သတိတရား

သတိတရား

သတိတရားဟူသည္ သတိဟူေသာ ပါဠိေ၀ါဟာရႏႇင့္ တရားဟူေသာ ပါဠိေ၀ါဟာရတို႔ကို ေပါင္းစည္း၍ ျမန္မာမႈျပဳထားျခင္းျဖစ္သည္။ သတိဟူသည္ 'ေအာက္ေမ့ျခင္း အမႇတ္ရျခင္း၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အာ႐ံုကို အစဥ္မျပတ္ သိေနျခင္း' ဟူ၍ျဖစ္ သည္။ တရားဟူသည္ 'မႇန္ကန္မွ် တျခင္း၊ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ျဖစ္ျခင္းဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သတိတရားဟူသည္ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို သင္ခန္းစာယူ၍ အသိၪာဏ္ ဆင္ျခင္ၪာဏ္ျပည့္စံုျခင္းဟူေသာ အႏႇစ္သာရပင္ျဖစ္သည္။

လူတို႔သည္ ကံသံုးပါးျဖစ္ေသာ  ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံဟူေသာ ကိုယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ၊ စိတ္အမူအရာတို႔ျဖင့္ လူ႔အသိုက္အ၀န္း၊ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္၊ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းကို ျဖတ္သန္းေလွ်ာက္လႇမ္းေနၾကသူတို႔ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္အမူအရာျဖစ္ေသာ ကာယကံမႈတို႔ကို လက္ေတြ႔ျပဳလုပ္ရာတြင္လည္းေကာင္း၊ ႏႈတ္အမႈအရာျဖစ္ေသာ ၀စီကံမႈဟူေသာ ေျပာဆိုဆက္ဆံမႈကိုျပဳရာတြင္ လည္းေကာင္း၊ စိတ္အမူအရာျဖစ္ေသာ မေနာကံမႈကို ၾကံစည္ေတြးဆ ေျမာ္ျမင္ရာ တြင္လည္းေကာင္း သတိတရားထားရန္ အထူးလိုအပ္သည္။ လူသည္ အသိၪာဏ္ကို အေျခခံ၍ မိမိ၏ အတၲအက်ဳိးစီးပြားႏႇင့္ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ႏႇင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈရႇိေသာ ပရအက်ဳိးစီးပြားတို႔ကို မွ်တညီညြတ္စြာ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္သည္။

လူသားတိုင္းတြင္ အသိၪာဏ္ရႇိေသာ္လည္း အသိၪာဏ္ရႇိေသာ လူသားတိုင္းသည္ သတိတရား ရႇိခဲတတ္လႇသည္။ အသိၪာဏ္ သက္သက္သာရႇိၿပီး သတိတရားမရႇိသူသည္ အႏႇစ္သာရ မျပည့္၀သူျဖစ္သည္။ အသိ ၪာဏ္ႏႇင့္ သတိတရားစြယ္စံုရႇိသူသည္ အႏႇစ္သာရ ျပည့္စံုသူျဖစ္သည္။ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ အသိၪာဏ္ဟူသည္ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာစသည္တို႔ကို ေလ့လာရႇာေဖြဖတ္႐ႈမႈသက္သက္သာျဖစ္သည္။ သတိတရားမရႇိသူဟူသည္ ဖတ္႐ႈေလ့လာ၊ သိျမင္ထားေသာ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတို႔ကိုအေျခခံ၍ ဘ၀အသိသင္ခန္းစာရယူျခင္း၊ ဆင္ျခင္တံုတရားျဖင့္ အေကာင္းႏႇင့္အဆိုးကို ေ၀ဖန္သံုးသပ္ ေျမာ္ျမင္ျခင္း၊ လက္ေတြ႔ဘ၀အက်ဳိးစီးပြားႏႇင့္ ေနာင္သံသရာ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အက်ဳိးရႇိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

လူသားတိုင္းအတြက္ သတိတရားဟူသည္ ေနရာေဒသ အခ်ိန္အခါမေရြး အသက္အရြယ္မေရြး အျမဲလိုအပ္ေနေသာေၾကာင့္ သတိတရားဟူသည္ ပိုသည္မရႇိ၊ လိုသည္သာရႇိသည္ဟူ၍ ဆို႐ိုးစကား ျပဳထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာမႈဆို႐ိုးတစ္ရပ္တြင္ 'အလိမၼာ စာမႇာရႇိသည္' ဟူေသာ ဆို႐ိုးသည္ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာမ်ားကို ေလ့လာရႇာေဖြျခင္းျဖင့္ စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားမႇတစ္ဆင့္ အလိမၼာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္း၊ ဆင္ျခင္တံုတရား၊ ဘ၀အာ နိသင္တို့ကိုရရႇိေစႏုိင္သည္ဟု လမ္း ညႊန္ခ်က္ျဖစ္သည္။ 'အလိမၼာ စာမႇာ ရႇိသည္'ဟူေသာ ဆို႐ိုးသည္ လူတို႔၏ 'အသိၪာဏ္ရႇင္သန္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစ ေရးကို ေဖာ္ညႊန္းသည္။

ယင္းသို႔ေသာ စာေပဆုိင္ရာ အသိ၊ လမ္းညႊန္ ဆံုးမမႈမ်ားကို အေျခခံလ်က္ ဆင္ျခင္တံုတရားျဖင့္ ဘ၀၏ ေကာင္းက်ဳိး၊ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ပိုင္းျခား သိျမင္ျခင္းျဖင့္ အသိၪာဏ္မႇသည္ သတိတရားကိုျဖစ္ေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်က္ေမႇာက္ေခတ္ စာေပေလာကႏႇင့္ လူမႈေရးနယ္ပယ္တြင္ 'အလိမၼာ စာမႇာရႇိ' ဟူေသာ ဆို႐ိုးစကားႏႇင့္အညီ 'အလိမၼာကိုယ္မႇာရႇိ'ဟူေသာ သတိတရား၏ အႏႇစ္သာရကို ေဖာ္က်ဴးသည့္ ဆို႐ိုးစကားကိုလည္း လမ္းညႊန္ေဖာ္ထုတ္ မိန္႔ဆိုခဲ့ၾကသည္။
အသိတရားကို အေျခခံလ်က္ သတိတရားကို ရေစႏုိင္သည္။ အသိ တရားရႇိမႇသာလွ်င္ သတိတရားကို ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။ ရေစႏုိင္သည္။

ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ၊ တရားဓမၼမ်ားကို နာယူရျခင္းျဖင့္ ဓမၼအသိတရား၊ အေျခခံမ်ားကို ရရႇိေစသည္။ ယင္းဓမၼအသိတရားကို အေျခခံျပဳ၍ ကိုယ္ပိုင္အသိတရား လက္ကိုင္ျပဳလ်က္ ၀ိပႆနာတရား၊  ကမၼ႒ာန္းတရားမ်ား အားထုတ္ျခင္းသည္ အသိတရားကို သတိတရားျဖင့္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသိတရားႏႇင့္ သတိတရား တို႔သည္ က်ဳိးေၾကာင္းဆက္ႏြယ္လ်က္ ရႇိေနသည္။ သတိတရားကို ပညာရႇင္မ်ားက 'သတိသမၸဇဥ္တရား'ဟု မိန္႔ဆိုခဲ့ၾကသည္။

သတိတရား၏ အေရးပါမႈကို ေညာင္ရမ္းေခတ္စာဆိုေက်ာ္ ေတာင္ဖီလာဆရာေတာ္ႀကီး၏' ယ သ၀ဎဍန၀တၴဳေတာ္ႀကီးတြင္ 'သတိဟူေသာတရားသည္ အရာခပ္သိမ္းတြင္ လိုအပ္သည္။ အရာခပ္သိမ္းေသာ အမႈကိစၥမ်ားတြင္ သတိတရားျဖင့္ လံု႔လျပဳလွ်င္ အက်ဳိးေက်းဇူး ခံစားရတတ္သည္။ သတိတရားမရႇိဘဲ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ျပဳမူေဆာင္ရြက္လွ်င္ အက်ဳိးမဲ့ေစသည္။ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစသည္ဟူ၍ လမ္းညႊန္မိန္႔ဆိုခဲ့သည္။

သတိတရားရႇိျခင္း၏ အႏႇစ္သာရႏႇင့္ သတိတရားမရႇိျခင္း၏ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို ညဥ့္မိုက္လႇေသာအခါ၌ မညီမညြတ္ေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါး၊ ေခ်ာင္းနား၊ ျမစ္နား၊ တြင္းက်င္းအရပ္သို႔ သြားေသာသူသည္ သတိတရား လက္ကိုင္ထား၍ ေတာင္ေ၀ႇး စသည္ျဖင့္ စူးစမ္းလ်က္ ျဖည္းျဖည္းညင္ညင္သြားလွ်င္ လိုေသာအရပ္သို႔ ေရာက္ႏုိင္၏။ သတိတရားမရႇိဘဲ၊ မစူးမစမ္းသြားခဲ့လွ်င္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတြင္က်၍ ေသႏုိင္၏။

မေသေသာ္လည္း ေဘးအႏၲရာယ္ကို ေတြ႔ၾကံဳရႏုိင္၏။ ကိုယ္အဂၤါခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာ ဆံုး႐ံႈးျခင္း စသည္တို႔ကို ၾကံဳေတြ႔ေစသည္ဟူ၍ သိလြယ္၊ ျမင္လြယ္ေသာ ဥပမာအလကၤာျဖင့္ တန္ဆာဆင္လ်က္ ယသ၀ဎဍန၀တၴဳေတာ္ႀကီး၌ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သတိတရားႏႇင့္ ပတ္သက္၍ ပညာရႇင္မ်ားသည္ အဆိုအမိန္႔မ်ား ျပဳခဲ့ၾကသည္။

'သတိတရားမရႇိပါက အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႔အထိ ဟူေသာ အာ႐ံုငါးပါးတို႔ျဖင့္ ၾကံဳေတြ႔လွ်င္ ေဒါသထြက္ေစေသာအေၾကာင္း၊ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေစေသာအေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲသည္ကို မၾကံဳေတြ႔ဖူးသူသည္ ဆင္းရဲျခင္းကို ၾကံဳေတြ႔ရလွ်င္ မရစဖူးေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာကိုရလွ်င္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ျပဳႏိုင္ခဲ့သည္။ ထုိသို႔ေသာ အခ်ိန္အခါမ်ဳိးတြင္ သတိတရားကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္လွ်င္ အက်ဳိးမဲ့ျခင္း၊ ပ်က္စီးျခင္းကို ၾကံဳေတြ႔ရတတ္သည္။ ယင္းအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ သတိတရားျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းရႇိလွ်င္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား ျဖစ္ထြန္းေစသည္ဟူ၍ မိန္႔ဆို လမ္းညႊန္ခဲ့သည္။

သတိတရားမရႇိဘဲ မစူးမစမ္းသြားခဲ့လွ်င္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတြင္ က်၍ေသႏုိင္၏။ မေသေသာ္လည္း ေဘးအႏၲရာယ္ကို ေတြ႔ၾကံဳရႏုိင္၏။ ကိုယ္အဂၤါခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာဆံုး႐ံႈးျခင္း စသည္တို႔ကို ၾကံဳေတြ႔ေစသည္

'ေၾကာက္လန္႔တတ္သူတို႔သည္ ဘီလူး၊ ၿပိတၲာ၊ ျခေသၤ့၊ က်ားသစ္ စသည္တို႔ကို ျမင္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသံၾကား႐ံုမွ်ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္လ်က္ သတိတရား လက္လြတ္ျဖစ္၍ ပ်က္စီးဆံုး႐ံႈးျခင္းသို႔ ေရာက္ ေစသည္။ စစ္ေျမျပင္အရပ္တြင္ ဓားသြားေဖြးေဖြး၊ ေသြးခ်င္းခ်င္း နီရဲေသာျမင္ကြင္းကိုျမင္ရလွ်င္ သတိတရားမရႇိလ်င္ ႐ူးသြပ္သြားေစႏိုင္သည္။

ဘုရင္မင္းျမတ္တို႔၏ ေရႇ႕ေမႇာက္တြင္ စကားေလွ်ာက္တင္သည့္အခါတြင္ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္လ်က္ သတိတရားကင္းမဲ့စြာ ေလွ်ာက္တင္လွ်င္ အသက္ဆံုး႐ံႈးေစႏိုင္သည္။ ထိုသို႔ေသာ အေၾကာင္းကိစၥမ်ားတြင္ သတိတရား လက္ကိုင္ထား၍ ေျပာဆိုျပဳမူေဆာင္ရြက္လွ်င္ ေဘးရန္ကင္းျခင္း၊ ေက်ာ္ေစာျခင္း၊ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ျပည့္စံုျခင္းတို႔ကို ရရႇိေစႏုိင္သည္ဟူ၍ လမ္းညႊန္ဆံုးမခဲ့သည္။

သတိတရား၏ အေရးပါးမႈကို ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရႇင္ကိုယ္ေတာ္တုိင္ 'သတိတရားရႇိသူတို႔သည္ မေၾကာက္မရြံ႕ တည္တံ့မႈ၏။ အက်ဳိးေၾကာင့္ ေဘးအႏၲရာယ္မႇ လြတ္ကင္းသည္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကိုလည္း ရကုန္သည္။ အမ်က္ေဒါသထြက္လွ်င္ သတိတရားထားႏိုင္ခဲ၏။ အမ်က္ေဒါသထြက္ေသာအခါ၌ ပစၥဳပၸန္စီးပြား၊ သံသရာစီးပြား ပ်က္သုဥ္းေစသည္။ သတိတရား လက္ကိုင္ထားျခင္းသည္ အလြန္ပင္ျမင့္ျမတ္၏ဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူ ခဲ့၏။

ထို႔ေၾကာင့္ သတိတရားရႇိျခင္းသည္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားေစေၾကာင္း၊ သတိတရားမရႇိျခင္းသည္ အက်ဳိးယုတ္ေစေၾကာင္း အထင္အရႇား သိျမင္လ်က္ လူမႈေရးရာကိစၥအျဖာျဖာကို ေဆာင္ရြက္ရာ၌ သတိတရားကို အျမဲလက္ကိုင္ထား၍ ေဆာင္ရြက္ရ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဘ၀သင္ခန္းစာမ်ားကို ရရႇိေစသည္။ သတိတရားသည္ ေလာကီေရးရာအျဖာျဖာႏႇင့္ ေလာကုတၲရာေရးရာကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ လြန္စြာ အေရးပါလႇသည္။ သို႔ျဖစ္၍ 'သြားသတိ၊ စားသတိ၊ ေနသတိ၊ အိပ္သတိ၊ လုပ္သတိ၊ ေျပာသတိ' စေသာ ကံသံုးပါး၏ ကိစၥအားလံုး၌ သတိတရား အျမဲထားရႇိ လုပ္ေဆာင္ရန္လိုအပ္သည္။ သတိတရားဟူသည္ ပိုသည္မရႇိ၊ လုိသည္သာရႇိသည္ဟူေသာ ဆို႐ိုးစကား။ ပညာရႇိ သတိျဖစ္ခဲဟူေသာ စကားပံုတို႔သည္ အသိပညာထက္ သတိတရားကို အေလးအနက္ထားသင့္ေၾကာင္း ေဖာ္ညႊန္းထားမႈျဖစ္သည္။

 Written by လႇျမင့္(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)   

အက်ည္းတန္လက္တြဲေဖာ္

အက်ည္းတန္လက္တြဲေဖာ္

“ဒုကၡ” ဟူေသာ စကားလံုးသည္ပင္လွ်င္ အျမင္၌ အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆုိးပါေလသည္။ “ဒုကၡ” ဟူေသာ အသံကုိ နား၏သာယာမႈရသ စုိးစဥ္းမွ် ရွာမရေသာေၾကာင့္ မည္သူကမွ် မၾကားလုိ။ “ဒုကၡ” ဟူေသာအေတြ႕အၾကံဳကုိလည္း မျမင္ခ်င္၊ မေတြ႕ခ်င္၊ မေပါင္းဆံုလိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ လူသတၱ၀ါတုိ႔ ဒုကၡႏွင့္ေ၀းေအာင္ ေျပးေရွာင္ေနၾကေခ်သည္။

သုိ႔ရာတြင္ ဒုကၡကုိ ေက်းဇူးတင္စရာေတာ့ ရွိပါသည္။

“ဒုကၡ” က မိမိ၏ ည့ံကြက္၊ ေရွာ္ကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ကုိ မူယာမာယာမရွိဘဲ ဒုိး ဒုိးေဒါက္ေဒါက္ ေထာက္ျပတတ္သည္။ ကုိယ့္အက်ိဳးကုိ မလိုလားသူ၊ ကုိယ့္အၿငိဳအျငင္ကုိ မခံလိုသူမ်ားလို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ လုပ္မေနတတ္။ ၿမံဳ၍ မေနတတ္၊ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ဆက္ဆံမေနတတ္။ အမွန္အတုိင္း အရွိအတုိင္း ဒုကၡက ေထာက္ျပတတ္သည္။

 ဤသုိ႔ေထာက္ျပေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ညံ့ကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္ကုိ ျပဳျပင္ေက်ာ္လႊားကာ ေအာင္ျမင္သူေတြ ျဖစ္လာသည့္အခါ ဒုကၡကုိ ေက်းဇူးတင္လာၾကသည္။ အမွန္ေတာ့ သင္၏ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ကုိ အေသအခ်ာ ေထာက္ျပေျပာဆုိႏုိင္ေသာသူသည္ သင့္ဘ၀အတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းပင္ ျဖစ္၏ ဟူေသာအဆုိကုိ ဒုကၡက ခံယူထားသည္ႏွင့္ တူေနပါသည္။

ဒုကၡက လူသတၱ၀ါတုိ႕၌ တိမ္ျမဳပ္ေနေသာ အစြမ္းအစကုိ ဆြဲေဖာ္၍ ငုိက္ျမည္းေတြေ၀ေနေသာစိတ္ကုိ လွန္႔ႏိႈးကာ သတိေပးတတ္သည္။ ဒုကၡက လူေတာ္ႏွင့္လူညံ့ကုိလည္း ခြဲျခားေပးတတ္သည္။ လူတစ္ဦးအား လူေတာ္လူေကာင္း ဟုတ္မဟုတ္၊ လူစြမ္းလူစ ရွိမရွိ စစ္ေဆးေပးႏုိင္ေသာ မွတ္ေက်ာက္မ်ားအျဖစ္ ဒုကၡက အခက္အခဲတုိ႔ကုိ ဖန္တီးေပးတတ္ သည္။ အခက္အခဲႏွင့္ အႏၲရာယ္တုိ႔ကို ၾကံဳလာေသာအခါ တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားက ခ်ိဳင္းေထာက္၀ယ္၍ ေထာက္ၾကရၿပီး တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားမွာေတာ့ အေတာင္မ်ားေပါက္လာၾကသည္ဟူေသာ အဆုိရွိသည္။ 

