္သာတည္း။

က်န္းမာသန္စြမ္း ခ်ိန္ကမူ မ႒ကု႑လီသည္ အမ်ားနည္းတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနထုိင္သြားလာ ခဲ့သည္သာ ျဖစ္သည္။ ဤေရာဂါ ရရွိလိမ့္မည္ဟု အိပ္မက္မွ်ပင္ မမက္ဖူးခဲ့။ ဤသုိ႔ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း ထက္တြင္ လဲေလ်ာင္း၍ ဆင္းရဲ ဒုကၡမ်ား ခံေနရမည္ဟု အိပ္မက္မွ်ပင္ မမက္ဖူးခဲ့။ ဤသုိ႔ မသိခဲ့၍လည္း ေပ်ာ္ပါး နုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ အကယ္၍ အျခားသူမ်ား ေ၀ဒနာ ခံစားေနရသည္ သုိ႔မဟုတ္ ေသအ႔ံမူးမူး ျဖစ္ေနသည္ကုိ သတင္းမွ် ၾကားရပါက မိမိလည္း တစ္ေန႔ ဤသုိ႔ ေ၀ဒနာ ခံစားရမည္၊ ေသအံ႔မူးမူး ျဖစ္ရမည္ကုိ သိရွိျပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကုိ ၾကဳိတင္ ျပဳလုပ္ထားမည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔မဟုတ္ သတင္း ၾကားရသည္ကုိ အမွုမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေနမိေသာ္လည္း ေ၀ဒနာခံစား ရေသာသူ၊ ေသအ႔ံမူးမူး ျဖစ္ေနေသာ သူမ်ားကုိ မ်က္စိ ေရွ႔တြင္ ေတြ႔ရပါက တစ္ေန႔ မိမိလည္း ဤသုိ႔ ျဖစ္ရမည္ကို သိရွိျပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကို ၾကိဳတင္္ျပဳလုပ္ ထားမည္ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ မ႒ကု႑လီကား ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကုိလည္း ျပဳခဲ့ဖူးသည္ မရွိ။ အမွုမဲ့ အမွတ္မဲ့ ကုန္ဆုံးသြားသည္သာ ျဖစ္သည္။ မိခင္ ဖခင္တုိ႔ကလည္း ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ ရမည္ဟု သင္ၾကားေပးျခင္း မရွိ။ မိခင္ ဖခင္တုိ႔ကုိယ္တိုင္သည္လည္း ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာမ်ား ျပဳလုပ္သင့္သည္ဟု အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတ မရွိ။ သုိ႔ေသာ္ သင္ၾကားျခင္း ရွိသည္ မရွိသည္ ဆုိျခင္း ထက္ မိမိက ျပဳလုပ္တတ္ဖုိ႔ အေရးၾကီးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ တကယ္တမ္း ေသမင္းႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရမည္က မိမိ ကုိယ္တုိင္သာ ျဖစ္ျပီး မိဘအပါအ၀င္ မည္သည့္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကမွ် မိမိ ကုိယ္စား အငွားရင္ဆုိင္ ေပး၍ မရေသာေၾကာင့္တည္း။

ေသျခင္းတရားကုိကား သတၱ၀ါတုိင္း ရင္ဆုိင္ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာကုိ အာစိ႑ ကံေျမာက္ ျပဳထားလ်င္ကား ေသခါနီးအခ်ိန္၌ အနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာ ရနုိင္ ေသးသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္္ စိတ္ခ်ရျပီဟုကား မဆုိႏုိင္ေသး။ ေသခါနီး၌ ျဖစ္တတ္ေသာ အကုသုိလ္ ကံမ်ားကုိ သတိမူရဦးမည္ ျဖစ္၏။ ငယ္တုန္းရြယ္တုန္း အာစိ႑ကံ ေျမာက္ေအာင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အားမထုတ္ထားသူတုိ႔မွာ အားအင္ ျပတ္လပ္၊ စိတ္လက္ ညစ္ညဴး၊ ေ၀ဒနာ လွုိက္ဆူ ခ်ိန္၌ အဘယ္သုိ႔လ်င္ ထုိထုိ အကုသုိလ္ကံမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားနုိင္စြမ္း ရွိမည္နည္း။

အဘယ္သုိ႔လ်င္ ေသခါနီး၌ ျဖစ္ေပၚ လာတတ္ေသာ အာရုံဆုိးမ်ားကုိ အကုသုိလ္ကံ မျဖစ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္း နုိင္စြမ္း ရွိမည္နည္း။ ကလ်ာဏ မိတၱကုိသာ အခ်ိန္မီ ရရွိခဲ့ျခင္း မရွိလ်င္ ထုိထုိ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ မွာ ေသခါနီးျဖစ္ေသာ အကုသုိလ္ကံမ်ားေၾကာင့္ ေသျပီးသည့္ေနာက္ အပါယ္ေလးပါးသုိ႔သာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ သက္ဆင္း ၾကရမည္ ျဖစ္ေလသည္။

မ႒ကု႑လီႏွင့္ သူ၏ မိဘမ်ား အပါအ၀င္ သတၱ၀ါ အမ်ားအျပားမွာ အတိတ္ဘ၀ တစ္ခုခုက ျမင့္ျမတ္ေသာ အလုပ္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည့္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ ပါရမီဟူသည္ကား နိဗၺာန္ မေရာက္မခ်င္း ေပ်ာက္ပ်က္ေလ့ မရွိ။ နိဗၺာန္ ဆုိက္သည့္ တုိင္ေအာင္ အက်ိဳးေပးသည့္ ကုသုိလ္မ်ိဳး ျဖစ္၏။

ကုသုိလ္ ပါရမီ ပါလာသည္ကား မွန္၏။ သုိ႔ေသာ္ အသုံးမခ်သူမ်ားကုိကား ပါရမီသည္ နိဗၺာန္ ေရာက္ေအာင္ အလုိလုိ ဆြဲမေခၚနုိင္။ မဂၢင္ရွစ္ပါးႏွင့္ အားထုတ္ရေသးသည္ ။ အားမထုတ္မိလ်င္ သံသရာ လည္ၾက ျပန္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေျမာက္ျမားစြာေသာ ပါရမီရွိသူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ အပါယ္ေလးပါး၌ တစ္၀ဲလည္လည္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ ေနျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ေလာကဓမၼတာအရ ပုထုဇဥ္တုိ႔၏ သဒၶါတရားသည္ကား ခုိင္ျမဲျခင္းမရွိ ဟူ၍လည္း သိအပ္၏ ။ ပုထုဇဥ္တုိ႔သည္ တစ္ဘ၀၌ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ဘ၀၌ သူယုတ္မာမ်ား ျဖစ္နုိင္ ေသးသည္။ ယခုဘ၀၌ ရတနာ သုံးပါးကုိ ၾကည္ညိဳေသာ္လည္း ေနာက္ဘ၀မ်ား၌ ရတနာ သုံးပါးကုိ ရန္မူသူမ်ားလည္း ျဖစ္နုိင္ေသးသည္။ ကလ်ာဏမိတၱႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္မိလ်င္ သူေတာ္ ေကာင္း ျဖစ္ၾက၍ ေဒ၀ဒတ္ကဲ့သုိ႕ ပါပမိတၱႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္မိလ်င္ သူယုတ္မာ မ်ားျဖစ္ၾက ရျပန္သည္။

မ႒ကု႑လီ၏ အခ်ိန္သည္ကား နည္း၍နည္း၍ သြားျပီ။ နည္းသြားသည္ဆုိသျဖင့္ လုံး၀ မရွိေတာ့ျခင္းေတာ့ မဟုတ္။ ကုသုိလ္မ်ိဳးေစ့ကုိ ခ်မည္ဆုိလ်င္ကား ခ်နုိင္ေသးသည္။ ေသရာ ေညာင္ေစာင္းတြင္ လဲေလ်ာင္းေနရသည့္ ယခုကာလသည္ပင္ ကုသုိလ္ျပဳဖုိ႔ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေတြး၍ စိတ္ညစ္ေနရမည့္ အခ်ိန္မဟုတ္။

မ႒ကု႑လီသည္ ေပ်ာ့ညံ့သည့္ ပုဂၢိဳလ္ထဲတြင္ေတာ့ ပါဟန္မတူ။ ေသျခင္းတရားကို စြမ္းသေလာက္ ရင္ဆုိင္မည့္သူ ျဖစ္ဟန္တူ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍လည္း ျမတ္စြာဘုရား၏ ကရုဏာဥာဏ္ကြန္ရက္တြင္ ကယ္ခၽြတ္ အပ္သူဟူ၍ ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ အေလ်ာ့ေပး အရွဳံးေပးထားသူကုိ မည္သည့္ ကရုဏာရွင္ကမွ် ကူညီ၍ ၊ကယ္တင္၍ မရ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ သတၱ၀ါဟူသည့္ သေဘာမွာ မိမိ ကုိယ္ကုိ မိမိ အားကုိးရသည့္သေဘာ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားအပါအ၀င္ ကလ်ာဏ မိတၱမ်ားကား ဘ၀ကုိကယ္တင္နုိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မဟုတ္။ လမ္းျပေပးနုိင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား သာျဖစ္၏။

မ႒ကု႑လီကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ သူ႔မိဘမ်ား အပါအ၀င္ သတၱ၀ါအမ်ား တရားခ်မ္းသာကုိ ျမည္းစမ္းခြင့္ရမည္ကုိ ျမတ္စြာဘုရားက သိျမင္ေတာ္မူ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ထုိေန႔က အိမ္စဥ္ အေလ်ာက္ ဆြမ္းခံ ၾကြသည့္အခါ မ႒ကု႑လီတုိ႔ အိမ္ေရွ႔၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ကုိ လႊတ္၍ ဆြမ္းရပ္သည္။ မ႒ကု႑လီသည္ မ်က္၀န္းေထာင့္စြန္း၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ကုိ ဖူးျမင္ရ၍ ဦးေခါင္းကုိ ေစာင္းငဲ့၍ ေငးၾကည့္ရွာသည္။

စင္စစ္ မ႒ကု႑လီသည္ ဗုဒၶကုိ ၾကည္ညုိဖူးသူ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ ကိေလသာကင္းစင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးကုိ ၾကည္ညုိသည့္စိတ္ ဟူသည္ကား အတၱမာန အတန္ငယ္ ကင္းစင္ေနေသာ သူမ်ား၌ ျဖစ္ေပၚနုိင္စြမ္း ရွိသည္။ ေရာဂါေ၀ဒနာတုိ႔ေၾကာင့္ အတၱမာနတုိ႔ ေခတၱ ငုပ္လွ်ိဳးေနသျဖင့္လည္း မ႒ကု႑လီ၏ ဥာဏ္၌ ၾကည္ညုိ ထုိက္သူကုိ ၾကည္ညုိေသာ အသိဥာဏ္သည္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ဟန္တူ၏။

ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္ဘုရားကုိ ဖူးေတြ႔ရသျဖင့္ မ႒ကု႑လီ၏ သႏၲန္တြင္ ကာမာ၀စရ ကုသုိလ္စိတ္ ၈ ပါး၏ ပထမ ကုသုိလ္စိတ္သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ျမတ္ဘုရား၏ ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူသည့္ အမူအရာကုိ စိတ္ႏွလုံး၌ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ျမင္ေယာင္၍လည္း ဗုဒၶါနုႆတိ ဘာ၀နာ စိတ္သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ၾကည္ညဳိလြန္းမက ၾကည္ညိဳသည့္ စိတ္ ေၾကာင့္ လက္အုပ္ ခ်ီမိုး၍ ကန္ေတာ့လုိက္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ကုိကား ေျမွာက္၍ မရ။ စိတ္ထဲ မွသာ ကန္ေတာ့လုိက္ရ၏။ လက္အုပ္ မခ်ီရေသာ္လည္း လက္အုပ္ခ်ီသကဲ့သုိ႔သာ ျဖစ္ေလ၏။

မ႒ကု႑လီ၏ သႏၲန္တြင္ အကုသုိလ္ စိတ္မ်ား ကင္းေပ်ာက္၍ ကုသုိလ္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚ ာေပျပီ။ မ႒ကု႑လီ၏ ထြက္သက္ ၀င္သက္ သည္လည္း ျငိမ္၍ျငိမ္၍ သက္၍သက္၍ လာျပီ။ ေဇာစိတ္မ်ား သည္လည္း အရင္လုိ ခုနစ္ၾကိမ္မွ် မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ငါးၾကိမ္ ေလးၾကိမ္မွ်သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ကား..မ႒ကု႑လီ ၏ စုတိစိတ္သည္ ကုသုိလ္ကံ၏ နိမိတ္ကုိ အာရုံျပဳ၍ ခ်ဳပ္ေလ ေတာ့၏။ စုတိစိတ္ ခ်ဳပ္သည္ႏွင့္ စကၠန္႔မျခားဘဲ ပ႗ိသေႏၶစိတ္သည္ ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ပ႗ိသေႏၶစိတ္ ျဖစ္သည့္ ေနရာကား တာ၀တိသာ နတ္ျပည္တည္း။

"ဓမၼတို႕သည္ စိတ္လွ်င္ ေရ့ွသြား ရွိကုန္၏၊ စိတ္လွ်င္ အၾကီးအမွဴး ရွိကုန္၏၊ စိတ္ျဖင့္ ၿပီးကုန္၏၊ သန္႔ရွင္း ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ အကယ္၍ ေျပာဆို၊ ျပဳလုပ္၊ ၾကံစည္ပါက ထို (ေျပာဆို ျပဳလုပ္ ၾကံစည္) ေသာေၾကာင့္ အရိပ္သည္ (လူကို) မစြန္႔မူ၍ အစဥ္ လိုက္သကဲ့သို႔ ထိုသူသို႔ ခ်မ္းသာသည္ အစဥ္ လိုက္ေလ၏။"

မ႒ကု႑လီ ဆုံးျပီး လပုိင္းမွ်အခ်ိန္တြင္ ျမတ္ဘုရားသည္ ဤ တရားကုိ မ႒ကု႑လီ၏ ဖခင္ သူေ႒းၾကီး၏ ေနအိမ္တြင္ ေဟာၾကားျခင္းျဖစ္သည္။ သူေ႒းၾကီးသည္ မ႒ကု႑လီ ေသဆုံးျပီေနာက္ သုႆာန္သုိ႔ ေန႔တုိင္း သြား၍ငိုသည္။ ထုိအခါ နတ္သား ျဖစ္ေနေသာ သူေ႒းသားက ဖခင္ျဖစ္သူ အား ဗုဒၶါနုႆတိ၏ ေက်းဇူးကို လာေရာက္ ေျပာျပသည္။ သူေ႒းၾကီးသည္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္၍ ျမတ္ဘုရား သာသနာ၌ သက္၀င္ ၾကည္ညိဳေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဥပသကာ အျဖစ္ကို ေရာက္၍ ျမတ္ဘုရားကုိ တရားေဟာေျပာ ျပသရန္ ေတာင္းပန္ျခင္း ျဖစ္ေလ၏။

သဒၶါတရား မရွိေသာ မိဘကို မ႒ကု႑လီက ဤသုိ႔ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့၏။ အတုယူဖြယ္ပင္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းႏွင့္တကြ သားအမိ သားအဖသုံးဦးတုိ႕သည္ ျမတ္ဘုရား၏ တရားေတာ္ကုိ ဒါနကထာသီလကထာ သဂၢကထာ မဂၢကထာ အစဥ္အတုိင္း နာၾကားခြင့္ ရၾကျပီး၍ လူနတ္ ခ်မ္းသာ၊ နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာစသည့္ အက်ိဳးထူးမ်ားကုိ မိမိတုိ႕ ပါရမီ အားေလ်ာ္စြာ ရရွိခဲ့ ၾကေလေတာ့သည္။

ကုိးကား
ယမက၀ဂ္-မ႒ကု႑လီ-ဓမၼပဒ ဦးေရႊေအာင္

အရွွင္သုမနသာရ(ျဖဴး)

စကၡဳပါလမေထရ္၏ ဝတၳဳ The Story of Thera Cakkhupala 瞎子尊者的故事

ယမကဝဂ္၊ ဂါထာ (၁) YAMAKA VAGGA – 雙品篇 – VERSE 1.

စကၡဳပါလမေထရ္၏ ဝတၳဳ The Story of Thera Cakkhupala 瞎子尊者的故事

ယမကဝဂ္၊ ဂါထာ (၁)

၁။ မေနာပုဗၺဂၤမာ ဓမၼာ၊ မေနာေသေ႒ာ မေနာမယာ။
မနသာ ေစ ပဒုေ႒န၊ ဘာသတိ ၀ါ ကေရာတိ ၀ါ။
တေတာ နံ ဒုကၡမေႏြတိ၊ စကၠံ၀ ၀ဟေတာ ပဒံ။

၁။ နာမ္ခႏၶာ(ေလးပါး)တုိ႕သည္ စိတ္လွ်င္ ေရ့ွသြားရွိကုန္၏၊ စိတ္လွ်င္ အႀကီးအမွဴးရွိကုန္၏၊ စိတ္ျဖင့္ၿပီးကုန္၏၊ ျပစ္မွားလိိုေသာစိတ္ျဖင့္ အကယ္၍ ေျပာဆိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျပဳလုပ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၾကံစည္ေသာ္လည္းေကာင္း ထိုေျပာဆို ျပဳလုပ္ ၾကံစည္မႈေၾကာင့္ လွည္းဘီးသည္ ၀န္ေဆာင္ႏြား၏ေျခရာသို႔ အစဥ္လုိက္ဘိသက့ဲသို႔ ထိုသူသို႔ ဆင္းရဲသည္ အစဥ္လိုက္ေလ၏။

Manopubbangama dhamma , manosettha manomaya
manasa ce padutthena , bhasati va karoti va
tato nam dukkhamanveti, cakkamva vahato padam.

心是法先導，心是造作主導，若人造作身口意惡業，

必定受苦報，如牛車緊隨牛足跡。

Mind is the forerunner of (all evil) states. Our life is the creation of our mind. If one speaks or acts with impure mind, suffering follows one as the wheel of the cart follows the draught-ox that draws the cart.

စကၡဳပါလမေထရ္၏ အတိတ္ဝတၳဳ

ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ လြန္ေလၿပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ မင္းျပဳလတ္ သည္ရွိေသာ္ ေဆးသမားတစ္ဦးသည္ရြာ နိဂံုးဇနပုဒ္တို႔ကို လွည့္လည္လ်က္ ေဆးကုသျခင္း အမႈကိုျပဳရာ ထိုအခါ စကၡဳေရာဂါျဖင့္ျပင္းစြာဖိစီး အားနည္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ျမင္၍ အသင္အား အဘယ္သို႔ေသာ မခ်မ္းသာျခင္းျဖစ္သနည္းဟု ေမး၏။

အရွင္ ကၽြန္ေတာ္မသည္ မ်က္စိေရာဂါတို႔ျဖင့္ မျမင္ပါဟု ေျပာလွ်င္ အသင္အား ငါသည္ ေဆး ကုသျခင္းအမႈကို ျပဳအံ့ဟုဆို၏။ အရွင္ ေဆးကုသျခင္းငွာ စြမ္းႏိုင္လွ်င္ ကုမပါဟု ေတာင္းပန္၏။ ေဆးဆရာကလည္း အသင့္ကို ကုမသည္ရွိေသာ္ ငါ့အား ေဆးခကိုေပးလတၱံ႕ေလာဟုေမးက အရွင္ အကယ္၍ အကၽြႏ္ုပ္ မ်က္စိကို ပကတိ ထင္ျမင္ေအာင္ ကုစားျခင္းငွာ စြမ္းႏိုင္ပါအ့ံ။

အကၽြႏု္ပ္သည္ သားသမီးတို႔ႏွင့္တကြ အသင္၏ ကၽြန္အျဖစ္ကို ျဖစ္ပါေစေလာ့ဟုု ဝန္ခံ၏။ ေဆးဆရာကလည္း ေကာင္းလွၿပီဟု ႏွစ္သက္၍ ထက္ျမက္ေသာေဆးကို စီရင္၍ ေပး၏။ ထိုမိန္းမသည္ တစ္ႀကိမ္ခတ္ကာမွ်ျဖင့္ ပကတိေသာ မ်က္စိတို႔သည္ ျဖစ္ေလကုန္၏။

ထိုမိန္းမလည္း ငါသည္ သားသမီးႏွင့္တကြ ကၽြန္ျဖစ္ပါအ့ံဟု ေဆးဆရာအား ဝန္ခံ၍ ထားမိ၏။ ထားတိုင္းတေစ ကၽြန္ျဖစ္၍ေနက သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ေသာ စကားျဖင့္ ေျပာၾကားခိုင္းေစျခင္း မျဖစ္လတၱံ႕။ ေဆးဆရာအား လွည့္ပတ္ေတာ့အံ့ဟု ၾကံၿပီးမွ ထိုခဏ၌ ေဆးဆရာသည္ လာ၍ ႏွမ သင္၏ ေရာဂါေဝဒနာသည္အဘယ္သို႔ ရွိေလသနည္းဟု ေမးေလ၏။ အရွင္ ေရွးအခါ၌ မ်က္စိေရာဂါသည္ အနည္းငယ္ေသာ ထိုးက်င့္ႏွိပ္စက္ပါသည္။

ယခုမူကား ေရွးကထက္ တိုး၍ ထိုးက်င့္ ကိုက္ခဲပါသည္ဟု ေျပာလွ်င္ ေဆးဆရာသည္ “ဤမိန္းမကား ငါ့ကို တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေဆးခကို မေပးလိုေသာေၾကာင့္ လွည့္ပတ္ ေျပာဆိုေလသည္။ ထိုသူေပးအပ္ေသာ ေဆးချဖင့္ ငါ့အား အဘယ္မူအံ့နည္း။ ယခုအခါ ထိုသူကို မ်က္စိကန္းေအာင္ ျပဳအံ့” ဟု ၾကံၿပီးလွ်င္ အိမ္သို႔ျပန္၍ မိမိမယားအား အေၾကာင္းကို ျပန္ၾကား၏။

မယားလည္း တိတ္တဆိတ္ေနလွ်င္ ထိုေဆးဆရာသည္ တစ္ခုေသာေဆးကို ရွာၾကံစုေဆာင္း ေထာင္းထုေဖာ္စပ္၍ ထိုမိန္းမ၏ထံသို႔ တစ္ခုေသာေဆးကို ရွာၾကံစုေဆာင္း ေထာင္းထုေဖာ္စပ္၍ ထိုမိန္းမ၏ထံသို႔ သြားၿပီးလွ်င္ႏွမ ဤေဆးကို ကြင္းေလာ့ဟု ေပး၍ ေဆးကို ကြင္းေစ၏။ ေဆးကို ကြင္းကာမွ်ျဖင့္ထိုမိန္းမအား ႏွစ္ဖက္ေသာ မ်က္စိတို႔သည္ ဆီမီးလွ်ံကဲ့သုိ႔ ကြဲပ်က္ကုန္၏။

ထိုေဆးဆရာသည္ ယခုအခါ စကၡဳပါလမေထရ္ ျဖစ္လာ၏ဟု ဇာတ္ကိုေပါင္းေတာ္မူၿပီးမွ ခ်စ္သားရဟန္းမ်ားတို႔ ထိုအခါ ငါ့သားေတာ္ျဖစ္ေသာ စကၡဳပါလသည္ မိမိျပဳအပ္ေသာ မေကာင္းမႈကံသည္ မိမိသို႔ အစဥ္တစိုက္ ေနာက္မွ လိုက္သည္ျဖစ္၍ ယခုဘဝ၌ မ်က္စိကန္းျခင္း ျဖစ္ရေလသည္။

The Story of Thera Cakkhupala

While residing at the Jetavana monastery in Savatthi, the Buddha uttered Verse (1) of this book, with reference to Cakkhupala, a blind thera.

On one occasion, Thera Cakkhupala came to pay homage to the Buddha at the Jetavana monastery. One night, while pacing up and down in meditation, the thera accidentally stepped on some insects. In the morning, some bhikkhus visiting the thera found the dead insects.

They thought ill of the thera and reported the matter to the Buddha. The Buddha asked them whether they had seen the thera killing the insects. When they answered in the negative, the Buddha said, “Just as you had not seen him killing, so also he had not seen those living insects.

Besides, as the thera had already attained arahatship he could have no intention of killing and so was quite innocent." On being asked why Cakkhupala was blind although he was an arahat, the Buddha told the following story:

Cakkhupala was a physician in one of his past existences. Once, he had deliberately made a woman patient blind. That woman had promised him to become his slave, together with her children, if her eyes were completely cured. Fearing that she and her children would have to become slaves, she lied to the physician.

She told him that her eyes were getting worse when, in fact, they were perfectly cured. The physician knew she was deceiving him, so in revenge, he gave her another ointment, which made her totally blind. As a result of this evil deed the physician lost his eyesight many times in his later existences.

瞎子尊者的故事

有一天，盲尊者迦丘帕喇到祗樹給孤獨園向佛陀問訊。當天晚上經行時，他意外踩死一些昆蟲。第二天早上，精舍的其他比丘前去找他時，發現這些昆蟲的屍體，他們認為尊者犯了戒，就向佛陀報告這件事。

佛陀首先問他們是否親眼看見尊者踩死這些昆蟲，他們回答說沒有。

佛陀就勸告他們：「正如你們沒有親眼看見他殺生，他也看不見這些昆蟲；再說，身為阿羅漢，他沒有殺生的念頭，所以並沒有犯戒。」

他們接著問佛陀，尊者的眼睛為什麼會瞎掉？佛陀就以下面的故事來說明業力的影響：

迦丘帕喇的某一前世是醫生，卻故意使某個女人的眼睛瞎掉。事情的經過是這樣的：
該女人答應迦丘帕喇，如果能夠徹底治好她的眼病，她和兒子願意做他的僕人。但後來她卻害怕真的變為僕人，就向醫生撒謊，說她的眼睛愈來愈壞，而事實上，卻已經完全痊癒了。醫生很清楚她在騙他，所以為了報復，就給她另一付藥方，終於使她的眼睛完全瞎掉。

由於這罪行，這醫生在往後很多世都是瞎子。

ကိုယ့့္ေနရာႏွင့္ ကိုယ္

ကိုယ့့္ေနရာႏွင့္ ကိုယ္ 

တခုေသာ ေဆာင္းရာသီနံနက္ခင္း၌ ဘီလံုးငွက္ငယ္တေကာင္သည္ တံခါးတိုင္ထိပ္တြင္ ေနစာ လႈံေန၏။ ထိုစဥ္ခိုက္တြင္ ေကာင္းကင္၌ ပ်ံ၀ဲလ်က္ရွိေသာ သိန္းငွက္ႀကီးတေကာင္က တရွိန္ထိုး ထိုးစိုက္၍ ဘီလံုးငွက္ငယ္ကို သုတ္ခ်ီလိုက္၏။

သိန္းငွက္ႀကီး၏ လွံသြားတမွ် ထက္ျမက္သန္မာလွေသာ ေျခသည္းႀကီးမ်ားၾကား၌ မခ်ိမဆံ႔ ပါသြားရေသာ ဘီလံုးငွက္ငယ္သည္ မိမိ၏ ျဖစ္အင္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ကာ ဤသို႔ ငိုေၾကြး ျမည္တမ္း၏။

ငါတို႔သာ ညံ႔ဖ်င္းလိုက္ေလျခင္း၊ ငါတို႔သာ ဘုန္းကံနည္းလိုက္ေလျခင္း၊ ငါတို႔က ကိုယ့္ေနရာ မဟုတ္တဲ့ဆီမွာ က်က္စားမိလို႔ ခံလိုက္ရျပီ။ တကယ္လို႔မ်ား မိဘဘိုးဘြားမ်ား က်က္စားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ေနရာမွာသာ ငါတို႔မ်ား က်က္စားေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခုလိုခံရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုလို ခံရမွာမဟုတ္ဘူး။

ဤသို႔ က်ီက်ီက်ာက်ာႏွင့္ ငိုေၾကြးသံကို သိန္းငွက္ႀကီးက နားေထာင္ကာ မခံခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာသျဖင့္-
 “ေဟ့ ေမာင္ဘီလံုး၊ မင္းတို႔ မိဘဘိုးဘြားမ်ား က်က္စားခဲ့တဲ့ေနရာက ဘယ္မွာလဲကြ”-ဟု ေမးလိုက္ရာ-
 “လယ္သမားႀကီးေတြ ထြန္ယက္ထားခဲ့တဲ့ ထယ္ခဲေတြၾကားမွာ”ျဖစ္ပါတယ္။
 “ေအာင္မာ၊ အဲဒီမွာ သြားေနေတာ့ေကာ ငါ့လက္က လြတ္မတဲ့လား။ ကိုင္း ဒါေလာက္ေတာင္ ရွိလွတာ အဲဒီမွာ သြားေနလိုက္စမ္းကြာ”။
မိမိ၏ စြမ္းအားကို လံုး၀ဥႆံု ယံုၾကည္စိတ္ခ်ထားျပီးျဖစ္၍ သိတ္းငွက္ႀကီးက လႊတ္ေပးလိုက္၏။

ဘီလံုးငွက္ငယ္သည္ သိန္းငွက္ႀကီးလက္က လြတ္သြားသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ထယ္ခဲေပၚ ဆင္းလာခဲ့၏။ ေနေသြ႔ေသြ႔ပူထား၍ ေျခာက္ကပ္မာေက်ာေနေသာ ထယ္ခဲႀကီးေပၚ၌ ေျခစံု ရပ္လိုက္ျပီးလွ်င္ သိန္းငွက္ႀကီးရွိရာသို႔ ၀ံ႔၀ံ႔စားစား ေမာ့ၾကည့္ကာ-
 “ကိုင္း-အခုေတာ့ လာခဲ့ေပေတာ့ သိန္းငွက္ႀကီးေရ၊ လာခဲ့ေပေတာ့ သိန္းငွက္ႀကီးေရ”-ဟု စိန္ေခၚလိုက္ရာ-

 “ေအး လာျပီေဟ့၊ မင္း ဘယ္ေျပးမလဲ ေမာင္ဘီလံုးေလး”။
သိန္းငွက္ႀကီးက အေတာင္ႏွစ္ဖက္လံုးကို စုရံုးကာ ထက္ေကာင္းကင္မွ တဟုန္ထိုး ထိုးစိုက္လာ၏။ သိန္းငွက္ႀကီးကို မ်က္ျခည္မျပတ္ၾကည့္ေနေသာ ဘီလံုးငွက္ငယ္က သိန္းငွက္ႀကီး ေရာက္မလာမီ ကေလးတြင္ ထယ္ခဲႀကီးႏွစ္ခုၾကားသို႔ ရုတ္တရက္ တိုး၀င္ထားလိုက္၏။

အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ထိုးစိုက္လာခဲ့ေသာ သိန္းငွက္ႀကီးသည္ မိမိအရွိန္ကို မထိန္းႏိုင္ဘဲ ထယ္ခဲႏွင့္ ရင္အုပ္မွာ ေဆာင့္မိကာ ရင္ကြဲ၍ ေသဆံုးရေလေတာ့သည္။

( သတိပ႒ာန္သည္သာ ကိုယ့္ေနရာ )
သတိပ႒ာနသံယုတ္ အမၺပါလိ၀ဂ္၊ သကုဏဂၣိသုတ္ ပါဠိေတာ္တြင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္က ရဟန္းမ်ားအား ေဟာျပေသာ ဥပမာပံု၀တၳဳ ျဖစ္ပါသည္။

ဗလအားကိုးျဖင့္ တဇြတ္ထိုးလုပ္ခဲ့ေသာ သိန္းငွက္ႀကီး၏ မရႈမလွပ်က္စီးရပံုႏွင့္တကြ ဉာဏ္ေရွ႔ ထား၍ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ ဘီလံုးငွက္ငယ္၏ သိန္းငွက္အႏၲရာယ္ဆိုးႀကီးမွ လြတ္ေျမာက္ပံုတုိ႔ကို ႏႈိင္းယွဥ္ေဟာျပေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဘုရားရွင္က ဆက္လက္၍ ဤသို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူေပသည္။