 ဆိုလိုသည္မွာ အခက္အခဲႏွင့္ အႏၲရာယ္တုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ၾကရာ၌ အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ့ညံ့ျခင္း၊ ၾကံရည္ဖန္ရည္ နည္းပါးျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား က်ိဳးပဲ့ပ်က္ဆီးစီးျခင္းႏွင့္အတူ က်႐ံႈးပ်က္စီးသြားၾကသည္။ ဤသည္ကုိ ရည္ရြယ္၍ ခ်ိဳင္းေထာက္၀ယ္ တပ္ရသည္ဟု တင္စားေျပာဆုိျခင္းျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကေတာ့ အခက္အခဲႏွင့္ အႏၲရာယ္တုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ရာ၌ စိတ္ဓါတ္ႀကံ့ခိုင္ၾကသည္။ ၾကံရည္ဖန္ရည္ ရွိၾကသည္။ ထုိအခါ အခက္အခဲမ်ားကုိ ေက်ာ္လႊားလြန္ေျမာက္ႏုိင္သည့္ စြမ္းရည္ မ်ား ရသြားၾကသည္။ ဤသည္ကုိ ရည္ရြယ္၍ တခ်ိဳ႕သူမ်ား၌ အေတာင္မ်ား ေပါက္လာၾကသည္ဟု တင္စားေျပာဆုိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟုတ္ပါသည္။ 

အခက္အခဲႏွင့္ ဒုကၡတရားက စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခံ့သူ၊ အသိဉာဏ္ အေျမာ္အျမင္ရွိသူကုိ ေအာင္ျမင္မႈဆီသုိ႔ ပ်ံသန္း ေရာက္ရွိသြားေစႏုိင္ေသာ အစြမ္းအစ ေတာင္ပံမ်ားကုိ တပ္ဆင္ေပးလိုက္ၿမဲျဖစ္သည္။

လူသတၱ၀ါဆုိသည္မွာ အခက္အခဲႏွင့္ ျပႆနာမ်ားကုိႀကံဳမွ အစြမ္းအစကုိ ထုတ္ခ်င္တတ္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေနာင္မွ “တ”ရသည့္ ေနာင္တ တရားသည္ သတၱေလာက၌ အဆင့္အျမင့္ဆံုးဟုဆုိေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ နယ္ပယ္အတြင္းသုိ႔ ေရသာခိုျခင္း ပ်င္းရိျခင္း သက္သက္သာသာ ေနလိုျခင္းတည္းဟူေသာ တံခါးေပါက္တုိ႔မွ တိတ္တခိုး၀င္ေရာက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ 

သုိ႔ရာတြင္ “ဒုကၡ”က လူတစ္ဦး ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး ေတာက္မေတာက္၊ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မခိုင္ကုိ ဇြဲသတၱိတည္းဟူေသာ မွတ္ေက်ာက္၌ တင္ၾကည့္ေပလိမ့္မည္။ ဘ၀ဟူေသာ ႀကိဳး၀ုိင္းအတြင္းသုိ႔ သြင္း၍ အခက္အခဲတည္းဟူေသာ ၿပိဳင္ဘက္ႏွင့္ ၿပိဳင္ဖက္ေစလ်က္ သတၱိရွင္ကုိ ေရြးခ်ယ္ေပလိ့မ္မည္။ ဘ၀ႀကိဳး၀ုိင္း၌ ေအာင္ျမင္မႈ သရဖူ မေဆာင္းႏုိင္သူကုိလည္း ဒုကၡက သနားညွာတာ ခ်စ္ၾကင္နာစြာျဖင့္ မ်က္ႏွာသာေပးလိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ဤမွ်ရက္စက္၍ ျပတ္သားလြန္းေသာေၾကာင့္ ဒုကၡကုိ အက်ည္းတန္လွေခ်သည္ဟု ထင္ခဲ့ၾကသည္။

ဘ၀ႀကိဳး၀ုိင္း၌ အခက္အခဲႏွင့္ အပြဲပြဲယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ ဇဲြသတၱိမွတ္ေက်ာက္၌ အႀကိမ္ႀကိမ္ မိမိတုိ႔၏ အစြမ္းအစကုိ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံခဲ့ေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူမ်ားသည္ ဒုကၡ၏ သေဘာကုိ နားလည္ခဲ့ၾကသည္။ အကဲခတ္သူတစ္ဦးက “လင္ကြန္းဟာ ဒုကၡရဲ႕ အေရြးခ်ယ္ အစမ္းသပ္ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခံခဲ့ရတယ္။ 

ဒါေပမယ့္... သူ႔အစြမ္းအစကုိ ဇြဲသတၱိ မွတ္ေက်ာက္ေပၚမွာ တလက္လက္ တင္ျပႏုိင္ခဲ့လို႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ... ဒုကၡက ႐ိုက်ိဳးစြာနဲ႔ သမၼတလင္ကြန္းအျဖစ္ တင္ေျမွာက္လိုက္တာပဲ” ဟု ဆုိသည္။ “ဒုကၡဟာ အက်ည္းတန္တယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္က... ေအာင္ျမင္မႈဆီ ပုိ႔ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္း ျဖစ္ပါတယ္” ဟုပင္ ဆုိျပန္ေခ်သည္။

သင္ကေကာ ဒုကၡကုိ မည္ကဲ့သုိ႔ ျမင္ပါသနည္း။

နႏၵာသိန္းဇံ

စိတ္ကို အစားထိုးကုသျခင္း

                             စိတ္ကို အစားထိုးကုသျခင္း

အဂၤလန္ႏိုင္ငံတြင္ အသည္းတခုမွဆဲလ္မ်ားကို အျခားအသည္းမွဆဲလ္မ်ားျဖင့္ အစားထိုးကုသႏိုင္ၿပီဆိုသည့္သတင္းကို ၾကားရသည္၊ အရင္လို အသည္းတခုလံုး ႏွလံုးတခုလံုး စသည့္အစားထိုးမႈမ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ တိုးတက္လာေသာ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အစားထုိးမႈကား ၀မ္း ေျမာက္ဖြယ္ပင္။

သို႔ႏွယ္ စိတ္ကိုလည္းအစားထိုးႏိုင္လွ်င္ … … ….။

ထိုအစားထိုးမႈတုိ႔ျဖင့္ ဘ၀တခုကို သက္တမ္းတိုးႏိုင္ၾကေပမည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ရွင္သန္ဖြံ႕ၿဖိဳးသေလာက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခ်ိနဲ႔အားနည္းက ၿပီးျပည့္စံုေသာဘ၀တခု ျဖစ္လာႏိုင္မည္မထင္။ ဟန္ခ်က္ညီေသာ ဘ၀ရသ ဘ၀အလွကို ရရွိေစခ်င္ၾကမိသည္။

ခုေတာ့မူ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အစားထိုးမႈတိုးတက္ျမင့္မာသေလာက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာတြင္ … … ….. အေတြးပင္မဆံုး၊ ႐ုပ္ခ်ည္း ပုဂၢိဳလ္သံုးဦးကို အမွတ္ရလိုက္မိသည္။

တဦးက ကိုယ္အေမ၊ အေမတဦး၏အေၾကာင္းကို ဘယ္သားသမီးကမွ် ေျပာ၍႐ိုးအီမည္မထင္။ သုိ႔ေသာ္ သည္ေနရာမွာ အေမ့ အေၾကာင္း ထက္ အေမ့အက်င့္ေလးတခုကို ေျပာလိုျခင္းပါ၊ “ဣႆ မစၦရိယေနရာမွာ ဟိရိၾသတပၸနဲ႔ အစားထိုးၾကကြယ့္” ဆိုသည့္အေမ့လက္သံုး စကားေလး။ ထိုအက်င့္ေလးသည္ အေမ့လက္သံုးသာမက ကိုယ့္က်င့္လည္းျဖစ္သည္ကို အသက္ရွစ္ဆယ္ငါးႏွစ္ရြယ္တိုင္ ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းေသာ အေမ့႐ုပ္သြင္ကာ ကိုယ့္တုိ႔အတြက္ သက္ေသပင္။

အျဖစ္လြယ္သေလာက္ အက်ဳိးနည္းေသာ ထိုမနာလိုျခင္း ၀န္တိုျခင္းေတြျဖစ္လာလွ်င္ ဒါေတြဟာ လူႀကီးလူေကာင္းတုိ႔ျပဳအပ္သည့္ အေလ့ အထမဟုတ္။ ရွက္ဖြယ္ႏွင့္ ရြံ႕ဖြယ္မ်ားပါတကားဟု အသိကပ္လိုက္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ က်မ္းလာဂန္လာစကားမ်ားႏွင့္ တထပ္တည္း က် ေကာင္းမွ က်ေပမည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘ၀ထဲတြင္ Apply ျဖစ္သည့္ အစားထိုးမႈနည္းေလးတခုပင္။ မည္းညစ္သည့္ေနရာမွာ ျဖဴစဥ္မႈျဖင့္ အစားထိုး ျခင္းမဟုတ္ပါလား။

ေနာက္တဦးက ကိုယ့္အမတေယာက္၊ သူက စာတိုက္၀န္ထမ္း၊ အေမရိကန္၏ လက္ရွိစီးပြားေရးအေျခအေနအရ ၀န္ထမ္းဦးေရေလ်ာ့ခ် လိုက္ရာ၊ ယခင္ လူကိုးဦးခြဲေ၀လုပ္ခဲ့ေသာ တာ၀န္တုိ႔ကို မ်ွေ၀ ထမ္းရေတာ့သည္၊ ကိုယ္ပန္းစိတ္ႏံုးဖြယ္ပင္။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္တုိ႔အမက ကိုယ္သာပန္းေစ စိတ္မႏြမ္းေလရေအာင္ သရဏဂံုပဌာန္းစသည့္ အႏုႆတိတခုခုကို ရြတ္ရင္းပြားရင္း လုပ္ေဆာင္ေနခဲ့သည္တဲ့။ အဲသလုိ ကိုယ္အမ၏ ႏႈတ္မွတဖြဖြရြတ္ဆိုရင္း ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ လုပ္ကိုင္ဟန္ကိုၾကည့္ကာ သူလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္သည့္ ဘာသာျခား ဖိလစ္ပိုင္ အမ်ဳိးသမီးၾကီးကလည္း ႏႈတ္မွ တတြတ္တြတ္ရြက္ကာ လုပ္ေဆာင္ေနေတာ့ရာ တေန႔ကိုယ့္အမက

“မားမား နင္ဘာေတြဆိုေနတာလဲ”
“Rachel ဆိုသလိုဆိုတာေလ”

“Rachel က ဗုဒၶဘာသာေလ ကိုယ့္ဘုရားရဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကိုရြတ္ဆိုေနတာ။ မားမားက ခရစ္ယာန္ဘဲဟာ”
“ဟုတ္လား သိဘူးေလ။ ကိုယ္က Reachel ပါးစပ္လႈပ္တာၾကည့္ၿပီး ဒါေတြေနမွာပဲဆိုၿပီး လုိက္ဆိုေနတာ This for son, this for payment, this for insurants နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားေပးရင္း လုပ္ေနခဲ့တာေလတဲ့။ ကိုယ့္အမက ရယ္လုိက္သည္။ ၾကာၾကာမရယ္ႏိုင္။ အသက္ ၇၀ ခ်ဥ္းအရြယ္ထိ သားသမီးတုိ႔၀န္ကို ပင္ပမ္းစြာကူထမ္းရင္း ဒါ … သားဖို႕ ဒါ…..ေျမးဖို႔နဲ႔ ပင္ပမ္းမႈကို ခ်စ္ခ်င္းျဖင့္အစားထိုးေနပါလားဟု သေဘာေပါက္လုိက္ေသာေၾကာင့္ပင္။

သုိ႔ျဖင့္ ကိုယ့္အမသည္လည္း သူနည္းကိုယူကာ မၾကာမၾကာအသံုးျပဳျဖစ္ေတာ့သည္တဲ့။ ပင္ပမ္းလြန္းသည့္အခါ ေျခကုန္လက္ပမ္းၾက သည့္အခါ အားတက္မႈႏွင့္အစားထိုးရန္ This for donation, this for monks, this for my country, စသည္ျဖင့္ ႏွလံုသြင္းရင္း ၀န္ကိုမပ်င္း မရိေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ေလးပင္စိတ္ကို ေပါ့ပါးျခင္းျဖင့္ အစားထိုးခဲ့ျခင္းေလ။

ေနာက္ဆံုးတဦးက ကိုယ့္တပည့္ ဒကာ ကိုေစာႏိုင္၊ သူကေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ေဟာင္း၊ အေမရိကန္ကိုေရာက္စ စိတ္ေနာက္ ကိုယ္ပါ ေနခဲ့မိသည္တဲ့။ အရပ္အေခၚ ေပေတေတေနသည္။ သမီးေလး ၄-၅ ႏွစ္အရြယ္မွာပင္ ဇနီး၏သစၥာေသြမႈကို ခံရေတာ့သည္။1500 V အားရွိေသာ ကိေလသာအပူသည္ သူ႔ကို ေလာင္ျမိဳက္ခဲ့ေတာ့သည္။

ထိုအပူမ်ားကို ဘာသာေရးအလုပ္ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥအလုပ္ႏွင့္ စာေပဖတ္ရွဳျခင္းမ်ားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း ၿငိမ္းသတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အတုယူဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ ဘ၀ကို ထိန္းေၾကာင္းတည့္မတ္ေပးႏိုင္ေသာ ဆရာေတာ္ ရွင္ဥကၠဌ၊ မင္းကြန္းဆရာေတာ္၊ ဆရာပါရဂူ၊ ဆရာၾကီး ဦးေအး ေမာင္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ေသာ အေလးဂ႐ုျပဳရသည့္ စာေပပညာရွင္ၾကီးမ်ား၏ စာေကာင္းစာမြန္မ်ားကို တစိုက္မတ္မတ္ ဖက္႐ႈခဲ့ျခင္းပင္။

သုိ႔ႏွယ္ ကိေလသာအပူကို စာေပဓမၼျဖင့္ ေအးေစႏိုင္သည့္တိုင္ ပရိေရသနအပူကိုမူ သူရင္ဆိုင္ေနရဆဲ။ ထိုအပူကား သူအလုပ္လုပ္ရာ သံေရႀကိဳစက္႐ံု၏ ပူအားျပင္း မီးရွိန္ဒဏ္။ အပူရွိန္ကမေသး။ ၁၅၀၀ အပူခ်ိန္ပင္။ ပြက္ပြက္ဆူေနေသာ သံေရပူေတြထဲမွ ေခ်းဖတ္မ်ားကို ဆယ္ယူရေသာ သူ႔အဖို႔မသက္သာ။ ေန႔စဥ္ အပူဒဏ္ခံရျမဲ။ လုပ္ခေလးကလည္း သင့္ေလွ်ာ္၊ အလုပ္ရွားပါးခ်ိန္လည္းျဖစ္၍ တျခားအလုပ္ ကိုလည္းမေျပာင္းခ်င္။ သည္အလုပ္တြင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေနခဲ့သည္တဲ့။ ပူေလာင္ျခင္းဒဏ္ကိုလည္း ေအးျမမႈျဖင့္ အစားထိုးေနခဲ့သည္။ တေန႔ ၈ နာရီမွ်ၾကံဳရေသာ ထိုအပူခ်ိန္ကို သူေက်ာ္လြန္ႏိုင္ပံုမွာ ေမတၱာသုတ္ ၄၅ ေခါက္၊ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၄၅ ေခါက္၊ ပဌာန္း ၄၅ ေခါက္၊ စသည့္ စသည့္ သက္ေစ့ရြတ္ပြားရင္း ပူမွန္းမသိ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေစခဲ့သည္။ ႐ုပ္ပူၿပီး နာမ္ေအးေစသည့္ အစားထိုးမႈပါတကား။ ဒုကၡေ၀ဒနာ ကို ေသာမနႆေ၀ဒနာႏွင့္ အစားထိုးလိုက္ျခင္းဟု ဆိုလိုက္ခ်င္ပါသည္။

အထက္တြင္ဆိုခဲ့သလို ေလာကတြင္၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အစားထိုးမႈမ်ားျဖင့္ ဘ၀ကို ဆြဲဆန္႔ႏိုင္သလုိ၊ ကိုယ့္အေမတုိ႔ ကိုယ့္အမတုိ႔လို ဤနည္း မ်ားျဖင့္လည္း စိတ္ကို အစားထိုးႏိုင္ခဲ့ၾကလွ်င္ ဇရာဗ်ာဓိတုိ႔ကို ဆုိင္းငံ့ေစမွာအမွန္ပင္။ စိတ္ပ်ဳိ ကိုယ္ႏုမဟုတ္ပါလား။ အစားထိုးရန္ နည္းမ်ား ကိုလည္း ကိုယ္တုိ႔ဗုဒၶျမတ္စြာကသင္ၾကားေပးခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကပင္။ ပဋာစာရီ၊ ကိသာ ေဂါတမီ စသည္ တုိ႔ကား လက္ေတြ႕အစားထိုးၾကသူမ်ားပင္၊ ထိုအစားထိုးနည္းမ်ားစြာႂကြယ္၀ေသာ ဘာသာတရားၾကီးကို ကိုးကြယ္ခြင့္ရရွိေနၾကပါလွ်က္ ယူငင္အသံုးျပဳရန္ မသိၾကသည္မွာ နစ္နာဖြယ္ပင္။

႐ုပ္ကိုအစားထိုးျခင္းကမွ နာက်င္မႈရွိေကာင္းရွိႏိုင္သည္။ စိတ္ကို အစားထိုးျခင္းကား ပင္ပန္းနာက်င္ ျခင္းမရွိ။ လြယ္ကူလွသည္။ အေလ့ အက်င့္မွ်သာလုိ၍ ထိုအေလ့အက်င့္ကို ပ်ဳိးေထာင္ႏိုင္ရန္သာ။ ဥပမာ လူသဘာ၀အေလ်ာက္ ၾကံဳေတြ႕ရေသာ အာ႐ံုမ်ားအလုိက္ ရံခါ ရန္ၿငိဳးျဖစ္ေပၚမည္။ ထိုအခါ ခြင့္လႊတ္ျခင္းျဖင့္၊ ရံခါ ေထာင္လႊားျခင္းျဖစ္မည္။ ထိုအခါ ႏွိပ္ခ်ျခင္းျဖင့္၊ ရံခါ မဲညစ္မႈျဖစ္မည္။ ထိုအခါ ျဖဴ စင္ျခင္းျဖင့္ စသည္ စသည္ အစားထိုးသင့္ၾကသည္ မဲညစ္ေသာ ပူေလာင္ေသာစိတ္တုိ႔ျဖစ္ေပၚလာတိုင္း ဒါေတြဟာ အက်ဳိးနည္းပါးတဲ့ သ ေဘာေတြဘဲဟု သိေသာပညာ၊ ထိုျဖစ္ေပၚတတ္ေသာအေလ့ဆိုးမ်ား ေပၚေပါက္ခြင့္မျပဳရန္ တားျမစ္ေသာသတိ၊ ထိုပညာႏွင့္ သတိတုိ႔ မကြာေအာင္ အားထုတ္ေသာ လံုးလတုိ႔သာလုိေပသည္။ ထုိသံုးပါးကိုအသံုးျပဳ၍ စိတ္ကိုအစားထိုးႏိုင္ၾကလွ်င္....။

သုိ႔ႏွယ္ စဥ္းစားေနမိစဥ္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္လာသံက ....