ရဟန္းတို႔၊ ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလရကား သင္တို႔သည္ မိမိတို႔ က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာ၊ အျခား တပါးေသာ အာရံု၌ မက်က္စားၾကကုန္လင့္။ မိမိတို႔က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာ၊ အျခားတပါးေသာ အာရံု၌ က်က္စားေသာ သူတို႔အား မာရ္နတ္က ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးရန္ အၾကားအေပါက္ကို ရလတံ႔။ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းကို ရလတံ႔။ ရဟန္းတို႔ မိမိတို႔၏ က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာ အျခားတပါးေသာ အာရံုဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။

ဤသို႔ ေမးခြန္းထုတ္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဘုရားရွင္က ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ သာယာ ႏွစ္သက္ဖြယ္၊ ယစ္မူးမိန္းေမာဖြယ္ ကာမခ်မ္းသာ ခံစားျခင္းႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနေသာ အာရံု ငါးပါးတို႔သည္ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းမ်ားႏွင့္တကြ ေယာဂီသူေတာ္ေကာင္းတို႔ မက်က္စား သင့္ေသာအာရံုမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ မာရ္နတ္မင္း၏ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဒီဃနိကာယ္၊ ပါထိက၀ဂ္၊ စကၠ၀တၱိသုတ္ကို ဖြင့္ဆိုရာတြင္ အ႒ကထာဆရာႀကီးက မာေရာ-ဟူေသာ ပုဒ္အရကို ၀သ၀တၱိဘံုစံ မာရ္နတ္သားႏွင့္တကြ မစၥဳမာရ္၊ ကိေလသမာရ္ တို႔ကိုလည္း ေကာက္ယူႏိုင္ေၾကာင္း ျပဆိုထားေပသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္၏ လက္ထက္ေတာ္တုန္းက တေလွ်ာက္လံုး ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးလာခဲ့သည့္ မာရ္နတ္သားသည္ ယခုလက္ရွိ ဘုရားတပည့္သား ရဟန္းရွင္လူ သူေတာ္စင္အေပါင္းကို ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္၏။ အကယ္၍ မာရ္နတ္သား၏ အေႏွာင့္အယွက္က လြတ္ေနလွ်င္လည္း မစၥဳမာရ္၏ လက္ခ်က္ကေတာ့ လြတ္မည္မဟုတ္ပါ။

ဖြားျမင္လာသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် မစၥဳမာရ္ႏွင့္ လံုး၀မကင္းႏိုင္ပါ။ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားေသာ္မွ ဤဘ၀ ဤခႏၶာအတြက္ ေသေဘးႏွင့္ မကင္းႏိုင္ပါ။ ဤသို႔ မကင္းႏိုင္ေသးပါဘဲလ်က္ ဘုရားရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ႀကီးမ်ား မစၥဳမာရ္ကို တြန္းလွန္ပယ္ရွားႏိုင္သည္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ေနာက္ထပ္တဖန္ ဘ၀သစ္ကို မရႏိုင္ေတာ့၍ ျဖစ္ပါ၏။ ဘုရားရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ႀကီးတို႔သည္ ေနာက္ထပ္တဖန္ ဘ၀သစ္ကို မရႏိုင္ေတာ့သည့္အတြက္ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ေသျပီးရင္းေသ၍ ေနရလတံ႔ေသာ ေဘးဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤဘ၀ ဤခႏၶာမွာပင္ မစၥဳမာရ္ကို တြန္းလွန္ႏိုင္သည္ဟု ဆိုၾကရ၏။

ကိေလသာမာရ္ ဟူသည္မွာ ၀ီတိကၠမ၊ ပရိယု႒ာန၊ အႏုသယအားျဖင့္ အဆင့္သံုးဆင့္မွာ ရွိေနၾကေသာ ကိေလသာ ဆယ္ပါးတို႔ ျဖစ္ၾက၏။ ကိေလသာဟူေသာပုဒ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္မွာ ပူပန္ေစတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ သေဘာျဖစ္၏။ မည္သည့္အဆင့္မွာရွိေနသည္ျဖစ္ေစ ကိေလသာတရားမွန္လွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ ရုပ္နာမ္ခႏၶာအစဥ္ကို ပူပန္ေစတတ္၊ ႏွိပ္စက္ တတ္သည္သာ ျဖစ္၏။

ထိုကဲ့သို႔ မာရ္သံုးမ်ိဳးတို႔၏ လက္တြင္းမွ မလြတ္ကင္းႏိုင္ျခင္းမွာ မိမိ၏ က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာေနရာ၌ က်က္စားမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က က်က္စားသင့္သည့္ အာရံု၌သာ က်က္စားၾကရန္ ဆက္လက္၍ တိုက္တြန္း ေဟာၾကားေတာ္မူလို၍-

ရဟန္းတို႔- မိမိ၏ က်က္စားရာျဖစ္ေသာ ဖခင္သဖြယ္ ကိုးကြယ္အားထားရာျဖစ္ေသာ ဘုရားရွင္တို႔ ေဟာၾကားညႊန္ျပခဲ့ၾကသည့္ အာရံ၌သာ က်က္စားၾကကုန္ေလာ့။ မိမိ၏ က်က္စားရာျဖစ္ေသာ အာရံ၌သာ က်က္စားၾကကုန္ေသာ သူတို႔အား မာရ္နတ္က ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္တီးရန္ အၾကား အေပါက္ကို မရလတံ႔။ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းကို မရလတံ႔။

ဤသို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူျပီးလွ်င္ ရဟန္းရွင္လူ ေယာဂီသူေတာ္စင္အေပါင္းတို႔ က်က္စားသင့္သည့္ အာရံုသည္ကား သတိပ႒ာန္ေလးပါး ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေတာ္မူေပသည္။

(၀ဏၰသီရိ)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၄-ခု ႏို၀င္ဘာလ)

သာဓုေခၚရက်ိဳး

“သာဓုေခၚရက်ိဳး”

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါတြင္ သာ၀တၳိျပည္၌ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးဇနီးေမာင္ႏွံ ရွိေလသည္။ သူတို႔သည္ ရတနာသံုးပါးအား အထူးပင္ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုး ၾကေလသည္။ သူတို႔သည္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ မႀကီးလွေသးေခ်။ ေရွးပါရမီေကာင္းမႈကံ ေကာင္းမြန္သူမ်ား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤဘ၀၀ယ္ မျငိဳမျငင္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ေနၾကရေလသည္။

အခ်ိန္ကား လဆန္း ၁၄-ရက္ေန႔ ညတညတြင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထက္ေကာင္းကင္မွ ေရႊလမင္းကား အသာႀကီးသာလ်က္ သာ၀တၳိျမိဳ႔ႀကီးကား တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေသာ အသြင္ကိုေဆာင္လ်က္ေန၏။      

တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔ေလ နက္ျဖန္သီတင္းေန႔၌ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၀ယ္ ဘုရားရွင္ တရား ေဟာေတာ္မူပါလိမ့္မည္။ နာၾကားလုိသူမ်ား ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသုိ႔  ဆက္ဆက္ ၾကြၾကပါကုန္။

နိဗၺာန္ေဆာ္မ်ား၏ ေၾကညာသံကား သူေဌးဇနီး ေမာင္ႏွံတို႔၏ နားသို႔ ရိုက္ခတ္သြား ေလသည္။ ထိုအသံကို ၾကားေသာအခါ- “ရွင္မေရ၊ နက္ျဖန္လျပည့္ေန႔တဲ့။ ဘုရားရွင္ တရားေဟာမယ္ ဆိုပါလား”ဟု သူေဌးေလးက ေျပာေသာအခါ- ဟုတ္တယ္ေမာင္ရဲ႕ -ေမာင္တို႔ မယ္တို႔လဲနက္ျဖန္ တရားနာ သြားရေအာင္ေနာ္-ဟု  သူေဌးကေတာ္ေလးက ခြန္းတုံ႔ျပန္လိုက္၏။

ေနရာကား ႀကီးက်ယ္ေသာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၏ ခန္းမေဆာင္တေနရာ ျဖစ္ေလသည္။ တရားနာ လာၾကေသာ ပရိသတ္ႀကီးက အုန္းအုန္းကြၽတ္ကြၽတ္ တခဲနက္ မ်ားျပားလွပါဘိသည္။ ထိုအခိုက္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္သည္ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္ လႊတ္လ်က္-

ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတို႔ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ 
●ကိုယ္ျဖင့္ ေစာင့္စည္းျခင္းသည္ ေကာင္းလွေပ၏။
●ႏႈတ္ျဖင့္ ေစာင့္စည္းျခင္းသည္လည္း ေကာင္းလွေပ၏။
●စိတ္ျဖင့္ ေစာင့္စည္းျခင္းသည္လည္း ေကာင္းလွေပ၏။
●အရာခပ္သိမ္း ေစာင့္စည္းမႈသည္ ေကာင္းလွေပ၏။
●ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔သည္ ကုိယ္ ႏႈတ္ စိတ္ သံုးပါးကို ေစာင့္စည္းၾကပါကုန္။

ထိုဂါထာကိုေဟာျပီးေသာအခါ သိန္းေသာင္းမက မ်ားလွေသာ ပရိသတ္ႀကီး၏ “သာဓု သာဓု သာဓု” ဟူေသာ အသံႀကီးသည္ ပဲ့တင္ျမည္ဟီးသြားေလ၏။ ဤတရားပြဲ၌ အခ်ဳိ႕ ေသာတာပန္၊ အခ်ဳိ႕ သကဒါဂါမ္၊ အခ်ဳိ႕ အနာဂါမ္၊ အခ်ဳိ႕ရဟႏၲာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ၾကေလကုန္၏။

တရားပြဲမွ ျပန္လာေသာအခါ သူေဌးေလးသည္ သာသနာ့တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္လိုစိတ္ ေပၚလာေသာေၾကာင့္ ရွိသမွ်ပစၥည္းမ်ားကို သူေဌးကေတာ္အား အျပီးအပိုင္ အပ္ႏွင္းကာ သူေဌးမ ေလးထံ ခြင့္ပန္၍ ပိ႑ပါတိက ဓုတင္ေဆာင္ ရဟန္းေတာ္တပါးအထံတြင္ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ၀င္ခဲ့ေလသည္။

ထိုအခါ ရုပ္ေခ်ာ ဥစၥာေပါသည့္ သူေဌးမေလးအဖို႔ အသက္ငယ္ငယ္ႏွင့္ တခုလပ္မေလး ဘ၀သို႔ ေရာက္ခဲ့ရရွာေလ၏။ အဆိုပါသတင္းကို ၾကားသိေသာအခါ  “ပေႆနဒီ ေကာသလမင္းႀကီး” သည္ လင္မဲ့သူ သူေဌးမကေလးအား သိမ္းပိုက္ေတာ္ေကာက္လိုက္ေလ၏။

နန္းေတာ္အတြင္း၌ ပန္းေတာ္ဆက္က ၾကာပန္းမ်ား ဆက္သေသာအခါ ေကာသလမင္းႀကီးသည္ မိဖုရားတဦးလွ်င္ ပန္းတပြင့္စီ ေပးကမ္းေလ၏။ သူေဌးကေတာ္ အသစ္စက္စက္  မိဖုရားေလးကိုမူ ခ်စ္စႏိုးသည့္ အတြက္ ေန႔စဥ္ ၂-ပြင့္ ၂-ပြင့္ ေပးသနားေလ၏။ အျခားေသာ မိဖုရားမ်ားက သူ႔အား မနာလိုၾကေခ်။

တေန႔သ၌ ၾကာပန္းေ၀ေသာအခါ မိဖုရားေလးသည္ ၾကာႏွစ္ပြင့္ကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္၍ ေရွးဦးစြာ ျပံဳးေလ၏။ ျပံဳးုျပီးသည့္ေနာက္ မည္သို႔စိတ္ကူးေပါက္သည္မသိ၊ ၾကာပန္းႏွစ္ပြင့္ကို အားပါးတရ နမ္းရႈပ္ကာ ငိုေၾကြးေလ၏။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေသာအခါ ေကာသလမင္းႀကီးသည္ မ်က္မာန္ေတာ္ရွလ်က္- 

●ဟယ္ မိဖုရားငယ္။ သင္သည္ ျပံဳးတခါ ငိုတလွည့္နဲ႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ျပဳဘိသနည္း။ သင္၏ ငိုျခင္း ၊ ရယ္ျခင္း ဟူေသာ အျပဳအမူသည္ နန္းႏွင့္ မထိုက္တန္တကား။ ငါ့အား မကြယ္မေထာက္ အမွန္အတိုင္း သံေတာ္ဦး တင္ေလာ့။ မတင္က သင္သည္ ႀကီးေလးေသာ အျပစ္ဒဏ္ ခံရခ်ိမ့္မည္-
ဟု မိန္႔ေလရာ မိဖုရားေလးသည္ စီးက်ေသာ မ်က္ရည္တို႔ကို ျမတဘက္ျဖင့္ အသာသုတ္ကာ-

●“မွန္လွပါဘုရား၊ အျခားေသာ မိဖုရားေတြမွာ ပန္းတပြင့္စီ တပြင့္စီသာရျပီး ငါ့အဖို႔မွာေတာ့ အရွင္မင္းႀကီးက ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေတာ္မူသည့္အတြက္ ပန္းႏွစ္ပြင့္ပင္ ရပါကလား ဆိုျပီး ၀မ္းသာမိသည့္ အတြက္ ျပံဳးရယ္မိပါသည္ ဘုရား။ ဒီၾကာပန္းကေလးကို ျမင္ရေသာအခါ ခံတြင္းက ဒီၾကာပန္း ရနံ႔ပမာ ေမႊးပ်ံ႕ေသာအနံ႔ရွိသည့္ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ေျပာင္းသြားသူ အခ်စ္ဦးကို အမွတ္ရ၍ ၀မ္းနည္းေသာ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ လြမ္းဆြတ္မိေသာေၾကာင့္ ငိုေႂကြးမိပါသည္ဘုရား-ဟု သနားစဖြယ္ ငိုေႂကြးကာ သံေတာ္ဦး တင္ရွာေလသည္။

မင္းႀကီးသည္ မယံုသည့္အတြက္- အဘယ္ မိဖုရားငယ္၊ လူ႔ပါးစပ္က ၾကာနံ႔ပမာ ေမႊးပ်ံ႕သည္ ဆိုသည္ကို ငါ မယံုၾကည္ႏိုင္။ သင္သည္ ငါ့အျပင္ တဦးတေယာက္ႏွင့္ ေဖာက္ျပားလို၍သာ ေျပာတန္ရာသည္ မဟုတ္ေလာ-ဟု စြပ္စြဲေမးျမန္းျပန္၏။

မိဖုရားေလးသည္ သံုးႀကိမ္တိတိ စကားမေျပာင္း၊ ေလမေျပာင္းဘဲ ေရွးနည္းအတိုင္းပင္ ေျဖဆို ေလ၏။ ဘုရင္ႀကီးသည္ သံုးႀကိမ္ေျဖေသာ္လည္း ယံုၾကည္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ အက်ပ္ကိုင္သည့္ သေဘာျဖင့္ သက္ေသေတာင္းေလ၏။ ထိုအခါ အားႏြဲ႔သူ မိဖုရားေလးက-

“မွန္လွပါ အရွင္မင္းျမတ္၊ မယံုပါလွ်င္ နက္ျဖန္ ဤနန္းေတာ္၌ ဆြမ္းပင့္ေကြၽး၍ စံုစမ္းၾကည့္ ေတာ္မူပါ။ အကယ္၍ မဟုတ္မမွန္ပါလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမအား ေပးလိုေသာအျပစ္ကို ေပးေတာ္မူပါ” ဟု အရဲစြန္႔၍ သံေတာ္ဦး တင္ရွာေလ၏။

ေနာက္တေန႔၌ မင္းႀကီးသည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ သံဃာေတာ္တို႔အား နန္းေတာ္သို႔ပင့္၍ ဆြမ္းေကြၽး လတ္ေသာ္ မိဖုရားငယ္ညႊန္ျပေသာ ကိုယ္ေတာ္ေလးအား တရားေဟာရန္ ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ အျခားသံဃာေတာ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၾကြျပန္သြားေတာ္မူေလသည္။

တာ၀န္က်သူ ကိုယ္ေတာ္ေလးသည္ ျငိမ္သက္တည္ၾကည္ေသာ ဣေျႏၵျဖင့္ တရားေဟာရန္ မပြင့္တပြင့္ ခံတြင္းကို ဖြင့္ဟလိုက္ေသာအခါ နံ႔သာျဖင့္ျပည့္ေသာ ဆင္စြယ္ၾကဳတ္ကေလးကို လႈပ္လိုက္ဘိသကဲ့သို႔  နန္းေတာ္တခုလံုး “ၾကာညိဳပန္း” ရနံ႔မ်ားသည္ ႀကိဳင္ေသြးေလ၏။ 

ထိုအခါ ဘုရင္ႀကီးသည္ အလြန္အံ႔ၾသျပီး ဤမိဖုရားသည္ မွန္ေသာစကားကို ဆိုေပ၏- ဟု ၀မ္းသာ အားရ ခ်ီးက်ဴးဟစ္ေအာ္ကာ မိဖုရားငယ္အား ေရွးကထက္ ေျမႇာက္စားေလ၏။ ကိုယ္ေတာ္ကေလး အားလည္း ပစၥည္းေလးပါး ဒကာအျဖစ္ ခံလိုက္ေလသည္။

ေနာက္တေန႔သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဘုရင္ႀကီးသည္ ဘုရားရွင္ထံသြား၍-
“ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ ဤကိုယ္ေတာ္ေလးသည္ ဘယ္ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ကံေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ ခံတြင္းမွ ၾကာညိဳနံ႔ပမာ ေမႊးႀကိဳင္ေသာရနံ႔ ထြက္ပါသနည္းဘုရား”-ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။ 

ထိုအခါ ဘုရားရွင္သည္-
“ဒကာေတာ္မင္းျမတ္ ဤကိုယ္ေတာ္ေလးသည္ ေရွးေရွးအတိတ္ဘ၀မ်ားက တရားနာေသာအခါ ရိုရိုေသေသ နာယူျပီး သာဓု သာဓု သာဓု- ဟု ေစတနာသဒၶါတရားျဖင့္ ေခၚဆိုခဲ့သည့္အတြက္ ယခုလို အက်ိဳးထူး ခံစားရေပသည္-ဟု သာဓု၏ အက်ိဳးတရားကို ေဟာေတာ္မူေလ၏။

မာဂဓီ-သာစည္ 

ပညာ လုံးလ အသုံးခ်တတ္ေသာ သူေဌးႀကီး ရဲ႕ဘဝ

ပညာ လုံးလ အသုံးခ်တတ္ေသာ သူေဌးႀကီး ရဲ႕ဘဝ

“ခ်စ္ေသာ လူေလး - အဘ စကားကုိ မေမ႔ေသာသတိျဖင္႔ မွတ္သားေပေလာ႔ ၊ ဤကပ္ ေရာဂါဆုိး ႀကီးသည္ကား အလြန္တရာမွ ျပင္းထန္လြန္းလွေပသည္ ”
“ ၿမိဳ႕လုံးကၽြတ္ေလာက္ေအာင္ ေသေၾကၾကေပမည္ ၊ လ်င္ျမန္ေသာ အဟုန္ျဖင္႔  အိမ္နံရံကုိ ေဖါက္ထြက္ႏုိင္မွသာ ေတာ္ရုံက် ေပမည္ ”
“ ဤေနရာ ဤအမွတ္အသားအား ေသခ်ာစြာ မွတ္သားေပေလာ၊ ဒီၿမိဳ႕မွာ ကပ္ေရာဂါဆုိးႀကီး ၿပီးဆုံးလုိ႔ ေအးၿငိမ္းတဲ႔ ေနာင္တခ်ိန္က်မွ ဒီေနရာမွာ ဥစၥာေတြ တူးေဖၚလုိ႕ အသက္ေမြး ျပဳေပေလာ႔ ”
             မွာတမ္းရွည္ႀကီး ေခၽြလုိ႔ ၊ ၿမိဳ႕အျပင္ ထြက္ေျပးခုိင္းခဲ႔တဲ႔ အဘ (ဖခင္) ရဲ႕ အသံကုိ ယခုထိ
ၾကားေယာင္ေနပါေတာ႔တယ္ ။

             မိမိ ေနာက္မွ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္ေျပးလာခဲ႔ေသာ အိမ္နီးခ်င္းတုိ႕ အေျပာ ကေတာ႔ ... “ လူေလး
ေဃာသက - လူေလးအဘ နဲ႔ တစ္အိမ္သားလုံး ေရာဂါကပ္လုိ႕ ဆုံးၿပီ ” တဲ႔ေလ ။
“ ၿမိဳ႕ထဲမွာလဲ ေရာဂါကပ္လုိ႕ေသတဲ႔သူူူူူူကေသ ၊ ေျပးတဲ႔သူကေျပး နဲ႔ ေပါ႔ ”
အဲဒီအခ်ိန္ကဆုိ ၀မ္းနဲလုိ႕မဆုံး၊ ငုိေကၽြးလုိ႕မဆုံး ျဖစ္ခဲ႔ရတာပါ ။ ဒီအျဖစ္သနစ္ဆုိးႀကီးကုိ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔ႏုိင္မယ္ မထင္ေတာ႔ ။

           ႏုနယ္ ဖြင္႔ထြား ၁၇ -ႏွစ္သားအရြယ္ ၊ ဆံႏြယ္ စုတ္ဖြားနဲ႔ လုလင္ပ်ဳိေလး ကုမ ၻေဃာသက မွာ ငါးႏွစ္သားအရြယ္က မိဘတုိ႕အေၾကာင္း ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္မိေနပါေတာ႔တယ္ ။ သင္႔သလုိေန ၊ သင္႔သလုိစား ၊ ရွိတဲ႔ စုတ္စုတ္ ႏြမ္းႏြမ္း အ၀တ္ကုိ ဆင္ၿပီး ၊ ရရာ အလုပ္ အသက္ေမြး ျပဳလုိ႕ ေနလာခဲ႔တာ ၁၂ - ႏွစ္တင္းတင္းေတာင္ ျပည္႕ခဲ႔ပါၿပီ ။ ခုဆုိ တစ္ၿမိဳ႕လုံးလဲ ကပ္ေရာဂါေတြကင္းလုိ႕ ၊ ေတာ္ေတာ္ေလး စည္ပင္ ၀ေျပာေနပါၿပီ ။

           ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႕တြင္း ၀င္ၿပီး တိတ္တဆိတ္ ဖခင္ ျပခဲ႔တဲ႔ ေနရာရွာေဖြလုိ႕  တူးေဖၚမိတယ္ ဆုိရင္ပဲ
 “ ငါကုိ - ၿမိဳ႕တြင္းမွသူသူငါငါတုိ႕ မမွတ္မိၾကေတာ႕ ၊ မသိၾကေတာ႔ ၊ ခုခ်ိန္မွ ဒီေလာက္မ်ားျပားလွတဲ႔
ဥစၥာေတြ ယူလုိ႕ သုံးစြဲရင္ျဖစ္ အမ်ားသူငါ အထင္လြဲစရာ ျဖစ္ေပလိမ္႔မယ္ ”
 “ တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွပဲ  တူးေဖၚ သုံးစြဲရမယ္ ” လုိ႕ ေတြးမိတယ္ ။

          ဥစၥာေတြျပန္ျမဳပ္လုိ႔ ၿမိဳ႕တြင္းကုိ ေလ်ာက္ၾကည္႕မိပါတယ္ ။ ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕ႀကီး သည္ကား
စည္ပင္ သာယာလွေပတယ္ ။ က်ယ္၀န္းလွေပတယ္ ။ ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးမွာလဲ က်က္သေရ ရွိလွေပတယ္ ။
“ ငါသည္ ဤၿမိဳ႕၌ သင္႔ရာအလုပ္ အသက္ေမြးေနမွ ” ဟု ႀကံစီကာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားအေပါင္းကုိ မနက္
ေစာေစာ ႏုိးထလုိ႕ ႏုိးေဆာ္ရတဲ႔ အလုပ္ကုိ ေရြးလုိက္ပါတယ္ ။
ထုိအလုပ္ျဖင္႔ စားစရာ လစာရိကၡာ ႏွင္႔ ေနစရာ အိမ္ေလးကုိပါ ရလုိက္ပါတယ္ ။

          “ အုိ - ဖခင္တုိ႕ ႏုိးထၾကကုန္ေလာ႔ ၊ မ်က္ႏွာ သစ္လုိ႔မုိ႔ လွည္းတုိ႔ကုိ ဆင္ၾကကုန္ေလာ႔ ။
ႏြားတုိ႔ကုိ ကၾကေစေလာ႔ ၊ ဆင္ ျမင္းတုိ႔ကုိ ေကၽြးဖုိ႕ ျမက္ရိတ္ရန္ ျပင္ၾက ကုန္ေလာ႔ ”

          “ အုိ - မိခင္တုိ႕ ႏုိးထၾကကုန္ေလာ႔ ၊ မ်က္ႏွာသစ္လုိ႔မုိ႔ ယာဂုကုိ က်ဳိၾကကုန္ေလာ႔ ။
ဆြမ္း အဖုိ႔ရာ ခ်က္ၾကကုန္ေလာ႔ ”
          ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕ႀကီး တစ္ခုလုံး အာရုံတက္ခ်ိန္ရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မွဳကုိ တည္ၾကည္ခန္႔ညားေသာ
အသံႏွင္႔ ထုိးေဖါက္ခဲ႔မိတာ ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ပါ ။

          ဒီလုိနဲ႔ ရက္ေတြ လေတြ ေျပာင္းလုိ႔ တစ္ခုေသာ ေန႔တေန႔တြင္ ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးေပၚက
ဗိမၼိသာရ မင္းႀကီး မွာ ... “ ဟဲ႔ .. ဟဲ႔ မင္းခ်င္း - ခုနက ႏုိးေဆာ္တဲ႔ေအာ္သံ ၾကားလုိက္လား ”

“ မွန္လွပါ - ၾကားမိေၾကာင္းပါဘုရား ”

“ ဤ ေအာင္ျမင္ ခန္႔ညားလွတဲ႔ အသံရွင္သည္ကား လြန္စြာ ခ်မ္းသာေသာသူရဲ႕ အသံပင္တည္း ၊
ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ အေၾကာင္းစုံ စုံစမ္းေစ ”
မင္းခ်င္းမွာ ဘုရင္႔အမိန္႔ေတာ္ႏွင္႔ ေမာင္းမကုိေစလႊတ္ၿပီး ေဃာသကလုလင္အား စုံစမ္းေစတယ္ ။

          “ အရွင္မင္းႀကီး - ႏုိးေဆာ္သံေပးေသာ လုလင္ပ်ဳိကား ကုမ ၻေဃာသက မည္ေပ၏ ။
အလြန္မွ ဆင္းရဲ ပါေပ၏ ။ ေဆြမ်ဳိး ကင္းမဲ႕ပါေပ၏ ။ ႏူိးေဆာ္သမွဳျပဳရေသာ အခစား လုပ္သူ
တစ္ဦးပါ ဘုရား ”

          “ ဟဲ႔ .. ဟဲ႔ မင္းခ်င္း - ငါ႔မွန္းတာ မလြဲႏုိင္ေပဘူး ။ သူခ်မ္းသာရဲ႕ အသံပါေပတည္း ”
သူခ်မ္းသာ၏အသံ ျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္ခါတလဲလဲ မိန္႔ေနျပန္သျဖင္႔ ထပ္ခါစုံစမ္းေသာ္လဲ သူဆင္းရဲ
သာ ေတြ႕ေနရပါသည္္ ။

“ မင္းႀကီးရဲ႕ ထပ္ခါတလဲ ေျပာဆုိမွဳသည္ကား အေၾကာင္းရွိတန္ရာ ၏ ။ အျဖစ္မွန္ကုိ စုံစမ္းမွ သင္႔ေပလိမ္႔မည္ ” ဟု စဥ္းစားကာ မင္းႀကီးကုိ ေလ်ာက္တင္ ေလ၏ ။

          “ အရွင္မင္းႀကီး - ဤ ေဃာသကလုလင္သည္ကား အမွန္ပင္ ခ်မ္းသာသည္ ဆုိအံ႔ ။
ဤ လုလင္၏ ပုိင္ဆုိင္မွဳ ဥစၥာ အားလုံးတုိ႕ကုိ ေရႊနန္းေတာ္သုိ႕ ယူေဆာင္ေပးပါမည္ ။
ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးမအား အသျပာ (၁၀၀၀)ကုိ ေပးသနားေတာ္မူပါ ။ မင္းသမီးကုိလဲ ေခၚေဆာင္ခြင္႔
ေပးေတာ္မူပါ ဘုရား ”

            မင္းႀကီးခြင္႔ျပဳတယ္ဆုိရင္ပဲ အ၀တ္သန္႔သန္႔ ႏြမ္းႏြမ္းကုိ ရွာေဖြလွ်က္ လူလတ္တန္း
ခရီးသြား သမီးနဲ႔ မိခင္ပမာ စီရင္ကာ ေဃာသကလုလင္ ေနထုိင္ရာ လမ္းအတြင္းကုိ ထြက္လာခဲ႔ပါ
ေတာ႔တယ္ ။

           ေဃာသကလုလင္အိမ္အနီးမွ အိမ္တစ္အိမ္ကို ၀င္လွ်က္

“ အုိ - အိမ္ႀကီးရွင္အေပါင္းတုိ႕ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ခရီးသြား သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ တေန႔တာ တည္းခုိဖုိ႕ရာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ၏ေလာ ။ အကယ္၍ မျဖစ္ႏုိင္ပါအံ႔မူ အဘယ္မွာ ရႏုိင္ပါအံ႔နည္း ေက်းဇူးျပဳ၍ ေျပာၾကပါ ”
ဒီလုိနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႕ ညႊန္ျပမွဳျဖင္႔ ေဃာသကလုလင္ရဲ႕ အိမ္ကုိ ေရာက္လာပါေတာ႔တယ္ ။

          “ အသင္ လုံမငယ္ႏွင္႔ မိခင္ - ဤအိမ္သည္ကား ေယာကၤ်ားသား တစ္ဦးထဲေနထုိင္တဲ႔အိမ္
ျဖစ္ရကား တည္းခုိဖုိ႔ရာ မျဖစ္ႏုိင္ေပ ။ အျခားအိမ္ကုိ ရွာၾကကုန္ေလာ႔ ”

          “ သားေမာင္ - လမ္းထဲ၌ အိမ္အမ်ားအျပား ႏွံေလၿပီ ။ ေနထုိင္ရာ ဦးေရမ်ားလွ၍ တည္းလုိ႔
မရကုန္ ။ အခ်ိန္လဲ လင္႔ေနပါ၍ ဒီတညေတာ႔ တည္းခြင္႔ေပးပါ ”

          အေျပာေကာင္းလွတဲ႔ လုံမပ်ဳိ ရဲ႕ မိခင္စကားေၾကာင္႔ ဘာမွမတတ္သာပဲ တည္းခြင္႔ေပးလုိက္
ပါေတာ႔တယ္ ။ “ သားေမာင္ - သြားစရာရွိတာ စိတ္ခ်လက္ခ် သြားပါ ။ ဆန္ ၊ ဆီ ၊ ခ်က္စရာတုိ႔ကုိ
သာ ေပးခဲ႔ပါေလ ။ တေန႔တာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးခဲ႔ပါမယ္ ”

          “ ေနပါေစ - မိခင္ ၊ ကုိယ္႔ဖါသာ စီရင္ပါ႔မယ္ ”

          “ သားေမာင္ - အားမနာပါနဲ႔ေလ ၊ ခ်က္ခြင္႔ေပးပါ ”
          လုံမပ်ဳိရဲ႕ မိခင္မွာ ေဃာသကလုလင္အား အျပင္သုိ႔ ႏွင္ေလ၍ ဆန္ဆီတုိ႔ကုိ ယူ၍၄င္း ၊
လုိအပ္သည္ကုိ ေစ်းမွ ၀ယ္ယူ၍၄င္း စားေသာက္ဖြယ္မ်ားကုိ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စီမံေလေတာ႔သည္ ။

          ေနာက္တေန႔ ေဃာသကလုလင္ ႏုိးေဆာ္အမွဳ ျပဳေနစဥ္ ေရွးနည္းအတုိင္း ခ်က္ျပဳတ္စီမံ
ပါတယ္။ ႏုိးေဆာ္အမွဳ ျပဳၿပီးျပန္ေရာက္ကာမွ်ပင္ မိခင္ဆုိသူမွာ “ သားေမာင္ - ဤသည္ကား ယခုပင္
ေသာက္ရန္ ယာဂု ၊ ဤသည္ကား မနက္စာ ၊ ဤသည္ကား ... .. .. စသည္ျဖင္႔ စားေသာက္ဖြယ္ႏွင္႔
သာ ၿပီး၍  ျပန္ဖုိ႔ရာ မေျပာေတာ႔ၿပီ ။

     မိန္းမ မာယာ သဲကုိးျဖာ  မက .....