စိတ္ကိုယ္လဲျပင္ ႐ုပ္လဲျပင္
ျပင္ဆင္တိုင္းလွ ျပဳတိုင္းရသုခနိဗၺာန္တိုင္လိမ့္မယ္။
(မစိုးရိမ္ ပဌာန္းဆရာေတာ္)

ကံထြန္းသစ္
ဇန္န၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၂

“အိပ္မက္ထဲက နတ္ေဒဝီ”

 

“အိပ္မက္ထဲက နတ္ေဒဝီ”

 

          ကၽြႏ္ုပ္တို႔သာသနာေတာ္၌  ႏုိင္ငံတစ္ဝွမ္းလုံးမွ သံဃာေတာ္မ်ား ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုသည့္ စာေမးပြဲၾကီးတစ္ခုရွိ၏။ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ အဆက္ဆက္က ၾကီးမွဴးက်င္းပခဲ့ေသာ စာေမးပြဲႀကီး ျဖစ္၏။ ဓမၼာစရိယႏွင့္ ပထမျပန္ စာေမးပြဲႀကီးဟု ထင္ရွား၏။ ပထမျပန္စားေမးပြဲသည္ အေျခခံအဆင့္ျဖစ္ၿပီး ပထမငယ္တန္း၊ ပထမလတ္တန္း၊ ပထမၾကီးတန္းဟူ၍ သုံးဆင့္ရွိ၏။ အငယ္တန္း၊ အလတ္တန္း၊ အၾကီးတန္းဟု လူသိမ်ား၏။ အႀကီးတန္း ေအာင္ၿပီးလွ်င္ ဓမၼာစရိယတန္း တက္ရ၏။ ဓမၼစရိယတန္း ဆိုသည္မွာ (ဓမၼ- တရားစာေပ၊ အာစရိယ- ပို႔ခ်သူဆရာ) စာခ်ဆရာျဖစ္အတန္း(စာခ်တန္း)ဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ ဓမၼာစရိယ (စာခ်)တန္း၌ ဝိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာဟူ၍ က်မ္းရင္းသုံးက်မ္း ျပဌာန္းထားရာ တစ္က်မ္းေအာင္လွ်င္ တစ္က်မ္းမွတ္သား ထားၿပီး သုံးက်မ္းလုံးေအာင္ျမင္မွ ဓမၼာစရိယတန္း ေအာင္ေလသည္။ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္လွ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္က သာသနဓဇ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ ခ်ီးျမႇင့္၏။ သာသနဓဇ- သာသနာ့တံခြန္၊ ဓမၼာစရိယ- စာခ်ဆရာ၊ သာသနဓဇဓမၼာစရိယ- သာသနာ့တံခြန္ စာခ်ဆရာဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ 

 

“ဓမၼာစရိယ သ႐ုပ္ခြဲ”

 

ဓမၼာစရိယေအာင္ၿပီးသူမ်ားတြင္ မိခင္စာသင္တိုက္သို႔ စာျပန္ခ်သူမ်ားလည္း ရွိေလသည္။ ဥပမာ= ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕မွ အႀကီးတန္းေအာင္ၿပီး မႏၱေလးသို႔ ဓမၼာစရိယတန္း လာတက္သည့္ စာသင္သားမ်ားသည္ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ ရသည့္အခါ မိခင္စာသင္တိုက္ျဖစ္သည့္ ေက်ာက္ဆည္ၿမဳိ႕သုိ႔ ျပန္လည္စာခ်ၾကျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္ေလသည္။ 

 

          ရိပ္သာၾကြ၍ တရားစခန္းဝင္ၿပီး တရားေဟာဆရာ၊ တရားျပဆရာအျဖစ္ ပဋိပတ္သာသနာျပဳသူမ်ားလည္း ရွိေလသည္။ ဥပမာ= မဟာစည္ရိပ္သာႀကီးသို႔ ၾကြေရာက္တရားထိုင္သည္၊ ဉာဏ္စဥ္နာသည္၊ အဖြဲ႕ကေရြးခ်ယ္သည္၊ တရားဝင္ရင္း တစ္ဝါဆိုရသည္။ ပရိသတ္ရွ႕မွာ အစမ္းတရားေဟာၿပီး ရြယ္ခ်ယ္ခံရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆိုင္ရာရိပ္သာၾကြ၍ ဝန္ေဆာင္ဆရာေတာ္ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ နယ္လွည့္ဓမၼကထိက အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ရိပ္သာၾကီးမွာပင္ အျမဲေနအေဆာင္မွဴးအျဖစ္ လည္ေကာင္း ေဆာင္ရြက္သာသနာျပဳျခင္းမ်ဳိး ျဖ၏။

 

          ေက်ာင္းထုိင္သူမ်ားလည္း ရွိေလ၏။ ဓမၼာစရိယ ေအာင္ၿပီးသည့္အခါ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ေက်ာင္းထုိင္ခ်ိန္လည္း ေရာက္ရွိေန၊ ေက်ာင္းထုိင္လိုစိတ္လည္း ေပၚေပါက္ေန၊ ေက်ာင္းထုိင္ပင့္မည့္သူမ်ားလည္း အရန္သင့္ရွိေန၍ ေက်ာင္းထိုင္ သာသနာ ျပဳမ်ားျဖစ္ေလသည္။

 

          အခ်ဳိ႕မွာ အသက္အရြယ္ ငယ္ရြယ္ေသး၍ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕မွ်ျဖင့္ အားမရေသးဘဲ အဆင့္ျမင့္ စားေမးပြဲမ်ား တိပိဋကဓရ စာေမးပြဲမ်ားသို႔ ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုၾကေလသည္။ ဆ႒မေျမာက္ တိပိဋကဓရ ေရစႀကဳိဆရာေတာ္ ဦးဝါယာမိႏၵ မွစ၍ ေနာက္ေပၚ တိပိဋကမ်ားသည္ ဓမၼာစရိယေအာင္ၿပီး တိပိဋကဝင္ေျဖခဲ့ၾကသည့္ ဆရာေတာ္မ်ား ျဖစ္၏။

 

          အခ်ဳိ႕မွာ ေလာကီေလာကုတၱရာ စြယ္စုံရ ႏွစ္ဖက္လွ၊ ႏွစ္ဖက္ျမင္ ပညာရွင္မ်ားအျဖစ္ ရပ္တည္သာသနာျပဳလုိ၍ BA-MA စေသာ ဘြဲ႕ဒီဂရီမ်ား ရရွိဖုိ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ တကၠသိုလ္အသီးသီးသို႔ ဝင္ေရာက္ေျဖဆုိၾကေလသည္။ ရန္ကုန္တုိင္း သကၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ငါးက်မ္းျပန္ မဟာစည္ရိပ္သာမွ ႏိုင္ငံျခားသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ဦးဓမၼပိယ(Ph.D)စသည့္ ဆရာေတာ္မ်ားသည္ ေလာကမ်က္လုံး၊ ဓမၼမ်က္လုံး ပိုင္ရွင္မ်ားအျဖစ္ ႏွစ္ဖက္ျမင္၊ ႏွစ္ဖက္လွ သာသနာျပဳေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။

 

က်န္ပုဂၢဳိလ္မ်ားမွာ မိခင္စာသင္တိုက္သို႔လည္း ျပန္စရာမရွိ၊ စာသင္တိုက္ၾကီးမ်ားမွာလည္း စာခ်ဆရာျပည့္စုံေန၍ ေနရာမရ၊ အရာမေရာက္ တိပိဋကလည္းဆက္မလုပ္ခ်င္၊ ရိပ္သာလည္းမၾကြခ်င္၊ ေက်ာင္းလည္းမထုိင္ခ်င္၊ ထိုင္ခ်င္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းမရွိ၍ ေဝေလေလ၊ ဝါးတားတား အလုပ္လက္မဲ့မ်ား ျဖစ္ေနၾကေလသည္။ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း တက္ေသာ္လည္း မတတ္ေျမာက္၊ အဂၤလိပ္ သင္တန္းတက္ေသာ္လည္း မတတ္တစ္ေခါက္ႏွင့္သာ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္ေနၾကေလသည္။ ထိုသို႔ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ (၆၀)ရာခုိင္းႏႈန္းခန္႔ ရွိေလသည္။

 

          ၎တို႔သည္ အဂၤလိပ္စာလည္း ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ မသင္ၾက၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းတက္ေသာ္လည္း ေလ့က်င့္ခြင့္မရ၍ ဗဟုသုတေလာက္သာ အေတြ႕အၾကဳံယူၾကေလသည္။ ျမန္မာျပည္၌ ႏွစ္စဥ္ဓမၼာစရိယ ပုဂၢဳိလ္မ်ား ရာခ်ီေထာင္ခ်ီ တိုးပြားေနရာ၊ ထိုဓမၼာစရိယမ်ားအတြက္ အနီးကပ္လမ္းညႊန္မည့္ သာသနာျပဳသင္တန္းမ်ား ေပၚေပါက္သင့္ေပၿပီ။ ဓမၼာစရိယမ်ား အလုပ္ လက္မဲ့ဘဝျဖင့္ ပ်က္စီးၾက၊ လူဝတ္လဲသြားၾကႏွင့္ သာသနာေတာ္၌ အင္းအားမ်ားစြာ ဆုံး႐ႈံးနစ္နာ ရေလသည္။ ေက်ာင္းထုိင္သင့္သည့္ အရြယ္ေရာက္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာလည္း ေက်ာင္းမထိုင္ဘဲ ၿမဳိ႕မွာပင္ ေသာင္တင္ေနၾကေလသည္။ 

 

ထိုသူတို႔သည္ ၎တို႔ရရွိထားသည့္ ဓမၼာစရိယ ဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္ကုိ ဆြမ္းစားလက္မွတ္အျဖစ္၊ အလွဴခံလက္မွတ္အျဖစ္၊ အၿငိမ္းစားလက္မွတ္အျဖစ္၊ (အခြင့္ထူးခံဘြဲ႕တံဆိပ္) အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား လက္မွတ္အျဖစ္ မွတ္ထင္ေနၾကေလသည္။ ၎တို႔သည္ ေက်းရြာသားမ်ားျဖစ္ရာ ေက်းရြာရွိဒကာ/ဒကာမမ်ားက အထင္ႀကီးၾက၊ ေလးစားၾက၊ ၾကည္ညဳိၾကေလသည္။ ၿမဳိ႕ေပၚအေျခခ်ေနထိုင္သည့္ စီးပြားေရးသမား၊ ေက်းရြာသားမ်ားကလည္း ေဒသသံေယာဇဥ္ျဖင့္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကေလ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဓမၼာစရိယ ဘြဲ႕တံဆိပ္သည္ သာသနာအတြက္ အက်ဳိးမမ်ားေသာ္လည္း သူတို႔အတြက္ အက်ဳိးမ်ား ေလသည္။      

 

“အရံလူမ်ား”

 

အခ်ဳိ႕မွာ ေက်ာင္းထိုင္သင့္ပါလ်က္ ေက်ာင္းမထိုင္ဘဲ ေခ်းမ်ားေနၾက၊ ေက်ာင္းေရြးေနၾကေလသည္။ အသင္းငယ္ေလးမ်ားမွာ ေျခစြမ္းျပရင္း ရပ္ရြာဂုဏ္ေဆာင္ထိုက္ပါလ်က္ အသင္းႀကီးမ်ား၏ အရံထိုင္ခုံမွာ ကိုယ့္အင္အားကို ကိုယ္အလဟႆျဖဳန္းတီးေနၾကေလသည္။ အရံထိုင္ခုံမွာ ထုိင္ျခင္းျဖင့္ ကုိယ့္အစြမ္းအစလည္း ျပခြင့္မရ၊ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္လည္း မေဆာင္ႏိုင္ဘဲ ကိုယ့္အင္အားမ်ား ဆုံး႐ႈံးၿပီး ကိုယ့္အရည္အခ်င္းမ်ား အေရာင္မေတာက္ေတာ့ေပ။ ထိုသူတုိ႔သည္ (၉၈)ကမၻာ့ ဖလား၌ ဘရားဇီးအသင္းမွေစ်းအႀကီးဆုံး အရံလူ ဒီနယ္လ္ဆင္လို ပုဂၢဳိလ္မ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ အရံထိုင္ခုံမွာပင္ ဘ၀ေသ ေနၾကသူမ်ားသာတည္း။ ႐ုိနယ္ဒိုလို၊ ႐ုိနယ္ဒင္ဟိုလို၊ ဇီဒန္းလို အသင္းႀကီးမ်ား၌ ေျခစြမ္းျပခြင့္ရလွ်င္ကား အလြန္႔ အလြန္ေကာင္းျမတ္ပါေပ၏။ 

 

“ရာဇပလႅင္ဖင္ကပ္ပါလာသူ”

 

အခ်ဳိ႕ဓမၼာစရိယမ်ားမွာ ေက်ာင္းထိုင္ပင့္သူ ရွိပါလ်က္ ေက်ာင္းေရြးေနၾကေပသည္။ သူတို႔စုံစမ္းသည္မွာ “လွ်ပ္စစ္မီးရရဲ႕လား၊ မီတာရရဲ႕လား၊ အေပၚစက္ေအာက္စက္ ရွိပါရဲ႕လား၊ ရြာေနအိမ္ေျခ ေပါမ်ားပါရဲ႕လား” ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။ 

 

သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္ဆိုသည္မွာ ေနရာေဒသႏွင့္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကိုသာ ၾကည့္႐ႈရမည္ျဖစ္ပါလ်က္ မိန္းမတင္ေတာင္းသလို အလိုက္ေပး၍ ေက်ာင္းထိုင္ပင့္ရမည့္သေဘာမ်ဳိး ေျပာဆိုၾကေလသည္။ လွ်ပ္စစ္မီးမရေသးလွ်င္ ရေအာင္လုပ္ရမည္။ ေမွာင္ေနလွ်င္ လင္းေအာင္လုပ္ရမည္။ မရွိေသးသည္ကို ရွိေအာင္လုပ္ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ 

 

ဘဝကို သုညမွ စခဲ့သူ အီဗရာဟင္လင္ကြန္းလို သမၼတမ်ဳိးႏွင့္ ရာဇပလႅင္ဖင္ကပ္ပါလာသူ သီေပါမင္းလိုရွင္ဘုရင္တို႔အနက္ အဘယ္သူသည္ ရာဇဝင္ေျပာင္ေလသနည္း၊ အဘယ္သူကို ပုိခ်စ္ၾကသနည္း၊ အဘယ္သူသာ တိုင္းျပည္အတြက္ ေက်းဇူးမ်ားသနည္း၊ ေစာေၾကာဖို႔ရန္ လိုအပ္ပါေလ၏။ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ဘဝကိုသုညမွ စခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ လယ္တီဆရာေတာ္၊ မဟာစည္ ဆရာေတာ္၊ ေတာင္ၿမဳိ႕မဟာဂႏၶာ႐ုံ ဆရာေတာ္တို႔သည္ ဘဝကို သုညမွစတင္ခဲ့ရာ၌ ထင္ရွားေလသည္။ မည္မွ်ပင္ ေဝးလံသီေခါင္ပါေစ မိမိအရည္အခ်င္းရွိလွ်င္ မိမိစြမ္းေဆာင္ရည္ ျမင့္မားလွ်င္ မိမိဘက္က ေပးဆပ္ရမည့္ အရင္းအႏွီးထက္ သာလြန္သည့္ အသီးအပြင့္ အက်ဳိးအျမတ္မ်ားကို ရရွိမည္မွာ အမွန္ပင္။

 

          အေမရိကန္လူမည္းေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္သည့္ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ကာဗာ၊ ဘြတ္ကာတီဝါရွင္တန္ႏွင့္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံမွ အာဖရိက ေတာႀကီးထဲသို႔ သြားေရာက္၍ လူမည္းမ်ားအတြက္ ဘဝတစ္ခုလုံးကို ျမႇဳပ္ႏွံသြားခဲ့သူ မဟာပရဟိတလူသား အဲလဘတ္႐ဳႊိက္ဇာတုိ႔၏ ေအာင္ျမင္မႈကို ၾကည့္က သိႏုိင္ေလသည္။ အာဂ်င္တီးနား လက္ေရြးစင္ ဘာတစၥတူတာသည္ အသင္းႀကီးမ်ား၏ ကမ္းလွမ္းမႈကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျငင္းပယ္ၿပီး ဖီအိုရင္တီးနား အသင္းေလးမွာပင္ ေျခစြမ္းျပခဲ့၊ အသင္းဂုဏ္ေဆာင္ခဲ့၊ ၿမဳိ႕ဂုဏ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာတစ္အား အီတလီႏိုင္ငံ ဖီအုိရင္တီးနားၿမဳိ႕သူ ၿမဳိ႕သူ/သားမ်ားက ခ်စ္ခင္ေလးစားၾက၊ ေမတၱာထားၾကေလသည္။

 

 ထို႔ေၾကာင့္ ဒီနယ္ဆင္လို မက်င့္ဘဲ ဘာတစၥဘူတာလို က်င့္ရမည္။ သီေပါမင္းလို မက်င့္ဘဲ သမၼတႀကီးလင္ကြန္းလို က်င့္ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔မွသာ ဘဝကို သုညမွစခဲ့ေသာ ရာဇဝင္ေျပာင္သည့္ မင္းေကာင္းတစ္ပါးအျဖစ္ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအတြက္ ေက်းဇူးမ်ားမည္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္ကုိ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ရဟန္းေတာ္မ်ား သတိျပဳသင့္လွေပသည္။ အကယ္၍ အလုပ္လက္မဲ့ ဓမၼာစရိယဘဝျဖင့္သာ ရပ္တည္သြား မည္ဆိုပါက သင္သည္ သာသနာ့ဝန္ထမ္းသူမဟုတ္ဘဲ သာသနာကို ဂုတ္ေပၚမွခြစီးသူ ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။

 

 “ဓမၼာစရိယတကၠသိုလ္”

 

ထိုသုိ႔ ေသာင္မတင္ေရမက် အလုပ္လက္မဲ့ ဓမၼာစရိယမ်ား ေတာင္လိုပုံေနၿပီး ဦးေႏွာက္မ်ား သံေခ်းတက္ေနၾကသည္မွာ သာသနာေတာ္အတြက္ ဆုံး႐ႈံးမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ေလသည္။ ဘြဲ႕ရဆုိကၠားဆရာေလာက္ပင္ တုိင္းျပည္ အတြက္ အက်ဳိးမရွိေတာ့ေပ။ ဤသည္မွာ ဓမၼာစရိယမ်ားကို သာသနာအတြက္ အသုံးခ်မည့္ အနီးကပ္သာသနာျပဳ သင္တန္းမ်ား၊ ဓမၼာစရိယတကၠသိုလ္မ်ား မေပၚေပါက္ေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သာသနာ့အင္အားမ်ား အလဟႆ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဓမၼစရိယမ်ားကို လမ္းညႊန္ျပမည့္ သာသနာျပဳသင္တန္းမ်ား၊ ဓမၼာစရိယတကၠသိုလ္မ်ား ရွိသင့္လွေပသည္။ ထိုသင္တန္း၊ ထိုတကၠသိုလ္မ်ား၌ (က)ကံေဆာင္သင္တန္း၊ (ခ)အဂၤလိပ္စာ/စကားသင္တန္း၊ (ဂ)ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း၊ (ဃ)တရားေဟာ/ျပ သင္တန္းမ်ား ပို႔ခ်သင့္ေပသည္။

 

 (က) “ကံေဆာင္သင္တန္း”

 

ရဟန္းအသက္သည္ ဝိနည္းျဖစ္၍ ဝိနည္းဆုိသည္မွာ ကံၾကီးကံငယ္ လမ္းညႊန္ျဖစ္ ေလသည္။ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ပုဂၢဳိလ္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း စာေပသိအဆင့္မွ်သာ ရွိေပေသးသည္။ လက္ေတြ႕သိ အဆင့္သို႔ မေရာက္ ေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ေတြ႕မရွိေသာ ဓမၼာစရိယမ်ားသည္ ကမၼဝါရြတ္ဖတ္ရာ၌ပင္ အခက္အခဲေတြ႕ရေလသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ကမၼဝါပင္ မရြတ္ဖတ္တတ္ေသးေပ။ ကမၼဝါမရြတ္တတ္္လွ်င္လည္း ကံမေအာင္၊ ကံမေျမာက္ေပ။

 

 ဥပမာ= ရဟန္းခံ ဥပသမၸဒကံေဆာင္ရာ၌ ဥပဇၩယ္ဆရာကလည္း အေတြ႕အၾကဳံမရွိ။ ကမၼဝါဆရာမ်ားကလည္း ဌာန္က႐ုိဏ္းက်နစြာ မရြတ္တတ္သူမ်ား ျဖစ္ေနလွ်င္ ထိုသူတို႔ ရဟန္းခံေပးေသာ ရဟန္းေလာင္းသည္ အဘယ္သို႔ ရဟန္းျဖစ္ေလမည္နည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ သာသနာမွာ ကံေဆာင္ရာ၌ အခက္အခဲမရွိရေလေအာင္ လက္ေတြ႕ကံေဆာင္သင္တန္းမ်ား ပို႔ခ်သင့္ေလသည္။ သိမ္ႏုတ္၊ သိမ္သမုတ္ပုံ၊ ရဟန္းေလာင္းဆုံးမပုံ၊ ကထိန္ခင္း ကထိန္ႏုတ္ပုံ၊ ဥပုသ္ပဝါရဏာ ျပဳပုံ၊ ပရိဝါသ္ မာနတ္ ေဆာက္တည္ပုံစသည့္ ဝိနည္းႏွင့္ပတ္သက္သမွ်ကို ပို႔ခ်ျခင္း၊ သ႐ုပ္ျပျခင္း၊ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္ အရည္အခ်င္းရွိေသာ ကံေဆာင္ရာ၌ ကၽြမ္းက်င္ေသာ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ား ထြန္းကားလာႏုိင္ေပသည္။ ဤကံေဆာင္သည့္ အပိုင္းႏွင့္ပတ္ သက္၍ ပခုကၠဴနိကာယမွ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို နည္းယူသင့္ေပသည္။အေတြ႕အၾကဳံမ်ားသည့္ ေထရ္ႀကီးဝါႀကီး ဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ားက ပို႔ခ်သင့္ေပသည္။ 

 

ကၽြႏု္ပ္သည္ပင္ သက်သီဟစာသင္တန္း ေအာင္ၿပီးေသာ္လည္း သိမ္သမုတ္ပြဲတစ္ခု၌ နိမိတ္ၾကားရာမွာ အခက္အခဲေတြ႕ခဲ့ရေလသည္။ အခုခ်ိန္ထိ ဝတ္ေဆာက္တည္ပုံ အစီအစဥ္ကုိ ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ကိုယ့္ဘာသာ မလုပ္တတ္ေသးပါ။ ဤသည္မွာ စာေတြ႕သာရွိၿပီး လက္ေတြ႕မရွိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ စာေတြ႕ႏွင့္ လက္ေတြ႔ကား ေဆးနည္းက်က္သူႏွင့္ ေဆးေဖာ္စပ္၍ ကုသသူကဲ့သုိ႔ပင္ မ်ားစြာကြာျခားေလ၏။ ေဆးနည္းက်က္သူသည္ ဆရာဝန္ဘြဲ႕ရသူအဆင့္သာ ရွိေလသည္။ ေဆးေဖာ္စပ္သူ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္သူသည္ အလုပ္သင္္ ဆရာဝန္အဆင့္မွာ ရွိေလသည္။ လူနာမ်ားႏွင့္ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ကုသေနသူသာ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ဆရာဝန္ျဖစ္ေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေတြ႕ဘြဲ႕ရမ်ားျဖင့္သာ ေက်နပ္မေနဘဲ လက္ေတြ႕ကၽြမ္းက်င္အဆင့္သို႔ တက္လွမ္းႏုိင္ရန္ အေတြ႕အႀကဳံဗဟုသုတ ၾကြယ္ဝေသာ ပိဋကအေက်ာ္အေမာ္ ဆရာေတာ္မ်ားက လက္ဆင့္ကမ္း အေမြေပးသင့္လွေပသည္။

 

(ခ)“အဂၤလိပ္စာ/စကားသင္တန္း”

 

ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ေလာကစကၡဳ၊ ဓမၼစကၡဳ၊ စကၡဳႏွစ္ကြင္းလုံး အလင္းေရာင္ရသူကို ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူေလသည္။ ဧကစကၡဳက တစ္ဖက္ျမင္ တစ္ဖက္ကန္း၊ ဒြိစကၡဳက ႏွစ္ဖက္ျမင္၊ အႏၶ- ႏွစ္ဖက္ကန္းဟူ၍ ပုဂၢဳိလ္သုံးမ်ဳိးရွိရာတြင္ ျမတ္စြာဗုဒၶက ဒြိစကၡဳက- ေလာကဓမၼ ႏွစ္ဌာနလုံး၌ အသိအျမင္ၾကြယ္ဝသူကိုသာ ႏွစ္ဖက္ျမင္အျဖစ္ အမႊမ္းတင္ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္လည္း ေခတ္ပညာကို မ်က္ကြယ္မျပဳသင့္ေပ။ မိမိခႏၶာကိုယ္ကိုပင္ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ ကမ္းတစ္ဖက္သို႔ ကူးရာ၌ ယာဥ္တစ္ခုအျဖစ္ သုံးစြဲရပါေသးလွ်င္ ေခတ္သုံး ဘာသာစကားႏွင့္ ေခတ္ပညာမ်ားကိုလည္း သာသနာျပဳ လက္နက္ အျဖစ္ အသုံးျပဳသင့္လွေပသည္။ ေခတ္ပညာႏွင့္ ေခတ္သုံးစကားကား သာသနာျပဳရာ၌ လြန္စြာမွပင္ ထိေရာက္လွေပသည္။ ယေန႔ေခတ္၌ ေအာင္ျမင္ေနေသာ သာသနာျပဳ ဆရာေတာ္မ်ား၊ လူပညာရွိပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ၾကည့္က သိႏိုင္ေပသည္။ 

 

ဆရာေတာ္ ဦးေသ႒ိလ၊ ဆရာေတာ္ဦးသီလာနႏၵာဘိဝံသ၊ သီတဂူဆရာေတာ္၊ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္၊ ဆရာႀကီးဦးဘခင္၊ ဂု႐ုႀကီး ဦးဂုိအင္ကာ စသည္ျဖင့္ ေခတ္ပညာတတ္ ရဟန္းပညာရွိ လူပညာရွိပုဂၢဳိလ္မ်ား မ်ားစြာရွိေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိေရာက္စြာ သာသနာျပဳ လိုေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ အဂၤလိပ္စာ/စကားႏွင့္ အျခားသင့္ေလ်ာ္ရာ ဘာသာစကားမ်ား စာေပမ်ားကို ေလ့လာလိုက္စား သင့္ေပသည္။ 

 

          ထို႔သုိ႔ ေလာကအက်ဳိး၊ သာသနာအက်ဳိးကို ရည္ရြယ္၍ အမ်ားသုံးဘာသာစကားျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ အဂၤလိပ္စကားကို ဤသင္တန္း၊ ဤတကၠသိုလ္၌ အဓိကဘာသာတစ္ရပ္အျဖစ္ သင္ၾကားပို႔ခ် သင့္ေပသည္။ ဤဘာသာရပ္၌ ကၽြမ္းက်င္ေသာ လူပုဂၢဳိလ္ပညာရွိမ်ားကို ဖိတ္ၾကားမည္။ အကူညီေတာင္းမည္။ လုိအပ္လွ်င္ ဓမၼပူဇာ(သို႔)ဉာဏ္ပူေဇာ္ခေပး၍ အခ်ိန္ပုိင္း ပို႔ခ်ေစမည္။ အေျခခံမွစ၍ အေရး၊ အဖတ္၊ အေျပာတို႔ကို စနစ္တစ္က် သင္ၾကားပို႔ခ်ပါက ပါဠိသဒၵါတတ္ကၽြမ္းၾကေသာ ဓမၼာစရိယ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ အခ်ိန္တုိ ကာလအတြင္းမွာပင္ အေျခခံအဆင့္ တကၠသိုလ္အဆင့္သုိ႔ လြယ္လင့္တကူ ေရာက္ရွိသြားမည္ ျဖစ္ေပသည္။

 

 ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားလုပ္ျခင္း၊ သ႐ုပ္ျပစကားမ်ားေျပာေစျခင္း၊ စာေမးပြဲမ်ားက်င္းပေပးျခင္း၊ တတ္ႏိုင္လွ်င္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ တကၠသိုလ္မ်ား၌ တက္ႏိုင္ေအာင္ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးျခင္း၊ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးသင့္သည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ ဘြဲ႕ရခဲ့သူမ်ားကိုလည္း ပူေဇာ္ပြဲမ်ားက်င္းပေပးျခင္း၊ သင္တန္းမ်ားပို႔ခ်ေစျခင္း၊ က်ဴရွင္မ်ား ျပေစျခင္းျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သာသနာ ကမၻာ့အလယ္မွာ မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ေလသည္။

 

          ယခုအခါ၌ တစ္ကမၻာလုံးရွိ လူမ်ဳိးအသီးသီး၊ ဘာသာအသီးသီးမွ လူသားမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေတာင္းတ ရွာေဖြ လ်က္ ရိွေပသည္။ ၄င္းတုိ႔သည္  အဘိဓမၼာအလင္းေရာင္မဲ့ေသာ အေမွာင္ေလာက၊ တရားငတ္မြတ္ေနေသာ ဒုကၡိတဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရိွေနၾကေပသည္။ တစ္ကမၻာလုံး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ တစ္ကမၻာလုံး အလင္းေရာင္ရေရးကုိ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သည္မွာလည္း ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ အဘိဓမၼာႏွင့္၀ိပႆနာတရားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအဘိဓမၼာႏွင့္ ထုိ၀ိပႆနာကုိ ဘုရားသားေတာ္မ်ားကသာ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာၾကေလသည္။ ဘုရားသားေတာ္မ်ားကသာ ေခတ္သုံးဘာသာစကား၊ အမ်ားသုံး ဘာသာစကားကုိ တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္ဖို႔ လိုေပသည္။ ထိုသို႔ ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္၍ စြမ္းေဆာင္ေအာင္ျမင္လွ်င္ တစ္ကမၻာလုံး ၿငိမ္းခ်မ္းမည္၊ အလင္းရမည္ ျဖစ္ေပသည္။ 

 

          ႏုိင္ငံတကာမွ အဘိဓမၼာလုိလားသူမ်ားသည္  ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ လာေရာက္လွ်င္ အဘိဓမၼာသင္ခြင့္ရလိမ့္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ လာေရာက္ၾကေပသည္။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ၌ကား အဘိဓမၼာကုိ အဂၤလိပ္လုိ ပုိ႔ခ်မည့္သူမရွိ၍ ကြင္းဆင္းရွာေဖြၾကရင္း အခက္ေတြ႕ေနၾကေလသည္။ သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး ပို႔ခ်ႏုိင္ေသာ္လည္း အခ်ိန္မေပးႏုိင္ေပ။ တကၠသုိလ္မ်ားသုိ႔ ညႊန္းဆိုေသာ္လည္း ႏွစ္ရွည္တက္ေရာက္ရမည္ျဖစ္၍ ၀န္ေလးေနၾကေပသည္။ ၎တုိ႔အတြက္ အဘိဓမၼာကုိ အဂၤလိပ္လုိပုိ႔ခ်သည့္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကုိသာ သာသနာျပဳသည့္ အဘိဓမၼာကထိကမ်ား ျမန္မာျပည္၌ မ်ားစြာလုိအပ္ေလသည္။ ႏိုင္ငံျခားသား ပရိသတ္အေနျဖင့္ ျမန္မာပရိသတ္လို အားရေလာက္ေအာင္ မမ်ားေသာ္လည္း တစ္ေယာက္ဆုိတစ္ေယာက္ဟု ဆုိရေလာက္ေအာင္ ထိေရာက္မႈရွိမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ 

 

စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕ သုေဗာဓာရုံေက်ာင္းတုိက္ (ph.D)ဘြဲ႔ရ ဆရာေတာ္  ဦးနႏၵမာလာဘိ၀ံသသည္ ႏုိင္ငံျခား၌ အဘိဓမၼာပုိ႔ခ်ျခင္း၊ ျမန္မာျပည္၌ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ပို႔ခ်ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္၍ သာသနာျပဳေလသည္။ သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း ပါဠိပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိ အဂၤလိပ္လုိ ဘာသာျပန္သည့္ သုေတသန က်မ္းျပဳဌာန တည္ေထာင္၍ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ေရးသားျပဳစုကာ ကမၻာအႏွံ႔ ျဖန္႔ခ်ီသာသနာျပဳ ေနေပသည္။ ထိုဆရာေတာ္မ်ားကုိ အတုယူနည္းယူ၍ အဂၤလိပ္စာကၽြမ္းက်င္ အဆင့္ေရာက္ေအာင္ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ ေပးသင့္ေပသည္။ ထိုဆရာေတာ္မ်ားထံမွလည္း အကူအညီ အေထာက္အပံ့ကို ရယူႏိုင္ေပသည္။

 

          ထို႔ေၾကာင့္ ဓမၼာစရိယသာသနာျပဳသင္တန္း၊ ဓမၼာစရိယတကၠသိုလ္၌ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို အဂၤလိပ္စာ ကၽြမ္းက်င္ အဆင့္ျဖင့္ ကမၻာ့အဆင့္ျမင့္ သာသနာျပဳပုဂၢဳိလ္ႀကီးမ်ားျဖစ္ေအာင္ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ေခတ္ပညာတတ္ ဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ားကေရာ၊ လူပုဂၢဳိလ္ႀကီးမ်ားကပါ ဝိုင္းဝန္းကူညီခ်ီးျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုေပသည္။

 

 (ဂ) “ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း” 

 

အဂၤလိပ္စာကၽြမ္းက်င္ေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ကြန္ပ်ဴတာပညာ၌လည္း ကၽြမ္းက်င္ၾကေလသည္။ ကြန္ပ်ဴတာပညာ တတ္ေျမာက္ထားလွ်င္ ကမၻာတစ္ခုလုံးသို႔ ကိုယ့္ေက်ာင္း၊ ကိုယ့္ကန္၊ ကိုယ့္ေနရာ ေဒသကပင္ ထိုင္၍ သာသနာျပဳႏိုင္ေလသည္။ ဘယ္မွသြားစရာမလိုဘဲ ကိုယ့္အခန္းထဲကပင္ ကမၻာသို႔ တရားေတာ္မ်ား ျဖန္႔ခ်ီႏိုင္ေပသည္။ ကြန္ပ်ဴတာပညာသည္ သာသနာျပဳရာ၌ အစြမ္းထက္ေသာ အေထာက္အကူျပဳ ကိရိယာတစ္ခုျဖစ္ေပသည္။ ကြန္ပ်ဴတာပညာသည္လည္း အစြမ္းထက္ေသာ လက္နက္တစ္ခု ျဖစ္ေပသည္။ 