          ေဃာသကလုလင္ အိမ္တြင္မရွိခုိက္ မိခင္အေယာင္ေဆာင္ ေမာင္းမက လုလင္ရဲ႕ ေညာင္ေစာင္း ( ကုတင္ )ကုိ ေျခတဖက္အား တဲတဲေလးျဖစ္ေအာင္ လွီးျဖတ္ထားေလသည္ ။ ညေန - ေဃာသကလုလင္ ျပန္ေရာက္သည္ဆုိရင္ပဲ ထုိင္မိကာမွ်ျဖင္႔ ကုတင္က်ဳိးကာ ေလ်ာက်ေလေတာ႔သည္ ။
“ အိမ္နီးခ်င္းက ကေလးတုိ႔ဟာ အင္မတန္ ေျပာရခက္ေလတယ္ ၊ ေညာင္းေစာင္း ေပ်ာက္ေလာက္
ေအာင္ ေဆာ႔ေလတယ္ေပါ႔ ”

ထုိညက ျပန္လည္ျပဳျပင္ခဲ႔ေသာ္လည္း  ေနာက္တေန႔ ျပဳျပန္ရာ ညနက္လွၿပီ ျဖစ္၍ ...
“ သားငယ္ - ဒီညအဖုိ႔ကား အေမာင္အိပ္ရန္ခက္ေခ်ၿပီ ”

“ ခ်စ္သမီး - ဒီညဖုိ႔ အေမာင္အိပ္ရန္ ခြင္႔ေပးေလေတာ႔ ” ဟုဆုိကာ ႀကိဳတင္ စည္း၀ါး ကုိက္ထားသည္႕ အတုိင္း လုံမပ်ဳိရဲ႕ ကုတင္တြင္ အစြန္းတဖက္၌ လုံမပ်ဳိအား တဖက္လွည္႕ကာ အိပ္ဆက္ေစပါတယ္ ။
“ သားငယ္ - ကုတင္တဖက္စြန္း၌ ႏွမငယ္ႏွင္႔ ဒီတည အိပ္ဆက္ေပေတာ႔ ” ဟုဆုိကာ မ်က္စပစ္ျပ
ေလသည္ ။

ေနာက္တေန႔ မနက္တြင္ ကုတင္၌ လုံမပ်ဳိ ငုိေနသည္ကုိ မိခင္ဆုိသူေတြ႕ေသာအခါ ..
“ သားငယ္ - သားေမာင္ကုိ ခ်စ္ခင္လွပါတယ္ ၊ ႏွမငယ္ကုိ ေသတပန္  သက္တဆုံး ေစာင္႔ေရွာက္
ပါေလာ႔ ”

     မင္းႀကီးက ဆင္႔ေခၚေစၿပီ

              ရက္အနီးငယ္ရရင္ပဲ ေဃာသကလုလင္ေနေသာလမ္းတြင္ ပြဲလမ္းသဘင္ က်င္းပေစပါတယ္ ။ မင္းအမိန္႔နဲ႔ေပါ႔ ။ မက်င္းပႏုိင္သူ မင္းဒဏ္သင္႔ေစတဲ႔ေလ ။
“ ခ်စ္ႏွမ - အေမာင္တုိ႔ေတာ႔ ခက္ေခ်ၿပီ ။ အခစားဘ၀ျဖင္႔ အဘယ္မွာ ပြဲသဘင္ က်င္းပႏုိင္ေပလိမ္႔ ”

“ အေမာင္ - ပြဲသဘင္ မက်င္းပရင္ျဖင္႔ မင္းဒဏ္သင္႔ေပလိမ္႔မည္ ။ ေခ်းဌား ရွာက်န္၍ အသျပာရေအာင္ရွာပါေလ ”

              ေဃာသကလုလင္မွာ တိတ္တဆိတ္ ဥစၥာကုိေဖၚ၍ အသျပာ တစ္ျပားယူေဆာင္ကာ ႏွမငယ္ကုိအပ္ၿပီး ပြဲေတာ္က်င္းပေစပါတယ္ ။ ေနာက္ ၂ - ရက္လြန္လွ်င္ပင္ တဖန္ မင္းအမိန္႔ျဖင္႔ ပြဲသဘင္ ထပ္မံ က်င္းပေစျပန္ပါတယ္ ။ ေရွးနည္းအတုိင္း အသျပာသုံးျပား ယူကာ ႏွမငယ္ကုိ ပြဲသဘင္ က်င္းပေစျပန္တယ္ ။

ေနာက္တေန႔ေရာက္ျပန္ေသာ္ ....
“ ႏွမငယ္ - ၾကည္႕ေလာ႔ ၊ အိမ္ေရွ႕မွာ မင္းမွဳထမ္းတုိ႕ေရာက္ေခ်ၿပီ ” ဘာအေၾကာင္းရွိ သည္လဲေပါ႔ ။
ပြဲေတာ္လဲ က်င္းပပါလ်က္ မင္းႀကီးအေခၚခံရေသာ ေဃာသကလုလင္မွာ စုိးရိမ္မွဳ မ်ားစြာနဲ႔ ေရႊနန္းေတာ္သုိ႔ ေရာက္လာပါေတာ႔တယ္ ။

“ ေဃာသကလုလင္ ျဖစ္ပါသေလာ ”

“ မွန္လွပါ - ကုမၻေဃာသက မည္ပါေပသည္ ဘုရား ”

“ ပစၥည္းဥစၥာ မ်ားစြာရွိပါလွ်က္ ဘာေၾကာင္႔ မသုံးစြဲဘဲ ေနပါသလဲ ”

“ မွန္လွပါ - သူဆင္းရဲ အခစားဘ၀မုိ႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မသုံးစြဲ ႏုိင္ပါဘူးဘုရား ”

“ ဟဲ႔ - ေဃာသက ဘာေၾကာင္႔ လိမ္လည္မွဳ ျပဳေနပါသလဲ ”

“ မွန္လွပါ - မလိမ္၀ံ႔ေၾကာင္းပါ ဘုရား ”

“ ကဲ ဒါဆုိ ဒီအသျပာေတြကုိ မွတ္မိပါ၏ေလာ ”

ေဃာသကလုလင္ ခမ်ာ ခက္ေခ်ၿပီ ၊ အသျပာေတြျမင္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ ေ၀႔ၾကည္႕မိသည္ ဆုိရင္ပဲ
နန္း၀တ္တန္ဆာ လွပစြာျဖင္႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕ျမင္လုိက္ေသာအခါ ..
“ ဤ သားအမိသည္ကား မိမိဥစၥာရွိမွဳ စုံစမ္းရန္ ေစလႊတ္ခံရေသာသူမ်ားပင္ ျဖစ္ေခ်မည္ ”

အမွန္အတုိင္းသာ ေလ်ာက္တင္ရေပေတာ႔မည္ ။
“ မွန္လွပါ ျပည္႕ရွင္ မင္းႀကီးဘုရား - မ်ားစြာေသာ ဥစၥာရွိသည္မွာ မွန္ပါတယ္ ဘုရား ”

“ အားကုိးရာ မရွိသည္ေၾကာင္႔ သူဆင္းရဲအသြင္ အခစားဘ၀နဲ႔သာ ေနရပါတယ္ ဘုရား ”

“ ငါ မင္းႀကီးသည္ အားကုိးရာ မဟုတ္ေပေလာ ”

“ မင္းႀကီး ခ်ီးေျမာက္ပါလွ်င္ မင္းႀကီးသည္ အားကုိးရာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား ”

“ ေဃာသကလုလင္ - အသင္႔မွာ ဥစၥာ အဘယ္ေလာက္ ရွိပါအံ႔နည္း ”

“ ကုေဋ ၄၀ - ေသာ အသျပာ ရွိပါတယ္ ဘုရား ”

           ဒါနဲ႔ အသျပာ ကုေဋ ၄၀ - ကုိ နန္းရင္ျပင္သုိ႕ တုိက္ေစ၍ စုပုံကာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အေပါင္းတုိ႔
“ ဤေလာက္မ်ားစြာေသာ ဥစၥာ ပုိင္ဆုိင္သူ ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕၌  အဘယ္သူ ရွိပါေသးသလဲ ”

“ ဘယ္သူမွ မရွိပါဘုရား ”

“ အင္း - ေဃာသကလုလင္ကုိ ဘာလုပ္ ထုိက္ပါသနည္း ”

“ ခ်ီးေျမာက္ထုိက္ပါသည္ ဘုရား ”

“ ေဃာသကလုလင္အား သူေဌးအရာ ဘြဲ႕အပ္ႏွင္း၍ သမီးေတာ္ႏွင္႔ စုလ်ားထိမ္းျမား ေပးေတာ္မူမယ္ ”
“ ယေန႔မွ စ၍ သူေဌးႀကီး ကုမ ၻေဃာသက ဟုေခၚတြင္ ေစ ”

            ဒီလုိနဲ႔ တေန႔ေသာအခါ  မင္းႀကီး ဗိမၼိသာရ ၊ သူေဌးႀကီး ကုမ ၻေဃာသက နဲ႔ ၾကင္ယာ ေတာ္ မင္းသမီး တုိ႔ဟာ  ျမတ္စြာဘုရား သတင္းသုံးရာ   ေ၀ဠဳ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္သုိ႕  သြားေရာက္ ဖူးေမွ်ာ္၍ သူေဌးႀကီး ကုမ ၻ ေဃာသက၏   ဥစၥာမ်ားစြာ ရွိပါေသာ္လဲ   မၾကြား၀ါပဲ   ရုိးသားစြာ အခစား ဘ၀နဲ႔ ေနထုိင္ပုံ ၊ သတိ ဥာဏ္အျပတ္ပဲ အားကုိးရာ ရွာပုံတုိ႔ကုိ ေလ်ာက္ထားေလရာ .. ျမတ္စြာဘုရားက သူေဌးႀကီး ကုမ ၻေဃာသက ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ “ ထၾကြလုံးလရွိသူ ၊ သတိရွိသူ ၊ စင္ၾကယ္ေသာကံ သုံးပါးရွိသူ ၊ စူးစမ္းဆင္ျခင္မွဳ ျပဳသူ ၊ ကၠုေျႏၵကုိေစာင္႔စည္းေသာသူ ၊ တရားသျဖင္႔ အသက္ေမြးေသာသူ ၊ မေမ႔မေလ်ာ႔ေသာသူတုိ႔အား  အေျခြအရံ အေက်ာ္အေစာသည္  တုိးပြားရာ ၏ ” ဟူေသာ ေအာက္ပါ  ေဒသနာေတာ္ကုိ ေဟာေတာ္မူပါတယ္ ။
တရားေတာ္အဆုံး၌ သူေဌးႀကီး ကုမ ၻေဃာသက ႏွင္႔တကြ တရားနာ ပရိသတ္အေပါင္းတုိ႔ ေသာတပန္တည္ ကုန္ၾကပါတယ္ ။

      ျမတ္ဘုရား၏ ေဒသနာေတာ္ - ( ဓမၼပဒ ) အပၸမာဒ၀ဂၢ

ဥ႒ာန၀ေတာ သတီမေတာ၊ သုစိကမၼႆ နိသမၼကာရိေနာ။
သညတႆ ဓမၼဇီ၀ိေနာ၊ အပၸမတၱႆ ယေသာဘိ၀ၯုတိ။

ထႂကြလံု႔လရွိသူ၊ သတိရွိသူ၊ စင္ၾကယ္ေသာကံ သံုးပါး႐ွိသူ၊ စူးစမ္း၍ျပဳေလ့႐ွိသူ (ဣေႁႏၵကို) ေစာင့္စည္းသူ၊ တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးသူ၊ မေမ့ေလ်ာ့သူအား အေႁခြအရံ အေက်ာ္အေစာသည္ တိုးပြား၏။

Energetic, alert, ever mindful, pure in deed, careful in action, self-controlled, living in
accordance with truth (right livelihood), that person will arise in glory.


        စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းတုိ႔ လဲ  ကုမ ၻေဃာသကလုလင္ ထုံး   ႏွလုံးမူလ်က္ ...
ဥစၥာ ၊ ပညာ မည္မွ် ရွိေစကာမူ မၾကြား၀ါဘဲ ၊ သတိမပ်က္ အသိကပ္ၿပီး ေကာင္းမြန္ လုိက္ဖက္ေသာ အေျခြအရံ တုိးပြါး ၾကကုန္သည္ထိ က်င္႔ႀကံ အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္း လုိက္ပါေတာ႔တယ္ ။

       ႏွလုံး စိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္း ၾကပါေစ ... ။

By အာဒံ

ညီအကိုပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း

ညီအကိုပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း

တခါတုန္းက ေသတဗ်ျမိဳ႔မွာ မဟာကာဠ မဇၩိမကာဠ စူလကာဠဆိုတဲ့ ညီအကိုသံုးေယာက္ရွိပါတယ္။ အကိုႀကီးနဲ႔ ညီအငယ္ဆံုးဟာ ကုန္သည္အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ၾကျပီး ညီလတ္ကေတာ့ ညီအကိုေတြ နယ္တကာလွည့္ျပီး ၀ယ္ယူလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အိမ္မွာ ဒိုင္ခံေယာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရသတဲ့။ ညီအကိုေတြ စီးပြားရွာရာမွာ တက္ညီလက္ညီ ရွိၾကတဲ့သေဘာပါ။

တေန႔မွာ အကိုႀကီးႏွင့္ ညီငယ္ဟာ အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥနဲ႔ ဘုရားရွင္သီတင္းသံုးရာ သာ၀တၳိျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အကိုႀကီး မဟာကာဠဟာ သာ၀တၳိကို ေရာက္ေနတုန္း ဘုရားရွင္ရဲ႔တရားကို နာယူမိျပီး မျမဲတဲ့ သေဘာတရားကို ဆင္ျခင္မိသြားသတဲ့။ သူရွာေဖြစုေဆာင္းေနသမွ်ဟာ ေသရင္သူ႔ေနာက္ကို ဘာမွ်မပါဘူးဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းသိသြားတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္ထံမွာ ရဟန္း၀တ္ခြင့္ေတာင္းျပီး ရဟန္းျပဳသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ညီငယ္ေလးဟာ ခရီးသြားရင္း၊ စီးပြားရွာရင္းတန္းလန္းမို႔ အကိုႀကီးကို ရဟန္းမ၀တ္ဖို႔ တားဆီးခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ တားဆီးလို႔ မရတဲ့အတြက္ အကိုႀကီးသြားရာလမ္းကို ငါလည္းလိုက္မဟဲ့ဆိုျပီး သူပါ ရဟန္းလိုက္၀တ္ခဲ့ ပါေတာ့တယ္။

အကိုႀကီးႏွင့္ညီငယ္ ရဟန္း၀တ္သြားတဲ့သတင္းက သူတို႔ျမိဳ႔ သူတို႔မိသားစုကို ေပါက္ၾကား ေရာက္ရွိသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ဇနီးသည္ေတြဟာ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့ တာေပါ့။ အကိုႀကီး မဟာကာဠဟာ ပင္ကိုယ္စိတ္ အားသန္ျပီး ရဟန္းျပဳခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရဟန္းဘ၀ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တရားကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္လိုက္တာဟာ မၾကာခင္ ကာလမွာပဲ ရဟႏၲာအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ 