 

ကၽြႏု္ပ္ထံသို႔ ျပည္နယ္တစ္ခုမွ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ အရာရွိတစ္ေယာက္ ေရာက္လာဖူးေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လုံးႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနေလရာ ထိုအရာရွိက အားက်ေန ေလသည္။ ထိုအရာရွိျပန္သြားသည့္အခါ သူတို႔ဘာသာဝင္မ်ားအား မွတ္ခ်က္ခ်သံ ၾကားလိုက္ရေပသည္။

 “ဗုဒၶေတြကို တုမွီဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ထိုဓမၼဆရာေတြက အခုထိဂစ္တာႀကဳိးညႇိလို႔ မၿပီးႏိုင္ေသးဘူး။ ဗုဒၶေတြက ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကၿပီ” ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။ 

 

ေခတ္ပညာတတ္မ်ားကို ေခတ္ပညာျဖင့္ သာသနာျပဳျခင္း၊ အထက္တန္းလႊာမ်ားကို အထက္တန္း အသုံး အေဆာင္မ်ားျဖင့္ သာသနာျပဳျခင္းျဖင့္ ထိေရာက္ေသာ အက်ဳိးေက်းဇူးကို ခံစားရမည္ ျဖစ္ေလသည္။

 

          ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းပို႔ခ်ၿပီး ေလ့က်င့္ခ်ိန္အျပည့္အဝ ေပးထားကာ စနစ္တက်လမ္း ညႊန္ႏုိင္ပါက ကြန္ပ်ဴတာပညာ၌ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ ထူးခၽြန္ႏိုင္မည့္ ပါရမီရွင္မ်ားထြက္ေပၚလာႏုိင္ေပသည္။ ကြန္ပ်ဴတာအေျခခံမွ တစ္ဆင့္ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာမ်ား၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ အင္တာနက္အသုံးျပဳပုံမ်ား၊ ဝက္ဘ္ဆိုက္လႊင့္တင္ပုံမ်ားအထိ တိုးခ်ဲ႕ပို႔ခ် ႏုိင္ပါက ထိုရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ျပည္တြင္း၌လည္း ကြန္ပ်ဴတာနည္းျပအျဖစ္ ျပန္လည္ပို႔ခ်ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေလသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား ကြန္ပ်ဴတာကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ လူပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ အကူအညီမ်ားစြာ လုိေပသည္။

 

 (ဃ) “တရားေဟာ၊ တရားျပသင္တန္း”

 

ဤသာသနာျပဳသင္တန္း၌ တရားေဟာ၊ တရားျပသင္တန္းလည္း ပို႔ခ်သင့္ ေပသည္။ သင္တန္းဟုဆိုေသာ္လည္း ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ အထူးတလည္ ေလ့လာလိုက္စားစရာမလိုဘဲ ေဟာေျပာမႈ အတတ္ပညာကို ဆည္းပူး႐ုံမွ်သာ ျဖစ္ေပသည္။ အေတြ႕အႀကဳံ ဖလွယ္ျခင္း၊ အလွည့္က်ေလ့က်င့္ေပးျခင္းျဖင့္ လြယ္ကူေပါ့ပါးစြာ ေလ့လာရမည့္ ဘာသာရပ္ျဖစ္ေလသည္။ အရွင္ဥတၱမေက်ာ္တစ္ျဖစ္လဲ လူပ်ံေတာ္ဦးဥဳတ္ေက်ာ္သည္ ေဟာေျပာမႈ အတတ္ပညာကို ရဟန္းသာမေဏမ်ားအား ပို႔ခ်ရာ၌ မ်ားစြာေအာင္ျမင္ေလသည္။ ထိုသင္တန္းမ်ားလို ဆရာေတာ္တစ္ပါးပါးက ပို႔ခ်သြား႐ုံ နည္းလမ္းျပ႐ုံသာ ျဖစ္ေပသည္။ တရားေဟာရာ၌ အေတြ႕အႀကဳံမ်ားစြာရွိေသာ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို အခြင့္သင့္သလို ပင့္ဖိတ္ၿပီး နည္းယူသင့္ေပသည္။ မဟာစည္ရိပ္သာ၌ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ရွိေသာ ဓမၼကထိက ေရြးခ်ယ္ပြဲမ်ားလို သီလသိကၡာျမင့္မားေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ အကူအညီကိုရယူ၍ အရည္အခ်င္းစမ္းသပ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။ 

 

မိုးကုတ္ဆရာေတာ္မ်ားလို ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ဆရာျဖစ္သင္တန္းလည္း ပို႔ခ်သင့္ေပသည္။ တရားျပရာ၌ သတိပ႒ာန္သုတ္ေတာ္ကုိ မူတည္ထားၿပီး မဟာစည္ နိႆ်ည္း မိုးကုတ္နိႆ်ည္း၊ လယ္တီနိႆ်ည္း စသည္ျဖင့္ အလုပ္ေပးတရားေဟာေျပာပို႔ခ်ၿပီး မနက္အ႐ုဏ္မတတ္မီ ညဘုရားဝတ္တက္ၿပီး အမွ်မေဝမီ လက္ေတြ႕တရားထိုင္ခ်ိန္ေပးသင့္ေပသည္။

          ထို႔ေနာက္ ဝိပႆနာျဖင့္ သာသနာျပဳလိုသူမ်ားကို ရိပ္သာအသီးသီးသို႔ ပုိ႔ေဆာင္၍ ႏွစ္ရွည္တရား အားထုတ္ေစျခင္၊ ကမၼ႒ာန္းဆရာမ်ားႏွင့္ လက္တြဲ၍ အလုပ္သင္ကမၼ႒ာန္း ပို႔ခ်နည္းယူျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။ ေဟာေရးေျပာေရး၌ ဝါသနာႀကီးမား စိတ္အားထက္သန္သူမ်ားအား ေက်းရြာမ်ားသို႔ ငါးပါးတစ္စု စီစဥ္ေပး၍ လက္ေတြ႕တရားပြဲမ်ား အေတြ႕ အႀကဳံရေစျခင္း၊ တရားေဟာနာမည္ရေစျခင္းျဖင့္ အရည္အေသြးျမင့္မားေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ေပသည္။ 

 

          ထို႔အျပင္ ဤသင္တန္း၌ ျပည္တြင္းျပည္ပ သာသနာျပဳဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၊ စာခ်ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၊ က်မ္းျပဳ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ႏိုင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၊ ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္၊ ႏွစ္ဖက္လွဦးေက်ာ္လြင္၊ ဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလႈိင္တို႔လို ပညာရွိပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ဖိတ္ၾကား၍ တစ္ပတ္လွ်င္ တစ္ရက္တုိင္သည္၊ ႏွစ္ရက္တုိင္သည္ ေဟာေျပာပြဲမ်ား က်င္းပျခင္းျဖင့္ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ႏိုင္ငံကို အက်ဳိးျပဳလိုစိတ္မ်ား တစ္ဖြားဖြားေပၚေပါက္လာမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ျပင္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ပါေမာကၡမ်ားကို ပင့္ဖိတ္၍ ျမန္မာစာ ေလ့လာနည္း၊ သမိုင္းေလ့လာနည္း၊ ပထဝီ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ သတင္းစာပညာ၊ သုေတသနျပဳပုံ အဆင့္ဆင့္ စသည္တို႔ကိုလည္း လမ္းညႊန္ပို႔ခ်သင့္ေပသည္။ သ႔ိုမွသာ ရဟန္းေတာ္ထဲမွ ကဗ်ာလကၤာ စာေရး၊ က်မ္းျပဳ၊ သာသနာ့သမိုင္း၊ ကမၻာ့သမိုင္း၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ား အေျခအေနစသည္မ်ားကို တီးမိေခါက္မိမည္ျဖစ္ေပသည္။

 

          ဤသို႔လွ်င္ ဤသင္တန္း၊ ဤတကၠသိုလ္ႀကီးသည္ တရားဘာဝနာမ်ားလည္း ၿမဳိင္ဆုိင္ေနၿပီး၊ သာသနာျပဳနည္းပညာမ်ား လည္း ေဝဆာေနမည္ ျဖစ္ေပသည္။ သီရိဓမၼာေသာကမင္းႀကီး လက္ထက္၌ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန သာသနာျပဳေစလႊတ္ရာမွ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအသီးသီးသို႔ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ား ေရာက္ရွိ၍ ကမၻာၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းခဲ့ေပသည္။ ဤသင္တန္းႀကီးသည္လည္း သာသနာျပဳသင္တန္းႀကီး ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝသည့္ သာသနာျပဳသူရဲေကာင္းမ်ား ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ဤသင္တန္းႀကီးေၾကာင့္ ျမန္မာ့သာသနာသည္လည္း ေရာင္ဝါေနသို႔ ထြန္းလင္းၿပီး ကမၻာမွာျမန္မာေဟ့ ဟူ၍ ေၾကြးေၾကာ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ေပသည္။

 

          သင္တန္းဆင္းပြဲ၌ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္မ်ား ခ်ီးျမႇင့္ေပးျခင္း၊ ဆိုင္ရာဘာသာရပ္အလိုက္ အဂၤလိပ္စာထူးခၽြန္ဆု၊ ကြန္ပ်ဴတာထူးခၽြန္ဆု၊ ကံေဆာင္ထူးခၽြန္ဆု၊ တရားေဟာထူးခၽြန္ဆုတ႔ို ခ်ီးျမႇင့္ျခင္း၊ ထူးခၽြန္သူုမ်ားအား ဆက္လက္ကူညီ ေထာက္ပံ့ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။ ႏွစ္စဥ္ ေဆာင္းေလးလကို သင္တန္းကာလအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ရဟန္းေတာ္ အပါးငါးဆယ္ လက္ခံပို႔ခ်သင့္ေပသည္။

 

 “ေခတ္မီဘုရားတည္ သာသနာျပဳနည္း”

 

စကာၤပူႏိုင္ငံသည္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေလာက္သာရွိသည့္ ႏိုင္ငံငယ္ေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ဟု သိရေပသည္။ ထိုႏိုင္ငံငယ္ေလး၌ စိုက္စရာေျမမရွိ၊ ေသာက္စရာ ေရမရွိေပ။ စိုက္ပ်ဳိးေရးမထြန္းကားဘဲ မေလးရွားမွ ေရခ်ဳိဝယ္ယူ ေသာက္သုံးေနရေပသည္။ ထိုသို႔သယံဇာတ ဆင္းရဲေသာ္လည္း ႏိုင္ငံအေနျဖင့္မူ အာဆီယံ၌ ထိပ္ဆုံးကပင္ ရပ္တည္ေနေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ လူသားအရင္းအျမစ္ကို အက်ဳိးရွိေအာင္ အသုံးခ်ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုစနစ္ကို အတုယူသင့္ေပသည္။ တုိးတက္လာေသာႏိုင္ငံတိုင္း အဆင့္ျမင့္ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာမ်ားကို အထက္တန္းလႊာမ်ားကသာ ဆည္းပူးႏိုင္ၾကေပသည္။ လူလတ္တန္းစားမ်ားမွာ အနည္းငယ္ခန္႔သာ ဆည္းပူးႏိူင္ျပီး၊ အေျခခံလူတန္းစားမ်ားမွာကား အနားပင္ မသီႏုိင္ၾကေပ။ ပါရမီရွင္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကုသိုလ္ကံခ်ဳိ႕တဲ့၍ ဘဝေပးအေျခအေန မလွပသူမ်ားလည္း ရွိေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးက ေလ့လာလုိက္စားႏိုင္ေအာင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား သင္တန္းကာလၿပီးဆုံးခ်ိန္၌ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ပို႔ခ်ေပးသင့္ေပသည္။ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားအတြက္ကား အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာသာ ပို႔ခ်ရန္ ျဖစ္ေပသည္။

 

          ဆရာျဖစ္သင္တန္း၌ ဘြဲ႕ရပညာတတ္မ်ားကို အသက္ကန္႔သတ္ခ်က္၊ ဦးေရကန္႔သတ္ခ်က္ျဖင္႔ေခၚမည္။ တစ္ေန႔လွ်င္ သုံးသုတ္ျဖစ္ေစ၊ ေလးသုတ္ျဖစ္ေစ သင္ၾကားေပးမည္။ ၎တို႔ထဲမွ ထူးခၽြန္သူမ်ားကို ဆရာအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္မည္။ လခေကာင္းေကာင္းေပးမည္။ ျပီးလွ်င္ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ သင္တန္းေခၚယူမည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ရမည္။ ေထာက္ခံခ်က္ႏွင္႔ျပည့္စုံရမည္။ ငါးပါးသီလ၊ ရွစ္ပါးသီလ၊ ကိုးပါသီလ၊ ေဆာက္တည္တတ္ရမည္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ပါဠိအနက္ အာဂုံရရမည္။ သုံးဆယ့္ႏွစ္ပါးေသာ လကၡဏာေတာ္ႀကီး၊ ဘုရားရွိခုိးဂါထာ(၂၀)ကို ပါဠိအနက္ အလြတ္ျပန္ဆို ႏုိင္ရမည္။ နီးစပ္ရာ ဆရာဘုန္းႀကီးထံမွ သင္ယူခဲ့ေၾကာင္း၊ အရည္အခ်င္းျပည့္မီေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္ပါရမည္။ အင္တာဗ်ဴးတစ္ရပ္အေနျဖင့္ လူေတြ႕စစ္ေဆးၿပီးမွ ေအာင္စာရင္းထုတ္ လက္ခံမည္။ 

 

အဂၤလိပ္စာႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာပညာကို အခမဲ႔ဓမၼဒါန ပညာဒါနအျဖစ္ သင္ၾကားေပးမည္။ သင္တန္းကာလေနာက္ဆံုး စာေမးပဲြအေနျဖင္႔ ၀င္ခြင့္ျပ႒ာန္းစာပါ ဘုရားစာမ်ားကို ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ႐ုိက္ႏွိပ္ေျဖဆိုရမည္။ စာစီစာ႐ုိက္ကၽြမ္းက်င္ရန္ျဖစ္သည္။ အျမန္ဆံုး၊ အရွင္းဆံုး၊ အသန္႔ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုး ႐ုိုက္ႏုိင္သူမ်ားကို ျမန္၊ရွင္း၊သန္႔၊ေကာင္း ဆုခ်ီးျမႇင့္မည္။ အဂၤလိပ္စာကိုလည္း ထို႔အတူ ကြန္ပ်ဴတာျဖင္႔ ေျဖရမည္၊ အဂၤလိပ္စကားအတြက္ စကားေျပာျပိဳင္ရမည္။ ထူးခၽြန္သူမ်ားကို ဆုခ်ီးျမႇင္႔ျပီး၊ သင္တန္းဆင္းျပီးသူ မွန္သမွ်ကို အဂၤလိပ္စာႏွင္႔ ကြန္ပ်ဴတာဘာသာရပ္၌ အဆင့္ျမင့္၊ ဆရာျဖစ္၊ ကၽြမ္းက်င္အဆင့္ေရာက္ၿပီး၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ႏုိင္သည္အထိ ေထာက္ပ့ံသြားမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ရြက္ပုန္းသီးေလးမ်ား ေပၚထြန္းလာၿပီး လူတန္းစားမေရြး ထူးခၽြန္မွာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔၏ ရင္ထဲ၌လည္း ဓမၼေစတီတည္ၿပီးသား ျဖစ္သြားလိမ့္မည္။ ႏွလုံးသားမွာ ဘုရားတည္ေသာ နည္းျဖစ္ပါ၏။ ေခတ္မီသာသနာျပဳနည္း ျဖစ္ပါ၏။

 

 “အိပ္မက္လွလွမက္ေစခ်င္”

 

ယခုဆုိခဲ့ၿပီးသည့္ သာသနာျပဳသင္တန္းေက်ာင္း(သို႔) ဓမၼာစရိယတကၠသိုလ္သည္ ကၽြႏု္ပ္၏ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ ျဖစ္ပါသည္။ စြမ္းႏုိင္သူမ်ားက အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေစခ်င္ပါသည္။ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မည့္သူ မရွိလွ်င္လည္း ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္  ေဖာ္မည္ျဖစ္ပါသည္။

 ေနရာလိုသည္။

အေဆာက္အအုံလိုသည္။

လွ်ပ္စစ္မီးလိုသည္။ မီးစက္လိုသည္။

အခင္းအက်င္းကုန္က်စရိတ္လိုသည္။

ကြန္ပ်ဴတာအလုံးအေရ ငါးဆယ္လိုသည္။

ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ေလးလစာ၊ တစ္ေန႔တာဆြမ္းကြမ္း ေဝယ်ာဝစၥအတြက္ ရန္ပုံေငြလုိသည္။

ကထိကမ်ားလိုသည္။

ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္မ်ားလိုသည္။

(သီလရွင္မ်ားအတြက္လည္း စဥ္းစားထားပါသည္) 

 

ထူးခၽြန္ဆုမ်ားအတြက္ ရန္ပုံေငြလုိသည္။ အရာရာကို ဖန္းတီးႏုိင္စြမ္းေသာ ဒုတိယဘုရားသခင္သည္ အေရးပါဆုံး အလိုအပ္ဆံုး ျဖစ္ေပသည္။ သည္အတြက္ အခ်ိန္ယူ စုေဆာင္းရဦးမည္ ျဖစ္ပါ၏။ ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မေအာင္ျမင္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ကၽြႏု္ပ္ကား အိပ္မက္လွလွ မက္ခဲ့ျပီးပါျပီ။ အိပ္မက္ၾကီးၾကီး မက္ခဲ႔ျပီးပါျပီ။

 

          ကၽြႏု္ပ္သည္ ကၽြႏု္ပ္လူမ်ဳိးကို အားမရလွေပ၊ ေရႊျမန္မာမ်ားကား အိပ္မက္ႀကီးႀကီး မမက္ခ်င္ၾက၊ အိပ္မက္လွလွမမက္ခ်င္ ၾကေပ။ အိပ္မက္မက္သည္ကိုပင္ ရွင္ဘုရင္အျဖစ္၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္၊ သမၼတအျဖစ္၊ သူေဌးသူၾကြယ္အျဖစ္၊ ပညာရွိသုခမိန္အျဖစ္၊ ထည့္မမက္ၾက။ စိတ္ကူးမယဥ္ၾကေပ။ ပိုက္ဆံတစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မကုန္သည့္ အလကားမက္သည့္ အိပ္မက္ကိုပင္ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ မမက္ၾကေပ။ ျဖစ္သလိုေန၊ ျဖစ္သလိုစား၊ ရရစားစား ဘဝျဖင့္နိမ့္က်စြာ ေနလိုၾက၏။ လူးမ်ဳိးနိမ့္က်လွ်င္ သာသနာ အထက္တန္း မေရာက္ႏိုင္။ ႏုိင္ငံလည္းေအာက္တန္း စာရင္းဝင္မည္ျဖစ္ပါ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံႏွင့္လူမ်ဳိး၊ ဘာသာႏွင့္သာသနာကို ငဲ့ညႇာ၍ ယေန႔မွစတင္ၿပီး အိပ္မက္လွလွႀကီးမ်ား မက္ၾကေစခ်င္ေပသည္။ အိပ္မက္ရွင္မ်ားသည္လည္း ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္လက္တြဲ သာသနာျပဳေစခ်င္ေပသည္။

 

          (ဤစာမူကို မႏၱေလးအုိးဘုိေထာင္တြင္ သီတင္းသံုးစဥ္ ၁၀-၁၂-၂၀၀၆ -ရက္ေန႔က ေရးသားခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

          ၀ီရသူ(မစိုးရိမ္)

          ဓမၼသဟာယေက်ာင္းနာယက

          မစိုးရိမ္တို္က္သစ္

          မဟာေအာင္ေျမ၊ မႏၱေလး

          Wirathu2012@gmail.com

“တားအား မွ တြန္းအားသို႔”

“တားအား မွ  တြန္းအားသို႔”

  မိမိတို႔နဲ႔ ဆရာစဥ္ဆက္ကတည္းက ဆရာတူတပည့္ ေနာင္ေတာ္ၾကီးလည္းျဖစ္၊ ဆရာလည္းျဖစ္တဲ့ မႏၱေလးျမိဳ႕၊ ဗန္းေမာ္တိုက္ ဆရာေတာ္   ဘဒၵႏၱကုမာရာဘိဝံသ (ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက ဥကၠ႒) ထံေရာက္တိုင္း ပ႒ာန္းတရားေတာ္ရဲ႕ အက်ဳိးအာနိသင္ေတြ၊ သံသရာ က်ဳိးသာမက ယခုပစၥကၡ မ်က္ေမွာက္မွာပဲ ထူးျခားတဲ့အက်ဳိးေတြ အံ့ၾသေလာက္ေအာင္ ေတြ႔ၾကံဳခံစားရပံုကို အျမဲေျပာဆိုျပီး မိမိ အျမဲပို႔ခ်ေလ့ရွိတဲ့ ပ႒ာန္းဝါစာကိုလည္း ပါးစပ္က အသံထြက္လို႔ရႏိုင္ေသးတဲ့ အရြယ္အထိ ႏွစ္စဥ္မျပတ္ပို႔ခ်ဖို႔ တိုက္တြန္းေလ့ရွိပါတယ္။

   ဆရာေတာ္ၾကီး တိုက္တြန္းလြန္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ပ႒ာန္းစာဝါကို ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ပထမၾကီးတန္းျပ႒ာန္းခ်က္ ဘာသာရပ္ တစ္ခုအျဖစ္သာမက လူတိုင္းအတြက္ သေဘာအဓိပၸာယ္ သိစရာေလးမ်ားကိုလည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ သင္တန္းေပးတာတို႔ ေဟာေျပာတာတို႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

   ဆရာေတာ္ၾကီးေျပာသလို လက္ငင္းလက္ေတြ႔ အက်ဳိးထူးတယ္ဆိုတာ ဟုတ္တယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ဒီႏွစ္ အေမရိကန္ေရာက္တဲ့ သံုးလတာခရီးမွာလည္း ပ႒ာန္းသင္တန္းနဲ႔ ပ႒ာန္းတရားေတာ္လိုပဲ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဟာေျပာျပသေပးခဲ့တဲ့အခါ အရင္ တစ္ေခါက္ထက္ပိုျပီး လူေတြစိတ္ဝင္စားသလို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ သင္တန္းေတြမွာလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ လူဦးေရက ေလ်ာ့တယ္မရွိဘူး၊ တိုးလို႔သာ ေနပါတယ္။

  ဆန္ဖရန္စစၥကို ေဘးဧရိယာထဲက ဖရီးေမာင့္ျမိဳ႕၊ ေမတၱာနႏၵဝိဟာရမွာ ျပဳလုပ္တဲ့ သင္တန္းမွာေတာ့ သင္တန္းသားအမ်ားစုက အဘိဓမၼာ သင္တန္းကို သင္ၾကားေလ့လာထားဖူးသူေတြေရာ၊ တရားစခန္းေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ အားထုတ္ဖူးသူေတြေရာ၊ ဓမၼစာေပကို အေတာ္ေလး ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ ေလ့လာထားသူမ်ားေရာ အရြယ္စံု လူစံုပါတဲ့အတြက္၊ တက္တက္ၾကြၾကြရွိသလို ေမးျမန္းေဆြးေႏြးရာမွာလည္း အေတာ္ေလးနက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ပါဝင္တဲ့အတြက္ အေတာ္ေလးကို သက္ဝင္လႈပ္ရွားျပီး အားတက္ဝမ္းသာ ၾကည္ႏူးစရာလည္း ေကာင္းလွပါတယ္။

   ဘယ္အရာကိုမဆို အသြင္အျပင္ထက္ အႏွစ္သာရက ပိုျပီး အေရးပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားကလည္း အဲဒီမွာပဲ လက္ေတြ႔တစ္ခု ၾကံဳလိုက္ရတယ္။ လူလတ္ပိုင္း မရွိတရွိ လူငယ္တစ္ဦး၊ သူ႔ပံုစံၾကည့္ရင္ေတာ့ ဝတ္ပံုစားပံုကလည္း မထံုတတ္ေသးနဲ႔၊ ဗိုက္ကလည္း ခပ္ရႊဲရႊဲနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘီယာဗိုက္ဆိုတာမ်ဳိး ပံုစံေပါက္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔ကိုသိပ္ျပီး အေလးအနက္မထားမိဘဲ ဘာသိဘာသာပဲ ေနခဲ့ပါတယ္။

  ေမးခြန္းေမးခ်ိန္ေရာက္လို႔ သူထျပီး ေမးျမန္းေျပာဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ အထင္နဲ႔အျမင္က ပါစင္ေအာင္ကို လြဲတယ္။ သူက လယ္တီဒီပနီေတြ၊ မဟာစည္တို႔ မိုးကုတ္တို႔ဆိုတဲ့ အလုပ္ေပးတရားစာအုပ္ေတြေရာ တိတ္ေခြေတြေရာ အေတာ္ေလးကို ဖတ္ရႈနာယူေလ့လာ ထားသူျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိခြင့္ရလိုက္လို႔ သူ႔အေပၚ အေတာ္ေလးလည္း အေလးဂရုျပဳမိသြားပါတယ္။

  သူေမးတဲ့ေမးခြန္းတစ္ခုကေတာ့ -
“အာရံုေတြကို လိုခ်င္တပ္မက္တဲ့ ေလာဘတို႔၊ စိတ္ဆိုးအမ်က္ထြက္တဲ့ ေဒါသတို႔၊ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ထံုထိုင္းေလးကန္တဲ့ ထိနမိဒၶတို႔၊ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္တာ ေနာင္တပူပန္တာဆိုတဲ့ ဥဒၶစၥကုကၠဳစၥတို႔၊ ယံုမွားသံသယျဖစ္တဲ့ ဝိစိကစာၦတို႔ဆိုတဲ့ ဒီတရားငါးမ်ဳိးဟာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို တားဆီးပိတ္ပင္တတ္တဲ့ နီဝရဏ တရားေတြျဖစ္တယ္လို႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာလည္း ဖတ္ရတယ္။ အဘိဓမၼာ သင္တန္းမွာလည္း သင္ခဲ့ရပါတယ္။ ပုထုဇဥ္တိုင္းလိုလုိမွာ ဒီတရားငါးမ်ဳိးလံုးပဲ ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ ပုထုဇဥ္မွန္သမွ်ဟာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္နဲ႔မတန္တဲ့ မဂ္တားဖိုလ္တား ပုဂၢိဳလ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္မေနၾကဘူးလား။ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္မလဲဆိုတာ နည္းနည္းရွင္းျပေပးပါ” တဲ့။

   ေမာင္ရင္တို႔က ေမးခြန္းကို “နည္းနည္းရွင္းျပေပးပါ” ဆိုတဲ့ စကားေလးေတြနဲ႔ခ်ည္း အဆံုးသတ္တယ္။ ေမးလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက နည္းနည္းရွင္းရမယ့္ အေၾကာင္းအရာ မပါဘူး။ မ်ားမ်ားဆုိတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ရွင္းျပရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြဟ။

   ဒီေနရာမွာ “တားဆီး”ဆိုတဲ့ စကားကို နည္းနည္းသရုပ္ခြဲတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တားဆီးတယ္ဆိုတာ လံုးဝပိတ္ပင္တားဆီးတယ္ဆိုတာမ်ဳိး ရွိသလို အဟန္႔အတားဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။ ဥပမာဆိုရင္ ပဥၥာနႏၱရိယကံၾကီးေတြဟာ ဈာန္မဂ္ဖိုလ္ကို တားဆီးတယ္ဆိုတာမ်ဳိးက လံုးဝရခြင့္မရွိေအာင္ ပိတ္ပင္တားဆီးတဲ့သေဘာပါ။ ခြ်င္းခ်က္ကိုမရွိေအာင္ တားဆီးတာေပါ့။ အခု နီဝရဏတရားေတြက ဈာန္မဂ္ဖိုလ္ကို တားဆီးတယ္ဆိုတာကေတာ့ အဟန္႔အတားဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ေျပာတာပါ။ လံုးဝ အေသပိတ္ပင္ တားဆီးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဖယ္ရွားေက်ာ္လႊားလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္တိုင္းဟာ မဂ္တားဖိုလ္တားခံရသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ မဂ္ရဖိုလ္ရေရးမွာ ဖင့္ေႏွးေလးကန္ ပ်င္းရိေနသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။

  ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ ဥပနိႆယပစၥည္းအရဆိုရင္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ အသံုးခ်တတ္သူမ်ားအတြက္ အဟန္႔အတားဆိုတဲ့ အကုသိုလ္ တရားေတြဟာ ေၾကာက္တတ္သူေတြ၊ အသံုးမခ်တတ္သူေတြအတြက္ “တားဆီးအား”ေတြ ျဖစ္တတ္ေပမဲ့ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားဝံ့သူေတြ၊ အသံုးခ် တတ္သူေတြအတြက္ေတာ့ “တြန္းပို႔အား”ေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

    ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္၊ ပဥႇာဝါရ၊ ပကတူပနိႆယပစၥည္းကို အက်ယ္တဝင့္ ေဟာၾကားတဲ့အခါမွာ “ပဥၥာနႏၱရိယကံနဲ႔ နိယတမိစာၦဒိ႒ိကံ” တို႔ကလြဲရင္ တျခားအကုသိုလ္ကံကို က်ဴးလြန္မိသူတို႔ဟာ သတိသံေဝဂရၾကတဲ့အခါ၊ က်ဴးလြန္မိတဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြကို ပယ္သတ္ဖယ္ရွားလိုမႈကို တြန္းအားျပဳျပီး ဒါနသီလစတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကစလို႔ ဝိပႆနဉာဏ္ မဂ္ဉာဏ္အထိ ေပါက္ေရာက္ သြားႏိုင္ပံုမ်ားကို အက်ယ္တဝင့္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

    ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကေတာ့ “မဂ္တားဖိုလ္တားဆိုတဲ့ နီဝရဏတရားေတြဆိုတာ အရိယာတရားနဲ႔ ရင္းႏွွီးကြ်မ္းဝင္မႈ မရွိသူ၊ အရိယာ (ဘုရားရွင္)တို႔ရဲ႕ အဆံုးအမကို လိမၼာတတ္ကြ်မ္းမႈ မရွိသူ၊ အသံုးမခ်တတ္သူေတြအတြက္ေတာ့ “အတားအဆီး”ေတြပဲ ျဖစ္ေနမယ္။

     အရိယာတရားကို နားလည္လိမၼာျပီး အသံုးခ်တတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ မိမိသႏာၱန္မွာ ေပၚလာတဲ့တရားေတြ မွန္သမွ် အကုသိုလ္တရားေတြပဲ ျဖစ္ေစဦးေတာ့ ဒီတရားေတြဟာ မဂ္ဖိုလ္ကို တားဖို႔ေပၚလာတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မဂ္ဖိုလ္ေရာက္ေရးအတြက္ ဝိပႆနာရႈၾကဖို႔ အရႈခံလာၾကတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

   အသံုးခ်ခံခ်င္လို႔ ေရာက္လာတဲ့ တရားေတြကို ေၾကာက္စရာလို႔ ထင္ေနၾကရင္ေတာ့ ဒီတရားေတြရဲ႕ အေျခာက္အလွန္႔ကို ခံရျပီး အပါယ္ေရာက္သြားၾကမွာပဲ။ အသံုးခ်တတ္တဲ့လူေတြကေတာ့ ဒီတရားေတြကို ဝိပႆနာရႈျပီး မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္အထိ ေရာက္သြားႏိုင္မယ္။

   “စိုင္ေကာ္လို႔ ခ်ဳံေပၚေရာက္”ဆိုတာ ဒီအတိုင္းတက္ဖို႔မလြယ္တဲ့ ခ်ဳံအေပၚကို စိုင္ကေကာ္ တင္ပို႔လိုက္ေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ျမန္ျမန္ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေျပာတာ။ ဒါကလည္း သတိနဲ႔အသံုးခ်တတ္တဲ့ လူမွ ခ်ံဳေပၚေရာက္ႏိုင္မွာေပါ့။ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိတဲ့ လူဆိုရင္ေတာ့ ခ်ံဳေပၚမေရာက္ဘဲ စိုင္ခ်ဳိဖ်ားမွာ ကားယားၾကီး အသက္ေပ်ာက္သြားမွာေပါ့” ဆိုတဲ့အေၾကာင္း နီဝရဏနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဟာေတာ္မူတဲ့တရားမွာ ေဟာၾကားေထာက္ျပသြားပါတယ္။

   ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီအတိုင္းထားရင္ မဂ္ဖိုလ္ကို တားရံုသာမက အပါယ္အထိေရာက္ေစႏိုင္တဲ့ တရားေတြဟာ သူတို႔ကို ေက်ပ်က္ေအာင္ ၾကိတ္ေခ်အသံုးခ်တတ္ရင္ မဂ္ေရာက္ဖိုလ္ေရာက္တြန္းပို႔ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ ေလာကဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္္ေတြထဲမွာ တစ္ခုခ်င္းစီကို ဒီအတိုင္းအသံုးျပဳခဲ့ရင္ အသက္ကို ေသေစတတ္တဲ့ ဆီမီးေတာက္တို႔၊ ျမႇားဆိပ္တို႔၊ ဝဥတို႔စတဲ့ ေဆးမယ္ေတြဟာ သူတုိ႔အားလံုးကို အမွ်စီျပဳျပီး သမေအာင္ ၾကိတ္ေခ်ေရာသမေမႊလိုက္တဲ့အခါ အေကာင္းဆံုး အဆိပ္ေျဖေဆး၊ အသက္ကယ္ ေဆးၾကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။

   ေရွးေခတ္ နန္းတြင္းသမားေတာ္ၾကီးမ်ား အသံုးျပဳတဲ့ “နန္းေတြင္းလွ်ာပြတ္ေဆးၾကီး” ဆိုတာ တစ္ခုခ်င္း အဆိပ္ျဖစ္တဲ့ ေဆးမယ္(၂၁)မ်ဳိး ေလာက္ကို အမႈန္႔ျပဳျပီး သမေအာင္ေမႊထားတဲ့ ေဆးၾကီးပါပဲ။ အားလံုးေရာေမႊလို႔ သမသြားတဲ့အခါ တစ္ခုခ်င္းစီေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚ လာတဲ့အဆိပ္ကိုေရာ၊ တျခားအဆိပ္ရွိတဲ့ သတၱဝါေတြကိုက္ခဲလို႔ ျဖစ္တဲ့အဆိပ္ေတြ၊ အစားအစာမွားယြင္းမႈေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အဆိပ္ေတြကိုေရာ အဆိပ္မွန္သမွ်ကို ေျဖေပ်ာက္ေအာင္ကုသတဲ့ သမားလက္သံုး ေရွးေဟာင္းျမန္မာ “ပဋိဇီဝ” ေဆးေတာ္ၾကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။

   အကုသိုလ္တရားေတြဟာလည္း ဒီနည္းႏွင္ႏွင္ပါပဲ။ သူတို႔ကို ဒီအတိုင္းထားရင္ေတာ့ အပါယ္က်တဲ့အထိ ဒုကၡေပးမွာပါ။ သူတို႔ကို တစ္ေပါင္းတည္း တစ္သားတည္း ျဖစ္ေအာင္ျပဳျပီး ေက်ညက္ေအာင္ ၾကိတ္ေခ်ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့ရင္ေတာ့ အကုသိုလ္အားလံုးကို ေပ်ာက္ကင္းေစႏိုင္တဲ့ အရိယာ လက္သံုးတရားေဆးေတာ္ၾကီးအျဖစ္နဲ႔ “မဂ္ေပါက္ ဖိုလ္ဝင္ နိဗၺာန္ျမင္” အထိ အသံုးက်ပါတယ္။ သူတို႔ကို တစ္ေပါင္းတည္း တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္ ျပဳနည္းကေတာ့ ဒီတရားအားလံုးကို “သခၤါရ တရားမ်ား” အျဖစ္ ပထမဆံုး သတ္မွတ္ရႈျမင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူတို႔ကို ၾကိတ္ေခ်တဲ့နည္းကေတာ့ “သေဗၺ သခၤါရာ အနိစၥာ၊ ဒုကၡာ၊ အနတၱာ” ဆိုတဲ့အတိုင္း “သခၤါရတရားမွန္သမွ် ျဖစ္ျပီး ပ်က္တတ္တဲ့ အနိစၥာသေဘာ၊ ေက်နပ္စိတ္ခ်စရာ ခ်မ္းသာသုခမရွိတဲ့ ဒုကၡသေဘာ၊ ကိုယ္ထင္သလို ကိုယ့္အလုိက် ျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္တတ္တဲ့ အနတၱသေဘာေတြျဖစ္တယ္လို႔ သိျမင္တဲ့ ဝိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ ၾကိတ္ေခ်ၾကရမွာပါ။