ညီငယ္လုပ္တဲ့ စူလကာဠကေတာ့ နဂိုကတည္းက အကိုႀကီး၀တ္လို႔ လိုက္၀တ္ခဲ့သူဆိုေတာ့ စိတ္ကမပါ။ မ်ားေျမာင္တဲ့ရဟန္းသိကၡာပုဒ္ေတြကို စိတ္ပ်က္ျပီး လူထြက္ဖို႔အခြင့္အလမ္းကိုသာ ေခ်ာင္းေနပါေတာ့သတဲ့။ တေန႔မွာေတာ့ ဘုရားရွင္ဟာ ေနာက္ပါရဟန္းမ်ားႏွင့္အတူ ေဒသစာရီၾကြဖို႔ အေၾကာင္းျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ေဒသစာရီခရီးမွာ ေနာက္ဆံုး ၾကြေရာက္မယ့္ ျမိဳ႔ဟာ ညီအကိုရဟန္းတို႔ရဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေသတဗ်ျမိဳ႔ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

မဟာကာဠရဟန္းနဲ႔ စူလကာဠရဟန္းတို႔ ပါလာတယ္လို႔လည္း ၾကားေရာ ဇနီးေဟာင္းေတြက ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာေပါ့။ သူတို႔က နဂိုကတည္းကမွ ရဟန္း၀တ္တာ သေဘာမတူခဲ့ၾကသူေတြဆိုေတာ့ ခင္ပြန္းေဟာင္းေတြကို လူ၀တ္ျပန္လဲေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုျပီး စိတ္ကူးယဥ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ သူတို႔စိတ္ကူးတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ အစီအစဥ္က်က်နဲ႔ပဲ ဘုရားရွင္နဲ႔သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းစားပင့္ဖိတ္ခဲ့ပါေတာ့သတဲ့။

 ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း အစီအစဥ္ အဆင္ေျပမေျပ ႀကိဳတင္ၾကည့္ရႈ ေနရာခ်လုပ္ေဆာင္ရတဲ့တာ၀န္ကို ျမိဳ႔ခံျဖစ္တဲ့ စူလကာဠရဟန္းက တာ၀န္က်ခဲ့တာနဲ႔ ကြက္တိသြားတိုးေတာ့ပါပဲ။ ဇနီးေဟာင္းက ခင္ပြန္းေဟာင္းကို လူ၀တ္မလဲခ်င္ လဲခ်င္ေအာင္ မူယာမာယာေတြ ပိုပိုသာသာလုပ္ျပတဲ့အခါမွာေတာ့ နဂိုကတည္းကမွ စိတ္ကမခိုင္တဲ့ စူလကာဠရဟန္းဟာ ခါးမတို႔ခင္က ယားပါတယ္-ဆိုတဲ့ စကားပံုလိုပဲ တခါတည္း လူ၀တ္လဲခဲ့ေတာ့တာေပါ့။

စူလကာဠဟာ လူ၀တ္လဲျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း မ်က္ႏွာမပူ၊ မရွက္ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းစားပင့္ဖို႔ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာခဲ့ပါသတဲ့။ ဘုရားရွင္နဲ႔ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြဟာ ထံုးစံအတိုင္း ပင့္ဖိတ္တဲ့ ဒကာရဲ႔အိမ္ကို ဣေျႏၵသိကၡာျပည့္စံုစြာနဲ႔ ၾကြေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပါရဟန္းတခ်ိဳ႔ထဲက ရဟန္းငယ္ေတြကေတာ့ လူ၀တ္လဲသြားတဲ့ စူလကာဠကို အျပစ္တင္ေျပာဆိုခ်င္ၾကတာေပါ့။ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ဆြမ္းဘုဥ္းေပး၊ အႏုေမာဒနာ တရားကိုေဟာျပီး ျပန္ၾကြသြားခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ မဟာကာဠရဟန္းရဲ႔ ဇနီးေဟာင္းက ဆြမ္းစားပင့္ဖိတ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီတခါမွာေတာ့ ေနရာထိုင္ခင္း အစီအစဥ္ ႀကိဳတင္သြားေရာက္ၾကည့္ရတဲ့ကိစၥကို မဟာကာဠရဟန္း တာ၀န္မက်တဲ့အတြက္ မဟာကာဠရဟန္းရဲ႔ ဇနီးေဟာင္းဟာ သူႀကိဳတင္စိတ္ကူးထားသလိုေတာ့ ဆြဲေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရး မရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူက လက္မေလွ်ာ့ဘဲ ဘုရားရွင္နဲ႔ရဟန္းေတြ ဆြမ္းစားၾကြေရာက္ျပီး ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့-

ဇနီးေဟာင္း-----အရွင္ဘုရား၊ အရွင္မဟာကာဠဟာ တပည့္ေတာ္တို႔ကို တရားေဟာဖို႔အတြက္ ေနရစ္ခဲ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္ဘုရားတို႔ အရင္ျပန္ၾကြႏွင့္ပါဘုရား။
ဗုဒၶဘုရားရွင္ဟာ ဒကာမေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ မဟာကာဠကို ခ်န္ခဲ့ျပီး ျပန္ၾကြသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီကိစၥအတြက္ ရဟန္းငယ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း တီးတိုးတီးတိုး ေျပာၾကျပန္ေတာ့တာေပါ့။

ရဟန္းမ်ား-----အရွင္မဟာကာဠကေတာ့ က်န္ခဲ့ျပီ။ ဘာေတြျဖစ္ဦးမလဲ မသိဘူး။ ဟုတ္ပါရဲ႔ ဒီတခါ အရွင္မဟာကာဠပါ လူထြက္သြားမယ္ဆိုရင္ ရဟန္းေကာင္းတပါး ဆံုးရႈံးေတာ့မွာပဲ။
ဘုရားရွင္က ဘာလို႔မ်ား ခ်န္ခဲ့ပါလိမ့္။ တပါတည္း အပါေခၚခဲ့ရမွာ

ဘုရားရွင္-----ရဟန္းတို႔ သင္တို႔စိတ္ထဲမွာ မဟာကာဠကို စူလကာဠလိုပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ေနၾကသလား။

ရဟန္းမ်ား-----ဟုတ္ပါတယ္အရွင္ဘုရား၊ ဒီအရွင္ရဲ႔ ဇနီးေဟာင္းကလည္း အႀကံႀကီးပါတယ္ဘုရား။ ဒီအရွင္ကို လူ၀တ္လဲခ်င္ေအာင္ ျပဳမူေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား။

ဘုရားရွင္-----ရဟန္းတို႔ သင္တို႔ ဒီလိုမထင္ၾကေလနဲ႔။ ညီအကိုခ်င္းပင္ ျဖစ္လင့္ကစား တရားဓမၼကို အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္နားလည္သူနဲ႔ နားလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္သူဟာ လြန္စြာကြာျခားပါတယ္။ စူလကာဠဟာ ကမ္းနားသစ္ပင္လိုပဲ။ ကာမဂုဏ္အာရံုေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္လိုက္ရံုနဲ႔ အလြယ္တကူ ယိမ္းယိုင္ျပိဳလဲသြားတယ္။ မဟာကာဠကေတာ့ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးနဲ႔ ပမာတူပါေပတယ္။ ကာမဂုဏ္အာရံုႏွင့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆြဲေဆာင္ ဆြဲေဆာင္ ဘယ္လိုမွ ျပိဳယိုင္လဲစရာအေၾကာင္း မရွိေပဘူး။

ဘုရားရွင္အမိန္႔ရွိတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ တပါးတည္း က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မဟာကာဠဟာ ဇနီးေဟာင္းရဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ိဳးစံုကို စိတ္ဓာတ္သမာဓိ ၾကံ႔ခိုင္စြာနဲ႔ ေရွာင္ဖယ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဇနီးေဟာင္းဒကာမက ဆြဲေဆာင္မႈေတြ ပိုလာခ်ိန္မွာေတာ့ အရွင္မဟာကာဠဟာ သူ႔ရဲ႔စ်ာန္အဘိညာဥ္တန္ခိုးနဲ႔ ေကာင္းကင္ကို ပ်ံတက္ျပီး ေက်ာင္းေတာ္ကို ျပန္လည္ၾကြေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဒီဇာတ္ေတာ္ကို ဖတ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးတို႔အေနနဲ႔ ညီအကိုဆိုေပမယ့္ တရားဓမၼကို အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္သက္၀င္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သူနဲ႔ အေပၚယံ သူမ်ားေယာင္လို႔ လုိက္ေယာင္တဲ့သူ ႏွစ္ဦးရဲ႔ လုပ္ရပ္ အဆိုးအေကာင္းကြာျခားမႈကို သေဘာေပါက္ႏိုင္ၾကပါေစကြယ္။

( မိုးမိုးေစာ၀င္း )  

သာမာဝတီ မိဖုရား (၂)

သာမာဝတီ မိဖုရား (၂)

မာဂ႑ီ၏ ရန္ၿငဳိး

မာဂ႑ိဟာ ဗုဒၶအေပၚရန္ၿငဳိးေၾကာင့္ ေနာက္တၾကိမ္ အေကာက္ၾကံျပန္ပါတယ္။
တစ္ေန႔ ဥေတနမင္းႀကီး အရက္ေသာက္ေန႔စဥ္ မာဂ႑ီမိဖုရား အခစားဝင္ကာ ၾကက္အေသရွစ္ေကာင္ ဆက္သပါတယ္။

ဥေတနမင္းႀကီးက ဝမ္းသာလုိ႔ ဘယ္သူခ်က္ခုိင္းရင္းေကာင္းမလဲလုိ႔ေမးရာ မာဂ႑ီက သာမာဝတီတုိ႔မွာ အလုပ္မရွိဘူး သူတုိ႔ကုိ ခ်က္ခုိင္းလုိက္ပါလား ဟုေျပာရာ.. မင္ႀကီးကလည္း သေဘာတူလုိက္ပါတတယ္။

ထုိေနာက္ မာဂ႑ီရဲ့ ဦးေလးက ပရိယာယ္ျဖင့္ လွည့္ပတ္ကာ မာဂ႑ီရဲ့ အၾကံအတုိင္း ၾကက္အရွင္ ရွစ္ေကာင္ကုိ သာမာဝတီတုိ႔ထံသြားၿပီး ဘုရင္အတြက္ စီမံေတာ္မူပါလုိ႔ ခုိင္းပါတယ္ သာမာဝတီတုိ႔က ၾကက္ အရွင္ေတြျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူတပါးအသက္ကုိ မသက္လုိေၾကာင္း ျငင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။

ဒီစကားကုိ ဘုရင္ထံ သံေတာ္ဦးတင္ျပီး မာဂ႑ီက အေကာက္ၾကံကာ “ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား မင္းႀကီး ၊ သာမာဝတီဟာ မင္းႀကီး အေပၚမွာ ေမတၱာမရွိိေတာ့ဘူး သူတုိ႔မွာ အၾကံတစ္ခုရွိေနတယ္”ဟု
ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

“ မင္းႀကီး .. ဗုဒၶေဂါတမအတြက္ ဒီၾကက္ေတြကုိ ခ်က္ခုိင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔ အၾကံေပးေတာ့ မင္းႀကီးလည္ ေကာင္းၿပီေလ ခ်က္ခိုင္းၾကည္ေပါ့ဟု ေျပာလုိုက္ျပန္ပါတယ္။

မာဂ႑ီက မင္းႀကီးအား လွည့္ပတ္ခါ သူ႔ဦးေလးကုိ ၾကက္ေသမ်ားကုိ ယူသြားေစၿပီး မင္းႀကီးရဲ့အမိန္နဲ႔ သာမာဝတီတုိ႔အား ၾကက္ေသ ရွစ္ေကာင္ကုိ ဗုဒၶအတြက္ ဆြမ္းဟင္း ခ်က္ခုိင္ျပန္ပါတယ္။ ၾကက္ေတြက အေသေတြဆုိေတာ့ သာမာဝတီတုိ႔လည္း ေကာင္းေကာင္း ဆြမ္းခ်က္ကပ္ပါတယ္။

မာဂ႑ီက ဒီတစ္ခါ အကြက္မိတာနဲ႔ “ မင္းႀကီးေတြ႕႔တယ္ မဟုတ္လား ၊ မင္းႀကီးအတြက္ေတာ့ ခ်က္မေပးဘူး၊ ဗုဒၶအတြက္ေတာ့ ခ်က္ေပးတယ္ ဒါေသြးရုိးသာရုိးေကာ ဟုတ္ရဲ့လား” လုိ႔ မင္းႀကီး ခနဲ႔လုိက္ျပန္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းႀကီးက သာမာဝတီအေပၚမွာ ဘာမွထူးထူးျခားျခား သံသယ မျပခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္တႀကိမ္ မာဂ႑ီအၾကံထုတ္ျပန္ပါတယ္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ မင္းႀကိး သာမာဝတီတုိ႔ရဲ့ အေဆာင္ကုိ သြားေရာက္စဥ္ မာဂ႑ီဟာ မင္းႀကီးအား စိတ္မခ်ဟုဆုိကာ ေနာက္ကလုိက္သြားပါတယ္။

ဒီတေခါက္မွာေတာ့ မာဂ႑ီရဲ့အၾကံ ဦးေလးအစီအမံျဖင့္ အဆိပ္ထုတ္ထားတဲ့ ေမြေဟာက္တစ္ေကာင္ကုိ မင္းႀကီးႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ဟတၱိကႏၲေစာင္းမွာ ထည့္ယူကာ ေနာက္က လုိက္သြားပါတယ္။

သာမာဝတီတုိ႔ မင္းႀကီးကုိ ေကာင္းစြာျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၿပီး ေနာက္ တေရးတေမာ ဟတၱကကႏၲေစာင္းကုိ ေခါင္းခုအိပ္စက္အနားယူရာ.. မာဂ႑ီရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ ေစာင္းတြင္း သုံးရက္ေလာက္ ၾကာေအာင္ ေအာင္းေနတဲ့ ေမြေဟာက္ဟာ ေဒါသတႀကီးထြက္လာပါတယ္။

ဒီမွာတင္ မာဂ႑ီက “ ေအာင္မေလး အရွင္ ..ေျမြႀကီး၊ ေျမြႀကီးဟု တအားၾကဳံးေအာ္သံ၊ သာမာဝတီတုိ႔ကုို ျပင္တင္ ခ်ဳတ္ခ်သံတုိ႕ကုိ ၾကားေတာ့ ဘုရင္းမင္းျမတ္ ရုတ္တရက္စိတ္ဆုိးသြားပါတယ္။

သာမာဝတီတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သတ္လုိ႔ မင္းႀကီး လုပ္ၾကံခံရတာလည္း သုံးႀကိမ္ သုံးခါရွိၿပီဆုိေတာ့ မင္းႀကီး အမ်က္ေဒါသထြက္ကာ သာမာဝတီႏွင့္အတြ ေမာင္းမ ငါးရာကုိ ပစ္သတ္ဖုိ႔ တန္းစီခုိင္းလုိက္ပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ သာမာဝတီက တပည့္ ေမာင္းမအေပါင္းအား “ အမိတုိ႔ ၊ ငါတုိ႔အတြက္ တျခားအားကုိးစရာ မရွိဘူး ၊ မင္းႀကီးကုိလည္း စိတ္မဆုိးနဲ႔၊ မာဂ႑ီကုိလည္း စိတ္မဆုိးနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔အတူ ေမတၱာထားပါ ၊ (မင္းႀကီး ၊ မ႑ီ ၊ မိမိကုိယ္” သုးံေယာက္အေပၚမွာ ေမတၱာအတူထားပါ၊ ေဒါသတရား မက်ေရာက္ေစပါနဲ႔လုိ႔ ဆုံးမစကားေျပာၿပီး ေမတၱာစိတ္နဲ႔ အားလုံး ၿငိမ္ေနလုိက္ၾကပါတယ္။

မင္းႀကီးလည္း ေဒါသတႀကီးျဖင့္ .. အရွိန္ဟုန္းျပင္တဲ့ ျမွားကုိ ပစ္ခြန္းလုိက္ရာ မင္းႀကီး ပစ္တဲ့ျမွားဟာ ဘာအကာအရံမွ မရွိပဲ သာမာဝတီတုိ႔ထံ မသြားပဲ မင္းႀကီးရဲ့ ရင္ဝတဲ့တဲဆီကုိ ဦးတည္လားပါတယ္။

ထုိအခ်င္းအရာကုိ ျမင္ေတာ့ မင္းႀကီးဟာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီး “ သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ ျမွာက သူေတာ္ေကာင္း သာမဝတီရဲ့ေက်းဇူးတရားကုိ သိတတ္ပါလားဆုိကာ မင္းႀကီးဟာ ျပစ္မွားမိတာေတြကုိ ခြင့္လြႊတ္ဖုိ႔ သာမာဝတီ ေရွ႔မွာ ဒူေထာက္ေတာင္းပန္ပါေတာ့တယ္။

သာမာဝတီက “ အရွင္မင္းႀကီး က်မကုိ အားကုိးရာအျဖစ္ မသတ္မွတ္ပါနဲ႔ ဗုဒၶကုိသာ အားကုိးရာ”ဟု သတ္မွတ္ေတာ္မူပါလုိ႔ ေျပာပါတယ္။

သုံးႀကိမ္တိုင္ေအာင္ သာမာဝတီကုိ ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း ဘုရားကုိသာ အားထားဖုိ႔အေၾကာင္း ေျပာေနေတာ့ မင္းႀကီးက “ အိမ္း.. ေကာင္းၿပီး မင္းကုိလည္း အားကုိးပါတယ္၊ ဗုဒၶကုိလည္း ကိုးကြယ္ပါတယ္၊ မင္းကုိလည္း လုိရာဆုေပးပါတယ္” လို႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း သာမာဝတီက အဘယ္ဆုရယ္ဟု မေတာင္းဆုိခဲ့ေသးပါဘူး

ေနာက္တေန႔ .. ဥေတနမင္းႀကိး ဗုဒၶထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ခါ “ ရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားကုိ ကိုးကြယ္ရာ အျဖစ္ ဆည္းကပ္ပါ၏လုိ႔” ေလွ်ာက္ထားၿပီး ဘုရားအမွဴးရွိေသာသံဃာေတာ္မ်ားကုိနန္ေတာ္မွာ ဆြမ္းပင့္ ကပ္ပါတယ္။

အလွူပြဲႀကီး ခုနစ္ရက္တုိင္တုိင္က်င္းပအၿပီးမွာ “ကဲ.. သာမာဝတီ..သင္လည္း လုိရာ ဆုကုိ ေတာင္းပါေလာ့”ဟု မင္းႀကီးက အမိန္႔ရွိေသာအခါ…။

“ တပည့္ေတာ္ ေရႊ၊ ေငြ ရတနာ လက္ဝတ္ တန္ဆာ အျဖာျဖာကုိ မယူလုိပါ တပည့္ေတာ္မ ယူလုိတဲ့ ဆုက .. ျမတ္စြာဘုရားႏွွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား နန္းတြင္းမွာ မျပတ္ၾကြလာပါေစ တပည့္ေတာ္မ်ား တရားနာခ်င္ပါတယ္ ဤဆုကုိ ေပးေတာ္မူပါလို႔” ေတာင္းေတာ္မူပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ .. မင္းႀကီးရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕ နန္းတြင္းမွာ အရွင္အာနႏၵာ ဦးေဆာင္ၿပီးသံဃာေတာ္မ်ား မျပတ္ၾကြေရာက္ခါ တရာေတာ္မ်ား ေဟားၾကားပါတယ္။

သာမာဝတီတုိ႔ မီးတုိက္ခံရ

သာမာဝတီတုိ႔အဖြဲ႕ဟာ ဗုဒၶႏွင့္သံဃာေတာ္တည္းဟူေသာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရ၍ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းမ်ားရွိၿပီး ေမတၱာဘာဝနာ အျပည့္ျဖင့္ေနႏုိင္ၾကပါတယ္။ မင္းႀကီးလည္း သာမာဝတီရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းရွိေသာ မင္းတစ္ပါးျဖစ္လာပါတယ္။

သုိ႔ေသာ္လည္း ေဒါသရဲ့ ေက်းကြ်န္ျဖစ္ေနေသာ မ႑ီမွာ သူရဲ့လုပ္ရပ္မ်ား မေအာင္ျမင္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္ႏုိင္ ေနာက္တႀကိမ္ သာမာဝတီကုိ ဘယ္လုိ အျပတ္ေျခမႈန္းရမလဲဆုိတာေတြးေတာေနပါတယ္။

တေန႔ မင္းႀကီးဥယ်ာဥ္ေတာ္ ကစားသြားတာကုိ အခြင့္ေကာင္းယူကာ သူကုိယ္တုိင္း မင္းႀကီး ေနာက္လုိက္ပါသြားၿပီး ဦးရီးေတာ္အား တိတ္တဆိတ္ သာမာဝတီတုိ႔ေနေသာ အေဆာင္း မီတုိက္ရန္ မွာခဲ့ပါတယ္။

သာမာဝတီတုိ႔အဖြဲ႔လည္း ၾကမၼာဝဋ္ေၾကြး ေျပးမလြတ္သာ ဆုိသကဲ့သုိ႔ အေဆာင္တြင္းမွာ ကမၼ႒ာန္း စီျဖန္းရင္းျဖင့္ ေသာတာပန္ ၊ အနာဂါမ္၊ စသည္အဆင့္ဆင့္ေရာက္ကာ ဘဝနိဂုံးခ်ဳပ္ရပါတယ္။

သာမာဝတီရဲ့အတိတ္ကံၾကမၼာ

ေရွးအခါက ဗာရာဏသီျပည္မွာ မင္းႀကီးရဲ့ နန္တြင္းမွာ မျပတ္ဆြမ္းရပ္ေတာ္မူတဲ့ ပေစၥဗုဒၶါ ၈-ပါးရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ သာမာဝတီေလာင္း ေမာင္းမငါးရာတုိ႔လည္ ထုိပေစၥကဗုဒၶါရွစ္ပါးကုိ ဆြမ္းေလာင္းလွဴရပါတယ္။

တစ္ေန႔ ပေစၥဗုဒၶါ ၈-ပါးတြင္ ၇-ပါးက ဟိမဝႏၲာေတာကုိ ၾကြသြားၿပီး က်န္တစ္ပါးက ျမစ္ကမ္းနားရွိ ျမက္ခ်ဳံပုတ္ႀကီး တခုမွာ စ်ာန္ဝင္ စားကာ ေနရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေနတြင္ မင္းႀကီးဟာ ေမာင္းမငါးရာကုိ ေခၚရာ ျမစ္ဆိပ္ကုိေရ ကစားထြက္ၾကပါတယ္။ ေမာင္းမတုိ႔ဟာ တစ္ေနလုုံးေရကစားရတာ အလြန္တရာခ်မ္းေအးသည့္အတြက္ မီးလႈံဖုိ႔ရာ ေနရာရွာရင္းက ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္သူျမတ္ ဈာန္ဝင္စားရာ ခ်ဳံပုတ္ကုိ မီးရႈႈိ႕မိရာ ျမက္မ်ား ေလာင္၍ ျပာက်ၿပီးမွ ဈာန္ဝင္စားေနေသာ အရွင္ျမတ္ကုိ ေတြ႕ျမင္ၾကပါတယ္။

ထုိေနာက္ .. ငါတုိ႕ဘုရင္မင္းျမတ္ ေတြ႕ရင္ ငါတုိ႔ေတာ့ သတ္ခံရမွာပဲဟု ေတြးေတာကာ ပေစၥကဗုဒၶါကုိ ဆက္လက္၍ မိးရႈိ႕ လုိက္ၾကပါတယ္။

ပထမအႀကိမ္ မသိ၍ မီးရႈိ႕မိျခင္းက ကံမေျမာက္ေသးေသာလည္း ေနာက္တႀကိမ္ စိတ္ပါလက္ပါ မီးရႈိ႕လုိက္ရာ ေစတနာပါေသေၾကာင့္ အကုသို္လ္ကံ ေျမာက္သြားပါတယ္။

ဈာန္ဝင္စားေနေသာ ဘုရား၊ ရဟႏၲာ ၊ဗုေစၥကဗုဒၶတုိ႔မည္သည္ကား မည္သုိ႔ပင္ မီးရႈိ႔႕သည္ျဖစ္ေစ ေလာင္ၿမဳိက္ျခင္း မရွိပါ။ ေနာက္ ၇-ရက္ေျမာက္ေသာေန႔တြင္ ဈာန္သမာပတ္မွ ထကာ လုိရာသုိ႔ ၾကြသြားပါတယ္။

ဤကဲ့သို႔ ပေစၥကဗုဒၶါကုိ မီးရႈိ႔ခဲ့တဲ့ အကုသုိလ္ကံေၾကာင့္ ယခုပစၥဳပၸန္ဘဝတြင္ ေမာင္းမငါးရာႏွင့္တူ အေဆာင္တြင္းမွာ သာမာဝတီတုိ႔ မီးရႈိ႕ခံရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

သုိ႔ေသာ္လည္း သာမာဝတီႏွင့္ ေမာင္းမမ်ားဟာ မေမ့မေလ်ာေသာ သတိတရားျဖင့္ ေနထုိင္ သြားေသာေၾကာင့္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ရရွိသြားၾကပါတယ္။

သာမဝတီကုိ ႏွလုံးမႈ၍ ေမတၱာတရာ၊ အပၸမာဒတရားတုိ႔ျဖင့္ လူဘဝကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထုိင္ႏုိင္ၾကပါေစ။

 from
ျမန္မာဗုဒၶသာသာအသင္း၊ ကေနဒါ ·

သာမာဝတီ မိဖုရား

သာမာဝတီ (၁)

သာမာဝတီမိဖုရားဟာ ဗုဒၶသမုိင္းတြင္ မွတ္တမ္းတင္ခံရတဲ့ အမ်ုိးေကာင္းသမီး တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ့ေမတၱာစြမ္းအား ၊ သူရဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားဟာ ယေန႔ထက္တုိင္ ဗုဒၶဘာသာအမ်ဳိးသမီးမ်ား စံထားထုိက္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။

ဗုဒၶလက္ထက္က ေကာသမၺီျပည္မွာ ေဃာသက သူေဌးႏွင့္ ေခတ္ၿပဳိင္ ဘဒၵဝတီၿမဳိ႕မွာလည္း ဘဒၵဝတီဆုိတဲ့ သူေဌးတစ္ဦးရွိခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔နွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္လူျခင္း မျမင္ဘူးၾကေပမယ့္ လုပ္ငန္
ျခင္း ဆက္စပ္ကာ မိတ္ေဆြ
ေတြျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

ခရီးသြားကုန္သည္မ်ားမွတဆင့္လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ကဏၰာမ်ား ေပးေလ့ရွိပါတယ္။
ထုိသုိ႔ေနလာခဲ့ရာ ဘဒၵဝတီ သူေဌးအိမ္မွာ ကူးစက္ေရာဂါ က်ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီေရာဂါဟာ ယခုေခတ္ H1N1 ၾကက္၊ ငွက္တုပ္ေကြးေရာဂါလုိ တိရစၧာန္မွ တဆင့္လူေတြကုိ ကူစက္တက္ေရာဂါ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘဒၵဝတီသူေဌးဇနီေမာင္တုိ႔ တစ္ဦးတည္ေသာ သမီး သာမာဝတီကုိ လက္ဆြဲေခၚကာ ထြက္ေျပလာခဲ့ၾကပါတယ္။

ေစာေစာပုိင္းက ေျခဦးတည့္ရာ ထြက္ေျပးၾကေပမယ့္ ရက္ေတြအနည္းငယ္ၾကာလာတဲ့ အခါ မိတ္ေဆြ ေဃာသက သူေဌးရွိရာ ေကာသမၺီျပည္ဘက္ကုိ ထြက္ေျပးသြားၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သားမိသားဖ သုံးေယာက္သဘာအႏၲာရာယ္ေတြကုိၾကံ့ၾကံ႕ခံရင္းနဲ႔
ေကာသမၺီျပည္နားကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။

ထုိေနာက္ စိတ္ေအးလက္ေအး အနီးနာမွ ဇရပ္တစ္ခုဝင္ကာ ေရမုိးခ်ဳိးရန္ အနားယူလုိက္ၾကပါတယ္။

ထုိ႕ေနာက္ လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူက “ညီမ.. ငါတုိ႔ ဒီလုိ စုတ္စုတ္ျပက္ျပက္ အာဟာရျပတ္နဲ႔သြားရင္ ေမြးထားတဲ့ မိခင္ရင္းေတာင္ ၾကည့္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ မိတ္ေဆြေဃာသက သူေဌး အျမဲတန္း အလွူေပးေနတယ္ ၾကားဖူးတယ္ အဲဒီအလွူမ႑ပ္ကို သမီးေလးကုိ ထမင္းယူခုိင္းၿပီး ႏွစ္ရက္သုံးရက္ေလာက္ ဒီဇရပ္မွာ အာဟာရျဖည့္
တင္းၿပီးမွ သြားၾကရင္ မေကာင္းဘူးလာ”လုိ႔ တုိင္းပင္ေတာ့ အားလုံးပဲ သေဘာတူလုိက္ ၾကပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ သာမာဝတီက ေဃာသကရဲ့အလွဴေပးမ႑ပ္မွာ ထမင္းသြားေတာင္းရာ .. မိတၱသူၾကြယ္က “ ဘယ္နွစ္ေယာက္စာလဲ သမီးလုိ႔” ေမ့ေတာ့ သုံးေယာက္စာပါဟု ေျပေသာေၾကာင့္ သုံးေယာက္စာ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ဇရပ္ကုိေရာက္ေတာ့ ပထမ သားမိသာဖသုံးေယာက္သားအတူစားဖုိ႔ပါပဲ ။ ဇနီးျဖစ္သူက လင္ေယာက်္ားကုိ ငဲ့လုိ႔ ရွင္သာအရင္စားပါ ၊ မကုန္ေတာ့မွ သားမိႏွစ္ေယာက္စားပါမယ့္ဟု ဆုိသျဖင့္ သူေဌးႀကီ ငတ္ငတ္နဲ႔ စားလုိက္တာ အာသာမျဖတ္ႏုိင္ပဲ ဗုိက္ကြဲေအာင္စားလုိ႔ ေနာက္ေန႔နံက္မွာ အစာမခ်က္ႏိုင္ပဲ ေသဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ အလွဴခံမ႑ပ္မွာ သမီျဖစ္သူက ႏွစ္ေယာက္စာေတာင္းၿပီး မိခင္ႀကီး အရင္စားေစရာ .. မိခင္ႀကီးလည္း ဖခင္နည္းတူ အစာမခ်က္ႏုိင္ပဲ
ေသဆုံးရျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မွာ တစ္ေယာက္တည္း အလွဴခံမ႑ပ္မွာ တစ္ေယာက္စာ သြားယူေတာ့ ထမင္းေဝတဲ့ သူေဌးႀကီး သာမာဝတီရဲ့ ဇာတ္လမ္းစုံကုိ သိရလုိ႔ သမီးအရာထား ေမြးစားလုိက္ပါတယ္။

သာမာဝတီ တစ္ေယာက္ သူေဌးအိမ္ေရာက္အၿပီးမွာ အားလုံးစည္းကမ္းတက်ရွိၿပီး အလွဴခံမ႑ပ္္မွာလည္း အရင္ကလည္း ဆူဆူညံညံမရွိေတာပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အလွဴပြဲႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။

သာမာဝတီရဲ့ မူလနာမည္ဟာ “ သာမာ” ပဲျဖစ္ပါတယ္။ စိတၱသူၾကြယ္အိမ္ေရာက္ၿပီး အလွဴေပးမ႑ပ္မွာ အကာအရံေတြျဖင့္ .. စည္းကမ္းရွိရွိ စီမံတတ္လုိ႔ ( ဝတီ) တစ္လုံးထပ္တုိးကာ “ သာမာဝတီ” ဆုိတာျဖစ္လာရ ပါတယ္။