  ဒီလိုျပဳႏိုင္စြမ္းရွိသူမ်ားအတြက္ေတာ့ “ေသေဆးမွ ေျဖေဆးသို႔” ေျပာင္းလဲျပီး အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္း တရားမ်ားကေန နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားပါလိမ့္မယ္။

   နန္းတြင္းလွ်ာပြတ္ေဆးၾကီးဆိုတာ တျခားေဆးမ်ားလို ဝမ္းထဲေရာက္ေအာင္ေတာင္ ခြက္ၾကီးခြက္ငယ္နဲ႔ ေဖ်ာ္စရာ ေသာက္စရာ မလိုဘူး။ ေဆးေတာင့္ကိုေသြးျပီး လွ်ာေပၚပါးပါးေလး ပြတ္ေပးလိုက္ရံုနဲ႔ လွ်ာေပၚမွာရွိတဲ့ ရသာဟရဏီေၾကာမ်ားကတစ္ဆင့္ တစ္ကိုယ္လံုးကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ျပီး အဆိပ္အေတာက္မ်ားကို ေျပေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

    ဝိပႆနာကုသိုလ္ (ဝိပႆနာဉာဏ္) ဆုိတာလည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ပါပဲ၊ ဒါနကုသိုလ္တို႔လို ပစၥည္းဝတၳဳေတြလည္း စိုက္ထုတ္ကုန္က်စရာ မလိုဘူး၊ ေဝယ်ာဝစၥ ကုသိုလ္တို႔လို ခြန္အားေတြ အထူးစိုက္ထုတ္စရာလည္း မလိုဘူး၊ သမထကုသိုလ္တို႔လို သစ္တစ္ပင္ရင္း ဝါးတစ္ပင္ရင္း စသည္တို႔မွာ အခ်ိန္သီးသန္႔ယူျပီး အခ်ိန္ကုန္စရာလည္း မလိုဘူး၊ မိမိရဲ႕ ကိုယ္,ႏႈတ္,စိတ္လႈပ္ရွား လုပ္ကိုင္မႈတိုင္းမွာ သတိေလးကပ္ျပီး ခႏၶာကိုယ္က ျပတာကို အလိုက္သင့္ သိေပးေနရတာပါပဲ။ ကိုယ္က အစားကိုရွာေနစဥ္မွာပဲ သတိရွိတဲ့စိတ္နဲ႔ တရားရွာလို႔ ရပါတယ္။

    ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာသူတို႔ အထင္မွားျပီး အေၾကာက္ၾကီးတတ္ၾကတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ဝိပႆနာကုသိုလ္ဆိုတာ အလုပ္ပ်က္ခံျပီး အခ်ိန္ေတြ သီးသန္႔ေပးႏုိင္မွ ရမယ္လို႔ ထင္မွားေၾကာက္ရြံတတ္ၾကတဲ့ အခ်က္ပါ။ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္၊ သတိသမၸဇညခန္းမွာ ဘုရားရွင္က ဘယ္ေလာက္ထိ ေဟာထားသလဲဆိုရင္ အဝတ္ဝတ္တာ၊ အစားအစာရွာေဖြတာ၊ စားတာေသာက္တာ၊ အညစ္အေၾကး စြန္႔လႊတ္တာကစလို႔ ေနာက္ဆံုး စကားစမည္ေျပာတာ၊ အိပ္ရာဝင္တာအထိ သတိကပ္ေပးေနရင္ သတိေနာက္မွာ အသိပါျပီး ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ရႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ။ ဝိပႆနာကုသိုလ္ဆိုတာ တရားအတြက္ အလုပ္သီးျခားမလိုဘဲ ေန႔စဥ္အလုပ္ထဲမွာ ရွာလို႔ရတဲ့ တရားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

    အက်ဳိးအာနိသင္ကလည္း ဘယ္ေလာက္ၾကီးမားသလဲဆိုရင္ ေနာက္ဆံုး ဝိပႆနာဉာဏ္ အထြတ္အထိပ္ေရာက္လို႔ အနိမ့္ဆံုး မဂ္ဉာဏ္အဆင့္ေလာက္ ေရာက္သြားျပီဆိုရင္ပဲ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုး မွားခဲ့သမွ် အကုသိုလ္အျပစ္ေတြထဲက အပါယ္ဒုဂၢတိေရာက္ေစတဲ့ အကုသိုလ္ေတြကို လံုးဝပယ္သတ္ပစ္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဘဝကို ကံလက္ထဲ ဝကြက္အပ္ထားျပီး ကံျပဳသလိုႏုရတဲ့ အျဖစ္ကေန ဉာဏ္က လက္လႊဲယူႏိုင္ျပီျဖစ္လုိ႔ ကံၾကမၼာရဲ႕ ဆိုးဝါးတဲ့စီရင္ခ်က္မ်ဳိးကို ဘယ္ေတာ့မွ မခံရေတာ့တဲ့အဆင့္အထိ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ သြားေစပါတယ္။

   ဒါေၾကာင့္ နီဝရဏတရားေတြဆိုတာဟာ “ေၾကာက္လွ်င္လြဲ၊ ရဲလွ်င္ မင္းျဖစ္” ဆိုသလို “ငါ့မွာ မဂ္တားဆိုလ္တားၾကီးေတြ ၾကံဳေနရပါေပါ့လား”လို႔ ေတြးေတာ ေၾကာက္ရြံတတ္သူတို႔အတြက္ ၾကံဳခဲလွတဲ့ သာသနာေတာ္ၾကီးနဲ႔ လြဲသြားႏိုင္ျပီး၊ ရဲရဲရင့္ရင့္ သတိရွိရွိ အသိရွိရွိ ရင္ဆိုင္အသံုးခ် တတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အရိယာအဆင့္အထိေရာက္ေစတဲ့ တရားမ်ားလို႔သာ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ အကုသိုလ္ကို မေၾကာက္ၾကနဲ႔၊ ရဲရဲသာလုပ္ၾကလို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ျပီးသား အကုသိုလ္ကို ရဲရဲၾကီး ဝန္ခံျပီး အားၾကီးတဲ့ကုသိုလ္ေတြနဲ႔ ရဲရဲၾကီး အစားထိုးဖယ္ရွားၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုတာျဖစ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ လူညံ့လူကပ္ မဟုတ္သူတိုင္း သေဘာေပါက္ၾကမွာပါ။

   ေဒးဒရဲနိကာယ္သင္တန္းမွာ ဒီနီဝရဏတရားမ်ားကို ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္နည္းနဲ႔ အသံုးခ်တတ္ရင္ ပိတ္အားကေန ဖြင့္အားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ပံု၊ တားအားကေန တြန္းအားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ပံုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါး မိန္႔ၾကားသြားပံုကလည္း မွတ္သားစရာပါပဲ။

    မင္းတုန္းမင္းၾကီးကို ျမင္ကြန္းမင္းသားတို႔ လုပ္ၾကံဖို႔ ၾကိဳးစားစဥ္က မင္းတုန္းမင္းၾကီးရဲ႕ ကြ်န္ယံုေတာ္ ‘ငပြ’ကိုလည္း စည္းရံုးသိမ္းသြင္းျပီး မဂၤလာတံခါးက ဓားနဲ႔ အေစာင့္ခိုင္းသတဲ့။ မင္းသားမ်ားစိတ္ကူးကေတာ့ မင္းတရားၾကီးဟာ တစံုတရာအေၾကာင္းေၾကာင့္ လြတ္ျပီးထြက္ေျပးခဲ့ရင္ မဂၤလာတံခါးကသာ ထြက္ေျပးမယ္၊ အဲဒီမွာ ကြ်တ္ယံုေတာ္ကိုျမင္ရင္ တျခားလည္း ေကြ႔မေျပးဘဲ ဒီတံခါးကပဲထြက္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ အဲဒီေနရာေရာက္တဲ့အခါ ကြ်န္ယံုေတာ္က ဆီးျပီး အျပတ္ရွင္းဖို႔ တိုက္တြန္းစီမံၾကတာပါတဲ့။

    ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ မင္းသားမ်ားက ဓားကိုယ္စီနဲ႔ တက္လာတာလည္းေတြ႔ေရာ မင္းတုန္းမင္းၾကီးက မဂၤလာတံခါးဆီ တန္းေျပးတာပဲတဲ့။ အဲဒီမွာ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ‘ငပြ’ကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ေရာ ရာဇမာန္ပါပါနဲ႔ “ေမာင္မင္း ဘယ္သူလဲ” ဆိုျပီး ေငါက္ငမ္းေမးလိုက္တဲ့အခါ ေၾကာက္က်င့္ပါေနတဲ့ ငပြလည္း မင္းသားမ်ား ေစခိုင္းတာေတြ အကုန္ေမ့ျပီး “ဘုရားကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ငပြပါ အရွင္မင္းၾကီး” ဆိုျပီး သံေတာ္ဦးတင္ေတာ့တာပဲတဲ့။ “ဒါျဖင့္ က်ံဳးဟိုဘက္ကမ္းအထိ ငါ့ကိုပို႔ေပးစမ္း”လို႔လည္း အမိန္႔ေပးလိုက္ေရာ “ေက်ာျပင္ကို ေဝါထင္ေတာ္မ ူပါဘုရား” ဆိုျပီး ကုန္းပိုးရေတာ့တာပဲတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ျမင္ကြန္းမင္းသားတို႔လည္း အၾကံမေအာင္ဘဲ ထြက္ေျပးရတယ္၊ မင္းတုန္းမင္းၾကီးလည္း ထီးနန္းစည္းစိမ္ ရျမဲရသြားေတာ့တာပဲတဲ့။

    အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ရာဇဝင္အူေပါက္ဆိုသလို တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နားဆိုတဲ့ ပါးစပ္ရာဇဝင္ပဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ “ေၾကာက္လွ်င္ လြဲ၊ ရဲလွ်င္ မင္းျဖစ္” ဆိုတဲ့ စကားအတြက္ေတာ့ ေလ်ာ္ကန္တဲ့ ဥပမာတစ္ခုပါပဲ။

    “သင္တို႔ရဲ႕ ျဖစ္ျပီးပ်က္တတ္တဲ့ သေဘာအမွန္ကို ငါသိျပီ”လို႔ ဆံုးျဖတ္အမိန္႔ခ်ႏိုင္ျပီဆိုရင္ေတာ့ “ေက်ာျပင္ကို ေဝါတင္ေတာ္မူပါဘုရား” လို႔ အမိန္႔ကို နာခံသည့္အလား မဂၢင္လမ္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မလြဲပါဘူး။

     ေဆးဆရာၾကီး ဇီဝက ေျပာဖူးသတဲ့ “ေလာကမွာ ေဆးဘက္မဝင္တဲ့ ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ဆိုတာ မရွိဘူး၊ အသံုးမခ်တတ္သူေတြသာ ရွိတယ္”တဲ့။ အလားတူပါပဲ “ကုသိုလ္လို႔ အမည္ခံထားသည္ျဖစ္ေစ၊ အကုသိုလ္လို႔ပဲ အမည္ခံထားသည္ျဖစ္ေစ၊ ေလာကီတရားဟူသမွ် ဝိပႆနာရဲ႕ အာရံုမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ တရားမရွိဘူး။

     ဝိပႆနာအလုပ္ အားမထုတ္တတ္သူေတြ၊ အားမထုတ္ၾကသူေတြသာ ရွိတယ္” လို႔ ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္သႏာၱန္မွာ ရွိေနတဲ့ ေဆးမယ္ေတြကို ေဆးျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္စပ္စားသံုးၾကျပီး ကိေလသာေရာဂါ ကင္းစင္ကြာသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႔သာ တိုက္တြန္း ပတၳနာျပဳလိုက္ပါရေစ။

ဓမၼေဘရီအရွင္ဝီရိယ (ေတာင္စြန္း)

ပညာျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မယ္ဆိုလွ်င္္

ပညာျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မယ္ဆိုလွ်င္္

စုုိးမိုုးေရးနဲ႔ လုုိက္နာက်င့္သုုံးေရး

            ယေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ တိုင္းျပဳ၊ ျပည္ျပဳ ေပၚလစီမ်ားသည္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ၌ အေရးပါလွသည္။ ႏိုင္ငံေရးေပၚလစီ၊ စီးပြားေရးေပၚလစီ၊ က်န္းမာေရးေပၚလစီ၊ ပညာေရးေပၚလစီ-စသည္ျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲစရာေတြက မ်ားလြန္းလွသည္။ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ စံနစ္တက် အသြင္ကူးေျပာင္း ႏိုင္ေရးအတြက္ ေပၚလစီအရပ္ရပ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွ ျပ႒ာန္းသတ္မွတ္ ေပးလ်က္ရွိေသာ္လည္း ျပည္သူမ်ားအေပၚ ဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ျပည္သူမ်ားမွ ဥပေဒကို လုိက္နာက်င့္သုံးေရးအပိုင္း၌ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ မညီမွ်သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။

            ျမန္မာလူမ်ဳိးႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔ကုိးကြယ္ေသာ ဘာသာတရားေၾကာင့္ေပေလာ။ သို႔မဟုတ္ စည္းမဲ့ ကမ္းမဲ့ႏွင့္ အေနၾကာလာခဲ့၍ စည္းကမ္းမ်ားကို လိုက္နာက်င့္သုံးရန္ ခက္ခဲေနျခင္းမ်ိဳးေလာ။  ျမန္မာႏိုင္ငံ သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး၌ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကို ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ား အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ လိုက္နာက်င့္သုံးေနထိုင္ခဲ့ၾက၍ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ေက်းဇူးသိမွဳ၊ ေက်းဇူးျပဳမွု၊ စာနာမွု၊ ၾကင္နာမွုႏွင့္ မိတ္ေဆြေကာင္းပီသမွု-စသည့္ ဗုဒၶစ္(စ္) ဖီလိုဆိုဖီမ်ားသည္ ျပည္သူမ်ား၏ႏွလုံးသား၀ယ္ အျမဳေတပမာ တည္ရွိေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လူႀကီးက မိမိ၏လက္ေအာက္ခံ လူငယ္မ်ားကိုသာ ေျမွာက္စားျခင္မ်ဳိးု၊ ရာထူးႀကီးသူက မိမိလက္ေအာက္ရွိ ရာထူးငယ္သူမ်ားအား ၾကည့္ရွုေစာင္မျခင္းမ်ဳိးု၊ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွု စေသာ မွားယြင္းေသာ လုပ္ေဆာင္မွုမ်ဳိးကို နားလည္ေပးျခင္းမ်ဳိးု-စသည္တို႔သည္ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားႏွင့္ ေလ်ာ္ညီသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။

သူေတာ္ေကာင္းလမ္းစဥ္မ်ားသည္ သိမ္ေမြ႔လွ၍ ပုထုဇဥ္တို႔၏စိတ္ေနစိတ္ထားႏွင့္ သဟဇာတ မျဖစ္သည္ကမ်ားသည္။            သူေတာ္ေကာင္းလမ္းစဥ္က စိတ္ေကာင္းကို ေမြးျမဴၿပီး၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္မ်ားကို ပယ္ရွားႏိုင္ရန္ က်ိဳးစားအားထုတ္ရေသာ အက်င့္၊ ကိုယ္ႏွုတ္စိတ္ သုံးပါး၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာ မေကာင္းတဲ့ ကံေတြကို ေကာင္းကံေတြျဖစ္လာေအာင္ က်ိဳးစားအားထုတ္ရေသာအက်င့္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအတြက္၊ လူမ်ဳိးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ၾကရာ၌ ဆရာမို႔၊ သမားမို႔၊ အသိမို႔၊ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြမို႔ – ဆိုတဲ့ အဂတိလမ္းစဥ္ေခၚ မလိုက္စားသင့္ေသာလမ္းမ်ဳိးကို မလိုက္စားဘဲ ေရွာင္ရွားရေပမည္။ အက်င့္ပ်က္ခ်စား၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ျပဳေနသူမ်ားရဲ့႔အက်ဳိးကို ငဲ့ကြက္ေနလွ်င္ တိုင္းျပည္ရဲ့အက်ဳိးစီးပြားကို မငဲ့ကြက္ရာ ေရာက္သည္။ တိုင္းျပည္၏အက်ဳိးစီးပြား၊ ျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ားရဲ့ အက်ဳိးစီးပြားကို ငဲ့ကြက္ျခင္းသည္ပင္ တိုင္းျပည္ကို ႀကီးပြားေအာင္၊ တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ အက်င့္မ်ား ပေပ်ာက္ေရး

            အစိုးရ၀န္ထမ္း (သို႔မဟုတ္) ျပည့္သူ႔၀န္ထမ္းမ်ားသည္ ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနၿပီျဖစ္ေသာ အမူအက်င့္မ်ားကို ဒီမိုကေရစီစနစ္ဆီသို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းဆဲကာလ၌ပင္ ဆက္လက္က်င့္သုံးေနဆဲျဖစ္သည္။ လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွုကို ျပဳမွ ႀကီးပြားႏိုင္မည္လား။ ျမန္မာျပည္ရွိ ရုံး၀န္ထမ္းမ်ားသည္ (ပညာေရးဌာနမ်ားအပါအ၀င္) လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွုမ်ားကို အျဖဳတ္ခက္၊ အႏွုတ္ခက္ ျဖစ္ေနၾကဟန္တူသည္။ အထက္ပိုင္းမွ အက်င့္ပ်က္ ျခစား လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွုမ်ား ပေပ်ာက္ေစရန္ ဥပေဒမ်ားေရးဆြဲၿပီး၊ အတိအလင္း သတိေပး ေျပာၾကားေနေသာ္လည္း ေအာက္ေျခပိုင္းကေတာ့ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ႏွင့္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရာ၌ လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွုမ်ားေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ တိုးတက္ေရးမွာ အဟန္႔အတားမ်ား ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ၏ သရုပ္သကန္မ်ားမွာလည္း မေပၚလြင္ပဲ ေႏွးေကြးလွ်က္ ရွိေနသည္။