ထုိ႔ေနာက္ ေဃာသက သူေဌးက အိမ္ေရွ႕အလွူခံမ႑ပ္မွာ ဆူဆူညံညံ မၾကားရလုိ႔ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲလုိ႔ ေမးေတာ့ သမီးသာမာဝတီရဲ့ စီမံခန္႕ခြဲမႈေၾကာင့္ဟု ေျပာၾကရင္းနဲ႔ သာမာဝတီတုိ႔ရဲ့ဘဝ ျဖစ္စဥ္ကိုေျပာျပရာ.. သူေဌးေဃာသကမွ " ဒါငါ့မိတ္ေဆြ သမီးပဲ ငါေမြးစားမယ္ဆုိကာ အျခံအရံမ်ားႏွင္တကြ သမီးအရာကုိ တင္ေျမာက္လုိက္ပါတယ္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ ေကာသမၺီျပည္မွာ နကၡတ္သလဘင္ပြဲ ၿခိမ့္ၿခိ္မ့္သဲ ရွိလုိ႔ သာမာဝတီ ပ်ုိကညာတုိ႔ တစ္စု ေရခ်ုိးဆင္းရာမွ ဥေတနမင္းႀကီး သာမာဝတီကုိျမင္လုိ႔ သေဘာက်ကာ ေတာ္ေကာက္လုိက္ပါတယ္။

နန္းေတာ္သုိ႔ေရာက္ေတာ့လည္း အဘိိသိက္ သြန္းေလာင္ကာျဖင့္ အဂၢမေဟသီ မိဖုရာႀကီးအရာမွာ ထားေတာ္မူပါတယ္။

သာမာဝတီဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကုိ ပန္းဆက္သေနတဲ့ ခုဇုတၱရာမွ တဆင့္နာၾကားရလုိ႔ ဗုဒၶရဲ့ တပည့္မေတြျဖစ္ေနပါတယ္။

သာမာဝတီနဲ႔ ေမာင္းမငါးရာတုိ႔ ခုဇုတၱရာဆီမွ တဆင့္တရားနာရတာ အားမရလုိ႔ ဗုဒၶကို ဖူးေတြခ်င္ေၾကာင္ း၊ ပန္းနံ႔သားမ်ားလည္ လွဴဒါန္းလုိေၾကာင့္ေတာင္းဆုိလာပါတယ္။ နန္းတြင္း မိဖုရားေတြဆုိေတာ့ ဗုဒၶကုိ ဖူးေတြ႕ဖုိရာ ခက္ခဲတာေၾကာင့္ ခုဇုတၱရာရဲ့ အစီအမံနဲ႔ ျမတ္စြာရား ၿမဳိ႕တြင္း သူေဌးသုံးဦးထံ ၾကြေသာအခါ ဖူး ေမွ်ာ္ဖုိ႔ မိမိတုိ႔တဲအခန္းမွာ အေပါက္ကေလးေတြ ေဖာက္ထားၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားၾကြလာတဲ့ အခါ အဲဒီ အေပါက္ကေလးေတြက ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ပန္းနန္႔သာမ်ားလည္ ပူေဇာ္ၾကပါတယ္။

တစ္ေနေသာခါ မာဂ႑ီမိဖုရာ သာမာဝတီတို႔အေဆာင္ အလည္လာရင္း အေပါက္ကေလးေတြျမင္ေတာ့ “ အဲဒါ ဘာလုပ္တဲ့ အေပါက္ေတြလဲ” လို႔ မာဂ႑ီကေမးပါတယ္။ သာမာဝတီတုိ႔လည္း ရုိးရုိးသားသား မာဂ႑ီနဲ႔ဗုဒၶတုိ႔ ရန္ၿငုိရွိတာကုိ မရိပ္မိတာနဲ႔ အမွန္တုိင္း ဗုဒၶကုိဖူးေမွ်ာ္ဖုိ႔ဆုိတာ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ဆက္ရန္ ( ၂)

Shared from Burmese Buddhist Society, BC

ကိသာေဂါတမီ

'' ကိသာေဂါတမီ '' 

'အဘ.အဘ ဘာလုိ႔ ေရႊေတြကုိ လမ္းေဘးမွာ ပုံေရာင္းေနတာလဲ'

'ဘယ္မွာလဲ သမီး ေရႊေတြဆုိတာ'
'ဒါေတြက ေရႊေတြ မဟုတ္လား အဘ'
ကိသာေဂါမီတက လမ္းေဘးမွာပုံေရာင္းေနတဲ့ မီေသြးခဲေတြကုိ လက္နဲ႔ကုိင္ျပလုိက္ေသာအခါ မိေသြးခဲမ်ားမွာ တကယ့္ ေရႊတုံးေရႊးခဲ မ်ားျဖစ္သြားပါတယ္။

မီးသြးခဲမွ ေရႊြတုံးေရႊခဲျဖစ္ရျခင္းမွာ ကေလးမေလး ကိသာေဂါတမီရဲ႕ ေရွးကုသုိလ္ ကံေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က သာဝတၳိျပည္မွ သူေဌးႀကီးတစ္ဦး ကုေဋေလးဆယ္ေသာ ေရႊေတြကုိ
ေျမျမွဳပ္သိမ္းဆီးရာမွ ျပန္တူးေဖာ္ရာ ေရႊမွမီးသြးခဲမ်ားျဖစ္သြာကုိ ေတြရလုိက္ပါတယ္။

ေရႊေတြမွမီးေသြးခဲမ်ားျဖစ္လို႔ သူေဌးႀကီး စိတ္အႀကီးအက်ယ္ ထိခုိက္ေနစဥ္၊ မိတ္ေဆြတစ္ဦးမွ ဒီေရႊေတြနဲ႔ ကံစပ္တဲ့သူရွိရင္ မီးေသြးမွ ေရႊေတြ ျပန္ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ အၾကံေပးလုိ႔ လမ္းေဘးေဈးမွာ မီးေသြးေတြကုိ ပုံေရာင္းေနလုိက္ပါတယ္။

လမ္းေဘး ျမင္ျမင္သမွ် လူေတာေတာ္မ်ားမ်ားက ၊သူေဌးႀကီး လမ္းေဘးမွာ မီးေသြးေရာင္းေနတာကုိပဲ
ေတြ႕ျမင္ရလုိ႔ သူေဌးႀကီ စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားၿပီးလုိ႔ တီးတုိးေျပာဆုိၾကပါတယ္။

ပါရမီရွင္ကိသာေဂါတမီႏွင့္ေတြ႕မွ သူေဌးႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာရာ ရသြားတယ္။ဒါေၾကာင့္သူေဌးႀကီး ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ကိသာေဂါတမီကုိ သူ႔သားႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားကာ ပစၥည္းမ်ားကုိလည္း ကိသာေဂါတမီလက္သုိ႔ ေပးအပ္လုိက္ပါတယ္။

ေဂါတမီဟာ သူေဌးေခြ်မျဖစ္ၿပီးေနာက္ သားေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားပါတယ္။ သားဦးေျမးကေလးႏွင့္ အတူ တအိမ္သားလုံး ေပ်ာ္ေပ်ာ္တျပဳံးျပဳံးျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအေပ်ာ္ကလည္း သိပ္ၾကာၾကာမခံဘူးလုိ႔ ဆုိရမယ္။ သာငယ္ေလး လမ္းေလွ်ာက္တတ္စအရြယ္မွာ မရဏေသမင္းက ေခၚေဆာင္သြားတယ္ေလ။

အခ်စ္ဆုံး ေျမသားေလး မႏုတ္ဆက္ပဲ အၿပီးအပုိင္ထြက္ခြါသြားတယ္ဆိုေတာ့ တအိမ္းသားလုံး အပူမီးေလာင္ၿမဳိက္ေနတာေပါ့၊ေဂါတမီဆုိ အရူးတစ္ပုိင္းျဖစ္ကာ သားေသကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္ကာ အိမ္မွ ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။

ေဂါတမီတစ္ေယာက္ တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္နဲ႔ " က်မ သားေလးကို အသက္ရွင္ေအာင္ ကုေပးၾကပါ ၊ အသက္ရွင္ေအာင္ ကုေပးၾကပါလုိ႔" ေသြးရူးေသြးတမ္း ျမည္တမ္းကာ ေအာ္ဟစ္ ငုိေၾကြးေနပါေတာ့တယ္။

ျမင္ျမင္သမွ် လူအားလုံးကလည္း ေဂါတမီကုိၾကည့္ၿပီး သနားဂရုဏာထားရုံမွတပါး၊ သူမေသာက ကို မေျဖေျဖာက္ေပးႏုိင္ခဲ့ပါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ စဥ္းစားဥာဏ္ရွိေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က " ေဂါတမီ.. မင္းကေလး အသက္ျပန္ရွင္ေစလုိတယ္ဆုိရင္ ဗုဒၶထံသြားပါ၊ ဗုဒၶမွ တပါးမည္သူမွ မင္းကုိ မကယ္ႏုိင္ပါ" လုိ႔ အၾကံေပးလုိက္တယ္။

ထုိသူရဲ႕ အၾကံရတယ္ဆုိရင္ပဲ ေဂါတမီတစ္ေယာက္ သားေသကုိရင္ ရင္ဝယ္ပုိက္လုိ႔ ေဇဝတန္ေက်ာင္းက ဗုဒၶထံကုိ ခ်က္ခ်င္းအေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဗုဒၶက ပရိတ္မ်ားအား တရားေဟာေနပါတယ္။ ေဂါတမီက သားေသကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္လုိ႔ ပရိတ္သတ္အစြန္အျဖားေန၍ မဆုိင္းမတြ " အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္သားအတြက္ အသက္ရွင္ေဆး ေပးသနာေတာ္မူပါ"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထား လုိက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ဗုဒၶက " ခ်စ္သမီးေဂါတမီး မင္းလုိခ်င္တဲ့ မင္းသား မေသေဆးကုိ ငါေပးမယ့္ ၊ မင္းၿမဳိ႕ထဲကုိ လွည့္လယ္ကာ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မေသဘူးတဲ့ အိမ္က မုန္ညင္းေစ႕ လက္တစ္ဆုပ္စာ ေလာက္ကုိ ယူေဆာင္ခဲ့ပါလုိပါ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တယ္။

ေဂါတမီးတစ္ေယာက္ ျမတ္စြာရား စကားၾကာတာနဲ႔ မုန္ညင္းေစံဖုိ႔ ၿမဳိထဲကုိ အလ်င္အျမတ္ထြက္ခဲ့တယ္။ အိမ္တစ္အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ....

" အိမ္ရွင္တုိ႔.. ေဒၚေဒၚတုိ႔၊ ဦးဦးတုိ႔အိမ္မွာ မုန္ညင္းေစရွိပါသလား ၊က်မ နည္းနည္းေလာက္လုိရွင္လုိ႔ပါ"
'ရွိတယ္သမီး ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ'
'က်မကေလး အသက္ျပန္ရွင္ဖုိ႔အတြက္ လူတစ္ေယာက္မွ မေသဘူးတဲ့ အိမ္က မုန္ညင္းေစ့ယူခဲ့လုိ႔ ဗုဒၶကမွာ လုိက္လုိ႔ပါ'

'သမီး ဒီလုိဆုိ မျဖစ္ဘူးထင္တယ္ ေဒၚေဒၚတုိ႔အိမ္မွာ လူက တစ္ေယာက္မက ေသဖူးတယ္'

ထုိ႔ေနာက္ ေဂါတမီတစ္ေယာက္ စိတ္မေလ်ာ့ပဲ တစ္အိမ္ဆင္း တစ္အိမ္တက္ လုိက္ရွာလုိက္တာ ညေန ေနဝင္မုိးခ်ဳပ္အခ်ိန္ထိေအာင္ လူမေသးဘူးတဲ့ အိမ္ကုိ တစ္အိမ္မွ ရွာမေတြ႕ဘူးတဲ့။

သားေဇာတဲ့ တစ္ေနကုန္း လွည့္လယ္ေနရေသာ ေဂါတမီးတစ္ေယာက္ သတိသံေဝရကာ ေဩာ္ ေသးျခင္း တရားဆုိတာ ငါ့သားတစ္ေယာက္တည္း ကြက္ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါလားလုိ႔ ေတြးေတာဆင္ျခင္မိလာတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ရင္ဝယ္မွ သားေသကုိ ပစ္ခ်ကာ ဗုဒၶထံကုိ အေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဗုဒၶက ခ်စ္သမီး လူတစ္ေယာက္မွ မေသဘူးတဲ့အိမ္က မုန္ညင္းေစ့ရခဲလားလုိ႔ေမးလုိက္တယ္။ ေဂါတမီက " အရွင္ဘုရာ တစ္ၿမဳိ႕လုံးမွာ လူတစ္ေယာက္မွ မေသးဘူတဲ့အိမ္ မရွိပါဘုရား"လုိ႔ေျဖလုိက္တယ္။

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက...
"အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ရြာသူ၊ရြားသားအားလုံးကုိ ဆူနားမိလုိ အေရအလ်ဥ္ကလြမ္းမုိးတုိက္စားသြားသလုိ..
သားစြဲ၊မယားစြဲ ပစၥည္းဥစၥာစြဲ တုိ႕ျဖင့္ ကာမဂုဏ္မွာ ၿငိတြယ္ေနတဲ့လူအေပါင္းကုိ
ေသမင္းက မၾကာခင္မွာ ေခၚေဆာင္သြားပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ေဟာၾကားလုိက္တယ္"
ေဒသနာ အဆုံးမွာေတာ့ ေဂါတမီးတစ္ေယာက္ ေသာတာပန္တည္လုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ဘိကၡဳနီမဝတ္လုိက္ပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာ ရဟန္းမေဂါတမီတစ္ပါး ဥပုသ္ေန႔မွာ ရဟန္းမမ်ား ဥပုသ္ျပဳဖုိ႔ ဥပုသ္ေက်ာင္း သန္႔ရွင္းေရး တာဝန္က်ပါတယ္။ ဥပုသ္ေက်ာင္းရွင္းလင္းၿပီးေနာက္ ဆီမိးခြက္းမ်ားကုိ ထြန္းညွိၿပီး ရဟန္းမမ်ား အလာကုိ ေစာင္ေနလုိက္ပါတယ္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေဂါတမီတစ္ေယာက္ ဆီမီးေတာက္မ်ားရဲ႕ မီလွ်ံမ်ား တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေတာက္ေလာင္ကာ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သြားတာကို ေတြ႕လုိ႔ သတၱဝါေတြလည္း ဆီမီး ေတာက္ကဲ့သုိ ျဖစ္လာလုိက္ ၊ ေပ်ာက္သြာလုိက္ပါလားလုိ႔ ေတြးေတာဆင္ျခင္လုိက္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရာလည္း သီတင္းသုံးရာ ေက်ာင္းေဆာင္မွ ေဂါတမီရဲ႕ စိတ္အၾကံကုိ သိျမင္ေတာ္မူလုိ႔..

" ေဂါတမီ .. သင္စဥ္းစားသည့္အတုိင္း မွန္ပါတယ္။ သတၱဝါတုိ႔ဟာ မီးေတာက္လုိ႔ ျဖစ္လုိက္၊ ပ်က္လုိက္ တလတ္စပ္ျဖစ္ေနတယ္။ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္မွသာ ျဖစ္ျခင္း၊ပ်က္ျခင္းၿငိမ္းေအးတယ္လုိ႔" မိန္ေတာ္မူတယ္။


ထုိ႔ေနာက္..." ေသျခင္းကင္းေသာ နိဗၺာန္ကုိ မျမင္ပဲ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာအသက္ရွင္ျခင္းထက္၊ နိဗၺာန္ကုိ ျမင္၍ အသက္တစ္ရာ အသက္ရွင္ရျခင္းက သာလြန္မြန္ျမတ္လွေပတယ္" လုိ႔ ေဟာၾကားေတာ္မူလုိုက္တယ္။

ေဒသနာအဆုံးမွာေတာ့.. ကိသာေဂါတမီရဟန္းမေလးဟာ ပဋိသမ႓ိဒါဥာဏ္ေလးပါႏွင့္အတူ အရဟတၱဖုုိလ္သု႔ိ ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။

ဓမၼပဒ၊ ကိသာေဂါတမီဝတၳဳကုိ မွ်ေဝခံစားပါသည္..။

မွ်ေဝလွ်က္
ၿမတ္ေသာေမာင္