            ထိုအက်င့္ပ်က္ ျခစား လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွုမ်ားကို ႏွိမ္ႏွင္းရာ၌ ေႏွးေကြးလြန္းသည္ဟုထင္သည္။  တစ္ဖက္မွလည္း လူမ်ဳိးႏွင့္ သင့္ေတာ္ေသာဥပေဒမ်ားကို ျပ႒န္းေပးလွ်က္ အျခားတစ္ဖက္မွလည္း ဥပေဒခ်ဳိးေဖါက္သူမ်ားကို ထိေရာက္စြာ အေရးယူရန္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူမ်ားကိုလည္း ထိုကဲ့သို႔ေသာ အမွုမ်ဳိးကို ျပဳျခင္းသည္ ဥပေဒကို ခ်ဳိးေဖါက္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စာသင္ေက်ာင္းမ်ားမွအစ ျပည္သူတို႔ရဲ့ဘ၀ေတြထဲအထိ ပညာေပးေဆာင္ရြက္မွုမ်ားကို ေရဒီယို၊ ရုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္အမ်ားမွလည္းေကာင္း။ ေက်ာင္းသခၤန္းစာ မ်ားမွလည္းေကာင္း သင္ၾကားျခင္း၊ ရွင္းလင္းေျပာၾကားျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ေပးသင့္ေပသည္။ ေနာက္ဆုံး ထိုကဲ့သို႔ေသာ လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမွုမ်ားကို ျပဳလုပ္ေနသူမ်ားသည္ ဥပေဒကို က်ဴးလြန္၊ ခ်ဳိးေဖါက္သူမ်ားဟု ပညာေပးသခၤန္းစာမ်ားကို သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးသင့္သည္။

အရူး၊ အမူးမ်ားခ်ည္း စာတတ္ေနလိုု႔ မျဖစ္

            ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ စံနစ္ေဟာင္းမ်ားကို စံနစ္သစ္တစ္ခုျဖင့္ အစားထိုးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရာ၌ ပညာေရးသည္ အေရးႀကီးေသာ အခန္းက႑၌ ပါ၀င္လွ်က္ရွိသည္။ ပညာေရးကို မျမွင့္တင္ပဲ လူမ်ဳိးကို ျမွင့္တင္ေပးလွ်င္ အရူးစာတတ္သည္ႏွင့္တူေနေပလိမ့္မည္။ လူမ်ဳိးကို မျမွင့္တင္ပဲ ပညာေရးကိုသာ ျမွင့္တင္ေပးလွ်င္ အမူးစာတတ္သည္ႏွင့္တူေနေပလိမ့္မည္။ တိုင္းျပည္၌ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွုမ်ား ေႏွးေကြးေနရျခင္း၏ အေၾကာင္း တစ္ခ်က္မွာ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားအမ်ားစု၏ ၇၀% ႏွုန္းမွာ တကၠသိုလ္ပညာကို သင့္ခြင့္မရရွိျခင္း၊  ပညာတတ္လူတန္းစားမ်ား နည္းပါးေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူေတြ ပညာတတ္ေအာင္ ဘာေတြလုပ္ေပး သင့္သနည္း။  

            ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ပညာေရးစံနစ္ကို ျပန္လွန္သုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္ ယခုလက္ရွိက်င့္သုံးေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ပညာေရးစံနစ္သည္ ၁၉၄ဂ-ခုႏွစ္တြင္ ကုလသမဂၢမွ “လူ႔အခြင့္ေရး ေၾကညာစာတမ္းႀကီး”၌ ေဖၚျပထားသည္အတိုင္းသာ ရွိေနေပေသးသည္။ ထိုေက်ညာစာတမ္းႀကီး၌ ထုတ္ျပန္ထားသည္မွာ – “မူလတန္းပညာကို အခမဲ့သင္ယူခြင့္ရွိသည္၊ သင္တတ္ႏိုင္ပါက အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးမ်ားတြင္ ပညာ ဆက္လက္ ဆည္းပူးခြင့္ရွိသည္” ဟု ေဖၚျပထားသည္။ ဤေၾကညာစာတမ္းႏွင့္ပတ္သက္၍ အခ်ိန္ကာလကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ဖို႔လိုသည္။

ထိုစာတမ္းသည္ ၁၉၄ဂ-ခုႏွစ္က ထုတ္ျပန္ထားခဲ့ေသာ “လူ႔အခြင့္ေရး ေၾကညာစာတမ္းႀကီး” ျဖစ္၍ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ စစ္ႀကီးၿပီးစ ထိုေခတ္ထိုအခါ၌ ထိုပညာေရးသည္ အဆင့္ျမင့္ေကာင္းျမင့္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဤေခတ္၊ ဤအခါမ်ဳိး၌ ထိုပညာေရး(မူလတန္းပညာေရး)သည္ ေအာက္ေျခအဆင့္မွ်သာရွိသည္။ ေရးတတ္ဖတ္တတ္ အဆင့္မွ်သာရွိသည္။ ထိုမူလတန္းေအာင္လက္မွတ္ ရရွိထားသူကို ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ဳိးကမွ ႀကိဳဆိုမည္မဟုတ္ေပ။

အမွန္တကယ္မူ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပညာေရး စံနစ္သည္ “ႏိုင္ငံတကာ ပညာေရးစံႏွုန္းမ်ားႏွင့္ႏွုိင္ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနာက္က် က်န္ေနခဲ့သည္္။ အိုင္တီေခတ္၌ အိုင္တီလက္ျဖင့္ လွပေသာကမၻာႀကီးကို တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္တြင္ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၌ “ပညာျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မည္” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကိုတင္၍ ဂုဏ္ယူေနၾကမည္ ဆိုလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား၏ပညာအဆင့္အတန္းသည္ ေခတ္သစ္အလုပ္သမား (ေခတ္သစ္ကၽြန္) ပညာေရး အဆင့္မွ်သာ ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္လူမ်ဳိးအဆင့္သာသာသာ ရွိေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ႏိုင္ငံတကာ၏အလယ္၌ ပြဲလယ္တင့္ႏိုင္ရန္ ပညာေရးစံနစ္မ်ားကို ေအာက္ေျခမွစ၍ အထက္တန္း ပညာမ်ားအထိ ျမွင့္တင္ေပးဖို႔လို၏။ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ပါ။

ပညာေကာင္းမွ ႏိုုင္ငံေကာင္းမည္

ယေန႔မ်က္ေမွာက္ကမၻာတြင္ ထိပ္တန္းေရာက္ေနေသာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ား၏ ပညာေရးစံနစ္မ်ားကို ေလ့လာသုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္ ပညာေရးစနစ္ေကာင္းမြန္မွုေၾကာင့္ ထိပ္တန္းေရာက္ေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ဥပမာ၊ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရွိ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အသက္(၅)ႏွစ္မွ (၁၈)ႏွစ္ထိ အထက္တန္းပညာကို မသင္မေနရႏွင့္ အခမဲ့ပညာေရးမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ဥပေဒျဖင့္ ျပ႒န္းေပးထားသည္ကို ေတြ႔ရွိရ၍ လူမ်ဳိးအလိုက္ ကြန္ျပဴတာစေသာေခတ္ပညာကို တတ္ေျမာက္ၾကသည္။ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားထဲတြင္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံသည္လည္း ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအား အသက္ (၅)ႏွစ္မွ (၁၆)ႏွစ္ထိ အထက္တန္းပညာကို အိုလယ္ဗယ္အထိ မသင္မေနရႏွင့္ အခမဲ့ပညာေရးမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ဥပေဒျဖင့္ ျပ႒ာန္းေပးထား၍ ကမၻာအလယ္မွာ တင့္တယ္စြာ ေနႏိုင္ၾကသည္။

အေရွ႔ေတာင္အာရွႏိုင္ငံမ်ားထဲတြင္ စကၤာပူႏိုင္ငံသည္လည္း အသက္ (၅)ႏွစ္မွ (၁၆)ႏွစ္ထိ အဂၤလန္ႏိုင္ငံကဲ့သို႔ အုိလယ္ဗယ္အထိ မသင္မေနရႏွင့္ အခမဲ့ပညာေရးမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ႏိုင္ငံေတာ္မွ ဥပေဒျပဴ၍ ျပ႒ာန္းေပးထားသည္အတြက္ေၾကာင့္ ေခတ္သစ္စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ့ ပညာေရးအဆင့္အတန္းသည္ အေရွ႔ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံမ်ားအလယ္၌ ဂုဏ္ထည္လွ်က္ရွိသည္။

 ပညာေရးကို အစိုးရမွ ဘယ္ေလာက္အေရးထားသလဲဆိုရင္   ေက်ာင္းပ်က္ေနေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအား ဆရာ၊ဆရာမမ်ားမွ မိဘမ်ားသ႔ို တိုင္ၾကားေသာအခါ  မိဘမ်ားဘက္မွ ပါ၀င္ပူးေပါင္း၍ သားသမီးမ်ားကို ေက်ာင္းသို႔ပို႔ေပးျခင္းစသည့္ ျပဳေပးရမည့္ တာ၀န္၀တၱရားမ်ား ပ်က္ကြက္ခဲ့ေသာ္ ထိုမိဘမ်ားအား ေထာင္ဒဏ္ တစ္ႏွစ္ (သို႔မဟုတ္) စကၤာပူေဒၚလာ ငါးေထာင္ ဖိုင္းခ်ႏိုင္ေသာ ဥပေဒကိုပါ ပူးတြဲျပ႒ာန္းေပးထားသည္။ “ပညာျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မည္”ဆိုသည့္ သီအိုရီသည္ ထိုႏိုင္ငံအတြက္ သက္ေသသာဓကတစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္မူ ထိုသီအိုရီသည္ သံသယစိတ္နဲ႔ လက္ခံထားရဆဲျဖစ္သည္။   

၀မ္းနည္းဖြယ္ ျမန္မာ့ပညာေရး

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ပညာေရးစနစ္ကို ေလ့လာၾကည့္ရွုေသာအခါ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာမ်ားကို ေတြ႔ရွိၾကရသည္။  ပညာကိုလိုလားေသာ အခ်ဳိ႔ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ ပညာေရးစံနစ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အခက္ေတြ႔ေန ရဆဲျဖစ္သည္။

ဥပမာ၊ ဘကေက်ာင္း (ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္း)မွ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား (ပိုက္ဆံမတတ္ႏိုင္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း၍ တက္ေရာက္သင္ၾကား ေနေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား) သည္ ကိုးတန္း၌ တစ္ႏွစ္က်မဟုတ္၍ အျပင္ေျဖခြင့္ကို ႏိုင္ငံေတာ္မွ ခြင့္မျပဳသည့္ကိစၥ။ ဆယ္တန္း၌လည္း ဘကေက်ာင္းမ်ားတြင္ တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ အျခားၿမိဳ႔ရြာမ်ားမွ ေရာက္ရွိလာၾကေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ အေၾကာင္းအမ်ိုးမ်ဳိးေၾကာင့္ အျပင္ေျဖးခြင့္လည္းမရ၊ အတြင္းေျဖခြင့္လည္းမရႏိုင္သည့္ကိစၥ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုမွာ ရန္ကုန္ တိုင္း၌ ကိုးတန္းတႏွစ္က်မဟုတ္၍ စာေမးပြဲကို ေျဖခြင့္မရရွာေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေပါင္းရာေက်ာ္ အထိရွိေၾကာင္း သတင္းမ်ားထြက္ခဲ့၏။ စုံစမ္းၾကည့္ေသာအခါ တကယ့္သတင္းမွန္ျဖစ္ေန၏။

  ျဖစ္သင့္သည္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္မွ ထိုေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ပညာေရးကို မပံ့ပိုး၊ မကူညီႏိုင္ေသးသည္တိုင္ေအာင္ စြမ္းႏိုင္သည့္ဖက္မွ ကူညီေပးသင့္သည္။ ဥပမာ၊ ဘယ္ေနရာမွာပဲေနေန၊ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ေျဖေျဖ အစစ္အမွန္ျဖစ္လွ်င္ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမ်ားကို  ေျဖဆိုခြင့္ေပးသင့္ပါေၾကာင္း အေလးအနက္ တိုက္တြန္းရျခင္းျဖစ္သည္။

ပညာသင္ရမည့္အရြယ္၌ ကေလးသူငယ္မ်ား ပညာသင့္ခြင့္မရခဲ့လွ်င္ ထိုေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ဘ၀သည္ အေမွာင္လမ္းမ်ားေပၚတြင္ ေရာက္သြားႏိုင္၍ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့အႀကီးအကဲမ်ားအေနနဲ့ ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားသင့္သည္။ ပညာတတ္ေပါမ်ားေသာႏိုင္ငံသည္ မွုခင္းမ်ား၊ ဒုစရုိက္မ်ား နည္းပါး သည္ကို သုေတသနစာတမ္းမ်ားအရ သိရွိရသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ပညာတတ္မ်ားေပါမ်ားလာလွ်င္ ႏိုင္ငံလည္း တိုးလာတက္ႏိုင္၍ မွုခင္းမ်ားလည္း နည္းပါးသြားႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။

လြဲေခ်ာ္ပညာေရး လြဲေခ်ာ္ အနာဂတ္

ျမန္မာႏိုင္ငံပညာေရးစံနစ္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေခ်ာ္ေနသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိသည္။ အထက္တန္း ပညာကို သင္ယူလိုေသာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အခက္အခဲမ်ဳိးစုံႏွင့္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေတြ႔ႀကဳံေနရ ဆဲျဖစ္သည္။ ဆင္းရဲလြန္း၍ ေက်ာင္းမေနႏိုင္ေသာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေပါင္း ရာေထာင္ခ်ည္၍ ရွိေနသည္။ ထိုဆင္းရဲေသာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဘကေခၚ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းမ်ား၌ အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားၾကရသည္။

 ထိုသို႔သင္ၾကားၾကရာ၌ ကိုးတန္းႏွင့္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမ်ား၌ ေျဖဆိုခြင့္ အခက္အခဲမ်ား ရွိေနျခင္း၊ တခ်ဳိ႔ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ေျဖဆိုရာ၌ ကိုးတန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ ၿမိဳ႔၊ ရြာမ်ားသို႔ ျပန္ေရာက္၍ ေျဖဆိုရျခင္းမ်ဳိး၊ ထိုသို႔မျပဳလုပ္ခဲ့လွ်င္ စာေမးပြဲေျဖဆိုခြင့္ကို ပိတ္ပင္ထားျခင္းမ်ဳိး-စသည္တို႔ျဖစ္သည္။ တိုင္းျပည္ကို တိုးတက္ေစလိုလွ်င္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ ပညာေရးအဆင့္ အတန္းမ်ား ျမင့္မားတိုးတက္ေအာင္ ျပဳေပးရမည္ကို ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ား “သတိမမူဂူမျမင္” ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနမွာကို စိုးရိမ္မိသည္။

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အထက္တန္းပညာကို အခမဲ့သင္ၾကားေပးေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရး ေက်ာင္းမ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္ေက်ာင္းမ်ားကဲ့သို႔ အရည္အခ်င္းမ်ားျပည့္မွီလွ်င္ (ေဒါက္တာဘြဲ႔ရပုဂၢဳိလ္မ်ားမွ ဦးစီးေနတာမ်ဳိးျဖစ္ခဲ့လွ်င့္ နီးစပ္ရာအထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ တြဲဖက္ျပဳလုပ္ၿပီး ခြင့္ျပဳေပးတာမ်ဳိး၊ သို႔မဟုတ္ ဘယ္ႏွင့္မွ မတြဲဖက္ပဲႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားကို ဖြင့္ခြင့္ျပဳတာမ်ဳိးကို ဥပေဒျပဌာန္း၍ ျပဳလုပ္ေပးသင့္သည္ဟု ယူဆမိသည္။ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအတြက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္း မ်ား၏ အေရးပါမွုကို ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ား သတိမူႏိုင္ၾကဖို႔ပါ။     

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားကို ျပန္လွန္သုံးသပ္ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ သမိုင္းအဆက္ဆက္၊ မင္းအဆက္ဆက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းမ်ားသည္ မူလတန္းေက်ာင္းလည္းျဖစ္၊ အလယ္ တန္းေက်ာင္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားလည္းျဖစ္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ားလည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ အကယ္၍သာ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရမွ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး တန္းတူ၊ ရည္တူ အထက္တန္းပညာကို တိုင္းသူ၊ ျပည္သားမ်ားအား သင္ယူခြင့္မ်ား ေပးလိုတယ္ဆိုလွ်င္္ ဘကပညာေရးသည္လည္း အေရးတစ္ေရးျဖစ္ေၾကာင္း ထည့္သြင္း စဥ္းစားရေပမည္။

လူမ်ိဳးႀကီးပြားတိုးတက္ေရး စီမံကိန္းမ်ားကို ေဖၚေဆာင္ရာ၌ ပညာတတ္မ်ားသည္ လူအခြင့္ေရးမ်ားကို ဘယ္ပုံ၊ ဘယ္နည္းျဖင့္ ရႏိုင္သည္ကို ဂဃနဏသိႏိုင္မည္ျဖစ္၏။ ပညာရွိလွ်င္ လူအခြင့္အေရးမ်ားရရွိႏိုင္ေအာင္ ဘယ္ပုံ၊ ဘယ္နည္းျဖင့္ လုိက္နာက်င့္သုံးရမည္ကို သိႏိုင္၏။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကေပးေသာ လူ႔အဆင့္အတန္း၊ လူ႔အခြင့္ေရးမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတေနျခင္းမ်ဳိးထက္၊ ပညာအဆင့္အတန္းမ်ားကို ျမွင့္တင္ေပးျခင္းျဖင့္ “တစ္ဆုပ္ႀကဲ၊ တစ္လွည္းရ” အျဖစ္မ်ဳိးကို ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ကမၻာ့အဆင့္ရွိေသာ လူ႔အဆင့္အတန္း၊ လူ႔အခြင့္ေရးမ်ားကို ျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ား ေလးစားလုိက္နာႏိုင္ရန္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး အထက္တန္း ပညာမ်ားကို သင္ယူခြင့္ရေအာင္ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားေပးၾကဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါ၏။ “ပညာျမင့္မွ လူမ်ုိဳးတင့္မည္” ဆိုတဲ့ သီအိုရီကို ျပည္သူ၊ ျပည္သားတိုင္း လက္ခံလာႏိုင္ဖို႔ပါ။ 


ခ်မ္းသာစြာ အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစ။    
ေဒါက္တာဓမၼပိယ။ ဇူလိုုင္ ၂၊ ၂၀၁၂